II OSK 1243/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2361/12 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku usługowo-handlowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2361/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę T. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku usługowo-handlowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Podczas kontroli na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w I. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", [...] stwierdził, że na tej działce istnieją budynki wzniesione w warunkach samowoli budowlanej (w ocenie Sądu okoliczność ta nie była kwestionowana ani w toku postępowania administracyjnego, ani postępowania sądowego). W trakcie wszczętych postępowań, w dniu 30 grudnia 2011 r. PINB wydał postanowienia, zmierzające do ich legalizacji, tj. o Nr [...] (co do budynku usługowo-handlowego usytuowanego w granicy z działkami o nr ew. [...]); Nr [...] (co do przejścia między budynkami); a w odniesieniu do przedmiotowego budynku usługowo-handlowego o wymiarach ok. 36 m x 8 m, usytuowanego na działce nr ew. [...] przy granicy z działką nr ew. [...], wydał postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...]. W postanowieniu tym PINB, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nakazał wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych i nałożył na T. G. obowiązek sporządzenia i dostarczenia zaświadczenia Wójta Gminy I. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku braku obowiązującego planu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania działki sporządzonego przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje zawodowe oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 24 kwietnia 2012 r. T. G. złożył do organu powiatowego podanie z prośbą o przedłużenie terminu na dostarczenie dokumentów wymaganych postanowieniem PINB [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. (w ocenie Sądu wniosek ten dotyczył tylko jednego z ww. postanowień, tj. postanowienia Nr [...] i w takim zakresie wniosek został uwzględniony). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. PINB zmienił własne postanowienie Nr [...] i ustalił nowy termin na wykonanie nałożonych tam obowiązków do dnia 30 czerwca 2012 r. Następnie, organ I instancji ustalił, że inwestor nie wykonał w określonym terminie obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], PINB [...] nakazał T. G. rozbiórkę budynku usługowo-handlowego o wym. ok. 36 m x 8 m usytuowanego na działce nr ew. [...] przy granicy z działką nr ew. [...], przy ul. [...] w I. zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odwołanie od ww. decyzji wniósł T. G.. Zaskarżoną decyzją [...] WINB, po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji prawidłowo wydał w niniejszej sprawie nakaz rozbiórki ww. obiektu, który powstał jako samowola budowlana. Spełniona została przesłanka zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, którego dyspozycja odnosi się do samowolnej budowy (tj. bez pozwolenia na budowę) obiektu budowlanego lub jego części. T. G. nieuzyskując decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu niewątpliwie dopuścił się samowoli budowlanej, którą reguluje art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W tych warunkach zostało wydane postanowienie Nr [...], którym wstrzymano roboty budowlane i nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia określonej w postanowieniu dokumentacji. Tego obowiązku inwestor nie wykonał. Organ odwoławczy wskazał, że przed PINB [...] toczą się równolegle postępowania administracyjne dotyczące trzech inwestycji zrealizowanych przez T. G. przy ul. [...] w I., a T. G. złożył do organu powiatowego podanie z prośbą o przedłużenie terminu na dostarczenie wymaganych dokumentów wynikających tylko z postanowienia Nr [...], tj. dotyczącego budynku usługowo-handlowego usytuowanego na działce nr ew. [...] przy granicy z działką nr ew. [...], a nie budynku usługowo-handlowego o wym. ok. 36 m x 8 m usytuowanego na działce nr ew. [...] przy granicy z działką nr ew. [...]. Inwestor nie występował o przedłużenie terminu do złożenia dokumentacji w stosunku do obiektu, w przedmiocie którego toczy się niniejsze postępowanie – postanowienie Nr [...], jak i składając odwołanie nie przedłożył dokumentacji, która potwierdziłaby działania inwestora mające na celu wypełnienie obowiązku wynikającego z tego postanowienia. Reasumując, [...] WINB stwierdził, że ustawodawca nie przewidział w przepisach możliwości odstąpienia od trybu postępowania wskazanego w art. 48 Prawa budowlanego. Po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. G., domagając się uchylenia opisanych wyżej decyzji obu instancji jako wydanych z naruszeniem prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że [...] WINB, wydając zaskarżoną decyzję, nie wziął pod uwagę, że w obrocie prawnym znajdowało się postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...], odnośnie wydłużenia do dnia 30 czerwca 2012 r. nałożonego na inwestora obowiązku. W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2361/12, oddalając skargę wskazał, że w sprawie mamy do czynienia z niekwestionowaną samowolą budowlaną w odniesieniu do budynku usługowo-handlowego o wym. ok. 36 m x 8 m usytuowanego na działce nr ew. [...] przy granicy z działką nr ew. [...], przy ul. [...] w I.. W odniesieniu do tego budynku zapadło postanowienie PINB z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], a nałożone tam obowiązki inwestor był zobowiązany wykonać w terminie 90 dni od daty jego doręczenia, tj. od dnia 5 stycznia 2012 r. Wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., organ I instancji miał podstawy do przyjęcia, że wobec niewykonania ww. postanowienia doszło do uchybienia terminu w nim opisanego. Zasadnie też organ II instancji podkreślił, że inwestor nie wykonał ww. postanowienia także do dnia wydania decyzji przez ten organ, tj. do dnia 14 sierpnia 2012 r. Bezsprzecznie organ w świetle powołanego przepisu art. 48 Prawa budowlanego zobowiązany był do orzeczenia o rozbiórce obiektu, co do którego inwestor nie spełnił wymogów objętych ww. postanowieniem, a warunkujących postępowanie legalizacyjne. Sąd w pełni podzielił argumentacje organu i powołane orzecznictwo w tym zakresie. Skarżący nie ma racji wywodząc naruszenie przez organ przepisów prawa, wobec pominięcia w sprawie postanowienia o przedłużeniu terminu do wykonania nałożonych na inwestora obowiązków. Skarżący zdaje się nie zauważać okoliczności wynikającej z przebiegu niniejszego postępowania i jasno omówionej przez organ II instancji. PINB wydał w dniu [...] kwietnia 2012 r., postanowienie o przedłużeniu terminu do wykonania nałożonych obowiązków do dnia 30 czerwca 2012 r., ale w odniesieniu do terminu przewidzianego w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...]. Organ działał na wniosek inwestora jednoznacznie sprecyzowany. Sąd podkreślił jeszcze raz, że postanowienie o przedłużeniu terminu nie dotyczyło obowiązku nałożonego przedmiotowym dla niniejszej sprawy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], czyli postanowieniem, którego brak wykonania legł u podstaw niniejszej decyzji rozbiórkowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył T. G., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a.", art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z błędnym ustaleniem stanu faktycznego, tj. stwierdzeniu, że na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w I. istnieją dwa budynki usługowo-handlowe – przy granicy z działką nr ew. [...] i przy granicy z działkami o nr ew. [...], gdy w rzeczywistości jest to jeden budynek stanowiący całość techniczno-użytkową. - niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., tj. oddaleniu skargi na zaskarżoną decyzję [...] WINB w związku z błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na stwierdzeniu, że na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w I. istnieją dwa budynki usługowo-handlowe – przy granicy z działką nr ew. [...] i przy granicy z działkami o nr ew. [...], co stanowiło podstawę do stwierdzenia, że Skarżący nie wywiązał się w terminie z nałożonego na niego obowiązku przedstawienia określonej dokumentacji, a to natomiast skutkowało wydaniem nakazu rozbiórki budynku usługowo-handlowego. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uznaniu, że skarżący nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku przedstawienia dokumentacji w określonym terminie, co skutkowało wydaniem nakazu rozbiórki, podczas gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, taka okoliczność nie miałaby miejsca, a tym samym nie byłoby możliwe zastosowanie ww. przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 48 Prawa budowlanego możliwa jest legalizacja obiektu budowlanego zrealizowanego bez pozwolenia na budowę, jednak po spełnieniu określonych wymogów, w tym po wykonaniu określonych obowiązków przez inwestora. To zatem inwestor w głównej mierze jest obciążony obowiązkiem wykazania, że wykonany samowolnie obiekt nadaje się do zalegalizowania. W odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy wskazania wymaga, że orzeczony nakaz rozbiórki był właśnie wynikiem niewywiązania się przez inwestora z obowiązków nałożonych postanowieniem PINB Nr [...]. Przedmiot niniejszego postępowania dotyczy bowiem wyłączenie nielegalnie wybudowanego budynku usługowo-handlowego usytuowanego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w I.. Zgodnie z ww. postanowieniem inwestor powinien przedstawić cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z innymi wymaganymi dokumentami. W trakcie postępowania inwestor wskazywał, że złożył do organu wniosek o przedłużenie terminu na wykonanie obowiązków. Z akt sprawy wynika, że ten wniosek dotyczył zupełnie innego postępowania, bo prowadzonego w innym trybie, tj. ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., w stosunku do innego budynku, tj. budynku usługowo-handlowego, usytuowanego na działce nr 802, ale w granicy z działkami nr [...] przy ul. [...] w I., co do którego organ wydał postanowienie Nr [...]. Takie rozróżnienie przedmiotu postępowań było wynikiem dokonanych przez PINB ustaleń na działce nr [...] podczas kontroli w dniach 12 lipca 2011 r. i 22 listopada 2011 r. Podczas tych oględzin był obecny T. G., który w tym zakresie nie podnosił żadnych uwag, że przedmiotem postępowania powinien być jeden budynek usługowo-handlowy jako całość użyteczno-techniczna. Dodatkowo organ podczas tych kontroli ustalił, że inwestor na działce nr [...] nielegalnie zrealizował także taras nad pomieszczeniem kanału samochodowego znajdującego przy granicy z działką nr [...] oraz zadaszenie łączące przedmiotowy budynek usługowo-handlowy, znajdujący się przy granicy z działką nr [...], z istniejącym na działce inwestora budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. W oparciu o takie ustalenia PINB wszczął odrębne trzy postępowania administracyjne, tj. jedno – dotyczące przedmiotowego budynku, drugie – dotyczące zadaszenia pomiędzy tym budynkiem, a mieszkalnym, oraz trzecie – dotyczące kolejnego budynku usługowo-handlowego znajdującego się na działce inwestora. Wbrew twierdzeniom inwestora z akt sprawy nie wynika by w trakcie postępowania legalizacyjnego zostały spełnione przez niego obowiązki wynikające z postanowienia Nr [...]. Nie zostały bowiem przedstawione wymagane egzemplarze projektu budowlanego dotyczące budynku usługowo-handlowego usytuowanego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w I. na żadnym z etapów postępowania ani przed organami nadzoru budowlanego, ani przed sądami administracyjnymi. Dokument, na który powołuje się inwestor to wyłączenie inwentaryzacja architektoniczno-budowlana, która była wymagana celem przeprowadzenia legalizacji innego budynku, tj. budynku usługowo-handlowego, usytuowanego na działce nr [...], ale w granicy z działkami nr [...] przy ul. [...] w I.. Takiej inwentaryzacji nie można uznać za projekt budowlany, co wynika z celu i funkcji takiego dokumentu. Ponadto sam inwestor podnosi, że występujące w niniejszej sprawie opóźnienie w przedstawieniu projektu jest wynikiem zwłoki projektanta. To świadczy zaś o tym, że taki projekt nie został sporządzony na potrzeby przedmiotowego postępowania. Z powyższego wywodu wynika, że w skardze kasacyjnej w sposób nieuprawniony podniesiono jakoby organ administracyjny ustalił podczas kontroli przeprowadzonych na działce nr [...], że na tej działce znajduje się wybudowany nielegalnie jeden budynek usługowo-handlowy, tworzący całość użytkowo-techniczną. Przedmiot ustaleń organu nigdy bowiem nie doprowadził do takich wniosków, tym bardziej jeżeli zważy się, że organ wszczął w związku z dokonanymi ustaleniami odrębne trzy postępowania administracyjne. Tym samym nie można było przyjąć za inwestorem, że mamy do czynienia z jednym budynkiem stanowiącym całość użytkowo-techniczną. Dodatkowo wskazania wymaga, że nielegalna zabudowa na działce inwestora powstała w różnych okresach, co uzasadniało prowadzenie postępowania w odniesieniu do różnych budynków w innych trybach postępowania, a nielegalne działania inwestora doprowadziły zaś do połączenia dwóch istniejących budynków nielegalnie wybudowanym tarasem wraz z zadaszeniem. Jednak okoliczność ta nie powoduje w okolicznościach niniejszej sprawy, że taras ten wpłynął na to, że aktualnie na działce nr [...] mamy do czynienia z jednym budynkiem usługowo-handlowym stanowiącym całość techniczno-użytkową. Nie wynika to ze znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji, a przede wszystkim na żadnym z etapów postępowania, w szczególności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, strona skarżąca kasacyjnie takiego związku nie wykazała. A zatem choć zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego w powyżej omawianym zakresie opierają się na stwierdzeniu, że Sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, to w istocie w skardze kasacyjnej nie wykazano na czym polega owe naruszenie. Samo twierdzenie, że mamy do czynienia z jednym budynkiem tworzącym całość użytkowo-techniczną nie jest wystarczające w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Brak w tym zakresie umotywowanego wywodu świadczy również o błędnym sformułowaniu zarzutu, który jak wykazano powyżej opera się na sformułowaniu przez stronę skarżącą kasacyjnie odmiennych wniosków niż wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że przedmiotem ustaleń organu były dwa budynki usługowo-handlowe na działce nr 802, co nie było kwestionowane przez inwestora do czasu wniesienia skargi kasacyjnej. W konsekwencji takie ustalenia organu doprowadziły do wszczęcia w stosunku do tych dwóch budynków oddzielnych postępowań, z których tylko jedno dotyczyło przedmiotowego budynku usługowo-handlowego usytuowanego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w I.. W tym postępowaniu PINB wydał postanowienie Nr [...], które nie zostało wykonane przez inwestora. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że inwestor był – jak to podnosi – "przekonany", że postępowanie dotyczy jednego budynku. Z akt sprawy wynika bowiem co innego. W trakcie postępowania organ dokonał opisanych powyżej ustaleń, które dotyczyły m.in. dwóch budynków usługowo-handlowych; zawiadomił inwestora o wszczęciu postępowania w stosunku do dwóch różnych budynków i jednego zadaszenia; wydał odpowiednio trzy różne postanowienia, które przedmiotowo dotyczyły różnych spraw. Ponadto inwestor we wniosku o przedłużenie terminu wskazał tylko jedno postanowienie Nr [...], które nie dotyczyło objętego niniejszym postępowaniem budynku usługowo-handlowego usytuowanego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w I.. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło jednego budynku. Z akt sprawy wynika przeciwny wniosek, co oznacza, że twierdzenia strony skarżącej w tym zakresie są pozbawione usprawiedliwionych podstaw, ponieważ nie można nawet przyjąć, że działania organu w tym zakresie mogły wprowadzić inwestora w błąd. "Przekonanie" inwestora nie jest zatem poparte w tym zakresie materiałem dowodowym, jak i wynikiem umotywowanego wywodu, który mógłby stanowić podstawę do uznania, że w tym zakresie istotnie Sąd I instancji dokonał naruszenia prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., a także art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Kierując, że bowiem treścią ww. przepisów Sąd I instancji w tym zakresie dokonał prawidłowo oceny legalności zaskarżonej decyzji, opierając swój wywód i ocenę na zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym, co z kolei zostało zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, skoro strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała skutecznie, że mamy w niniejszej sprawie do czynienia z jednym budynkiem tworzącym całość użytkowo-techniczną, to należało przyjąć, że jako prawidłowo ustalonym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest budynek usługowo-handlowy usytuowany na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w I.. Ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania jest budynek jako obiekt budowlany, a w skardze kasacyjnej strona nie kwestionuje się zastosowania odpowiedniego trybu postępowania w związku z datą powstania przedmiotowego budynku, zaś Naczelny Sąd Administracyjny w związku z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. nie mógł wyjść poza granice skargi kasacyjnej, to jako niewadliwe należało uznać zastosowanie w niniejszej sprawie trybu postępowania z art. 48 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. Oznacza to, że obowiązkiem organu było w pierwszej kolejności przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. Należy stwierdzić, że organ wywiązał się z tego obowiązku, podejmując próbę legalizacji, wydając postanowienie Nr [...]. Jednak o czym wyżej była mowa, inwestor nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku przedstawienia projektu budowlanego, co w konsekwencji obligowało organ do zastosowania art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego i nałożenia nakazu rozbiórki. W tych warunkach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego należało uznać jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.