II SA/Rz 815/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska NSA Stanisław Śliwa Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 16 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - skargę oddala - UZASADNIENIE II SA/Rz 815/06 U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania M. O. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...] N. na działce nr [...] oraz na budowie Kabla energetycznego n/n zasilającego stację stwierdziło niedopuszczalność odwołania na podstawie przepisów art. 134 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych opisaną na wstępie decyzją Wójt Gminy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie na działce nr [...] w N. stacji bazowej telefonii komórkowej oraz na budowie kabla energetycznego n/n zasilającego stację. Decyzję tą doręczono wszystkim osobom zgodnie z rozdzielnikiem. Żadna z tych osób nie skorzystała z prawa wniesienia odwołania. Decyzja Wójta Gminy stała się 12 października 2005 r. ostateczna, a następnie Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dotyczące realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego planowanego na działce nr [...] w N., a następnie Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce Akcyjnej A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzja Wójta Gminy z dnia [...] września 2005 r. nie została doręczona M. O. Na jego wniosek kserokopia tej decyzji została mu wydana w dniu 8 maja 2006 r. Korzystając z pouczenia zawartego w decyzji M. O. wniósł odwołanie, w którym zarzucił jej rażące naruszenie prawa, a to art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., żądał jej uchylenie oraz stwierdzenie nieważności. Po rozpoznaniu odwołania organ wydał opisane na wstępie postanowienie, w którym stwierdził niedopuszczalność odwołania. Postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. O. zarzucając mu "pogwałcenie przepisów art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 109 § 2 k.p.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP, art. 13 Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności Rady Europy, art. 7 ust. 3a, b, c Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. M. O. wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez nakazanie SKO merytorycznego rozpatrzenia jego odwołania. Przytoczył wiele argumentów i pism potwierdzających, iż jest stroną w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uwzględniając skargę uchyla zaskarżone postanowienie (...) jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W świetle ustaleń w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania odwołanie wniesione zostało od decyzji, która ma walor ostateczności. Jedną z ogólnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a. Wynika zeń prawo odwołania strony od każdej decyzji nieostatecznej /patrz: wyrok NSA z 3 lipca 1992 r. SA/Wr 455/92 ONSA 1993 r. Nr 3, poz. 62/. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. ustanawia kolejną ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego w świadomości społecznej uchodzić będzie za jedno z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego. Od tej reguły ostateczności załatwienie sprawy ustawodawca dopuszcza wyjątki, które wylicza w zdaniu drugim art. 16 § 1 k.p.a., a mianowicie decyzja ostateczna może być wzruszona 1) przez uchylenie /zmianę/ decyzji w trybie postępowania w sprawie uchylenia /zmiany/ decyzji prawidłowej bądź dotkniętej wadą niekwalifikowaną /art. 154, art. 155 k.p.a./. 2) przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania /art. 145 § 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2/ 3) przez stwierdzenie nieważności decyzji. Fakt, iż strona nie otrzymała decyzji uzasadnia złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym w sprawie o wznowienie postępowania i tylko w taki sposób można żądać skontrolowania decyzji mającej walor ostateczności. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd skargę oddalił.