IV Ka 666/24

<p>Sygn. akt IV Ka 666/24</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Apelacja nie jest zasadna.</p> <p>Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzuty błędnej oceny dowodów, <span class="underline"> <!-- -->w zakresie, w jakim dotyczą one ustalenia braku zawinienia obwinionej</span> nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy <span class="underline"> <!-- -->w tej części</span> prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy <span class="underline"> <!-- -->w zakresie braku zawinienia obwinionej</span> jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.</p> <p>W szczególności, o ile Sąd Okręgowy nie zgadza się z ustaleniem Sądu Rejonowego, iż do zalania działki pokrzywdzonych nie doszło, to nie zmienia to faktu, że na ławie obwinionych zasiadła nie ta osoba, która była za to odpowiedzialna. Obwinionej <span class="anon-block">D. O.</span> nie sposób zarzucić zawinienia tej sytuacji i słusznie ją uniewinniono.</p> <p>Apelant nie ma więc racji zarzucając wyrokowi błąd w ustaleniach, że obwiniona nie może ponosić odpowiedzialności za zalanie działki pokrzywdzonych i że mogła działać w zamiarze ewentualnym, a zarzuty z tym związane są chybione.</p> <p>Odpowiedzialności za inkryminowane wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011151229" title="Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 (art. 478;art. 478 pkt. 1)">art. 478 pkt 1 ustawy Prawo wodne</a> podlega <strong> <!-- -->ten, kto wbrew przepisowi art. 234 ust. 1 w/w ustawy</strong> zmienia kierunek i natężenie odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych lub kierunek odpływu wód ze źródeł, lub <span class="underline"> <!-- -->odprowadza wody, lub wprowadza ścieki na grunty sąsiednie</span>. Z kolei zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011151229" title="Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 (art. 234;art. 234 ust. 1)">art. 234 ust. 1 Prawa wodnego</a> ( do której norma z art. 478 pkt 1 w/w ustawy odsyła), <strong> <!-- -->właściciel gruntu,</strong> o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, <span class="underline"> <!-- -->nie może</span>: zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz <span class="underline"> <!-- -->odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie</span>.</p> <p>Zatem wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011151229" title="Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 (art. 478;art. 478 pkt. 1)">art. 478 pkt 1 Prawa wodnego</a> <strong> <!-- -->ma charakter indywidualny – odpowiedzialności za nie <span class="underline"> <!-- -->podlega właściciel gruntu (ewentualnie osoba decydująca o tym gruncie w imieniu właściciela) </span> </strong> nie spełniający wymogów, nakazów i zakazów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011151229" title="Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 (art. 234;art. 234 ust. 1)">art. 234 ust. 1 Prawa wodnego</a>. Co więcej, wskazują na to kolejne ustępy tego przepisu, określające obowiązki i odpowiedzialność odszkodowawczą właściciela gruntu w razie niedopełnienia tych obowiązków oraz na możliwości wszczęcia postępowań administracyjnych przeciwko właścicielowi gruntu naruszającemu obowiązki i zakazy z art. 234 ust. 1 w/w ustawy. W szczególności zgodnie z art. 234 ust. 2 w/w ustawy to na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a zgodnie z art. 234 ust. 2 jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności.</p> <p>Obwiniona z pewnością nie jest właścicielem gruntu z którego doszło do przepływu wody na teren działki pokrzywdzonych, dysponentem tego gruntu jest sieć <span class="anon-block">D.</span>. Obwiniona nie była również osobą, której w ramach zleconych jej obowiązków pracowniczych powierzono podejmowanie decyzji w zakresie obowiązków właściciela gruntu wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011151229" title="Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 ()">Prawa wodnego</a>. Była po prostu pracownikiem sklepu, kasjerem -sprzedawcą wykonującym funkcję zastępcy kierownika sklepu – w ramach zakresu swoich obowiązków nie miała powierzonych żadnych zadań właścicielskich dotyczących właściciela gruntu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011151229" title="Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 ()">Prawa wodnego</a>.</p> <p>Ponadto zarówno z zeznań świadka <span class="anon-block">P. S.</span> dokonującego na zlecenie <span class="anon-block">D.</span> wypompowania wody, jak i przede wszystkim z dokumentu znajdującego się na k. 159 złożonego przez pełnomocnika reprezentującego <span class="anon-block"> (...) SA</span> wynika, że to nie obwiniona zlecała wypompowanie tej wody, nie ona to organizowała, nie ona o tym decydowała (w szczególności nie miała żadnego wpływu na sposób wypompowania wody ze zbiornika), a jej rola sprowadzała się tylko do dwóch rzeczy – do zgłoszenia przełożonym z sieci <span class="anon-block">D.</span>, że zbiornik na wodę deszczową się napełnił i do potwierdzenia przez podpisanie się na dokumencie wykonania usługi wypompowania wody ( co ma znaczenie jedynie dla celów księgowych). Wypompowywanie tej wody odbywa się na podstawie ramowej umowy serwisowej zawartej przez <span class="anon-block"> (...) SA</span> ze <span class="anon-block"> spółką (...) sp. z o.o.</span> Sp. k. z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> ( k. 159). Ta z kolei spółka może zlecić to zadanie podwykonawcom – i właśnie takim podwykonawcą był <span class="anon-block">P. S.</span>, który feralnego dnia wodę wypompowywał i który zeznał, że nie dostał takiego polecenia ani zlecenia od obwinionej, tylko „<em> <!-- -->Mnie te prace zlecali serwisanci <span class="anon-block"> sklepu (...)</span> </em>” ( k. 136) – a serwisantami tymi byli na mocy w/w ramowej umowy serwisowej przedstawiciele <span class="anon-block"> spółki (...) sp. z o.o.</span> Sp. k. z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span>. Na żadnym etapie prowadzącym do skutku w postaci zalania wodą działki pokrzywdzonych żadnych decyzji nie podejmowała obwiniona – przecież ona jedynie zgłasza fakt zapełnienia zbiornika, nie decyduje, kto i w jaki sposób go opróżni, a potem dla celów księgowych jedynie potwierdza, że usługa została wykonana.</p> <p>Podsumowując – oskarżyciel publiczny postawił zarzut popełnienia wykroczenie nie tej osobie, której powinien. Równie dobrze mógłby zarzucić jego popełnienie <span class="anon-block">P. S.</span> – a przecież oczywiste jest, że on jedynie wykonywał zlecenie i za to wykroczenie nie odpowiada. Podobnie nie odpowiada za nie obwiniona, która wykonywała jedynie swoje obowiązki pracownicze w ramach stosunku pracy z siecią <span class="anon-block">D.</span>. Odpowiadać za to wykroczenie może osoba decyzyjna w <span class="anon-block"> (...) SA</span>, która reprezentując wściela gruntu tak zorganizowała wypompowanie wody deszczowej ze zbiornika w jednym ze sklepów sieci, że woda ta zalewa sąsiednią działkę. W tej sytuacji zasadne byłoby wypompowanie tej wody do beczkowozu, a nie na grunt sąsiadujący z działką pokrzywdzonych.</p> <p>Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary. Nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu ( art. 1 § 1 i 2 kw).</p> <p>Obwinionej nie można przypisać winy w żadnej postaci, ponadto nie była ona podmiotem wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011151229" title="Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 (art. 478;art. 478 pkt. 1)">art. 478 pkt 1 Prawa wodnego</a> – co było powyżej omawiane. Dlatego słusznie została uniewinniona.</p> <p>Pozostałe zarzuty podnoszone w apelacji nie będą omawiane, albowiem rozpoznanie powyższych jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych w tym przypadku byłby bezprzedmiotowe dla dalszego postępowania ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 436)">art. 436 kpk</a>)</p> <p>Wobec powyższego zaskarżony wyrok jako słuszny i sprawiedliwy utrzymano w mocy.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwolniono oskarżycielkę posiłkową od kosztów sądowych za drugą instancję z uwagi na zasady słuszności – jej działka została zalana i maja uzasadnione poczucie krzywdy, a do utrzymania wyroku uniewinniającego doszło bo zdaniem Sądu obwiniono nie tę osobę, która była za to odpowiedzialna.</p> </div>