I FSK 186/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "N." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt I SA/Go 500/11 w sprawie ze skargi "N." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 29 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "N." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Z. kwotę 1.800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt I SA/Go 500/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę "N." Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 29 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. W uzasadnieniu sąd I instancji podał, że w 2008 r. spółka prowadziła działalność gospodarczą polegającą głównie na świadczeniu usług najmu pomieszczeń. Podczas przeprowadzonej w spółce kontroli skarbowej organ ustalił, że w miesiącu grudniu 2008 r. spółka "N." otrzymała fakturę VAT nr [...]/08 wystawioną przez firmę "N." Z. K., dotyczącą nakładów inwestycyjnych poniesionych na budynku przy al. K. w G. – D. K. K. o wartości netto 606.108,44 zł, VAT 133.343,86 zł, wartość brutto 739.452,30 zł. Fakturę tę spółka zaksięgowała na koncie inwestycja K. - al. K. Podatek naliczony wynikający z ww. faktury spółka odliczyła w deklaracji VAT za miesiąc grudzień 2008 r. Organ podatkowy ustalił, że Z. K. na podstawie umowy użyczenia z dnia 12 lipca 2006 r. zawartej z rodzicami U. i J. K., użytkował nieruchomość położoną w G. przy al. K. W tym czasie dokonywał modernizacji budynku, a wydatki dotyczące nieruchomości gromadził na koncie - inwestycja K.. Z umowy rozliczenia nakładów zawartej pomiędzy Z. K., a U. i J. K. wynika, że małżonkowie J. i U. K. zobowiązują się do dnia 31 grudnia 2012 r. zwrócić Z. K. poniesione przez niego nakłady w łącznej kwocie 5.100.000,00 zł, na nieruchomość położoną w G. przy al. K. Do przedłożonej umowy nie załączono zestawienia poniesionych nakładów inwestycyjnych. W dniu 23 października 2008 r. aktami notarialnymi nr [...]/2008 i A [...]/2008 U. i J. K. wnieśli do spółki "N." (której jedynym wspólnikiem był Z. K.) aport w postaci nieruchomości położonej w G. przy al. K. o wartości 5.500.000 zł. W akcie, notarialnym A [...]/2008 stwierdzono między innymi, że U. i J. K. obejmują na prawach wspólności ustawowej 55.000 udziałów o łącznej wartości nominalnej 5.500.000,00 zł, które zostaną pokryte wkładem niepieniężnym w postaci prawa wieczystego użytkowania gruntu położonego w G. przy al. K. oraz własności budynku o wartości 5.500.000,00 zł Natomiast w akcie notarialnym A [...]/2008 stwierdzono między innymi, że U. i J. K. są na prawach wspólności ustawowej wieczystymi użytkownikami gruntu stanowiącego działkę numer [...] o powierzchni 0,1859 ha oraz właścicielami budynku stanowiącego odrębną nieruchomość, położonych w G. przy al. K. W aktach notarialnych stwierdzono, że wartość nieruchomości wynosi 5 500 000,00 zł i poza wpisaną w księdze wieczystej hipoteką nie jest ona obciążona innymi długami. Zdaniem organu kontroli skarbowej wydatki na ulepszenie nieruchomości przed dniem jej nabycia przez spółką z o.o. "N." (w tym wydatki wynikające z faktury nr [...]/08 - wystawionej przez "N." Z. K.), nie mogą stanowić kosztów spółki. Wskazano, że wystawiona faktura nie odzwierciedla przeprowadzonej przez spółką operacji gospodarczej, gdyż nie dotyczy okresu, w którym spółka "N." była właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z zawartą umową rozliczenia nakładów z dnia 20 października 2008 r., koszty nakładów inwestycyjnych obciążają rodziców Z. K.. Dopiero od dnia 23 października 2008 r. wydatki ponoszone na nieruchomość, mogą stanowić koszty spółki "N." ponieważ dopiero do tego dnia spółka stała się właścicielem nieruchomości. Mając na uwadze powyższe dokonano rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję, w której określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wymieniony okres. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że: a) istnienie zobowiązania z tytułu rozliczenia poniesionych nakładów na nieruchomość jest zobowiązaniem obciążającym rzeczowo nieruchomość i aby było skuteczne wobec nabywcy musiało być wykazane w akcie notarialnym obejmującym przeniesienie własności nieruchomości na rzecz skarżącej spółki, b) fakt zawarcia umowy pomiędzy Z. K. jako ponoszącym nakłady, a dotychczasowymi, właścicielami nieruchomości wyłącza możliwość rozliczenia tych nakładów ze skarżącą spółką – co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania dyspozycji norm prawnych zawartych w art. 193 § 1 - 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. dalej jako "O.p."), poprzez przyjęcie, że księgi rachunkowe prowadzone przez skarżącą spółkę są nierzetelne i art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. dalej jako "ustawa o VAT"), poprzez przyjęcie, że kwota podatku należnego nie mogła zostać obniżoną o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury nr [...]/08 w wysokości 133.343,86 zł. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez brak zastosowania dyspozycji art. 405 kodeksu cywilnego nakazującego skarżącej spółce rozliczyć się z nakładów poczynionych na nieruchomość stanowiącą jej własność, a poniesionych przez osobę trzecią, naruszenie dyspozycji art. 122 O.p. poprzez brak wykazania, że nakłady inwestycyjne objęte fakturą [...]/08 nie zostały w rzeczywistości poniesione, naruszenie art. 187 § 1 O.p. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie oraz obrazę art. 191 O.p. poprzez ocenę sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 29 kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 3 września 2010 r. Od decyzji tej strona złożyła skargę. W skardze powtórzone zostały zarzuty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podając motywy rozstrzygnięcia wyjaśnił, że pomiędzy stroną skarżącą a organami wystąpił spór dotyczący prawidłowości wystawienia przez firmę "N." Z. K. na rzecz spółki z o.o. "N." faktury VAT nr [...]/08 w kwocie brutto 739.452,30 zł, podatek VAT 133.343,86 zł, z tytułu nakładów inwestycyjnych poniesionych na budynek, który był własnością rodziców Z. K. i został przez nich wniesiony jako aport do spółki z o.o. "N.". Organy podatkowe uznały, że faktura ta nie odzwierciedla faktycznie przeprowadzonej operacji gospodarczej. Zdaniem sądu I instancji stanowisko organów jest prawidłowe. Spółka "N." stała się właścicielem nieruchomości położonej przy al. K. począwszy od 23 października 2008 r. Nakłady wynikające z faktury nr [...]/08 poczynione zostały w okresie od 18 stycznia 2007r. - 21 października 2008 r. tym samym nie mogą obciążać spółki. Z pozostałych dokumentów zgromadzonych w sprawie (m.in. akty notarialne, porozumienie z 20 października 2008r. o zwrocie nakładów na nieruchomość) nie wynika aby obciążenia wynikające z faktury [...]/08 zostały przeniesione na stronę skarżącą. Tym samym podatek VAT zawarty we wskazanej fakturze nie może stanowić dla spółki "N." podatku naliczonego. Sąd I instancji przytoczył treść art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT i stwierdził, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność, czy wycena wnoszonych do spółki aportów zawierała już w sobie nakłady poczynione na nieruchomość przez Z. K. w kwocie objętej sporną fakturą. Z treści odpowiedniego aktu notarialnego nie wynika aby jakiekolwiek obciążenia zostały przeniesione na spółkę. Zdaniem sądu I instancji twierdzenia strony skarżącej nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Równocześnie za niezrozumiały sąd I instancji uznał zaprezentowany przez stronę skarżącą pogląd, że podstawą do wystawienia na rzecz spółki z o.o. "N." faktury była regulacja z art. 405 kodeksu cywilnego, dotycząca bezpodstawnego wzbogacenia. W ocenie sądu I instancji z zaistniałego stanu faktycznego wynika, że Z. K. chce otrzymać w sposób podwójny zwrot poniesionych nakładów, raz od rodziców na podstawie zawartej 20 października 2008 r. umowy jak również od spółki z o.o. "N." na podstawie wystawionej 5 grudnia 2008 r. faktury nr [...]/08. Z. K. nie wykonał na rzecz spółki "N." usługi, nie miał podstaw prawnych do wystawienia zakwestionowanej przez organy faktury VAT nr [...]/08. Tym samym skarżąca spółka nie miała podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z wspomnianej faktury. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem pełnomocnik spółki wniósł skargę kasacyjną, w całości zaskarżając wyrok sądu I instancji. Jako podstawy kasacyjne wskazano: 1. naruszenie przepisów postępowania: - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. dalej jako "p.u.s.a.") poprzez niepełną realizację przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązku kontroli działalności administracji publicznej i nie ujawnienie w zaskarżonym orzeczeniu przypadków naruszenia prawa zaistniałych w zaskarżonej decyzji. Pomimo wydania, w sprawie wyroku, sąd nie dostrzegł naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, a tym samym nie wykonał należycie obowiązku kontroli nałożonej na sąd w/w przepisami, - art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") poprzez niewłaściwe skontrolowanie przez sąd prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego, który organ podatkowy ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie w zaskarżonym orzeczeniu stanu faktycznego odmiennego od stanu rzeczywistego, który winien zostać ustalony i przyjęty zgodnie z obowiązującym prawem, 2. naruszenie prawa materialnego poprzez pominięcie i nie uwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia przepisu art. 405 kodeksu cywilnego zgodnie z którym - kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do zwrotu jej wartości. Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej, nie zmieniając dotychczasowego stanowiska w sprawie wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu. Przed ustosunkowaniem się do zarzutów skargi kasacyjnej koniecznym jest przypomnienie pewnych istotnych i oczywistych kwestii. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 sierpnia 2010 r., I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r., II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r., I FSK 2048/08, wszystkie orzeczenia dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym zakresie zmian nie wprowadziła uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), w której stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej skargi kasacyjnej należy podkreślić, że pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy nieprawidłowej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Podniesiono bowiem zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Uzasadniono ten zarzut niepełną realizację przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązku kontroli działalności administracji publicznej i nie ujawnienie w zaskarżonym orzeczeniu przypadków naruszenia prawa zaistniałych w zaskarżonej decyzji. Zdaniem kasatora sąd nie dostrzegł naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, a tym samym nie wykonał należycie obowiązku kontroli nałożonej na sąd w/w przepisami, W judykaturze powszechnie prezentowany jest pogląd, że art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli. Określono bowiem w tej normie prawnej zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości (§ 1) oraz kryterium sprawowanej kontroli (§ 2). Nie określa natomiast reguł postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem te zawarte są w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut naruszenia powołanego przepisu ustawy ustrojowej nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, o jakiej mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Za dopuszczalne jedynie należy uznać powołanie wskazanego przepisu Prawa o ustroju sądów administracyjnych w sytuacji powiązania go z zarzutami zgłoszonymi w ramach naruszenia prawa procesowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 7 października 2010 r., II GSK 780/10; 14 października 2010 r., II FSK 983/09; 23 listopada 2010 r., I GSK 445/10; 1 września 2011 r., I OSK 1500/10; wszystkie orzeczenia dostępne CBOSA). Taka sytuacja zaś w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Reasumując tą część rozważań należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych wcześniej przepisów ustrojowych. Przeprowadził bowiem sądową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Natomiast kwestionowanie sposobu przeprowadzenia tej kontroli może być dokonane poprzez podniesienie zarzutu naruszenia konkretnych przepisów procesowych. Do naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. nie dochodzi bowiem, gdy sąd przeprowadza kontrolę wadliwie, tzn. nie dostrzega naruszenia przepisów prawa materialnego, czy postępowania (por. wyrok NSA z 28 listopada 2011 r., I GSK 926/10, CBOSA). Sąd pierwszej instancji mógłby naruszyć art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., jedynie odmawiając rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2012 r., II GSK 1406/10, CBOSA). Także chybiony jest drugi zarzut kasacyjny. Autor środka odwoławczego zarzuca naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnieniem tego zarzutu jest twierdzenie w zakresie niewłaściwie skontrolowanych przez sąd ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego, który organ podatkowy ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny oraz przedstawienie w zaskarżonym orzeczeniu stanu faktycznego odmiennego od stanu rzeczywistego, który winien zostać ustalony i przyjęty zgodnie z obowiązującym prawem, Tak sformułowany i uzasadniony zarzut jest całkowicie chybiony. Należy bowiem podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39, wskazał, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tej uchwały podkreślono również, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd przyjęty i dlaczego wówczas przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Bez odniesienia się bowiem do treści np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji, który formalnie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, ale w ocenie strony przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji w swym uzasadnieniu jednoznacznie wskazał stan faktyczny sprawy, ustalony przez organ podatkowy i zaakceptowany w toku kontroli legalności. Zatem owych ustaleń faktycznych nie można podważać jedynie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., nie wskazując żadnych przepisów postępowania podatkowego w tym w szczególności postępowania dowodowego. Także jako chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 405 kodeksu cywilnego. Trzeba bowiem podkreślić, że ta norma prawna dotyczy prawa prywatnego. Nie była zaś podstawą prawnomaterialną zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji organu odwoławczego. Podstawą prawną zakwestionowania przez organ podatkowy prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w przedmiotowej fakturze stanowiły przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Te zaś nie zostały wskazane w skardze kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b), § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).