I SA/Po 573/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. G. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. /-/M. Jaśniewicz UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2008r. oddalił skargi J. G. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. W dniu 6 października 2008r. J. G. złożył sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych ani kosztów obrony. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 22 października 2008r., sygn. akt I SA/Po 573/08 zwolniła skarżącego od kosztów sądowych. Pismem z dnia 3 listopada 2008r. J. G. wniósł sprzeciw, jak sam wskazał na powyższe postanowienie, jednocześnie wnosząc o uchylenie uchybionego terminu oraz o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia 22 lutego 2008 r., Nr [...]. Z uwagi na treść zawartego w skardze żądania oraz brzmienie uzasadnienia skarżący został wezwany zarządzeniem z dnia 6 listopada 2008r. o wyjaśnienie w terminie 7 dni, czy sprzeciw z dnia 3 listopada 2008r. należy rozumieć jako środek zaskarżenia od postanowienia z dnia 22 października 2008r. w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych. Dodatkowo poinformowano stronę, że na mocy niniejszego postanowienia skarżącemu przyznano zgodnie z jego wnioskiem zwolnienie od kosztów sądowych oraz że zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wniesienie sprzeciwu spowoduje utratę mocy niniejszego postanowienia, a ponownie rozpoznana zostanie tylko i wyłącznie kwestia zwolnienia od kosztów. Z uwagi na nieustosunkowanie się skarżącego do zarządzenia z dnia 6 listopada 2008 r. Sąd postąpił zgodnie z dyspozycją zawartą w wyżej przywołanym przepisie zgodnie z którym w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ustalił i zważył, co następuje: W oparciu o akta sprawy Sąd ustalił, że skarżący J. G. obecnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i materialnej natomiast środków pieniężnych wystarcza mu jedynie na opłacenie procentów od kredytów, które są odraczane na późniejszy termin spłaty. Dochód z plonów zbóż okazał się niższy od poniesionych nakładów. Zbiory zbóż z upraw wiosennych na całym obsianym obszarze okazały się klęską a prawidłowych roślin na 1 m² wykłosiło się od 8 do 10%, pozostałe kłosy uschły, były trudne do zebrania, nadają się jedynie na paszę we własnym gospodarstwie. Ustalono, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i z córką. Posiada mieszkanie o powierzchni 70 m² oraz nieruchomość rolną o powierzchni 11,29 ha i budynki gospodarcze. Posiadane gospodarstwo rolne jest źródłem utrzymania wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Natomiast zaciągnięte kredyty przez skarżącego mogą być w bliskiej przyszłości przyczyną tego, że zarówno on jak i jego rodzina znajdą się bez mieszkania i dochodów. Ze zgromadzonych informacji wynika, że z tytułu hodowli trzody J. G. uzyskuje dochód w wysokości [...]. Na miesięczne utrzymanie przeznacza na trzy osoby [...] z zaciągniętego kredytu. Opłaty za gaz, telefon i energię elektryczną wynoszą około [...] a spłata kredytu wynosi [...]. Skarżący nie posiada samochodu osobowego i nie uzyskuje dochodów z dopłat do nieruchomości rolnej, również nie korzysta z pomocy opieki społecznej. Nawiązując do powyższego Sąd podkreśla, że instytucja prawa pomocy wiąże się ściśle z realizacją jednego z podstawowych standardów państwa prawnego, jakim jest prawo do sądu. Zapewnia ona osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możliwość obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (por. art. 245 § 1 p.p.s.a.) przy czym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (por. art. 246 § 1 pkt 2 cyt. ustawy). Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne i uwagi Sąd stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 oraz art. 160 i art.16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji. /-/M. Jaśniewicz