II SA/Gd 767/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2020 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego T. Ł. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Skarga T. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2019 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 8 marca 2019 r. skarżący zgłosił Prezydentowi Miasta zamiar prowadzenia robót budowlanych, polegających na montażu dodatkowych paneli fotowoltaicznych o zainstalowanej mocy elektrycznej do 40 kW na budynku mieszkalnym przy ul. B. w S., na nieruchomości oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka ewidencyjna nr [..], arkusz mapy 27. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 13 marca 2019 r. nałożył na skarżącego obowiązek uzupełnienia dokonanego zgłoszenia, poprzez określenie zakresu robót budowlanych na szkicach, rysunkach lub wizualizacjach, jako że z dołączonych do zgłoszenia rysunków nie wynika, które panele fotowoltaiczne są przedmiotem zgłoszenia. Następnie, decyzją z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 oraz ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), Prezydent Miasta: zgłosił sprzeciw wobec zamiaru prowadzenia robót budowlanych, polegających na montażu dodatkowych paneli fotowoltaicznych o zainstalowanej mocy elektrycznej do 40 kW na budynku mieszkalnym przy ul. B. w S., na nieruchomości oznaczonej w rejestrze gruntów, jako działka ewidencyjna nr [..], arkusz mapy 27 (pkt 1) i nałożył na skarżącego obowiązek uzyskania pozwolenia budowlanego na wykonanie zgłoszonych robót budowlanych, wskazując w ppkt a-c, że ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz wprowadzenie bądź zwiększenie ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, poprzez zacienienie nieruchomości sąsiednich. Uzasadniając wydaną decyzję Prezydent wskazał, że skarżący planuje zlokalizowanie paneli od wschodu, południa i zachodu na dachu budynku oraz na daszkach na poziomie około +9,00 m. Jakkolwiek, planowana inwestycja mieści się wśród budów i robót budowlanych wymienionych w art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, wymagających zgłoszenia właściwemu organowi, to jednak zgłoszone roboty, polegające na umieszczeniu na dachu budynku paneli o wysokości około 2,00 m oraz paneli na daszkach na poziomie około +9,00 m: mogą naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie punktu 8 karty terenu 02.MU uchwały Rady Miasta nr XXIII/425/05 z dnia 11 lutego 2005 r. (Dz. Urz. Woj. nr 21 z dnia 8 marca 2005 r., poz. 438) w zakresie ochrony historycznego układu przestrzennego miasta i zasadniczych proporcji zabudowy i charakteru architektury; mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, gdyż montaż konstrukcji nośnej pod planowane panele fotowoltaiczne oraz samych paneli o dużym gabarycie oraz praca na wysokości, wymaga nadzoru osób uprawnionych, co może być zapewnione wyłącznie przy wykonywaniu robót na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę; mogą spowodować wprowadzenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich poprzez zacienienie nieruchomości sąsiednich. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia i wskazując, że rozstrzygnięcie organu jest niezrozumiałe, gdyż ten sam organ wydał pozwolenie na budowę budynku przy ul. B., na którym pozwolił instalować panele fotowoltaiczne, z których część została już zamontowana. Skarżący zwrócił też uwagę, że sprawa zacienienia nieruchomości sąsiednich przez budynek przy ul. B. była już przedmiotem orzekania sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1432/17, wskazał, że ze względu na dostęp wszystkich lokali sąsiadującego budynku do światła dziennego z dwóch stron – południowej i zachodniej, budynek przy ul. B. nie ogranicza dostępu do światła dziennego. Skarżący zaznaczył również, że w zgłoszeniu prac wyraźnie wskazano, że montażu paneli będzie dokonywała wyspecjalizowana firma, mająca uprawnienia i wiedzę związaną z prowadzeniem prac na wysokości. Ponadto, skarżący podkreślił, że do zgłoszenia dołączono zgodę Konserwatora Zabytków Miasta na montaż paneli na dachu budynku. Wojewoda decyzją z dnia 23 maja 2019 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części nakładającej na skarżącego obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, dotyczących montażu paneli fotowoltaicznych na dachu przedmiotowego budynku (pkt 1) i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części (pkt 2). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Wojewoda wskazał na wstępie, że zaplanowana przez skarżącego inwestycja, stosownie do treści art. 29 ust. 2 pkt 16 w zw. z art. 29 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, wymagała dokonania zgłoszenia. Inwestycja planowana jest na terenie znajdującym się w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu urbanistyczno - krajobrazowego miasta, wpisanej do rejestru zabytków pod nr [..] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 lutego 1979 r. Skarżący uzyskał decyzję Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 21 lutego 2019 r., nr [..], o pozwoleniu na montaż żaluzji przeciwsłonecznych oraz dodatkowych paneli fotowoltaicznych na budynku przy ul. B. w S., według rozwiązań przedstawionych w dokumentacji załączonej do wniosku. Zdaniem Wojewody, wniesienie przez Prezydenta Miasta sprzeciwu do zgłoszonych przez skarżącego robót w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane było prawidłowe. Przede wszystkim bowiem planowana inwestycja spowoduje, w ocenie Wojewody, przekroczenie wysokości zabudowy określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami [..], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 11 lutego 2005 r., nr XXIII/425/05, działka nr [..] przy ul. B. w S. położona jest na terenie oznaczonym symbolem MU, tj. teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej. Zgodnie z kartą terenu nr 02 planu wysokość zabudowy dla terenu przedmiotowej działki ustalona została do 2 kondygnacji nadziemnych plus poddasze, nie wyżej jednak niż 12,5 m, zaś dla budynków objętych ochroną konserwatorską jak w pkt 8.2 (pkt 5.2 karty terenu). Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 2 planu przez wysokość zabudowy należy rozumieć wysokość budynku mierzoną od naturalnej warstwicy terenu, uśrednionej w granicach rzutu budynku do kalenicy, względnie innego najwyższego punktu budynku lub według ustaleń szczegółowych (nie dotyczy kominów i akcentów architektonicznych). Z dokonanego przez skarżącego zgłoszenia wynika natomiast, że planuje on montaż paneli na dachu budynku od strony wschodniej, południowej oraz zachodniej, a także na wysokości poddasza. Panele o wysokości około 2,0 m miałyby zostać zamocowane na dachu, który osiąga wysokość od około 12,00 m do 12,45 m, w zależności od miejsca, zwiększając tym samym całą wysokość budynku. Panele mają zostać zamontowane na całej długości dachu, tworząc niejako zwartą konstrukcję podwyższającą wizualnie budynek. Konstrukcja ta nie stanowi przy tym wyjątku, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 planu. Ponadto, w ocenie Wojewody, zgłoszona przez skarżącego inwestycja w części obejmującej umiejscowienie paneli fotowoltaicznych na dachu budynku przy ul. B. jest niezgodna z pkt 8.2. karty terenu powołanego planu, który wskazuje na m.in. na konieczność ochrony historycznego układu przestrzennego miasta, historycznego rozplanowania zabudowy, jej zasadniczych proporcji i charakteru architektury. Umiejscowienie paneli na krawędzi załamania płaszczyzn dachu budynku przyczyni się bowiem do zniekształcenia formy zewnętrznej budynku oraz zaburzenia jego architektury, a sama konstrukcja jest elementem obcym w otaczającym krajobrazie w kontekście obowiązującej ochrony oraz wymaganej wysokości zabudowy. Sytuacji tej nie zmienia fakt, że na przedmiotową inwestycję pozwolił w decyzji z dnia 21 lutego 2019 r. Konserwator Zabytków, który to organ działa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a nie ustawy - Prawo budowlane. To bowiem organ administracji architektoniczno-budowlanej ma uprawnienie, a jednocześnie obowiązek, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlane, dokonać oceny zamierzenia inwestycyjnego w zakresie zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie, Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym montaż paneli może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia ze względu na zmianę obciążeń konstrukcji, a także ze względu na zmianę funkcjonalną - pojawia się możliwość użytkowania wskazanych zadaszeń jako balkonów. W jego ocenie, analiza przedłożonych rysunków oraz zdjęć prowadzi bowiem do wniosku, że panele mają być zamontowane na wysokości poddasza. Skarżący wskazał na jednym z rysunków, że mają być one zamontowane na daszkach nad drugim piętrem, a na kolejnym rysunku, że na kondygnacji trzeciej na balustradzie. Jak zaś wynika z dokumentacji, na kondygnacji drugiej budynku umiejscowione są balkony, nad którymi znajdują się zadaszenia. Zdaniem Wojewody, nie są to konstrukcje, które stanowią balkony dla kondygnacji poddasza, podobnie jak płaskie dachy nad niższymi częściami budynku, gdzie również planowana jest instalacja paneli. Wobec tego, na podstawie przedłożonej dokumentacji, nie można ocenić np. konstrukcyjnych właściwości tych elementów w zakresie przenoszenia obciążeń spowodowanych zamontowaniem szeregu paneli fotowoltaicznych. Ponadto, zadaszenia te, jako niepełniące funkcji balkonów, nie posiadają balustrad, o których wspomina w dokumentacji skarżący. Natomiast montaż balustrad na wspomnianych zadaszeniach prowadziłby do powstania balkonów, co należałoby uznać za przebudowę budynku wielorodzinnego w zakresie przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych a to kwalifikowałoby roboty budowlane jako niezwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda uznał, że zasadne jest nałożenie na skarżącego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, jednakże z uwagi na fakt, że inwestycja jest niezgodna z zapisami planu miejscowego, zmiana trybu postępowania przez nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie wpłynie w żaden sposób na prawidłowość inwestycji w świetle zapisów tego planu. Ewentualne postępowanie w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę musiałoby i tak zakończyć się bowiem wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dlatego też, Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 kwietnia 2019 r. w części dotyczącej nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda wskazał, że odrębne postępowania administracyjne a także postępowania sądowe prowadzone w stosunku do innych inwestycji budowlanych nie mogą wpływać bezpośrednio na postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. We wniesionej do Sądu skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając, że wydane zostały one z naruszeniem: - art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pominięcie słusznego interesu strony, a także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; - art. 9. k.p.a., poprzez wydanie niezrozumiałej oraz wewnętrznie sprzecznej decyzji, nie udzielającej niezbędnych wyjaśnień, wskazówek ani rozstrzygnięć; - art. 11 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się Wojewoda przy rozstrzyganiu sprawy, a jedynie poczynienie lakonicznego i niewystarczającego uzasadnienia decyzji, poprzez wskazywanie dowolnych interpretacji; - art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieuczynienie zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący w zakresie oceny zgłoszonych robót montażowych i ich charakteru, polegającego na montażu dodatkowych paneli na konstrukcji podtrzymującej, co jest oczywistym i uzasadnionym działaniem, mając na uwadze fakt, że wybudowany i dopuszczony do użytkowania budynek w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany przystosowany jest do montażu dodatkowych paneli fotowoltaicznych na dachu, wykuszach i daszkach nad balkonami, o czym organ miał wiedzę, gdyż było to częścią wydanego pozwolenia na budowę oraz zostało ujęte w zgłoszeniu; - art. 80 k.p.a., poprzez brak uwzględnienia, przy wydawaniu orzeczenia, całokształtu materiału dowodowego i okoliczności sprawy, w szczególności dołączonych do zgłoszenia pozwolenia Konserwatora Zabytków oraz rysunków poglądowych i konstrukcyjnych wypełniających wszystkie warunki konieczne do zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę z art. 29 ust. 2 pkt 16 ustawy - Prawo budowlane; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego skarżonej decyzji, umożliwiającego odtworzenie przyczyn rozstrzygnięcia i subsumcji dokonanej przez Wojewodę z uwagi na odwołanie się przez organ II instancji do autonomicznej wykładni przyjmowanej na własne potrzeby, bez powołania jakichkolwiek argumentów prawnych; - art. 29 ust. 2 pkt 16 ustawy - Prawo budowlane, poprzez bezzasadne uznanie, iż z jego treści wynika, że przewidziane zwolnienie od uzyskania pozwolenia na budowę nie dotyczy montażu instalacji fotowoltaicznej na dachu istniejącego budynku, wykuszach, daszkach, podczas gdy ustawa ta nie wprowadza dodatkowego kryterium przy urządzeniach fotowoltaicznych prócz mocy instalacji do 40 kW i w określonych wypadkach uzyskania zgody konserwatora zabytków. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, że zgodnie z zatwierdzonym przez Prezydenta projektem budowlanym budynku przy ul. B., źródłem ciepła dla obiektu są m.in. zasoby energii czerpane z ogniw fotowoltaicznych rozstawionych na dachu budynku - rozwiązanie zgodne z projektem branżowym. W trakcie budowy dachu tego budynku zgodnie z pozwoleniem skarżący zainstalował tylko część paneli ze względu na braki na rynku paneli dobrej jakości. Obecnie dokupił pozostałe panele fotowoltaiczne. Na dachu stoją już dwa panele umiejscowione na krawędzi załamania dachu budynku i w takim stanie budynek został odebrany. Wobec powyższego twierdzenie organów, że umiejscowienie paneli na krawędzi załamania płaszczyzn dachu budynku zniekształci zewnętrzną formę budynku oraz naruszy krajobraz podlegający ochronie konserwatorskiej, jest sprzeczne z wydanym wcześniej pozwoleniem na budowę. Dostawienie paneli fotowoltaicznych na dachu jest kontynuacją robót niezrealizowanych w ramach uzyskanego wcześniej pozwolenia na budowę, a co za tym idzie, planowane roboty budowlane nie zmieniają niczego w stanie faktycznym i prawnym. Uznanie montażu instalacji fotowoltaicznej za sprzeczne z miejscowym planem oznaczałoby, że wcześniej wydane pozwolenie na budowę oraz odbiór budynku, a także pozytywna decyzja konserwatora zabytków są niezgodne z prawem. Skarżący nie zgodził się też z twierdzeniem, że poprzez montaż paneli zostanie podniesiona wysokość budynku, wskazując w tym zakresie na definicję wysokości budynku wynikającą z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Ponadto, zdaniem skarżącego, decyzja Wojewody jest niezgodna z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy - Prawo budowlane. Dążąc bowiem do zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia oraz starając się racjonalnie wykorzystać elementy konstrukcyjne i nie burzyć harmonii budynku skarżący, jak wskazał, zaplanował, że panele na daszkach i wykuszach mają być zamocowane na balustrady wykonane zgodnie z tym rozporządzeniem, i które są identyczne jak balustrady znajdujące się poniżej na balkonach budynku. Przy czym, balustrady te nie są przegrodami zewnętrznymi i nie są elementami konstrukcyjnymi budynku, lecz zabezpieczeniami dojść i przejść do urządzeń technicznych. W kwestii zaś możliwości przenoszenia obciążeń spowodowanych zamontowaniem na daszkach i wykuszach paneli skarżący zaznaczył, że w razie wątpliwości w tym zakresie organ winien był sprawdzić, czy budynek faktycznie nie został przystosowany do montażu paneli fotowoltaicznych na tych elementach. Jak wynika natomiast z zatwierdzonego projektu budowlanego budowy budynku przy ul. B. w zakresie sposobu termoizolacji, balkony, daszki i wykusze są przystosowane do zamontowania paneli. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda wskazał, że nie jest dopuszczalna sytuacja, gdy inwestor dokonuje robót budowlanych, których charakter i zakres jest dla organu administracji architektoniczno-budowlanej niejasny, a dołączona do wniosku dokumentacja w żaden sposób nie pozwala na zbadanie prawidłowości zamierzenia budowlanego. W niniejszej sprawie skarżący dwukrotnie był wzywany do przedłożenia rysunków przedstawiających zakres inwestycji, a ostatecznie dokumentacja składa się z kilku rysunków, na których dokonano nieprecyzyjnych odręcznych adnotacji, a także zawiera szereg luźnych określeń, jak np. balustrady, które obecnie nie występują we wskazanym miejscu. Za bezpodstawne Wojewoda uznał powoływanie się przez skarżącego na uzyskane pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, obejmujące m.in. zgodę na montaż paneli fotowoltaicznych, gdyż nie dotyczy ono montażu wszelkich możliwych paneli fotowoltaicznych w przyszłości, o czym świadczy m.in. fakt, że skarżący dokonał przedmiotowego zgłoszenia robót budowlanych, a nie przystąpił do nich w oparciu o wskazane pozwolenie na budowę. Po rozpoznaniu powyższej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 438/19, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2019 r. Sąd ocenił bowiem, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd wskazał, że Wojewoda, uznając, że organ I instancji powinien był wydać decyzję o sprzeciwie, ale uzyskanie pozwolenia na budowę jest niezasadne na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 i ust. 7 Prawa budowlanego powinien był uchylić tę decyzję w całości i orzec w tym zakresie merytorycznie. Nie było zaś możliwe rozdzielenie decyzji na dwa rozstrzygnięcia, tj. jedno dotyczące samego wniesienia sprzeciwu i drugie, którego treścią było nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia, gdyż jest to rozstrzygnięcie niepodzielne. Ponadto, w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ustawodawca dopuścił możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji nie tylko w całości, lecz także w części, co jednak wiąże się z dalszymi obowiązkami orzeczniczymi. W sytuacji bowiem, gdy organ kwestionuje decyzję pierwszoinstancyjną w określonej części jednocześnie musi orzec w tym zakresie co do istoty sprawy w tej części lub procesowo, umarzając postępowanie organu I instancji w uchylonej części. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 438/19, został w całości uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 850/20, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W uzasadnieniu wydanego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane zawiera de facto dwa rozstrzygnięcia, tj. zakres przedmiotowy wniesionego sprzeciwu, jak i obowiązek uzyskania w stosunku do określonej budowy lub robót budowlanych pozwolenia na budowę. Organ wnosi sprzeciw (jedno rozstrzygnięcie) i nakłada związany z nim obowiązek wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na budowę w stosunku do robót budowlanych, które miały być realizowane na podstawie zgłoszenia (drugie rozstrzygnięcie). Zatem decyzja ta ma charakter złożony, gdyż w podstawie jej wydania mogą być powołane przepisy art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego. Strona wnosząca odwołanie od takiej decyzji może zaskarżyć decyzję w całości albo poszczególne jej części, np. w części nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Także organ rozpoznając odwołanie może uchylić tylko w części wydaną na tej podstawie decyzję. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wprawdzie przepis art. 138 § 1 k.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, to jednak jako dopuszczalną należy uznać sytuację, w której organ wydaje jedynie decyzję o uchyleniu w części zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji, nie orzekając jednocześnie w tym zakresie co do istoty sprawy oraz nie umarzając postępowania. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której organ odwoławczy przyjął, iż zasadnym jest uchylenie zaskarżonej decyzji w części nakładającej obowiązek uzyskania zgody na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem ale jednocześnie z uwagi na upływ 21 - dniowego terminu, w którym organ może wnieść sprzeciw oraz nałożyć taki obowiązek nie mógł wydać w tym zakresie rozstrzygnięcia merytorycznie albowiem dopuściłby się naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 23 maja 2019 r., dokonana w świetle art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz w świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., wykazała, że nie jest ona zgodna z prawem. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 kwietnia 2019 r. w zakresie wniesienia na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane sprzeciwu do dokonanego przez skarżącego zgłoszenia wykonania robót budowlanych, polegających na montażu dodatkowych paneli fotowoltaicznych o zainstalowanej mocy elektrycznej do 40 kW na budynku mieszkalnym przy ul. B. w S. Jednocześnie, kontrolowaną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 kwietnia 2019 r. w zakresie nałożenia na skarżącego, na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy – Prawo budowlane, obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego na wykonanie zgłoszonych robót budowlanych. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W ocenie Wojewody, wykonanie robót budowlanych, zgłoszonych przez skarżącego, spowoduje naruszenie ustaleń obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczonego ulicami [..], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 11 lutego 2005 r., nr XXIII/425/05, w zakresie dozwolonej wysokości zabudowy oraz w zakresie ochrony historycznego układu przestrzennego miasta. Zdaniem Sądu, ocena Wojewody w zakresie naruszenia przez zgłoszoną przez skarżącego inwestycję dozwolonej planem wysokości zabudowy, została dokonana z naruszeniem przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego objęta zgłoszeniem działka nr [..] przy ul. B. w S. zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w planie symbolem MU, tj. teren zabudowy mieszkaniowo – usługowej, dla którego w pkt 5.2. karty terenu 02, przewidziano wysokość zabudowy do 2 kondygnacji nadziemnych plus poddasze, nie wyżej jednak niż 12,5 m a dla budynków objętych ochroną konserwatorską jak w pkt 8.2, określając jednocześnie w § 3 ust. 1 pkt 2 planu, że przez wysokość zabudowy należy rozumieć wysokość budynku mierzoną od naturalnej warstwicy terenu, uśrednionej w granicach rzutu budynku do kalenicy, względnie innego najwyższego punktu budynku lub według ustaleń szczegółowych (nie dotyczy kominów i akcentów architektonicznych). Jednakże, zdaniem Sądu, na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym przedłożonych przez skarżącego na wezwanie organu rysunków konstrukcyjnych, rysunków architektonicznych elewacji oraz zdjęć, nie można jednoznacznie ustalić jaki był zakres zgłoszonego przez skarżącego zamierzenia inwestycyjnego, a w szczególności jaka byłaby wysokość budynku przy ul. B. w S. po wykonaniu robót budowlanych objętych dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem. Przede wszystkim, z dokumentacji tej nie wynika dokładnie w jakim konkretnie miejscu ma nastąpić montaż paneli fotowoltaicznych. Żaden z dokumentów nie opisuje i nie obrazuje konkretnie miejsca montażu planowanych paneli. Ponadto, żaden z dokumentów nie przedstawia o ile zamontowanie planowanych paneli zwiększy wysokość zabudowy budynku. I tak, w zgłoszeniu z dnia 8 marca 2019 r. skarżący wskazał jedynie, że zamierza zamontować dodatkowe panele fotowoltaiczne o mocy do 40 kV na budynku przy ul. B. w S. zgodnie z pozwoleniem konserwatora zabytków. Do wniosku zostały dołączone rysunki i zdjęcia budynku a także wspomniana decyzja konserwatora zabytków. Postanowieniem z dnia 13 marca 2019 r. organ I instancji zobowiązał skarżącego do uzupełnienia dokonanego zgłoszenia, poprzez określenie zakresu robót budowlanych na szkicach, rysunkach lub wizualizacjach, wskazując, że z dołączonych do zgłoszenia rysunków i zdjęć nie wynika, które panele fotowoltaiczne są przedmiotem zgłoszenia. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 18 marca 2019 r. skarżący stawił się w Urzędzie celem wniesienia uzupełnienia. Na załącznikach do zgłoszenia znajdują się podpisane przez skarżącego adnotacje i zakreślenia opatrzone tą datą. Z notatki służbowej (karta 29 akt organu I instancji) wynika, że dokonane w dniu 18 marca 2019 r. uzupełnienie było nadal nieczytelne, o czym poinformowano skarżącego telefonicznie. Z notatki tej wynika, że w dniu 26 marca 2019 r. została przeprowadzona przez pracownika organu wizja w celu potwierdzenia obecnego stanu nieruchomości, podczas której stwierdzono, że część paneli fotowoltaicznych została już zrealizowana a montaż pozostałych jest w toku. Ponadto, w trakcie wizji w terenie zostały sporządzone również zdjęcia, które znajdują się na kartach 21 – 27 akt organu I instancji. Następnie, w piśmie z dnia 25 marca 2019 r. skarżący złożył dokumenty uzupełniające zgłoszenie, stanowiące trzy zdjęcia elewacji budynku z zaznaczonymi czarnym markerem planowanym rozmieszczeniem paneli oraz rysunek określony jako przedstawiający wygląd paneli po ich zamontowaniu. W ocenie Sądu, dokonane przez skarżącego uzupełnienie w dalszym ciągu nie było precyzyjne i konkretne. Nadal z dokumentów tych nie wynika ile paneli skarżący zamierza zamontować i w jakim dokładnie miejscu. Organ przyjmujący zgłoszenie jest zaś związany treścią dokonanego zgłoszenia i obowiązkiem jego jest konkretne ustalenie, jakiej inwestycji zgłoszenie dotyczy. Celem postępowania w sprawie zgłoszenia jest bowiem ustalenie przez organ, czy zamierzone budowa lub roboty budowlane odpowiadają wymaganiom prawa i mogą być realizowane czy też powinien on nie dopuścić do ich realizacji. Dlatego też składany przez inwestora wniosek powinien zawierać dane (informacje) o planowanej inwestycji w zakresie umożliwiającym ich skonfrontowanie z przepisami technicznymi oraz dokonanie oceny, czy zamierzenie jest zgodne z prawem (por.: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2075/09, LEX nr 953026; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1697/07, LEX nr 510744). Zauważyć w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, zgodnie z treścią art. 30 ust. 5c ustawy – Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W ten sposób ustawodawca doprecyzował wymagania formalne związane ze zgłoszeniem wykonywania robót i obiektów budowlanych, które uzasadnione są chęcią uniknięcia nieprawidłowości w działaniu organów stosujących przepisy, na których wymogi te się opierają. Użyte w tym przepisie sformułowanie "w zależności od potrzeb" nie oznacza, że wymóg dołączenia do zgłoszenia odpowiednich szkiców lub rysunków powstanie zawsze, gdy zażąda tego organ. Swobodę, a zwłaszcza dowolność takiego uznania ogranicza wymóg odwołania się do wiedzy technicznej przy dokonywaniu oceny w tym zakresie. Organ ten będzie również oceniał, czy dostarczone szkice lub rysunki są właściwe, ponieważ zagadnienie to zostało poddane uznaniu administracyjnemu przez użycie wyrazu "odpowiednie". Nie muszą być one przy tym sporządzone w odpowiedniej formie, w szczególności przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. W zależności od charakteru i rodzaju inwestycji organ może określić także inne wymogi niż te, które zostały wymienione w omawianym przepisie. Orzekające w sprawie organy, pomimo dwukrotnego wzywania skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia, nie ustaliły konkretnego przedmiotu zgłoszenia. Ustalenie Wojewody dokonane w zakresie przekroczenia przez zgłoszone roboty budowlane wysokości określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodnym sprawy. Co więcej, w odpowiedzi na skargę Wojewoda stwierdził, że dołączona do wniosku dokumentacja w żaden sposób nie pozwala na zbadanie prawidłowości zamierzenia budowlanego, gdyż składa się z kilku rysunków, na których dokonano nieprecyzyjnych odręcznych adnotacji, a także zawiera szereg luźnych określeń, jak np. balustrady, które obecnie nie występują we wskazanym miejscu. Organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest zaś przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a.. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują z urzędu lub na wniosek stron wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Stosownie przy tym do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, gdyż zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. Ponieważ ocena zasadności wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych z uwagi na ich niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie dozwolonej wysokości zabudowy nie jest możliwa na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że postępowanie dowodowe w tym zakresie przeprowadzone zostało z naruszeniem wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. a decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie, Sąd uznał, że dokonana przez Wojewodę ocena w zakresie naruszenia przez zgłoszoną przez skarżącego inwestycję nakazanej planem ochrony historycznego układu przestrzennego miasta jest nieprawidłowa. Zauważyć bowiem trzeba, że stosownie do treści art. 29 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane roboty budowlane, o których mowa w ust. 2 wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymagają dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1, przy czym do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Z uwagi na to, że inwestycja zgłoszona przez skarżącego zaplanowana została na terenie znajdującym się w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta, wpisanej do rejestru zabytków pod nr [..] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 lutego 1979 r., nr [..], skarżący przedłożył do akt decyzję Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 21 lutego 2019 r. W decyzji tej pozwolono na montaż żaluzji przeciwsłonecznych oraz dodatkowych paneli fotowoltaicznych na budynku przy ul. B. w S., jak również na montaż tablic informacyjnych na ogrodzeniu posesji tego budynku, według rozwiązań przedstawionych w dokumentacji załączonej do wniosku. Decyzja Konserwatora Zabytków jest zaś wiążąca dla organu rozpoznającego zgłoszenie w zakresie wpływu przyjętych rozwiązań na zabytki. Zgodnie bowiem z treścią art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2067 ze zm.) to wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków prowadzą kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. Zauważyć przy tym trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów odrębnych, w szczególności o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - w odniesieniu do obiektów i obszarów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów i obszarów objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, regulacje prawne chroniące zabytki mają w razie kolizji lub zbiegu norm pierwszeństwo przed regulacjami prawa budowlanego, co oznacza że organy nadzoru budowlanego są związane stanowiskiem konserwatorskim. Jeżeli organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie wobec obiektu lub obszaru podlegającego stosownym formom ochrony konserwatorskiej nie posiada on samodzielnych kompetencji do wkraczania w dyskrecjonalny obszar właściwości wojewódzkiego konserwatora zabytków. Konieczne jest w takim przypadku bądź uzyskanie, w formie decyzji, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na wykonanie określonych robót budowlanych, w zakresie dotyczącym obiektów lub obszarów wpisanych do rejestru zabytków, bądź uzgodnienie decyzji nakazującej wykonanie takich robót z wojewódzkim konserwatorem zabytków, w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Organ nadzoru budowlanego jest bowiem związany w tym zakresie stanowiskiem konserwatora zabytków (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1249/15, LEX nr 2276579). Uzyskanie takiego pozwolenia stanowi gwarancję niepogarszania stanu zachowania zabytku, zapobiega nieuzasadnionej ingerencji w stan zabytku. Służy temu udział w procesie inwestycyjnym wyspecjalizowanego organu, jakim jest konserwator zabytków (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt. II SA/Go 931/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewoda nie był zatem uprawniony do stwierdzenia niezgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony historycznego układu przestrzennego miasta i wnoszenia na tej podstawie sprzeciwu. W tym zakresie wiążąco wypowiedział się Konserwator Zabytków Miasta z dnia 21 lutego 2019 r. Ponadto, dokonana przez Wojewodę ocena w zakresie naruszenia przez zgłoszoną przez skarżącego inwestycję nakazanej planem ochrony historycznego układu przestrzennego miasta, jako sprzeczna z decyzją Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 21 lutego 2019 r., nie jest prawidłowa. W tym miejscu wskazać należy, że treść decyzji konserwatora zabytków ma również istotne znaczenie dla określenia zgłoszonego zamierzenia i możliwości jego realizacji. W zgłoszeniu skarżący wskazał, że montaż paneli fotowoltaicznych ma nastąpić w zakresie zgodnym z pozwoleniem konserwatora. W decyzji z dnia 21 lutego 2019 r. Konserwator Zabytków Miasta pozwolił natomiast na montaż dodatkowych paneli fotowoltaicznych według rozwiązań przedstawionych w dokumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez skarżącego 6 lutego 2019 r. Z wniosku tego wynika, że zakres prac obejmuje m.in. wykonanie dodatkowych paneli fotowoltaicznych a ich wizualizację i szkic rozmieszczenia przedstawiono na załącznikach, których brak jest w aktach administracyjnych. Zakres złożonego do organu architektoniczno-budowlanego zgłoszenia powinien się pokrywać z zakresem udzielonego przez konserwatora pozwolenia, co również nie zostało wyjaśnione w niniejszej sprawie przez Wojewodę. Z uwagi na przedstawione okoliczności, zasadność wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych z uwagi na ich niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie mogła uzyskać akceptacji Sądu. Przy czym, ocena zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych po kątem ich zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości zabudowy powinna zostać dokonana ponownie, po uzupełnieniu materiału dowodowego. Z kolei, wypowiadanie się co do stanowiska Wojewody w zakresie naruszenia przez zgłoszone roboty budowlane miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak już wcześniej wskazano, jest w tym momencie przedwczesne. Sąd ponownie wskazuje, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można ustalić w sposób jasny i konkretny, czy zgłoszona przez skarżącego inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a postępowanie w tym zakresie wymaga powtórzenia i uzupełnienia a dopiero następnie organ zobowiązany będzie do dokonania ponownej oceny w tym zakresie. Z tych samych powodów nie jest możliwe wypowiedzenie się w kwestii zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, stwierdzając które organ I instancji nałożył na skarżącego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 i 3 ustawy – Prawo budowlane. Ponieważ zatem również zasadność stanowiska Wojewody zajętego w powyższym zakresie nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, Sąd uznał, że postępowanie dowodowe również i w tym zakresie przeprowadzone zostało z naruszeniem wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. a wydana decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie, odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów, Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że decyzje administracyjne wydane w jednej sprawie administracyjnej nie są wiążące dla rozstrzygnięcia innej sprawy administracyjnej. Decyzja administracyjna rozstrzyga władczo o uprawnieniach bądź obowiązkach w określonej, jednej sprawie administracyjnej. Elementami sprawy administracyjnej są: treść obowiązku albo żądania uprawnienia, norma prawa materialnego i stan faktyczny z którego wynika uzasadnienie zastosowania tej normy (T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Zakamycze 2004, s. 32). O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienie NSA z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt I OZ 165/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również, wyrok sądu administracyjnego zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. wiąże jedynie w danej konkretnej sprawie. Zasada związania powoduje, iż skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne oraz sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Dlatego też, zarówno decyzja o pozwoleniu na budowę budynku przy ul. B. jak i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1432/17, jako wydane w innych sprawach administracyjnych, nie mogły mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie dokonanego w niniejszej sprawie zgłoszenia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., Sąd uchylił decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2019 r. jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda uwzględni powyższe rozważania stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. Uchylając wyłącznie zaskarżoną decyzję Sąd miał na uwadze, że ponownie rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym, Wojewoda może skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 136 k.p.a., tj. przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., zgodnie z którym wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi oraz na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w związku z § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2.