II SA/Wa 929/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2020 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę UZASADNIENIE P. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2020 r. (nr [...]), którą organ działając na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy z 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2020 r. poz. 231 ze zm.) w związku z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429) i art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z [...] marca 2020 r. (nr [...]) o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że P. M. w dniu [...] grudnia 2019 r. zwrócił się do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego o udostępnienie, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz.1429), skanów decyzji wydanych od 1 stycznia 2014 r. do 5 grudnia 2019 r. w związku z wnioskiem o przyznanie odprawy mieszkaniowej o której mowa w art. 23 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2356 ze zm.), złożonego przez żołnierza kończącego zawodową służbę wojskową, który wcześniej otrzymał pomoc finansową na podstawie art. 94 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z. 2020 r. poz. 360). W piśmie z 11 lutego 2020 r. Prezes Agencji Mienia Wojskowego poinformował skarżącego, że żądane informacje stanowią tzw. informację przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wezwał wnioskodawcę do wykazania powodów, ze względu na które udostępnienie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na to pismo P. M. oświadczył, że wykładnia art. 23 ust. 9 pkt 1 w zw. z art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej stanowi "coraz bardziej powszechny problem" związany z polityką państwa. Świadczy o tym fakt, że stosowanie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczących przyznania odprawy mieszkaniowej żołnierzom, którzy wcześniej pełniąc służbę w Policji skorzystali z pomocy mieszkaniowej, stanowiło przedmiot dwóch interpelacji poselskich (w 2016 r. i w 2017r.), które, zgodnie z art. 192 ust. 1 Regulaminu Sejmu RP przysługują w sprawach o zasadniczym charakterze i odnoszących się do problemów związanych z polityką państwa (a więc kwestii ważnych dla interesu publicznego). P. M. dodał, że przeanalizowanie decyzji w tym przedmiocie w sposób niewątpliwy będzie istotne dla interesu publicznego - konstytucyjnej zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego prawa. Uzyskanie żądanej informacji pozwoli na ocenę, czy problem ten rzeczywiście występuje i jeżeli tak, umożliwi naświetlenie go, co z kolei "pomoże Agencji Mienia Wojskowego w przestrzeganiu obowiązujących przepisów (...)". Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z [...] marca 2020 r. wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówił P. M. udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z [...] grudnia 2019 r. W uzasadnieniu organ podał, że Prezes AMW wyjaśnił, że nie dysponuje gotowymi informacjami (decyzjami) których udostępnienia domaga się skarżący. Nie prowadzi również ewidencji na podstawie której możliwe byłoby wyselekcjonowanie decyzji, które dotyczą przyznania (odmowy przyznania) odprawy mieszkaniowej żołnierzowi zawodowemu, który wcześniej otrzymał pomoc mieszkaniową jako funkcjonariusz Policji (organ wyjaśnił, że prowadzi jedynie zestawienie pozwalające na obliczenie ilości prowadzonych postępowań, wydanych rozstrzygnięć, wniesionych środków zaskarżenia). Udostępnienie informacji publicznej żądanej przez skarżącego, wymagałoby nie tylko intelektualnego wkładu osób przygotowujących informacje, w postaci przeprowadzenia analizy akt wszystkich postępowań w okresie wskazanym we wniosku, celem wyselekcjonowania żądanych decyzji, a także usunięcia danych chronionych prawem (anonimizacji decyzji). Organ dodał, że tylko w latach 2016-2019 prowadził ponad 550 postępowań administracyjnych, z czego około 70 dotyczyło odprawy mieszkaniowej oraz że "liczba ta zasadniczo wzrośnie", gdy doliczyć dane za okres 2014-2015, których z uwagi na brak statystyk nie uwzględniono w powyższych szacunkach (dane zarchiwizowane). Prezes Agencji Mienia Wojskowego wyjaśnił również, że w Departamencie Zakwaterowania jest zatrudnionych tylko 12 pracowników, przy czym prowadzenie postępowań administracyjnych ro jedno z wielu przypisanych im obowiązków. Oznacza to, że informacja objęta wnioskiem stanowi informację publiczną przetworzoną - a więc taką, która miałaby zostać opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Organ dodał, że już sama anonimizacja znacznej ilości rozstrzygnięć (pomijając ich wcześniejsze wyselekcjonowanie), wymaga tak znacznego nakładu pracy, że już z tego powodu czyni wnioskowaną informację informacją przetworzoną. Zdaniem Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ nie wykazał, aby uzyskanie tych informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego tzn. mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, samorządu terytorialnego, usprawniłoby działanie jego organów oraz że jej uzyskanie stwarza realną możliwość poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego, w sposób który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Trudno mówić o jakimkolwiek interesie publicznym, jeżeli zainteresowanie sporną informacją (decyzjami administracyjnymi) wynika jedynie z przekonania wnioskodawcy, że organy błędnie orzekają w sprawach których dotyczą żądane decyzje. Poza tym P. M. nie wskazuje żadnych realnych, obiektywnych i konkretnych możliwości wykorzystania informacji publicznej. Taką możliwość wykorzystania w codziennym działaniu uzyskanych informacji, w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów, ma np. poseł zasiadający w komisji ustawodawczej Sejmu, radny czy minister . W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji nieuzasadnione przyjęcie, że żądana informacja ma charakter przetworzony i że nie istnieje szczególnie uzasadniony interes publiczny uzasadniający udzielenie mu tej informacji. P. M. podniósł, że analiza treści kilkudziesięciu decyzji jest możliwa do przeprowadzenia w kilka dni. Stwierdził ponadto, że według art. 8 § 2 k.p.a., organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Tymczasem od kilkunastu miesięcy organ wydaje decyzje o odmowie przyznania odprawy mieszkaniowej żołnierzowi, który otrzymał uprzednio pomoc mieszkaniową jako funkcjonariusz Policji, mimo że nie nastąpiła zmiana przepisów w tym zakresie. W konsekwencji pozbawia znaczną grupę osób prawa do odprawy mieszkaniowej. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Minister Obrony Narodowej decyzją z [...] kwietnia 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść przepisów prawnych regulujących zasady dostępu do informacji publicznej, powołał orzecznictwo odnoszące się do rozumienia pojęcia informacji publicznej przetworzonej i podzielił zapatrywanie organu I instancji co do kwalifikacji informacji publicznej żądanej przez skarżącego jako informacji przetworzonej. Minister Obrony Narodowej stwierdził ponadto, że prawidłowe jest stanowisko Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, że skarżący nie wykazał interesu publicznego, który uzasadniałby dokonanie przetworzenia. Organ zwrócił uwagę, że skarżący zawodowo świadczy usługi prawne i występuje jako pełnomocnik w postępowaniach sądowoadministracyjnych w sprawach dotyczących żołnierzy zawodowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1365/11 stwierdził wprost, że jeżeli żądanie udostępnienia informacji publicznej związane jest z prywatnym interesem wnioskodawcy, który zamierza uzyskane informacje wykorzystać w postępowaniu sądowym, zasadne jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ odwoławczy dodał, że nawet jeżeli hipotetycznie przyjąć za skarżącym, że podnoszona kwestia "ma charakter zasadniczy i dotyczy polityki Państwa", z tego powodu, że była przedmiotem interpelacji dwóch posłów na Sejm RP, to jednak nie uprawdopodobnił, w jaki sposób to właśnie skarżący mógłby realnie przyczynić się do poprawy funkcjonowania podmiotu, od którego informacji oczekuje i w jaki sposób realnie zapewniłby jej wykorzystanie w celu usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Twierdzenie skarżącego, że "uzyskanie wnioskowanej informacji publicznej pozwoli na ocenę, czy problem ten rzeczywiście występuje i, jeśli tak, umożliwi naświetlenie go, co z kolei pomoże Agencji Mienia Wojskowego w przestrzeganiu obowiązujących przepisów w toku bieżącej realizacji obowiązków" jest zbyt daleko idące i nazbyt ogólne. Organ dodał, że P. M. nie wykazał, na jakiej podstawie twierdzi, że Agencji potrzebna jest "pomoc" w przestrzeganiu prawa i dlaczego sugeruje, że "naświetlenie problemu" właśnie przez niego miałoby znaczenie dla interesu publicznego oraz podkreślił, że realny wpływ na działalność orzeczniczą organu maja sądy, które dokonują wykładni przepisów prawa. P. M. w skardze na tę decyzję Ministra Obrony Narodowej zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że nie jest prawidłowe kwalifikowanie żądanej informacji publicznej jako informacji publicznej przetworzonej tylko z uwagi na fakt, że decyzje mają zostać zanonimizowane. Skarżący stwierdził, że anonimizacja decyzji (informacji publicznej) nie może być traktowana jako jej przetworzenie, bo prowadziłoby to do wniosku, że udostępnienie jakiegokolwiek aktu indywidulanego stosowania prawa może nastąpić tylko gdy wnioskodawca wykaże szczególną jego istotność dla interesu publicznego. P. M. dodał, że "nie oczekuje przetworzenia aktów stosowania prawa (...), przeciwnie, zależy mu na tym, by żądane decyzje zostały przesłane w formie możliwie jak najmniej zmienionej". Skarżący stwierdził, że zasady przyznawania odprawy mieszkaniowej żołnierzom zawodowym mają kluczowe znaczenie z perspektywy polityki państwa, skoro były przedmiotem interpelacji poselskich oraz że jeżeli uzyska żądane dokumenty, będzie mógł podjąć wszelkie przysługujące mu jako obywatelowi działania, zmierzające do stanu tego stanu rzeczy (m. in. poprzez informowanie sądów administracyjnych). Ze stanowiska organu wynika, że wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej może złożyć jedynie osoba sprawująca funkcję publiczną (poseł na Sejm) lub sąd administracyjny, gdyż tylko one mają realną możliwość wpływu na stanowienie i stosowanie prawa. Jest to teza absurdalna i "jednoznacznie nieprawidłowa". Z tych powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) i na podstawie art. 145a § 1 tej ustawy, zobowiązanie organu do wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, z uwagi na fakt, że jest on adwokatem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona przez P. M. decyzja Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2002 r. nie narusza prawa i dlatego jego skarga podlega oddaleniu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy żądana przez P. M. informacja publiczna, jest informacją prostą, jak wywodzi skarżący, czy też przetworzoną, jak twierdzi organ i w konsekwencji, czy musiał on wykazać szczególnie istotny interes publiczny w jej uzyskaniu oraz czy go wykazał. Rozważania należy poprzedzić uwagą, że ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być dokonywana w sposób zindywidualizowany, w tym sensie, że powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji. Powstanie informacji przetworzonej jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębnienia informacji w związku z żądaniem wnioskodawcy, zgodnie z kryteriami przez niego wskazanymi; jest to zatem informacja przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13, z 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. np. wyroki NSA z 12 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2149/12, z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13, z 3 października 2014 r. sygn. akt I OSK 747/14). Informacja przetworzona jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych zadań i kompetencji organu. W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, że ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzieleniem informacji publicznej (por. np. wyrok NSA z 5 września 2013 r. sygn.. akt I OSK 953/13). Przygotowanie informacji przetworzonej jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów. W związku z tym w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki NSA z: 2 października 2014 r. sygn. akt I OSK 140/14, z 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1477/12, , z 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11, z 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 426/11, z 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05) oraz w piśmiennictwie (por. np. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 76, J. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa do informacji, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010, nr 5-6, s. 104), podkreśla się, że informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji. W pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, gdyż powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej, w postaci określonej w żądaniu. O ile więc co do zasady anonimizacja (pozbawienie danych wrażliwych) nie jest przetworzeniem informacji publicznej, stanowi ona bowiem jedynie czynność techniczną, w wyniku której nie powstaje żadna nowa informacja (informacja prosta nie zmienia się w przetworzoną przez proces anonimizacji), to suma informacji prostych może być uznana za informację przetworzoną pod warunkiem, że szeroki zakres wniosku o udostępnienie informacji wymaga użycia tak znacznych środków osobowych i technicznych, np. dla zgromadzenia wielu dokumentów, ich zanonimizowania i skopiowania, że zakłóci to normalny tok działania podmiotu zobowiązanego. W innym wypadku, np. gdy tego rodzaju operacje trzeba wykonać wobec jednego lub niewielkiej ilości dokumentów, taka klasyfikacja informacji byłaby natomiast bezpodstawna i pozostawałaby w sprzeczności z konstytucyjnym prawem do informacji publicznej. Oceniając z powyższego punktu widzenia wniosek złożony przez skarżącego Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zapatrywanie Ministra Obrony Narodowej, że żądana przez skarżącego informacja publiczna jest informacją publiczną przetworzoną, właśnie ze względu na skalę działań, jakie trzeba byłoby podjąć, by uczynić zadość żądaniu wnioskodawcy. Należy przypomnieć, że wniosek P. M. obejmował skany decyzji wydanych przez Prezes Agencji Mienia Wojskowego w konkretnych sprawach, w okresie niespełna sześciu lat. Ich udostępnienie wymagałoby zatem zgromadzenia dokumentów, wnikliwej analizy treści wszystkich decyzji, wyselekcjonowania tych "właściwych" a następnie usunięcia z nich danych podlegających ochronie i na końcu ich zeskanowania (skopiowania). Niezależnie od rodzaju zastosowanych udogodnień technicznych udzielenie informacji żądanej przez skarżącego, z uwagi na jej "rozmiar" (z wyjaśnień organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej wynika, że tylko w latach 2016-2019 prowadził ponad 550 postępowań administracyjnych, z czego około 70 dotyczyło odprawy mieszkaniowej), musiałoby wiązać się ze znacznym nakładem pracy co najmniej kilku osób, uniemożliwiając im wykonywanie w tym czasie ustawowych zadań. Prawidłowo zatem Minister przyjął, że skarżący domaga się udostępnienia informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy i wezwał go do wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy przypomnieć, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie ten, ko jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w sposób niedostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie daje mu realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym uzyskaniem informacji publiczne po to, by ją móc udostępnić ogółowi (zob. wyroki NSA z: 27 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1870/10; 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 416/12). Można dodać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 grudnia 2018 r. sygn. akt SK 27/14 stwierdził, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej przetworzonej jest niezbędne dla ochrony interesu publicznego, jest adekwatnym środkiem do realizacji założonego przez ustawodawcę celu, a ciężar w postaci wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego nałożony na obywatela nie jest nadmiernie dolegliwy. Z całą pewnością ograniczenie to nie prowadzi do naruszenia istoty prawa do informacji publicznej. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że istnienie tej przesłanki nie zostało dowiedzione przez skarżącego (i nie wynika ona z materiału zawartego w aktach sprawy). W rozpatrywanej sprawie skarżący wykazywał interes publiczny powołując się na swoje podejrzenia co do nieprawidłowego stosowania prawa przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego. Nie wykazał natomiast, że ten interes ma charakter szczególny. Zdaniem Sądu same jego podejrzenia, nie uprawdopodobnione żadnymi obiektywnymi okolicznościami, nie są wystarczające do przyjęcia, że działania skarżącego zmierzające do uzyskania tych informacji, pozwolą mu na podjęcie określonych działań zmierzających do ewentualnej zmiany istniejącego stanu rzeczy. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 26 października 2020 r. wydane na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.