I OSK 137/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie Joanna Runge - Lissowska NSA Henryk Ożóg (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1811/06 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do służby oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1811/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. na pismo Szefa Biura Ochrony Rządu (dalej BOR) z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do służby. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, iż pismo to stanowi odpowiedź na wezwanie skarżącego z dnia 30 czerwca 2007 r., w którym powołując się na art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 o Biurze Ochrony Rządu (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 163 poz. 1712 ze zm.; dalej ustawa o BOR), domagał się ustalenia, że z mocy prawa uzyskał status funkcjonariusza BOR. Szef BOR w zaskarżonym piśmie poinformował J. K., że przepis art. 139 ust.1 ustawy nie znajduje w stosunku do niego zastosowania, bowiem ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] Nr [...] został przeniesiony do dyspozycji Dowódcy [...] Jednostek Wojskowych MSWiA i pozostawał tam do chwili zwolnienia ze służby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. podniósł zarzuty w zakresie skuteczności zwolnienia ze stanowiska w Jednostce Wojskowej nr [...]-BOR i przeniesienia do dyspozycji Dowódcy [...] Jednostek Wojskowych MSWiA stwierdzając, że w dniu wejścia w życie ustawy był w dyspozycji Szefa Jednostki Wojskowej Nr [...]-BOR. Zgodnie z art. 139 ust. 1 ustawy o BOR, żołnierze zawodowi pełniący w dniu wejścia w życie ustawy służbę w Jednostce Wojskowej Nr [...]-BOR stają się z mocy prawa funkcjonariuszami BOR, chyba że w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy złożą pisemne oświadczenie, ze nie wyrażają na to zgody. Zaskarżone przez J. K. pismo szefa BOR z dnia [...] r. nie należy do aktów podlegających kontroli sądowoadministracyjnej. Jest to jedynie pismo informacyjne, niemające waloru orzeczenia. Norma prawna zawarta w art. 139 ust. 1 ustawy adresowana do żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Jednostce Wojskowej Nr [...]–BOR wywołuje wobec adresatów skutek z mocy prawa w postaci uznania ich za funkcjonariuszy BOR. Przepis ten nie stanowi materialnoprawnej podstawy do wydania decyzji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SAB 374/03). W skardze kasacyjnej od tego postanowienia J. K. zarzucił naruszenie prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej ustawa Prawo o ustroju sądów administracyjnych), art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w związku z art. 139 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, poprzez uchylenie się od skontrolowania działalności administracji publicznej oraz zamykanie konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu, co narusza art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP; art. 132 w związku z art. 149 oraz art. 146 § 2 p.p.s.a. poprzez ich nie zastosowanie; art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie; art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez wadliwe ustalenie faktów, nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego, nieprawidłowe przedstawienie stanu sprawy, nie ustosunkowanie się do zarzutów skargi, sprzeczność pomiędzy sentencją postanowienia, a jego uzasadnieniem i wadliwe wskazanie podstawy prawnej postanowienia oraz brak jej wyjaśnienia. W skardze tej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu w II instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż Sąd I instancji wadliwie ustalił przedmiot sprawy, który został precyzyjnie określony w końcowej części skargi: "wnoszę o orzeczenie o uznaniu uprawnienia, o które się ubiegałem w wezwaniu do usunięcia naruszonego prawa", gdyż nie dostrzegł tego żądania. Wbrew twierdzeniu Sądu przedmiotem skargi nie jest pismo informacyjne Szefa BOR, lecz odmowa potwierdzenia uprawnień do służby w BOR. W takim przypadku uznać należało, że stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na tę czynność z zakresu administracji publicznej, a więc brak jest podstaw do uznania tej skargi za niedopuszczalną. Uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane przez skarżącego do organu było dowodem wyczerpania środków zaskarżenia, gdyż w tej sprawie nie przysługiwał żaden inny środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W istocie Sąd uznał, że obowiązek organu wyczerpuje się w udzieleniu jakiejkolwiek odpowiedzi na to wezwanie, a uznanie uprawnień przysługujących z mocy prawa, nie podlega kontroli sądu administracyjnego, pomimo że jest indywidualną sprawą z zakresu administracji publicznej. Sąd nie wskazał przesłanek, na podstawie których doszedł do wniosku, że zaskarżone zostało pismo Szefa BOR. Niewystarczające jest stwierdzenie, że przepis art. 139 ust. 1 ustawy o BOR, nie stanowi materialnej podstawy do wydania decyzji. Sąd nie dostrzegł, że w ten sposób zaskarżonym postanowieniem zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy, czym narusza prawa podmiotowe skarżącego: do służby publicznej na jednakowych zasadach (art. 60 i 32 Konstytucji) i prawo do Sądu (art. 54 ust.1 i art. 77 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji) w ten sposób, że sprawy ze stosunków służbowych żołnierzy zawodowych o charakterze stosunków administracyjno- prawnych wyłącza spod rozpatrywania przez sądy, co pozbawia osoby dochodzące prawa podmiotowego do służby publicznej gwarancji proceduralnych w postępowaniu administracyjnym i sądowym. Rozstrzygnięcie tej sprawy powinno zapaść w formie wyroku. Błędem Sądu jest zaniechanie skierowania sprawy na rozprawę i nie wydanie wyroku, lecz postanowienia na posiedzeniu niejawnym, co stanowi naruszenie przepisów, o których mowa w pkt 2 zarzutów. W toku rozprawy można byłoby przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, gdyż było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Nie kierując sprawy na rozprawę, Sąd nie przeprowadził dowodu uzupełniającego z dokumentów, o co skarżący wnosił we wniosku dowodowym z października 2006 r. (w postanowieniu brak wyjaśnienia dlaczego Sąd nie uwzględnił pisma procesowego skarżącego). Ponieważ odmowa dopuszczenia do służby nie następuje w formie decyzji, realizacja tego uprawnienia jest możliwa tylko na podstawie żądania określonego w skardze. W istocie zachodzi sprzeczność między wskazaniem podstawy prawnej postanowienia, a jego uzasadnieniem. Wskazany jest przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a uzasadnienie łączy się z pkt 1 tego przepisu. Z jednej strony Sąd stwierdza, że istnieje niedopuszczalność orzekania z powodu braku właściwości sądu administracyjnego (art. 3 p.p.s.a.), co koresponduje z pkt 1, a z drugiej strony mowa jest o innych przyczynach odrzucenia skargi, bez wskazania o jakie inne przyczyny chodzi (pkt 6). Uniemożliwia to rzeczową polemikę z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia. Sąd wadliwie ustalił fakty, nie wziął pod uwagę całokształtu materiału dowodowego nieprawidłowo przedstawił stan sprawy, z którego wynika jakoby skarżący ograniczył się tylko do negowania zwolnienia ze służby, nie omówił wniosku dowodowego skarżącego, pozostawiając go bez rozpoznania i ustosunkowania się do zarzutów skargi. Istnieje więc sprzeczność pomiędzy sentencją postanowienia, a jego uzasadnieniem i wadliwe wskazanie w nim podstawy prawnej oraz brak jej wyjaśnienia. Zgłoszone w petitum skargi zarzuty w stosunku do zaskarżonego postanowienia należy uznać za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w tej sytuacji zgłoszone w niej wnioski są uzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego. W jej uzasadnieniu wskazano, że nie zachodzą podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty uchylenia się przez Sąd I instancji od kontroli działalności administracji publicznej i rozpatrzenia sprawy na posiedzeniu niejawnym z pominięciem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd dokonał takiej kontroli, a przytoczenie przepisów ustrojowych i kompetencyjnych nie przesądziło o konieczności wyjaśniania ich treści. Z kolei w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mogą być zaskarżone m. in. odmowy uznania, stwierdzenia albo realizacji przez właściwy organ administracji publicznej uprawnień wynikających bezpośrednio z przepisów prawnych, jeżeli przepisy te nie przewidują formy decyzji administracyjnej deklaratoryjnej o stwierdzeniu takich uprawnień, a organy administracyjne odmówią takiego zachowania się, które umożliwiałoby podmiotom uprawnionym realizację uprawnień określonych w przepisach prawnych (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, "Wydawnictwo Prawnicze Lewis Nexis", Warszawa 2005, str. 62). Skarżący w wezwaniu z dnia 30 czerwca 2006 r. domagał się, że z mocy prawa uzyskał status funkcjonariusza BOR. W rozumieniu art. 139 ust. 1 ustawy o BOR skarżący nie był podmiotem uprawnionym do żądania rozpatrzenia tej sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] Nr [...] został przeniesiony do dyspozycji Dowódcy [...] Jednostek Wojskowych MSWiA i pozostał tam do chwili zwolnienia ze służby. Zgodnie z art. 139 ust. 1 ustawy o BOR żołnierze zawodowi pełniący w dniu wejścia w życie ustawy służbę w Jednostce Wojskowej Nr [...]-BOR stają się z mocy prawa funkcjonariuszami BOR. W kontekście przepisów art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu prawa. Ze względu na wyłączenie podmiotowe taki związek nie istnieje w sprawie ustalenia statusu funkcjonariusza BOR. W odniesieniu do skarżącego BOR nie było zobowiązane do wszczęcia postępowania i wydania orzeczenia co do uznania bądź odmowy uznania statusu funkcjonariusza BOR. Pismo Szefa BOR z dnia [...] r. stanowiło informację o treści przepisu art. 139 ust.1 ustawy o BOR, a na takie działania organu skarga jest niedopuszczalna. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż Sąd ten prawidłowo ocenił, że podstawą odrzucenia skargi jest w tych warunkach art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skoro nie zachodziły przesłanki wydania decyzji administracyjnej przez Szefa BOR, a tym samym zastosowania art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu. Z powyższych względów podane na wstępie wnioski znajdują uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w związku z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej zwrócił się do J. K. o wyjaśnienie tej jego części, z której wynika, że przedmiotem skargi nie jest pismo informacyjne Szefa BOR, lecz odmowa potwierdzenia uprawnień do służby w BOR. W piśmie procesowym skarżący wyjaśnił, iż przedmiotem zaskarżenia, który powinien być poddany ocenie prawnej Sądu I instancji, jest brak przekształcenia stosunku służbowego żołnierza zawodowego w stosunek służbowy funkcjonariusza BOR z mocy art. 139 ust. 1 ustawy o BOR. Sąd I instancji powyższą sytuację prawną pozostawił poza jakimikolwiek rozważaniami. Wprawdzie ogólnie Sąd skonstatował, że norma prawna zawarta w art. 139 ust. 1 ustawy o BOR adresowana do żołnierzy pełniących służbę w Jednostce Wojskowej Nr [...]-BOR wywołuje wobec adresatów skutek z mocy samego prawa w postaci uznania ich za funkcjonariuszy BOR, nie wskazał przy tym żadnej formy uznania tego uprawnienia. Z zaskarżonego postanowienia może wynikać, że negowanie uprawnienia następuje w formie pisma informacyjnego, jego doręczenie osobie wzywającej do usunięcia naruszenia prawa stanowi właściwą formę załatwienia sprawy określonej w przepisie art. 139 ust. 1 ustawy o BOR. Wymaga podkreślenia, że forma uznania uprawnienia nie była objęta oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2005 r. sygn. akt I OSK 1011/04, z zastrzeżeniem, że nie jest możliwe wydanie w tej materii decyzji administracyjnych. Czyli, że ocena prawna w zakresie wiążącym organ i Sąd wyklucza jedynie decyzyjną formę załatwienia sprawy, jednakże nie odnosi się w żaden sposób do zarzutów podstaw prawnych skargi z dnia 1 sierpnia 2006 r.. Przedmiotem jej zaskarżenia jest bezczynność organu administracji publicznej mieszcząca się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 w związku z pkt 8 p.p.s.a. Należy nadmienić, że już na etapie wstępnym badania dopuszczalności skargi, Przewodniczący Wydziału II uznał, iż tak sprecyzowane podstawy prawne i faktyczne nie czynią zadość wymogom formalnym. Z zarządzenia z dnia 19 października 2006 r. wynika, iż warunkiem skargi na ten typ bezczynności jest dokładne wskazanie wniosku, jego przedmiotu, daty złożenia (na identycznych zasadach jak w przypadku bezczynności w wydaniu decyzji). Może to oznaczać, że zarządzenie nie uwzględnia treści przepisu art. 139 ust. 1 ustawy o BOR. Nie przewiduje on składania wniosku o dokonanie czynności materialno-technicznych lub wniosku o uznanie uprawnienia przysługującego z mocy prawa. Odpowiadając na wezwanie Sądu I instancji skarżący działający w postępowaniu przed tym sądem przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie procesowym z dnia 30 października 2006 r., stwierdził, że przedmiotem skargi nie jest bezczynność w podjęciu decyzji. Tym samym skarżący w całości podtrzymał żądanie ochrony prawnej roszczenia przysługującego mu z mocy prawa oraz nie zmienił w żaden sposób podstaw prawnych skargi (art. 3 § 2 pkt 4 w związku z pkt 8). W świetle zarzutu skargi obowiązkiem Sądu I instancji było zakwalifikowanie sprawy jako bezczynność organu w przekształceniu stosunku służbowego. Natomiast kwestia czy w sprawie zachodzi bezczynność w zakresie czynności materialno-technicznej, czy też zaskarżone zostało pozajurysdykcyjne działanie organu administracji publicznej, jest zdeterminowana treścią zaskarżonego postanowienia. Skoro Sąd I instancji określił, że przedmiotem skargi jest pismo informacyjne, to zarzuty skargi kasacyjnej z konieczności skoncentrowały się na obaleniu tego fundamentu. Był to zarzut dalej idący niż zarzut bezczynności w przekształceniu stosunku służbowego. Zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt p.p.s.a. wymaga rozpatrzenia w pierwszej kolejności, a dopiero uznanie jego trafności zaktualizuje kwestię bezczynności w związku z pkt 8 tego przepisu. W obliczu normy prawnej wywodzonej z art. 139 ust. 1 ustawy o BOR można przedmiot zaskarżenia uzupełnić o dodatkowy aspekt. Najpierw bezczynny powinien być adresat tego przepisu, co stanowi przesłankę nabycia przedmiotowego uprawnienia, a po jej spełnieniu (nie złożenie oświadczenia w terminie 30 dni), Szef BOR obowiązany był dokonać konkretyzacji tego prawa w formie czynności materialno-technicznych, np. wydać legitymację służbową, przeprowadzając ślubowanie. Tak więc przedmiot zaskarżenia jest złożony. Można bowiem dostrzec w nim pewne przejawy działalności organu, na którą składa się zarówno rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.s.s.a., poprzedzające podjęcie czynności materialno- technicznych, jak i bezczynność mieszczącą się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 w związku z pkt 8 p.p.s.a. polegającą na nie przekształceniu stosunku służbowego żołnierza zawodowego w stosunek służbowy funkcjonariusza. Skoro Sąd I instancji wadliwie założył, że przedmiotem skargi jest pismo informacyjne, to niezależnie od tego, czy pismo to dotyczyłoby działalności, czy bezczynności organu w podjęciu aktu (czynności) w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. , wydane byłoby postanowienie o niedopuszczalności skargi z innych przyczyn z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej, wniesionej w tej sprawie, nietrafnie zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 139 ust. 1 ustawy o BOR poprzez przyjęcie, że Sąd I instancji nie skontrolował działalności administracji publicznej oraz naruszył konstytucyjnie zagwarantowane prawo skarżącego do sądu, o którym mowa art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji. Z treści art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg m. in. na inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei z art. 139 ust. 1 ustawy o BOR wynika, że żołnierze zawodowi pełniący w dniu wejścia w życie ustawy służbę w Jednostce Wojskowej Nr [...]-BOR stają się z mocy prawa funkcjonariuszami BOR, chyba że w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy złożą pisemne oświadczenie, że nie wyrażają na to zgody. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż zaskarżone przez skarżącego pismo Szefa BOR z dnia [...] r. jest pismem informacyjnym, a zatem niemającym charakteru aktu podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. W piśmie tym wyjaśniono skarżącemu treść przepisu art. 139 ust. 1 ustawy o BOR oraz poinformowano go, iż nie znajduje on w stosunku do niego zastosowania, bowiem ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] Nr [...] został przeniesiony do dyspozycji Dowódcy [...] Jednostek Wojskowych MSWiA i pozostawał tam do chwili zwolnienia ze służby. Pismo to nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy potwierdzenia uprawnień o służby w BOR. Bezzasadny jest więc zarzut, iż przedmiotem skargi wniesionej do Sądu I instancji jest odmowa potwierdzenia uprawnień do służby w BOR, stanowiąca w ocenie skarżącego czynność z zakresu administracji, o której mowa art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skoro przedmiotem skargi wniesionej do Sądu I instancji nie jest odmowa potwierdzenia uprawnień, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lecz pismo nie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, nietrafny okazał się również zarzut dotyczący niezastosowania przez ten Sąd art. 132 p.p.s.a. w związku z art. 149 i 146 § 2 p.p.s.a., gdyż znajdują one zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy przedmiotem skargi wniesionej do Sądu I instancji jest akt lub czynność podlegająca rozpoznaniu przez ten Sąd. Z przepisów tych wynika, że sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem, a w przypadku uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uchyla go albo stwierdza bezskuteczność czynności, zaś uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zatem Sąd I instancji uprawniony był orzec w kwestii odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. Z tych samych względów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący zaniechania przeprowadzenia przez Sąd I instancji uzupełniającego dowodu z dokumentów oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa co powinno zawierać uzasadnienie wyroku w związku z art. 166 p.p.s.a, stosownie do którego do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Nie zachodzi również zarzucana sprzeczność pomiędzy podstawą prawną zaskarżonego postanowienia, a jego uzasadnieniem polegająca na tym, że w jego podstawie prawnej wskazano, iż skarga jest niedopuszczalna z powodu braku właściwości sądu administracyjnego (art. 3 p.p.s.a.), zaś w uzasadnieniu podano, iż skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 art. 58 § 1 nie precyzując o jakie przyczyny chodzi. W zaskarżonym bowiem postanowieniu wyraźnie powołano art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a jako podstawę prawną odrzucenia skargi, z którego wynika, iż skarga podlega odrzuceniu gdy jest niedopuszczalna z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 tego przepisu. Podstawą prawną odrzucenia skargi przez Sąd I instancji nie jest zatem brak właściwości sądu administracyjnego, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Chybiony jest także zarzut, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie sprecyzowano "innej przyczyny odrzucenia skargi", o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ jako tę przyczynę wskazano, iż przedmiotem skargi jest pismo informacyjne, które nie należy do aktów podlegających kontroli sądowoadministracyjnej. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż podniesiona przez skarżącego w piśmie procesowym nadesłanym w odpowiedzi na postanowienie z dnia 7 marca 2007 r. - bezczynność w przekształceniu stosunku służbowego żołnierza zawodowego w stosunek służbowy funkcjonariusza BOR może być przedmiotem odrębnej skargi sądowoadministracyjnej. Na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł zatem jak w sentencji wyroku.