III SA/Kr 696/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody z dnia 16 kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z dnia 16 kwietnia 2020r. nr [...] na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności i art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji Wójta Gminy z [...] 2019 r., znak: [...], orzekającej o wymeldowaniu T. W. z pobytu stałego z budynku nr [...] w L, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 4 kwietnia 2019 f. Prezes Zarządu Banku [...] w L A. D. i Wiceprezes Zarządu tego Banku W. Ż. wystąpili do Urzędu Gminy M o wymeldowanie T. W. z pobytu stałego z budynku nr [...] w L uzasadniając, iż T. W. bez wymeldowania się opuścił ww. budynek i nie przebywa w nim, co najmniej od dnia przysądzenia go Bankowi [...] w L. Nie posiada w nim żadnych rzeczy osobistych oraz kluczy do budynku. Bank [...] w L stał się prawnym właścicielem ww. nieruchomości na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego, l Wydział Cywilny z 26 stycznia 2018 r., sygn. akt [...]. W dniu przysądzenia nieruchomości budynek nie nosił żadnych znamion użytkowania, pozbawiony był źródeł ogrzewania, nie posiadał zaopatrzenia w energię i wodę. Organ l instancji, zawiadomił T. W. i Bank [...] w L o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania. W dniu 18 lipca 2019 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną i oględziny budynku. Stwierdzono, że przedmiotowy budynek jest trzykondygnacyjny, a klucze do niego są w posiadaniu Banku [...] w L. Na parterze budynku znajdował się pokój oraz łazienka. W pokoju była meblościanka, opróżniona z rzeczy, na meblościance leżały: zegar, krucyfiks, szklanki oraz obraz. W kuchni - piec i stolik. Na pierwszym piętrze znajdowała się łazienka wyposażona w wannę i toaletę. Na drugim piętrze znajdowały się niewykończone pomieszczenia, a w nich kilka krzeseł. Trzecie piętro również niewykończone, z dwoma szafami. Budynek wyglądał na niezamieszkały, brak w nim rzeczy osobistych (ubrań, łóżek, sprzętów kuchennych, sprzętu elektronicznego), mediów, oprócz prądu, który wg. oświadczenia stron został włączony w celu monitorowania budynku po 5 czerwca 2019 r. T. W. nie zgłosił się na rozprawę administracyjną oraz nie wziął udziału w oględzinach budynku. Wójt Gminy M decyzją z [...] 2019 r., orzekł o wymeldowaniu T. W. z pobytu stałego z budynku nr [...] w L. Powyższą decyzję T. W. zaskarżył do Wojewody. Zarzucił organowi l instancji naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie błędnego ustalenia, że pozostawione meble i przedmioty znajdujące się w przedmiotowym budynku nie mogą stanowić własności T. W., a tym samym uznaniu, że w budynku nie znajdują się żadne osobiste rzeczy Odwołującego, co miało istotny wpływ na niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego, 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 1 oraz art. 35 ustawy o ewidencji ludności, poprzez nieprawidłowe ustalenie, że doszło do opuszczenia przez T. W. przedmiotowego budynku i miało to dobrowolny i trwały charakter. W konkluzji odwołania wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Wojewoda rozpoznając odwołanie w dniu 13 listopada 2019 r. wystąpił do Wójta Gminy M o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Przesłuchania w charakterze strony T. W.; przesłuchania jego żony K. N., sąsiadów budynku nr [...], celem ustalenia, kiedy T. W. koncentrował swoje sprawy życiowe pod adresem: L [...], kiedy i z jakiego powodu doszło do opuszczenia przez niego budynku nr [...]. Ustalenie gdzie aktualnie T. W. wykonuje czynności dnia codziennego oraz gdzie koncentruje wszystkie swoje sprawy życiowe. Wójt Gminy M wezwał na przesłuchanie w charakterze strony T. W. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania, T. W. nie zgłosił się na przesłuchanie. Organ l instancji wezwał na przesłuchanie świadka K. N. - żonę pana T. W., która pismem z 27 grudnia 2019 r. odmówiła złożenia zeznań jako małżonka strony. W najbliższym sąsiedztwie budynku pod adresem: L [...] znajduje się Dom Zakonny Zgromadzenia [...] pod adresem: L [...]. Wójt zwrócił się do Siostry M. M. z pytaniem czy posiada ona lub inne siostry zakonne wiedzę o ewentualnym zamieszkiwaniu T. W. pod adresem: L [...]. Siostra M. M. poinformowała telefonicznie, że nie wiadomo jej nic o fakcie zamieszkiwania T. W. pod ww. adresem. Oświadczyła, że rotacja sióstr w domu zakonnym jest zbyt duża, by któraś z sióstr mogła powiedzieć coś więcej. Wójt wezwał na przesłuchanie świadka K. W., szwagierkę T. W., zamieszkałą pod adresem: L [...]. K. W. oświadczyła: "(...) Korespondencję kierowaną do T. W.i odbieram, ponieważ mnie o to prosił. Nie pamiętam dokładnie kiedy to było (...)" Poinformowała, że nie wie czy pod adresem: L [...] ktoś mieszka. Przeprowadzono rozmowę z K. W., sołtysem wsi L, który oświadczył, że nie zna T. W. i nie przypomina sobie, żeby od ok. 2 lat ktokolwiek mieszkał pod adresem: L [...]. W celu zbadania czy T. W. ewentualnie zamieszkuje z żoną pod adresem: P [...], organ l instancji zwrócił się do Urzędu Gminy N o udzielenie informacji czy w ewidencji prowadzonej na potrzeby usuwania odpadów komunalnych pod adresem: P [...], figuruje T. W. Wójt Gminy N poinformował, że można domniemywać, że T. W. jest zgłoszony jest jako osoba zamieszkująca, a nie zameldowana pod adresem: P [...], albowiem pod ww. adresem zameldowane są 4 osoby, a do deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi zgłoszono 5 osób zamieszkujących. Organ l instancji ustalił, że w stosunku do nieruchomości pod adresem: L [...] nie złożona była żadna deklaracja i nie są odbierane odpady komunalne, co pośrednio również wskazuje, iż ww. nieruchomość jest niezamieszkała. Wójt, na podstawie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej ustalił, że od 8 października 2009 r. T. W. prowadzi działalność gospodarczą pod adresem K [...], gm. N, pow. l. Powyższy adres został wskazany również jako adres korespondencyjny. Ponadto ustalił, że w dokumentacji związanej z wydaniem dowodu osobistego z 6 grudnia 2017 r. T. W., jako adres kontaktowy podał: P [...]. Rozpatrując przedmiotowe odwołanie Wojewoda wskazał, że kwestie z zakresu ewidencji ludności regulują przepisy ustawy o ewidencji ludności z dnia 24 września 2010 r. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności "Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania". Ponadto art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności wskazuje, że Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała". Przepis art. 33 ust. 1 ww. ustawy stanowi "Obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się ". Jeżeli osoba opuści lokal, a nie dopełni obowiązku meldunkowego, wówczas działając na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności Organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych za miejsce koncentracji życiowych interesów można uznać lokal, w którym osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj.: mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego użytku (odzież, żywność, meble, przyjmuje wizyty członków rodziny i znajomych itp.). Oceniając, gdzie znajduje się centrum życiowe bierze się pod uwagę całokształt okoliczności zaistniałych w danej sprawie. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że T. W. nie mieszka pod adresem: L [...]. Opuścił miejsce stałego zameldowania i zamieszkał poza spornym budynkiem. T. W. nie dysponuje kluczami do budynku pod adresem: L [...], co oznacza, że nie posiada do niego dostępu. W dniu oględzin budynek nie nosił żadnych znamion użytkowania, pozbawiony był źródeł ogrzewania, nie posiadał zaopatrzenia w energię i wodę. W budynku nikt nie mieszkał. Nie była składana była żadna deklaracja i nie są odbierane odpady komunalne, co wskazuje, iż ww. nieruchomość jest niezamieszkała. Ponadto zeznanie pani K. W., szwagierki T. W., która oświadczyła, że "odbiera korespondencję kierowaną do T. W., ponieważ o to prosił" wskazuje na prawdopodobieństwo nieprzebywania T. W. w budynku pod adresem: L [...], w którym jest zameldowany na pobyt stały. Gdyby T. W. koncentrował swoje sprawy życiowe w ww. budynku, nie zaszłaby konieczność odbioru korespondencji przez osoby trzecie. Z zapisów figurujących w prowadzonych rejestrach państwowych wynika, iż 9 października 2017r. K. N., żona T. W. dokonała zameldowania na pobyt stały siebie oraz dwójki małoletnich dzieci – A. W. i M. W. pod adresem: P [...] i tam skoncentrowała swoje życie rodzinne z małoletnimi dziećmi i niewątpliwie z mężem T. W. Ponadto T. W. składając wniosek o wydanie dowodu osobistego jako adres kontaktowy podał miejscowość P [...], gdzie jak wcześniej wskazano zamieszkuje jego żona i dwójka małoletnich dzieci. Należy stwierdzić, że tam gdzie ogniskuje się życie rodzinne danej osoby tam znajduje się jej centrum życiowe. Zatem takim miejscem dla T. W. niewątpliwie jest budynek pod adresem: P [...], gdzie zamieszkuje wraz z żoną i dziećmi. Zatem jeżeli przez dłuższy czas T. W. będąc zameldowany w budynku pod adresem: L [...] nie mieszkał w nim, to tym samym dał wyraz swojej woli dobrowolnego opuszczenia lokalu, w którym faktycznie nie przebywa, a jedynie niezgodnie z przepisami ewidencji ludności jest nadal zameldowany. O trwałości opuszczenia przedmiotowego budynku świadczy fakt, że nie przebywa on w miejscu zameldowania od dnia przysądzenia nieruchomości na rzecz Banku [...] w L, tj. od około dwóch lat. Jeżeli w trakcie postępowania o wymeldowanie - jak w rozpatrywanej sprawie -zostanie ustalone, że osoba której wniosek dotyczy nie przebywa w miejscu stałego zameldowania, opuściła to miejsce, wówczas organ meldunkowy obowiązany jest do jej wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o przepisy art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Należy mieć na uwadze, że sprawy meldunkowe służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego i nie mają żadnego związku z prawem do lokalu. Instytucja zameldowania osoby pod określonym adresem ma charakter wyłącznie ewidencyjny, winna odzwierciedlać rzeczywisty pobyt osoby w danym miejscu, nie daje tej osobie ani praw do lokalu, ani też prawa do przebywania w nim. Przeciwne rozumienie normy określonej w art. 35 ustawy o ewidencji ludności prowadziłoby do akceptowania fikcji polegającej na utrzymaniu zameldowania określonej osoby w lokalu, w którym faktycznie od dawna już nie zamieszkuje. Przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności wymaga dla zaistnienia przesłanek wymeldowania jedynie opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienia obowiązku wymeldowania. Jeżeli zatem osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu (bez względu na to, czy opuszczenie tego miejsca miało charakter dobrowolny, czy też przymus opuszczenia wynikał z czynności prawnych właściwego organu) i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Celem decyzji w sprawie o wymeldowanie jest bowiem doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu strony postępowania z miejscem rejestracji, ma więc charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. W ocenie Wojewody, organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe z zachowaniem wszystkich wymogów określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. dokonując nienaruszającej oceny, że pan T. W. nie przebywa pod adresem: L [...], tj. w miejscu zameldowania na pobyt stały. Wskazać należy, że nawet pozostawienie w lokalu rzeczy osobistych będących własnością osoby objętej wnioskiem o wymeldowanie, nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym miejscu, jeżeli nie wiąże się z faktycznym trwałym przebywaniem właściciela tych rzeczy w miejscu stałego zameldowania. T. W. opuszczając budynek pod adresem: L [...] miał obowiązek wymeldować się z pobytu stałego pod wskazanym wyżej adresem. Skoro Wymieniony nie dopełnił tego obowiązku to organ administracji miał obowiązek wymeldować T. W. w drodze decyzji administracyjnej. Reasumując, T. W. nie mieszka pod adresem: L [...]. Wojewoda nie uwzględnił odwołania, uznał, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy M z 5 sierpnia 2019 r., znak: [...] jest prawidłowa i zasadna, a pozostawienie spornego zameldowania sankcjonowałoby jedynie stan fikcji prawnej. Skargę na tą decyzję Wojewody wniósł T. W. Zaskarżonej decyzji zarzucił: Naruszenie przepisów postępowania, tj: naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 25 ust. 1 oraz 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez nieprawidłowe ustalenie, że skarżący opuścił przedmiotowy budynek w sposób trwały i dobrowolny. W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy M. Skarżący podniósł, że doszło do naruszenia art. 25 ust. 1 oraz 35 ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Stosownie do art. 25 ustawy o ewidencji ludności pobyt stały łączy się z zamieszkaniem w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem wraz z zamiarem stałego przebywania. Z powyższego wynika, że w postępowaniu w sprawie wymeldowania z pobytu stałego nawet jeśli dojdzie do ustalenia, że podmiot odpuścił miejsce pobytu, winien być brany pod uwagę element woli podmiotu, czego w sprawie nie ustalono. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. póz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (dalej w skrócie uel). Zgodnie z art. 35 uel organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 4 uel zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Przytoczony przepis art. 35 uel obliguje organ do decyzyjnego rozstrzygania w sytuacji stwierdzenia zaniedbania przez określoną osobę wykonania obowiązku meldunkowego, który w takim wypadku polega na obowiązku wymeldowania się z miejsca pobytu stałego z chwilą jego opuszczenia (art. 33 ust. 1 uel). Warunkiem ingerencji organu w trybie i na zasadach unormowanych omawianym przepisem jest zaistnienie przesłanek zawartych w art. 35 uel, a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 uel, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem miejscem pobytu stałego osoby, jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie w danym lokalu polega zaś na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. Analizując przesłankę opuszczenia miejsca pobytu stałego, warunkującą w świetle art. 35 uel, wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego zameldowania na pobyt stały, należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym uprzednio obowiązującego stanu prawnego, mającym jednak zastosowanie także w aktualnym stanie prawnym, utrwalony został pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela, że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w miejscu, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji spraw życiowych w innym miejscu. Zamiar osoby ma więc także istotne znaczenie, przy ocenie, czy do opuszczenia miejsca pobytu stałego rzeczywiście doszło. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ cbo/query). Przy czym wszystkie te okoliczności winny być rozważane łącznie i przez pryzmat okoliczności danej sprawy, a żadna z nich samoistnie i w oderwaniu od pozostałych, nie ma mocy przesądzającej w danej sprawie. Zatem organy meldunkowe, badając wystąpienie przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego, zobligowane są wszechstronnie zbadać i ocenić to czy osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dane miejsce (fizycznie w nim nie przebywa) i czy opuszczenie to, jako będące wynikiem woli tej osoby, ma charakter dobrowolny i trwały. Przez wzgląd na zarzut skarżącego o braku dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego, wskazać należy jednocześnie, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba w nim zameldowana została z niego usunięta wbrew woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci np. powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania, czy o eksmisję (wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 127/05; wyrok WSA w Opolu z dnia 11 marca 2008 r, sygn. akt II SA/Op 31/08; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 613/11 - dostępne jw.). Dokonując zatem oceny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych przepisów prawnych oraz wskazanych kryteriów oceny zawartych w nich przesłanek wymeldowania obywatela polskiego z miejsca pobytu stałego, należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymeldowania skarżącego z miejsca zameldowania na pobyt stały pod adresem L [...]. Wójt Gminy M prawidłowo wszczął postępowanie na wniosek uprawnionego podmiotu, Banku [...] w L mającej do przedmiotowego lokalu tytuł prawny wynikający z prawa własności. Z ustaleń w trakcie oględzin, budynek nie nosił żadnych znamion użytkowania, pozbawiony był źródeł ogrzewania, nie posiadał zaopatrzenia w energię i wodę oraz faktu że szwagierka K. W. odbierała korespondencje pod adresem: L [...] na prośbę T. W. Siostra zakonna mieszkająca w budynku Zgromadzenia, obok, M. M. poinformowała, że nie wiadomo jej nic o fakcie zamieszkiwania T. W. pod ww. adresem. K. W., sołtys L oświadczył, że nie zna T. W. i nie przypomina sobie, żeby od ok. 2 lat ktokolwiek mieszkał pod tym adresem. Nadto T. W. w dokumentacji związanej z wydaniem dowodu osobistego z 6 grudnia 2017r. jako adres kontaktowy podał: P [...] gdzie mieszka jego rodzina żona i dzieci. Z tych ustaleń wynika, że skarżący nie zamieszkuje w spornym lokalu co najmniej od 2 lat sprzed złożenia wniosku bowiem w grudniu podał jako swój adres pobytu P [...] Okoliczność nieprzebywania skarżącego w miejscu pobytu stałego jest więc prawidłowo udowodniona, znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym spawy i pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie niewątpliwie zachodzi wskazana w art. 35 uel przesłanka faktycznego, fizycznego opuszczenia przez skarżącego miejsca pobytu stałego i braku koncentracji w nim spraw osobistych, rodzinnych i mieszkaniowych, skoro skarżący przebywa z rodziną, co jest naturalne i w miejscowości pobliskiej. W sprawie koniecznym było jednak również ustalenie charakteru opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania. W sytuacji braku mediów, oprócz prądu, który został włączony w celu monitorowania budynku po 5 czerwca 2019 r. nieodbierania samodzielne korespondencji przez T. W. Słusznie podniesiono, że gdyby T. W. koncentrował swoje sprawy życiowe w ww. budynku, nie zaszłaby konieczność odbioru korespondencji przez osoby trzecie. Poza tym niewątpliwie w budynku nikt nie mieszkał skoro brak było mediów oraz nie była składana deklaracja i nie były odbierane odpady komunalne, są to zdaniem Sądu racjonalne podstawy do powołania się na okoliczność dobrowolności opuszczenia lokalu. Ponadto, podkreślić należy, że skarżący nie przebywa fizycznie w spornym lokalu już co najmniej od 2 lat, co niewątpliwie wyczerpuje pojęcie trwałości opuszczenia danego miejsca. Wskazać również należy, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu, tak jak i zameldowanie mają charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Zameldowanie jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw. Tym samym podejmowane w powyższym zakresie czynności nie rodzą ani też nie niweczą żadnych praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Realizacji tych praw można dochodzić wyłącznie na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Instytucja zameldowania nie służy ochronie interesów majątkowych. Wbrew stanowisku skarżącego, w realiach przedmiotowej sprawy, o charakterze opuszczenia przez skarżącego miejsca pobytu stałego, nie świadczy również podniesiona przez skarżącego okoliczność pozostawienia przez niego rzeczy w przedmiotowym lokalu. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że skarżący co najmniej od 2 lat fizycznie nie mieszka w miejscu pobytu stałego i nie koncentruje w nim swojej aktywności życiowej. Potwierdzają to dowody znajdujące się w aktach sprawy: zeznania świadków i zgromadzone dowody, o których była mowa wyżej. Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, że w dacie wydania decyzji obu instancji zaszły okoliczności, objęte przepisem art. 35 uel, dające podstawę do wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego. Prawidłowo więc stwierdziły organy obu instancji, że w realiach rozpoznawanej sprawy nastąpiło opuszczenie przez skarżącego miejsca stałego pobytu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Opuszczenie miejsca pobytu stałego było zdarzeniem dobrowolnym i świadomym. Wobec tego, wyrażany przez skarżącego sam zewnętrzny zamiar powrotu do miejsca stałego pobytu nie mógł i nie może mieć wpływu na ocenę przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego. Nie ma bowiem w sprawie podstaw do zakwestionowania ani warunku dobrowolności (we wskazanym przez Sąd rozumieniu), ani trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego. W sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do utrzymywania w rejestrach ewidencji ludności fikcji meldunkowej. Podkreślić należy przy tym, że ewidencja ludności służy do odzwierciedlenia stanu faktycznego i dostarcza wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywateli. Wynika to wprost z art. 28 ust. 4 uel, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Mechanizm wymeldowania polega natomiast na usunięciu z ewidencji informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy. Do takiej sytuacji w niniejszej sprawie doszło. Uwzględniając, zatem wszystkie wskazane powyżej argumenty, należy stwierdzić, że wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Organy zasadnie uznały, że w przypadku skarżącego wystąpiły przesłanki określone w art. 35 uel, uzasadniające wymeldowanie go z dotychczasowego miejsca pobyt stałego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego oraz nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało ingerencję organu w sprawie wymeldowania skarżącego ze spornego lokalu. W tym stanie rzeczy, uznając że w sprawie wystąpiły ustawowe przesłanki do wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego oraz, że zarzuty skrzącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekło oddaleniu skargi.