II FSK 1344/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Antoni Hanusz, Jerzy Rypina, Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. P. i B. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Ol 256/06 w sprawie ze skargi E. P. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę E. P. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. Skarżący reprezentowani są przez pełnomocnika – radcę prawnego, co wynika ze złożonego do akt pełnomocnictwa. Pełnomocnik ten wniósł do WSA w Olsztynie skargę za pośrednictwem SKO w O. Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z kolei z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynika, że w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł. Na podstawie art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W przypadku zawodowych pełnomocników prawidłowe wniesienie opłaty stałej opatrzone jest rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub odrzucenia go bez wezwania o uiszczenie opłaty na podstawie art. 221 p.p.s.a. Na obowiązek wniesienia wpisu stałego bez wezwania nie ma również wpływu fakt, że skarga wnoszona jest do sądu za pośrednictwem organu, którego działalność lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Na potwierdzenie swego stanowiska WSA powołał postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 462/04. Ponieważ do czasu wydania zaskarżonego postanowienia pełnomocnik skarżących nie dostarczył dowodu wpłacenia w terminie wpisu od skargi, WSA postanowił skargę odrzucić. Na postanowienie WSA w Olsztynie pełnomocnik skarżących wniósł skargę kasacyjną. Postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zaskarżono w całości. Zarzucono mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 231 w związku z art. 216 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne, – art. 221 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, tj. przyjęcie, że w niniejszej sprawie wpis został określony w wysokości stałej, a jego nieuiszczenie wraz ze złożeniem pisma powoduje odrzucenie skargi. W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych zaś pobiera się wpis stały. Zgodnie zaś z art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Skoro więc w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja SKO w O. z dnia 28 marca 2006 r. utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z dnia 25 stycznia 2006 r., którą SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza O. z dnia 16 maja 2005 r. ustalającej stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 11 751,40 zł, to brak było podstaw do przyjęcia, iż wpis od skargi należało uiścić w wysokości stałej. Zdaniem pełnomocnika skarżących powołany przez WSA w Olsztynie przepis § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem skargi jest decyzja wydana w sprawie, w której wpis w postępowaniu "zwykłym" jest wpisem stosunkowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie złożyło oświadczenia co do sposobu załatwienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. 1. Ocena zasadności obydwu podniesionych w skardze zarzutów zależna jest od rozstrzygnięcia czy przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie były należności pieniężne, czy też była to "inna sprawa". Od tego bowiem kryterium art. 231 p.p.s.a. uzależnia pobranie określonego wpisu: w pierwszym przypadku stosunkowego, w drugim stałego. Wskazany w zarzucie art. 216 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Przepis ten, na co zwrócił też uwagę skarżący, zredagowany został dość niefortunnie, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest zawsze określony akt administracyjny (bądź jego brak), którego legalność podlega kontroli sądu. Jest to zatem pewien skrót myślowy, którego rozwinięcie zawiera § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten uzależnia wpis stosunkowy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. A zatem o przedmiocie zaskarżenia decyduje treść tego rozstrzygnięcia. Jeżeli będzie to wymiar podatku (określenie lub ustalenie zobowiązania podatkowego) czy należności celnych przedmiot zaskarżenia stanowi kwestionowana kwota (należność pieniężna). Może to być cała wynikająca z decyzji kwota, gdy kwestionuje się samą zasadę "wymiaru" bądź tylko część, gdy kwestionowana jest wysokość należności. Inny jednak będzie przedmiot zaskarżenia, gdy postępowanie wiążę się wprawdzie z wynikającą z aktu administracyjnego należnością pieniężną, ale dotyczy już nie samego wymiaru, lecz innych kwestii np.: umorzenia zaległości podatkowej, rozłożenia jej na raty czy odroczenia terminu płatności podatku. Odmiennie też należy przyjmować przedmiot zaskarżenia w przypadku postępowań prowadzonych w trybie nadzoru – w tym o stwierdzenie nieważności decyzji (art. 247 § 1 O.p.). W ostatnio wymienionym przypadku chodzi wyłącznie o zbadanie czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Jest to – jak prawidłowo przyjęto w zaskarżonym postanowieniu – "inna sprawa", w której pobiera się wpis stały. Zarzut naruszenia art. 231 w związku z art. 216 p.p.s.a. nie był więc uzasadniony. 2. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 221 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 5 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów. Ten ostatni przepis, aczkolwiek kazuistyczny, został zredagowany w sposób nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych. Nie ma uzasadnienia podniesiona w skardze kasacyjnej wątpliwość, wynikająca z przyjętego jakoby zasadniczego kryterium ustalenia wysokości wpisów stałych, którym jest przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności. Przecież już w ust. 1 tego paragrafu posłużono się sformułowaniem "bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu..." wymieniając skargi i zażalenia na poszczególne akty. Z kolei ust. 5 także "odrywa się" od przedmiotu sprawy. Jedynym kryterium uzasadniającym pobranie określonego w nim wpisu (200 zł) jest by skarga dotyczyła postanowienia lub decyzji wydanych w jednym z trybów wymienionych w tym przepisie bez względu na przedmiot sprawy. Nie ma zatem żadnego znaczenia czy sprawa rozstrzygnięta ostateczną decyzją w tzw. trybie instancyjnym miała za przedmiot należność pieniężną, czy też nie. Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni art. 221 p.p.s.a. a jedynie przytoczył jego treść. Natomiast zastosowanie tego przepisu, w rozpoznawanej sytuacji było oczywiście prawidłowe, skoro ustawa nie pozostawia sądowi możliwości wyboru innego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowić jak w sentencji.