III SA/Gl 463/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. K. (dalej: strona, skarżący) uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w G. z [...] r. nr [...] w części dotyczącej daty rozwiązania stosunku służbowego i ustalił nowy termin zwolnienia na dzień [...] r., w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W podstawie prawnej decyzji organ przywołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej K.p.a.). Z akt administracyjnych wynika, że [...] r. skarżący złożył raport o zwolnienie ze służby w Policji ze skutkiem natychmiastowym, uzasadniając swoją prośbę niezadowoleniem z faktu czasowego powierzenia mu obowiązków w Zespole [...] w G. W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w G. rozkazem personalnym nr [...] z [...] r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tj.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2067, ze zm.). Przedmiotowy rozkaz został opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności. W tym samym dniu policjant został zawiadomiony telefonicznie o podjętym rozstrzygnięciu i poproszony o stawienie się w jednostce celem doręczenia decyzji. Wobec niemożności osobistego doręczenia, ostatecznie decyzja została doręczona za pośrednictwem operatora pocztowego [...] r. W dniu [...] r. skarżący złożył w Komendzie Miejskiej Policji w G. raport z prośbą o wstrzymanie wszelkich decyzji w sprawie raportu z [...] r., w związku ze stwierdzoną niezdolnością do służby oraz ograniczeniami w zakresie pełnego rozpoznania skutków kierowanych przez niego i do niego pism. Organ pismem z [...] r., doręczonym [...] r., poinformował stronę, powołując się na treść art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego, o nieskuteczności odwołania oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby. W dniu [...] r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji w sprawie zwolnienia ze służby w Policji i jednocześnie złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli. W uzasadnieniu obu pism wskazał, że w dniu składania raportu z prośbą o zwolnienie ze służby w Policji, w związku z zaburzeniami psychicznymi w postaci stanów depresyjnych i zaburzeń adaptacyjnych oraz przyjmowanymi z tego powodu lekami nie zdawał sobie sprawy ze znaczenia i skutków własnego postępowania i złożonego oświadczenia woli. Wobec powyższego zwrócił się z prośbą o pozostawienie go w służbie. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w G. z [...] r. nr [...] w części dotyczącej daty rozwiązania stosunku służbowego i ustalił nowy termin zwolnienia na dzień [...] r., w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził, że w sprawie zwolnienia ze służby policjantów można stosować przepisy art. 61 i nast. Kodeksu cywilnego. Następnie przywołał treść art. 61 Kodeksu cywilnego i wyjaśnił, że skarżący złożył oświadczenie [...] r., już po wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji (i po poinformowaniu go telefonicznie o tym fakcie), zatem odwołanie przez policjanta oświadczenia dotyczącego rozwiązania z nim stosunku służbowego było w myśl art. 61 K.c. bezskuteczne. Ponadto organ podkreślił, że badanie wad oświadczenia woli nie może następować w toku postępowania administracyjnego, gdyż właściwym w tym zakresie jest sąd. Następnie organ podkreślił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji organu I instancji stanowi art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Zatem skoro skarżący raportem z [...] r. zgłosił żądanie zwolnienia go ze służby w Policji ze skutkiem natychmiastowym, organ miał obowiązek zwolnić go z tej służby najpóźniej do [...] r. W tym samym dniu Komendant Miejski Policji w G. wydał decyzję w sprawie zwolnienia policjanta ze służy z dniem [...] roku, o czym niezwłocznie poinformowano go telefonicznie. Skarżący w dniu następnym, tj. [...] r. uzyskał od lekarza chorób wewnętrznych zwolnienie lekarskie na okres od [...] do [...] r. Organ wyjaśnił, że w złożonym oświadczeniu z [...] r. strona, wskazując na stwierdzoną niezdolność do służby w Policji i działanie bez właściwego rozeznania, nie wyjaśniła o jaką niezdolność chodzi, a według informacji posiadanych przez organ, chodzić mogło wyłącznie o czasową niezdolność do służby z powodu choroby, obejmującą okres 5 dni, stwierdzoną powołanym wyżej zaświadczeniem lekarskim z [...] r. W ciągu następnych kilku dni skarżący unikał doręczenia decyzji w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, mimo podejmowanych kilkukrotnie przez funkcjonariuszy prób, zarówno w jego miejscu zamieszkania, jak i w miejscu zamieszkania jego małżonki. W konsekwencji decyzja została doręczona dopiero [...] r. za pośrednictwem operatora pocztowego. Organ zaznaczył, ze skarżący złożył raport w sprawie zwolnienia ze służby w Policji po ponad [...] latach służby, a zatem po uzyskaniu uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego i to w prawie maksymalnej wysokości. W ocenie organu odwoławczego takie postępowanie wskazuje wyraźnie na to, że policjant przemyślał dokładnie swoje życiowe wybory. Organ wyjaśnił też, że z dokumentacji zgromadzonej w aktach osobowych wynika, że skarżący przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim od [...] r. W związku z powyższym [...] r. został skierowany do Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA, celem ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności psychicznej i fizycznej do służby w Policji. Do chwili obecnej Komendant Miejski Policji w G. nie otrzymał orzeczenia komisji. W dniu [...] r. policjant stawił się do służby po zakończeniu leczenia i został skierowany na badania kontrolne do lekarza medycyny pracy, który po przeprowadzeniu stosownego badania [...] r. orzekł o zdolności policjanta do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym - bez żadnych ograniczeń i dodatkowych wskazań lekarskich. Data następnego badania została wyznaczona na [...] r. Zatem organ nie miał świadomości problemów skarżącego ze zdrowiem psychicznym, organ posiadał wiedzę o tym, że policjant zakończył leczenie i jest zdolny do służby bez żadnych przeciwwskazań. Ponadto aktualne orzeczenie lekarza medycyny pracy o zdolności do pełnienia służby, którym legitymował się policjant, wydane po zakończeniu przez niego leczenia oraz racjonalne argumenty zawarte w raporcie w sprawie zwolnienia ze służby w Policji były wystarczające do przyjęcia, że działał on z pełnym rozeznaniem znaczenia i skutków swoich decyzji. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że podziela stanowisko organu I instancji w kwestii nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji co było zgodne z interesem służby, tożsamym z interesem społecznym. Interes ten wymaga, aby służbę w Policji pełniły osoby mogące - i chcące - faktycznie realizować zadania służbowe. W sytuacji, kiedy skarżący po kilkumiesięcznej nieobecności w służbie z powodu choroby, a następnie po wykorzystaniu zaległych urlopów wypoczynkowych i pełnieniu służby zaledwie przez 2 dni, odmówił wykonania wydanego mu przez przełożonego w sprawach osobowych polecenia pełnienia służby w innej komórce organizacyjnej i złożył rezygnację z dalszego pełnienia służby, udając się jednocześnie na kolejne zwolnienie lekarskie, w interesie służby było jak najszybsze rozwiązanie z nim stosunku służbowego. Następnie organ wyjaśnił, że decyzja administracyjna wchodzi do obrotu prawnego z chwilą skutecznego i prawidłowego doręczenia jej adresatowi. Wprawdzie skarżący został już [...] r. poinformowany telefonicznie o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem [...] r., jednakże skuteczne doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło dopiero [...] r., kiedy policjant odebrał osobiście korespondencję przesłaną za pośrednictwem operatora pocztowego. W tym stanie rzeczy decyzja weszła do obrotu prawnego [...] r. i dopiero od tego momentu może wywoływać skutki prawne. W związku z powyższym organ odwoławczy wyznaczył nowy termin wykonania zaskarżonego rozkazu. W skardze do sądu administracyjnego strona, działając przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz uchylenie poprzedzającego ją rozkazu personalnego nr [...] z [...] r. i umorzenie postępowania, zarzucając: I. Naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, poprzez nieuwzględnienie złego stanu zdrowia psychicznego skarżącego w chwili składanego przez niego oświadczenia, w sytuacji w której był on objęty od dłuższego czasu leczeniem psychiatrycznym, a co było wiadome organowi pierwszoinstancyjnemu i tym samym wydanie rozkazu na podstawie bezwzględnie nieważnej czynności wynikającej z dotkniętego wadą oświadczenia woli złożonego przez stronę [...] r.; b) naruszenia art. 135 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie przez organ II instancji w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego, w sytuacji w której nie zachodziły przesłanki umożliwiające nadanie takiego rygoru, nie istniał bowiem wyjątkowo ważny interes strony, a wyłącznie taki pozwala na zastosowanie w/w przepisu, a także z uwagi na brak wykazania konkretnie, na czym ten ważny interes polegał w dacie wydania nieostatecznej decyzji i z jakiego względu natychmiastowa wykonalność zaskarżonego rozkazu miałaby interes ów dodatkowo chronić; II. Naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego wadliwe zastosowanie i utrzymanie w mocy rozkazu personalnego z [...] r., w sytuacji w której został on wydany na podstawie oświadczenia woli skarżącego złożonego w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli powodującym bezwzględną nieważność dokonanej czynności, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonego rozkazu. b) art. 82 K.c. poprzez jego nieuwzględnienie i utrzymanie w mocy rozkazu personalnego z [...] r., w sytuacji w której oświadczenie woli złożone zostało w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli powodującym bezwzględną nieważność dokonanej czynności. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że organ II Instancji nie zbadał okoliczności dotyczących stanu psychofizycznego strony zarówno przed złożeniem przez niego raportu z [...] r. (biorąc pod uwagę podejmowane przez niego leczenie) jak i po jego złożeniu, uznając twierdzenia skarżącego w tym zakresie za nieprzekonujące. Organ posiadał informacje dotyczące jego problemów ze zdrowiem psychicznym - skarżący bowiem od dłuższego czasu pozostawał i nadal pozostaje pod opieką lekarza psychiatrii, co było z urzędu wiadome przełożonemu skarżącego. Pełnomocnik zarzucił także naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności związanych z stanem zdrowia skarżącego i odwołanie się do subiektywnych opinii względem działań skarżącego. Organ II instancji przyjął względem skarżącego postawę lekceważącą, powielił postawę organu I instancji, bowiem mimo zgłaszanych przez skarżącego sytuacji związanych z jego odczuciami w zakresie pomijania w awansach, złego traktowania, nie wziął tego pod uwagę, chociażby w zakresie złego samopoczucia psychicznego skarżącego i nieodwołania rozkazu personalnego dot. zwolnienia ze służby. Pełnomocnik nie zgodził się też z twierdzeniem, że skarżący działał w sposób przemyślany i przeanalizował swoje życiowe wybory. Przywołując sekwencję zdarzeń obejmującą 4 dni, od [...]r. - skarżący złożył raport o wystąpieniu ze służby, do [...] r. skarżący złożył raport z prośbą o wstrzymanie działań związanych z raportem z [...] r., pełnomocnik wskazał, że czasookres jak i decyzję podejmowane przez skarżącego wprost wskazują na brak rozeznania w jego działaniach. Ponadto biorąc pod uwagę okoliczności sprawy (staż pracy skarżącego, stopień służbowy, stanowisko technika kryminalistyki) jak i fakt występowania w policji bardzo dużej ilości wolnych wakatów, niezrozumiałym są działania Komendanta Miejskiego Policji, który [...] r. wydał rozkaz personalny, nie zbadał chociaż w podstawowym zakresie motywów wystąpienia skarżącego ze służby. Pełnomocnik nie zgodził się również ze stanowiskiem organu II instancji w zakresie braku wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności wydanego rozkazu personalnego dot. zwolnienia ze służby, argumentując, że skarżący jest osobą chcącą pełnić służbę. Nie sposób zatem uznać, aby w przedmiotowej sprawie spełniona była przesłanka wyjątkowo ważnego interesu strony. Ponadto organ II instancji nie wykazał konkretnie, na czym polegał ważny interes społeczny w dacie wydania nieostatecznej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm,, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w zakreślonych wyżej granicach, stwierdzić przyjdzie, że organy nie naruszyły prawa. Podstawą prawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji był przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W niniejszej sprawie skarżący raportem z [...] r. zgłosił wystąpienie ze służby. Rozkaz personalny organu pierwszej instancji wydany został w tym samym dniu, o czym skarżący został zawiadomiony telefonicznie przez pracownika komórki kadrowej. Następnie został skutecznie doręczony skarżącemu [...] r. W rozkazie personalnym wskazano - jako datę zwolnienia skarżącego ze służby – dzień [...]r. Organ odwoławczy zaskarżony rozkaz personalny uchylił w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, ustalając w tym zakresie datę zwolnienia ze służby na dzień [...] r., tj. dzień doręczenia rozkazu personalnego, w pozostałej części rozkaz utrzymał w mocy. Zatem data zwolnienia funkcjonariusza ze służby jest zgodna z postanowieniami art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, bowiem skarżący wniosek dotyczący wystąpienia ze służby zawarł w raporcie z [...] r., żądając zwolnienia z szeregów Policji ze skutkiem natychmiastowym. Zdaniem skarżącego zaskarżone rozkazy personalne nie powinny być wydane, a postępowanie powinno być umorzone, bowiem skarżący cofnął wniosek o zwolnienie go ze służby – pismem z [...] r. wniósł o wstrzymanie decyzji, a pismem z [...] r., złożonym wraz z odwołaniem od decyzji pierwszoinstancyjnej, uchylił się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli. Skarżący kwestionuje stanowisko organu odwoławczego, argumentując, że w dniu składania wniosku o zwolnienie ze służby w związku z zaburzeniami psychicznymi w postaci stanów depresyjnych i zaburzeń adaptacyjnych oraz przyjmowanymi z tego powodu lekami nie zdawał sobie sprawy ze znaczenia i skutków własnego postępowania i złożonego oświadczenia woli. Stanowiska skarżącego Sąd w składzie orzekającym nie podziela. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza Policji wystąpienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, jest oświadczeniem woli, do którego ma zastosowanie art. 61 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ( Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.). Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w uchwale NSA z 5 grudnia 2011 r. sygn. I OPS 4/11 wydanej na tle art. 60 ust. 3 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, Dz. U. nr 74, poz.676 ze zm. (publ. ONSA i WSA 2012/2/20). Orzeczenie to odnosiło się do funkcjonariusza ABW, jednak, wobec tożsamości przepisów prawnych regulujących zwolnienie ze służby funkcjonariuszy Policji i ABW, pogląd ten ma w pełni zastosowanie w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, że stanowisko powyższe ugruntowane jest zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie. Zatem powszechnie przyjmuje się, że nie ma żadnych racjonalnych przesłanek, aby do wycofania oświadczenia policjanta o zgłoszeniu wystąpienia ze służby nie stosować przepisów art. 61 K.c. (por. glosa A. Zieliński do wyroku NSA z 14 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 71/00, OSP 2002, Nr 4, poz. 51, s. 196, a także m.in. wyroki NSA z: 25 maja 2004 r., sygn. akt OSK 189/04 (niepubl.); 23 września 2005 r., sygn. akt I OSK 46/05 (niepubl.); 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 597/07 (LEX nr 447316); 28 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1816/07 (LEX nr 536816); 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 425/08 (LEX nr 520750) jak również powołana już uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt I OPS 4/11 (ONSAiWSA 2012/2/20, OSP 2012/6/58, LEX nr 1103552). Redakcja art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. W razie złożenia przez policjanta oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby, w ciągu 3 miesięcy od tej daty powinna być wydana decyzja o zwolnieniu ze służby. Skoro skarżący sam złożył taki wniosek [...] r., to rolą Komendanta Miejskiego Policji było wydanie stosownej decyzji w terminie nie dłuższym niż określony we wskazanym przepisie art. 41 ust. 3. Decyzja taka została wydana przez organ pierwszej instancji [...] r., o czym skarżący został powiadomiony telefonicznie. W dniu [...] r. skarżący złożył w Komendzie Miejskiej pismo, w którym wniósł o wstrzymanie wszelkich decyzji w sprawie, a wraz z odwołaniem od decyzji pierwszoinstancyjnej [...] r. uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli. Oznacza to, iż oświadczenie woli skarżącego o zwolnieniu ze służby dotarło do adresata wcześniej aniżeli pismo zawierające wniosek o wstrzymanie decyzji w sprawie oraz uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli. Oceniając tę czynność na podstawie art. 61 k.c., stwierdzić przyjdzie, że Komendant Miejski Policji miał prawo wyrazić zgodę na cofnięcie oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby, ale nie miał takiego obowiązku. Skoro zgody nie wyraził, to odwołanie oświadczenia (bez względu na argumentację) nie wywiera skutków prawnych. W tej sytuacji organy pierwszej i drugiej instancji miały podstawę do powoływania się na art. 61 k.c. Następnie rozważyć przyjdzie, czy czynność prawna jakiej dokonał skarżący była dotknięta wadą powodującą jej nieważność. Uchylenie się do skutków prawnych złożonego oświadczenia woli, o którym mowa w art. 88 § 1 k.c., dopuszczalne jest w ściśle określonych przypadkach, wymienionych w art. 82 – art. 87 k.c. Oświadczenie woli jest nieważne w szczególności wówczas, gdy osoba je składająca z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych (art. 82 k.c.). Generalnie ujmując, powoływane przez stronę danego postępowania administracyjnego okoliczności faktyczne wraz z dowodami na ich poparcie - mające na celu samo wykazanie istnienia określonej wady oświadczenia woli, winny być brane przez organ pod uwagę przy wydaniu rozstrzygnięcia, a to wobec wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. Organy orzekające w niniejszej sprawie sprostały temu wymaganiu. Dokonały bowiem oceny twierdzeń skarżącego i powołanych przez niego dowodów w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Na tej podstawie doszły zaś do trafnych wniosków, że nie było wiarygodnych przesłanek do uznania, że w momencie złożenia oświadczenia o wystąpieniu ze służby skarżący działał w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji. Eksponowana przez niego motywacja była racjonalna i przemyślana, na co słusznie wskazał organ. W złożonej rezygnacji, skarżący wskazał, że rezygnuje ze służby z uwagi na czasowe powierzenie mu obowiązków służbowych na stanowisku policjanta Zespołu [...] w G., co w jego ocenie stanowi degradację oraz jest szkodliwe dla jego zdrowia, z uwagi na długotrwałe poddawanie się oddziaływaniu zarodników pleśni i grzybów, na które jest uczulony. Ponadto rezygnacja została złożona po [...] latach służby, a zatem po uzyskaniu uprawnień emerytalnych, w prawie maksymalnej wysokości. Wynika stąd, że w dacie składania raportu funkcjonariusz nie wiązał faktu złożenia oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby ze stanem swojego zdrowia i wynikającą z niego ograniczoną świadomością w ramach podejmowanych przez siebie decyzji. Należy również podzielić stanowisko organu, że w żaden sposób nie dowodzi tego przywołana przez skarżącego argumentacja. W dniu [...] r. policjant stawił się do służby po zakończeniu leczenia trwającego od [...] r. i został skierowany na badania kontrolne do lekarza medycyny pracy, który [...] r. orzekł o zdolności policjanta do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym - bez żadnych ograniczeń i dodatkowych wskazań lekarskich. Data następnego badania została wyznaczona na [...] roku. W dniu [...] r. skarżący uzyskał od lekarza chorób wewnętrznych zwolnienie lekarskie na okres od [...] do [...] r. Z żadnego z tych dokumentów, sporządzonych zarówno bezpośrednio przed raportem o zwolnienie ze służby jak i po wydaniu rozkazu przez organ pierwszej instancji, nie wynika aby w momencie podejmowania decyzji o wystąpieniu ze służby skarżący miał ograniczoną świadomość albo zakłócony tok postrzegania w sposób niweczący swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli co do rozwiązania stosunku służbowego. Sam skarżący nie jest w stanie podać dowodów na tę okoliczność. Zaś powoływanie się skarżącego na długotrwałą chorobę i przyjmowanie leków, ograniczających świadome i swobodne podejmowanie decyzji, jest gołosłowne, gdyż nie zostało poparte żadnymi dowodami. Stąd też w ocenie Sądu brak było wystarczających dowodów do podważenia w ramach toczącego się postępowania administracyjnego skuteczności złożonego przez skarżącego pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. Działania podjęte w tym zakresie przez organy obu instancji prowadziły zaś do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Niezasadne również okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 108 K.p.a., tj. nieuzasadnionego nadania zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Słusznie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że organ pierwszoinstancyjny umotywował fakt nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ważnym interesem funkcjonariusza, który wystąpił z pisemną prośbą o zwolnienie. Należy jednak mieć na uwadze brzmienie art. 108 K.p.a., który stanowi, że decyzji, od której służy stronie odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Organ odwoławczy podzielając stanowisko organu pierwszoinstancyjnego w tej kwestii, słusznie dodał, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności było zgodne z interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, co wyraża się szczególnym statusem i zadaniami Policji. W szczególności słusznie wskazał organ, że służbę w Policji winny pełnić osoby mogące - i chcące - faktycznie realizować zadania służbowe. Do takich osób skarżący nie należy. Świadczy o tym złożony przez niego raport z [...] r. o zwolnienie z szeregów Policji, z którego wynika, że tymczasowe powierzenie mu obowiązków służbowych na nowym stanowisku było w jego odczuciu degradacją. Oznacza to, że skarżący nie chce pełnić służby. Słusznie też postawę skarżącego ocenił organ w kontekście przedstawionych przez niego zwolnień lekarskich. Niezasadne też okazały się zarzuty skargi nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy własnego postępowania. Zgodnie z treścią art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie organ drugoinstancyjny poczynił własne rozważania w sprawie i na ich podstawie podjął decyzję merytoryczną. Świadczy o tym uzasadnienie zaskarżonej decyzji, odpowiadające wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Stosownie do treści tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd w składzie orzekającym podziela wyrażane w orzecznictwie poglądy, że uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji, winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. W szczególności decyzje odmowne (negatywne) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (np. wyrok NSA z 25.01.2011 r., sygn. akt II GSK 96/10, publ.: CBOSA). Sporządzone przez organ odwoławczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymogi te spełnia. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego przedstawionym w odpowiedzi na skargę, że w uzasadnieniu przedstawiono szczegółowo tok myślowy i argumentację, która doprowadziła organ II instancji do podjęcia rozstrzygnięcia tożsamego z rozstrzygnięciem pierwszoinstancyjnym (za wyjątkiem terminu rozwiązania stosunku służbowego). Niezasadne są też zarzuty skargi lekceważącego traktowania strony. Reasumując, należało stwierdzić, że pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby, dokonane przez skarżącego [...] r., nie było obarczone wadą oświadczenia woli, o której mowa w art. 82 kodeksu cywilnego i wobec tego pociągało za sobą doniosłe skutki materialne i obligowało organ do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji w terminie wynikającym z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Dlatego też – w ocenie Sądu – zaskarżona decyzja, wydana po wyczerpującym rozważeniu wszelkich istotnych okoliczności sprawy oraz podniesionych przez skarżącego zarzutów, jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.