IV SA/Po 1033/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Marszałka Województwa W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 roku, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 j.t.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Marszałka Województwa W. z dnia [...] sierpnia 2019 r., którym A. P. odmówiono uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem (ze wstępnym podziałem działki [...] – obręb [...]) na terenie położonym w K. przy ul. [...]. Powyższe postanowienie zostało wydane w poniżej omówionym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. A. P. (dalej jako "Skarżąca") wniosła do Prezydenta Miasta K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem (ze wstępnym podziałem działki [...] – obręb [...]) (k. 4 akt adm.) na terenie położonym w K. przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2029 r. Prezydent Miasta K. zwrócił się do Marszała Województwa W. o zajęcie stanowiska w sprawie warunków realizacji powyżej wskazanej inwestycji, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.), wskazując, że teren objęty wnioskiem Skarżącej przeznaczony był w ramach jednostki bilansowej [...] pod ulicę ruchu przyspieszonego – ulicę główną tranzytową układu podstawowego. Dodano, że według klasyfikacji była to projektowana droga publiczna w ciągu drogi krajowej nr [...], a projektowana inwestycja koliduje z przebiegiem wskazanej drogi. Toteż zajęcie stanowiska w tej sprawie przez Marszałka Województwa W. jest konieczne (k. 1 akt adm.) Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 roku ([...]), na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10, 10a i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm. – dalej jako: "u.p.z.p.") oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej jako: "k.p.a."), Marszałek Województwa W. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na terenie położonym w K. przy ul. [...], działka o nr ewid.[...], obręb [...], w zakresie zadań i programów określonych w art. 39 ust. 3, 4, i 5 oraz art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ujętych w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego wraz z Planem zagospodarowania przestrzennego miejskiego obszaru funkcjonalnego P., zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa W. z dnia [...] marca 2019 r. (Dz.Urz.Woj.Wlkp. z 2019 r., poz. 4021). W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Marszałek Województwa W. dokonał uzgodnień warunków zabudowy dla opisanej we wniosku inwestycji w zakresie zadań rządowych i samorządowych o znaczeniu ponadlokalny, służących realizacji inwestycji celu publicznego, w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Teren planowanej inwestycji był przewidziany w nieobowiązującym już miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. (Uchwała Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] października 1991 r.) pod lokalizację ulicy ruchu przyspieszonego jako kontynuację na terenie miasta K. drogi krajowej nr [...], co uznano za spełnienie warunków do wystąpienia o niniejsze uzgodnienie. Zdaniem organu, uznać należy, że zrealizowana część tej drogi wskazuje, że inwestycja drogowa jest nadal realizowana zgodnie z postanowieniami nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania, co potwierdzają także postanowienia Planu województwa. Toteż planowana inwestycja Skarżącej koliduje z zadaniami rządowymi, służącymi realizacji jej z inwestycją celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zapisanej w obowiązującym Planie województwa. (k. 14 akt adm.). Wojewoda W., będący drugim organem do którego wniesiono o dokonanie uzgodnienia inwestycji Skarżącej, postanowieniem z dnia [...] września 2019 roku ([...]), na podstawie art. 106 § 5 i art. 126 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10 a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji inwestycji Skarżącej w zakresie zadań rządowych na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10 a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano, że co prawda planowana jest inwestycja drogowa polegająca na budowie obwodnicy miasta K. w ciągu drogi krajowej nr [...], niemniej jednak nie opracowano projektu inwestycji drogowej, do którego można by się odnieść w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy lub też wykluczenia ewentualną kolizję pomiędzy inwestycją drogową a planowaną inwestycją skarżącej. Inwestycja drogowa posiada aktualnie trzy proponowane warianty przebiegu (k. 23-24 akt adm.). Zażaleniem z dnia [...] września 2019 r. (k. 16-17 akt adm.) Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Marszałka Województwa W. z dnia [...] sierpnia 2019 roku ([...]). Podniesiono, że planowana w nieokreślonej przyszłości budowa drogi nr [...] od al. [...] do ul. [...] w K. uniemożliwia Skarżącej od ponad siedmiu lat, a jej ojcu od ponad kilkunastu lat, podejmowanie planów inwestycyjnych na własnym terenie. Zauważyła, że powiązanie obwodnicy K. (drogi krajowej nr [...]) z ruchem lokalnym powinno nie znajdować się w pobliżu obszaru, gdzie budowane są wielorodzinne zabudowania mieszkaniowe. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. Skarżąca działając przez pełnomocnika fachowego uzupełniła zażalenie z dnia [...] sierpnia 2019 roku (k. 18-24 akt adm.), uszczegóławiając i rozbudowując je o zarzuty przepisów proceduralnych i zarzuty materialnoprawne. Postanowieniu Marszałka Województwa W. z dnia [...] sierpnia 2019 roku zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niewystarczających ustaleniach faktycznych, tj. dokonanie interpretacji i zastosowania uchwały Sejmiku Województwa W. z [...] marca 2019 r., nr [...] w sprawie uchwalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego wraz z Planem zagospodarowania przestrzennego miejskiego obszaru funkcjonalnego P. (Dz.Urz.Woj.Wlkp. z 2019 r., poz.4021 z jednoczesnym pominięciem, że koncepcja przebudowy i rozbudowy drogi krajowej nr [...] na terenie objętym planowaną inwestycją Skarżącej znajduje się na etapie stadialnym o charakterze ogólnym, przedstawiającym kilka, różnych, możliwych do realizacji wariantów, z których co najwyżej jeden, nieaprobowany społecznie, mógłby wpływać na planowaną inwestycję. Zdaniem Skarżącej nie obowiązuje akt prawny, z którego wynikałoby w sposób wiążący, że droga krajowa nr [...] (jej rozbudowa, przebudowa) miałaby przebiegać przez teren planowanej inwestycji Skarżącej. Nadto, podniesiono, że naruszono przepisy materialne, tj. art. 53 ust. 3 pkt 10a w zw. z art. 39 ust. 3 pkt 3 w świetle art. 53 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji Skarżącej, gdyż nie został opracowany jednoznaczny przebieg drogi krajowej nr [...], ani też nie powstał dokument w postaci projektu inwestycji drogowej, nie jest możliwe negatywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy bez wykazania konkretnej inwestycji kolidującej z planowaną inwestycją skarżącej oraz Wojewoda W., a nie Marszałek Województwa W., był organem właściwym w sprawie uzgodnienia w związku z realizacją zadania rządowego, a nie samorządowego potencjalnej rozbudowy czy przebudowy drogi krajowej nr [...], a nie drogi wojewódzkiej. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy albo ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 roku ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach uzasadnienia podano, że uprawniony jest pogląd, że planowana dalsza inwestycja drogowa odnosząca się do drogi krajowej nr [...] jest w dalszym ciągu aktualna, pomimo nieobowiązywania już miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K.. Wskazano dodatkowo, że podstawą prawną działań uzgodnieniowych poczynionych przez Marszałka Województwa W. stanowi art. 35 ust. 1-4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 t.j.), stanowiący, że w pasie terenu przeznaczonego pod przyszłą budowę dróg określonych w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego mogą być wznoszone tylko tymczasem obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, a ich usunięcie w wypadku budowy drogi następują na koszt właściciela, bez odszkodowania. W ocenie Kolegium, postanowienie Marszałka Województwa W. pozwala uwzględnić realizację zadań o charakterze ponadlokalnym jakie stanowi usprawnienie ruchu tranzytowanego w obrębie aglomeracji K.. Pismem z dnia [...] maja 2020 roku A. P., działając przez pełnomocnika fachowego, wniosła w przewidzianym prawem terminie skargę na postanowienie SKO w P. z dnia [...] marca 2020 r. ([...]) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w tym uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Oprócz zarzutów wywiedzionych we wcześniejszym (uzupełnionym) zażaleniu w toku postępowania administracyjnego, sformułowano zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej wyrażonej w art. 8 w zw. z art. 11 w świetle art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w żaden sposób do twierdzeń oraz zarzutów wyrażonych przez skarżącą w uzupełnieniu zażalenia. Dodano, że dla szeregu nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie terenu, gdzie Skarżąca planuje realizować inwestycję, były już wydawane decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o pozwoleniu na budowę, w tym także dla gruntów, które znajdować się mogą prawdopodobnie w kolizji z wariantem nr [...] i nr [...] przebiegu planowanej obwodnicy miasta K.. Wskazano także, że pod koniec kwietnia 2020 r. Zespół Opinii Przedsięwzięć Inwestycyjnych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wybrał wariant przebiegu planowanej obwodnicy miasta K. o numerze [...], z którym nie koliduje teren, na którem planowana jest inwestycja Skarżącej. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] czerwca 2020 roku organ wniósł o oddalenie skargi. Organ odniósł się do zarzutów Skarżącej, jednak wskazał, że żaden z nich nie mógł zostać uwzględniony przy rozważaniu decyzji autokontrolnej organu odwoławczego. Wyjaśniono także, dlaczego zdaniem organu Marszałek Województwa W. był w sprawie właściwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020, poz. 256 – daje jako: "k.p.a." lub innych przepisach). Przedmiotem zaskarżenia w badanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020r. utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., aktualnie: Dz.U. z 2020, poz. 293 – dalej jako: "u.p.z.p.") oraz ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., aktualnie: Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: "k.p.a."). Przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna wykazała, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające naruszają prawo w stopniu uzasadniającym uchylenie ich. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii zasadności dokonania uzgodnienia planowanego przez A. P. zamierzenia inwestycyjnego należy wskazać, że W postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy może zaistnieć potrzeba jej uzgodnienia z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. (inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa), w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p.). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że sam plan zagospodarowania przestrzennego województwa, nie będąc aktem prawa powszechnie obowiązującego, nie może stanowić bezpośredniej podstawy prawnej decyzji administracyjnych i w odniesieniu do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u.p.z.p. istotne jest aby określony teren był przeznaczony na cele z zakresu zadań rządowych albo samorządowych w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139, z późn. zm.). Przepis art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. znajduje przy tym zastosowanie nie wtedy, gdy inwestycją celu publicznego o charakterze ponadlokalnym lub krajowym jest inwestycja przyszła, czyli ta, której dotyczy postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, ale wtedy gdy teren, na którym przyszłą inwestycję się planuje był przeznaczony na inwestycję celu publicznego o charakterze ponadlokalnym lub krajowym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wygasł na podstawie art. 67 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z punktu widzenia istnienia podstaw do dokonania uzgodnień istotny jest nie charakter inwestycji przyszłej, a dotychczasowe przeznaczenie terenu w poprzednio obowiązującym planie (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia [...] grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa [...], LEX nr 189793). W okolicznościach badanej sprawy kwestią bezsporną pozostaje fakt, że działka której dotyczy wniosek A. P. położona jest na terenie, który był przewidziany w nieobowiązującym już miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. (Uchwała Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] października 1991 r.) pod lokalizację ulicy ruchu przyspieszonego jako kontynuację na terenie miasta K. drogi krajowej nr [...]. To uzasadniało wystąpienie o uzgodnienie. W kwestii właściwości marszałka województw w tej sprawie należy wskazać, że dokonując wykładni przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu należy wziąć pod uwagę również przepis art. 39 ust. 3 pkt 3 tej ustawy i wówczas okazuje się, że przepisy te dotyczą zadań rządowych i zadań samorządowych o znaczeniu ponadlokalnym, służących realizacji inwestycji celu publicznego. Bezspornym jest, że działka, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, przedstawiona przez Prezydenta Miasta K. do uzgodnienia, położona jest na terenie przeznaczonym w planach, które utraciły moc z dniem [...] grudnia 2003 r., pod budowę drogi krajowej. Jak wskazał NSA budowa drogi krajowej jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i z tego tytułu została zamieszczona w planie zagospodarowania przestrzennego województwa (w analizowanym przypadku w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego wraz z Planem zagospodarowania przestrzennego miejskiego obszaru funkcjonalnego P., zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa W. z dnia [...] marca 2019 r. (Dz.Urz.Woj.Wlkp. z 2019 r., poz. 4021 – dalej również jako: "Plan" albo "Plan zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego"). Jednak nie można zapominać, że tego typu inwestycje, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., na podstawie art. 39 ust. 5 u.p.z.p. umieszcza się w planie zagospodarowania przestrzennego województwa, jeżeli wcześniej zostały ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów, właściwego ministra lub sejmik województwa, zgodnie z ich właściwością (ust. 5 ww. przepisu). Za taki dokument w rozumieniu powyższego przepisu należy uznać rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych (Dz.U. 2018, poz. 442). Powyższy akt normatywny, stanowiący akt wykonawczy do ustawy do ustawy o drogach publicznych, obowiązuje organy administracji rządowej jaki i samorządowej. Dlatego też właściwość Marszałka Województwa W. (niezależnie od właściwości wojewody) do dokonania uzgodnienia w niniejszej sprawie nie może budzić uzasadnionych wątpliwości (por. postanowienie NSA z dnia [...] stycznia 2007 r. sygn. II OW [...]). Mając na uwadze aktualne i ówczesne (w dacie orzekania przez NSA) brzmienie art. 53 ust. 4 pkt 10 oraz 10a u.p.z.p., Sąd doszedł do wniosku o właściwości marszałka województwa niezależnie od właściwości wojewody do dokonania uzgodnienia w sprawie wniosku A. P.. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonych postanowień, w pierwszej kolejności należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w skardze, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania i to w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że na organach ciążą obowiązki prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), które wyrażają się w obowiązku stosownego uzasadnienia postanowienia (art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia postanowienia. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 k.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Standardom tym w okolicznościach badanej sprawy z całą pewnością nie odpowiada zaskarżone postanowienie Kolegium. Należy zauważyć, że w zażaleniu na postanowienie organu I instancji pełnomocnik Skarżącej podniósł szereg zarzutów: zarzucił organom wadliwe ustalenia faktyczne, błędną wykładnię przepisów, podniósł, że w istocie nie jest znany przebieg drogi krajowej nr [...]. Do zarzutów zażalenia organ II instancji nie odniósł się jednak w zaskarżonym postanowieniu. Sąd dostrzega, że próbę usunięcia tej wady zaskarżonego postanowienia stanowi treść odpowiedzi na skargę, jednak w ocenie Sądu przedstawione w niej wnioski organu II instancji nie są prawidłowe. Należy zgodzić, się, że organ uzgadniający, działając na podstawie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p., musi respektować postanowienia planu województwa - dotyczące nieruchomości - objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Nieuwzględnienie postanowień planu województwa w zakresie ponadlokalnym inwestycji celu publicznego podczas ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnych, a więc przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadziłoby do zniweczenia celów jakim służy planowanie przestrzenne na szczeblu województwa (por. wyrok NSA z dnia [...] czerwca 2012 r. sygn. II OSK [...]). Podkreślenia jednak wymaga, że dla odmowy uzgodnienia decyzji w sprawie warunków zabudowy nie jest jednak zwykle wystarczające powołanie się na ogólnie sformułowaną konieczność zachowania "ładu przestrzennego", o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., gdyż klauzula ta, sama w sobie, co do zasady nie może stanowić materialnoprawnej podstawy decyzji administracyjnej (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, W. 2016, art. 1 Nb 5, s. 10). Potwierdza to unormowanie art. 56 zd. drugie u.p.z.p., w którym wyraźnie zastrzeżono, że przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Unormowanie to znajduje odpowiednie zastosowanie do postępowania w sprawie warunków zabudowy – na mocy odesłania z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Uzasadniając swoje stanowisko organy obydwu instancji stanęły na stanowisku, iż o odmowie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem (ze wstępnym podziałem działki [...] – obręb [...]) na terenie położonym w K. przy ul. [...] przesądzają ustalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego. Uwadze organów umknęło jednak, że przywoływany przez nie Planu zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego w istocie nie formułuje żadnych postanowień dotyczących - działki wskazanej we wniosku - Skarżącej. Wskazać trzeba, że w Planie tym wprost wskazuje się, że "dla wskazanych inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym (w tym również dla drogi krajowej nr [...]), w dokumencie określono ich lokalizację poprzez wskazanie nazwy gminy, a w przypadku inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, ze względu na brak ustalonych ostatecznych przebiegów, wskazano obszar województwa wielkopolskiego. Precyzyjne wyznaczenie terenów lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym nastąpi w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz innych ustaw" (pkt. VI, s. 192). Ponad wszelką wątpliwość zatem Plan zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego nie określa precyzyjnie przebiegu drogi krajowej nr [...]. Wprost wyjaśniono to w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego. Tymczasem, jak przyjmuje się w judykaturze "organ uzgadniający działając na podstawie tego przepisu musi respektować postanowienia planu województwa - dotyczące nieruchomości objętej wnioskiem - o ustalenie warunków zabudowy" (por. wyrok NSA z dnia [...] kwietnia 2016 r. sygn. II OSK [...], wyrok NSA z dnia wyrok NSA z dnia [...] czerwca 2012 r. sygn. II OSK [...]). Jak podnosił w uzupełnieniu zażalenia pełnomocnik Skarżącej - do czego organ II instancji odniósł się dopiero w odpowiedzi na skargę - w dacie wydawania zaskarżonych postanowień preferowany przebieg rozbudowy drogi krajowej nr [...] miał zostać wybrany w IV kwartale 2020r. (por. www.gddkia.gov.pl/pl/a/28131/p_s25_d01). To oznacza, że - jak słusznie wywodzi pełnomocnik Skarżącej - w dacie podejmowania zaskarżonych postanowień nie istniały postanowienia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego, które w sposób wiążący przesądzałyby trasę przebiegu drogi krajowej nr [...]. To oznacza, że postanowienia organów obydwu instancji oparte zostały na błędnych ustaleniach. Polemikę ze stanowiskiem pełnomocnika Skarżącej wyrażonym w uzupełnieniu zażalenia przedstawiono dopiero w odpowiedzi na skargę. Sąd wziął ją pod rozwagę, jednak nie zgadza się ze stanowiskiem organu II instancji, co do tego, że niebędący aktem prawa miejscowego, Plan zagospodarowania przestrzennego województwa, który nie formułuje postanowień dotyczących przebiegu drogi krajowej nr [...] przez teren działki wskazanej we wniosku Skarżącej, uzasadniał odmowę uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu [...] zł), wynagrodzenie reprezentującego ją pełnomocnika określone według stawek minimalnych ([...] zł) i koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ([...] zł) – łącznie [...] zł. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni uwagi, oceny i wytyczne zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku.