II OSK 1090/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki A [ sp. z o.o. w K.] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 38/07 odrzucające skargę Spółki A na decyzję Prezydenta Miasta Koszalina z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 27 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 38/07, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", odrzucił skargę Spółki A na decyzję Prezydenta Miasta Koszalina z dnia [...] listopada 2006 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że decyzja Prezydenta Miasta Koszalina nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego jako decyzja organu pierwszej instancji, na którą przysługiwało stronie odwołanie. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła Spółka A, reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego art. 52 § 2 ppsa poprzez niezastosowanie tego przepisu. W uzasadnieniu podniesiono, że przepis powyższy winien znaleźć zastosowanie, ponieważ Sąd I instancji powinien uznać, że nastąpiło wyczerpanie środków zaskarżenia, gdyż w ocenie Prezydenta Miasta Koszalina i Wojewody Zachodniopomorskiego skarżący nie mógł złożyć odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Stosownie do art. 52 § 1 ppsa zasadą jest, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 52 § 2 przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Koszalina z dnia [...] listopada 2006 r., w wyniku czego Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie w związku ze stwierdzeniem braku legitymacji materialnej do wniesienia odwołania. Zważyć zatem należy, że na decyzję Prezydenta Miasta w przedmiocie pozwolenia na budowę odwołanie do organu drugiej instancji zostało przewidziane. Skarżący posiadał legitymację formalną do zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji, natomiast Wojewoda Zachodniopomorski po merytorycznym rozpoznaniu odwołania uznał, że skarżący nie posiada legitymacji materialnej, a zatem nie może brać udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzją tą tok postępowania instancyjnego został wyczerpany i ta decyzja podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a przedmiotem postępowania sądowego byłaby zasadność nieuznania skarżącego za stronę w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę. Odrzucenie skargi, wniesionej do Sądu I instancji, jest prawidłowe skoro skarga jest niedopuszczalna na decyzję organu pierwszej instancji, na którą skarżącemu przysługiwało odwołanie. Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw zarzutów skargi kasacyjnej należało ją oddalić. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.182 § 1 ppsa.