II GSK 4172/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt III SA/Po 1242/16 w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od A. N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 2.000 (dwa tysiące) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 września 2017 r., uwzględnił skargę A. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, uchylając tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie z dnia [...] września 2015 r. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: wskutek przeprowadzonej w dniu 11 kwietnia 2014 r. kontroli w S. S. – P., mieszczącym się w miejscowości P., ul. M. [...], w którym działalność gospodarczą pod nazwą A. N. H. A. S. i P. prowadziła skarżąca, ujawniono podłączone do sieci elektrycznej i gotowe do gry urządzenie elektroniczne o nazwie Hot Fun o nr [...], przypominające swoim wyglądem automat do gier. W drodze eksperymentu ustalono, że powyższe urządzenie było automatem do gier w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 471; dalej u.g.h. ). Przesłuchany świadek - pracownica sklepu – I. Ś. zeznała, że do jej obowiązków należało między innymi włączanie i wyłączanie automatu wstawionego do sklepu pod koniec lutego 2014 r. Zeznała również, że automat do lokalu wstawił serwisant, z którym kontaktuje się mąż właścicielki. Automat sam wypłaca wygrane pieniężne. W toku kontroli ujawniono również umowę najmu powierzchni użytkowej z dnia 22 lutego 2014 r., której przedmiotem był wynajem 3m2 powierzchni lokalu spółce P. sp. z o.o. we W., w celu urządzania przez spółkę gier. Zgodnie z umową skarżąca otrzymywała od najemcy czynsz w wysokości 40 % przychodów uzyskiwanych z gier na automacie. Powyższe ustalenia stały się podstawą decyzją z dnia [...] września 2015 r., którą Naczelnik Urzędu Celnego w Lesznie wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie. Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego treść umowy łączącej skarżącą ze spółką P. przesądzała o uznaniu strony za urządzającą gry. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej dotyczącej jej przebywania na zwolnieniu lekarskim w czasie gdy podpisano umowę oraz w okresie gdy automat znajdował się w sklepie, organ uznał, że były one gołosłowne, gdyż w aktach nie było dowodu potwierdzającego, że skarżąca faktycznie przebywała na zwolnieniu lekarskim. Nadto, zdaniem organu fakt przebywaniu na zwolnieniu lekarskim osoby prowadzącej aktywną działalność gospodarczą w trakcie tego zwolnienia, nie wyłączało odpowiedzialności za skutki prawne prowadzenia tej działalności nawet w czasie gdy przebywała na zwolnieniu. Odnosząc się do charakteru automatu i rodzaju urządzanych na nim gier organ wskazał na wynik przeprowadzonego eksperymentu oraz opinię biegłego sądowego, który uznał, że gry urządzane na automacie były grami losowymi w rozumieniu u.g.h., o komercyjnym charakterze. Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję za niesporne uznał, że ujawnione w toku kontroli urządzenie było automatem do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3- 5 u.g.h., gdyż urządzane na nim gry miały charakter losowy, o wygrane pieniężne lub rzeczowe i miały charakter komercyjny. Stwierdzenie to znajdowało potwierdzenie w materiale dowodowym - protokole kontroli, przesłuchaniu świadka I. Ś., ekspertyzy biegłego i eksperymentu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dowodu z zeznań świadka, Sąd uznał go za niezasadny, gdyż strona nie wskazała żadnych istotnych okoliczności podważających znaczenie tego dowodu. Sąd twierdził również, że zeznania świadka dotyczyły automatu ujawnionego podczas kontroli, nie zaś innego automatu, jak argumentowała strona. Sąd nie podzielił również zarzutu strony, że przepis o nałożeniu kary za urządzanie gier na automatach jest bezskuteczny z uwagi na brak notyfikacji przepisu zakazującego urządzanie gier na automatach. W tym zakresie wskazał, na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. Zdaniem Sądu brak było natomiast podstaw, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, do uznania, że A. N. swoim zachowaniem wyczerpała znamiona pojęcia "urządzającego gry" zawartego w art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. Sąd I instancji stwierdził, że podstawę zaklasyfikowania przez organ strony jako urządzającej gry przyjęto treści umowy najmu z 22 lutego 2014 r. zawartej przez Skarżącą z firmą P. sp. z o.o. Wskazał, że poza załączoną nieczytelną kserokopią tej umowy organy nie zebrały żadnych innych dowodów dotyczących udziału skarżącej w urządzaniu nielegalnych gier hazardowych. Sąd podkreślił, że strona w odwołaniu i w skardze podnosiła zarzut, że umowy z firmą P. nie podpisała, nikomu nie dawała zgody na wstawienie automatu, nikt się z nią w tym zakresie nie kontaktował. Podała, że w momencie zawierania umowy, tj. 22 lutego 2014r. i w kolejnych miesiącach (od 15 stycznia 2014 r. do 13 lipca 2014 r.) przebywała na zwolnieniu lekarskim i ciężko chorowała. Do skargi dołączyła zaświadczenia lekarskie za w/w okres. Zebrane w sprawie dowody, w ocenie Sądu, nie wyjaśniły tych okoliczności i nie pozwalały na stwierdzenie, że skarżąca była urządzającą gry w rozumieniu art.89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.. Z treści znajdującej się w aktach administracyjnej umowy (k. 1-5) nie wynikało, że zarzut skarżącej o braku podpisania umowy był bezzasadny. Zeznania świadka Ś. w tym zakresie również nic nie wnosiły do sprawy. Świadek zeznała, że jedynie włącza i wyłącza urządzenie, ewentualnie dzwoniła do męża właścicielki kiedy automat został zablokowany z powodu braku pieniędzy (k. 10). Naprawą urządzenia i wymianą monet zajmował się zaś serwisant, wnioskując z umowy - przedstawiciel spółki odpowiadającej za wstawienie automatu. Zdaniem Sądu istotnym było, że w swoich zeznaniach świadek wskazała, że powoływała się w takich sytuacjach na męża skarżącej, nie wspominała przy tym o skarżącej, nie była też pytana na okoliczność udziału skarżącej w urządzaniu gier na przedmiotowym automacie. Sąd stwierdził również, że poza treścią umowy i zeznaniami świadka organ zaniechał przeprowadzenia dalszych dowodów osobowych np. przesłuchania skarżącej, czy jej męża, uzupełniającego przesłuchania świadka Ś., czy przesłuchania innych pracowników sklepu i osoby podpisującej umowę w imieniu spółki P., które przyczyniłyby się do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Organ nie dokonał okazania skarżącej umowy i widniejącego na niej podpisu, nie zweryfikował też prawdziwości twierdzeń skarżącej, że nie podpisywała tej umowy. Przy tak zebranym materiale dowodowym uznanie, że skarżąca podpisała umowę najmu z firmą P., było w ocenie Sądu przedwczesne i nie pozwalało na uznanie stanowiska organu za uzasadnione. W podstawie wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz: 1. art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd przy wyrokowaniu błędnego stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy i z tej przyczyny niesłuszne przyjęcie za niewyjaśniony w wystarczający sposób, przez organ, stan sprawy; 2. art. 135 p.p.s.a. przez zastosowanie środka w postaci uchylenia decyzji administracyjnej, w okolicznościach gdy nie nastąpiło naruszenie prawa przez organ; 3. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 – 4 Ordynacji podatkowej poprzez nietrafne zarzuty: - uchybienia tym przepisom przez organ, tj. błędne uznanie zaniechania przeprowadzenia przez organ w całości postępowania dowodowego, jak również zarzucenie niezebrania zgodnie z powyższymi przepisami, nierozpatrzenia w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego; - braku dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, prawidłowej jej oceny, w kontekście ustawowej regulacji podstaw wymierzenia kary za urządzanie gier poza kasynem gry; - niespełnienie wymogów normatywnych uzasadnienia decyzji; Wyżej wymienione negatywne przesłanki były na tyle istotne, że zdecydowały o uchyleniu, w rezultacie nietrafnego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., rozstrzygnięcia organu celno-podatkowego. Obarczoną wadami oceną sądową Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a; II. prawa materialnego, tzn. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przez - niezastosowanie tego przepisu, mimo wystąpienia okoliczności faktycznych uprawniających do egzekwowania odpowiedzialności finansowej A. N. i - stwierdzenie, że w granicach sprawy, w świetle ww. przepisu u.g.h., A. N. nie można uznać za podmiot urządzający gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całości wyroku i przekazanie prawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania – zwrotu wpisu w całej jego wysokości oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. A. N., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma usprawiedliwione podstawy. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt I podpunktach 1, 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej jako: O.p.). Jak słusznie podniósł skarżący kasacyjnie organ spór w niniejszej sprawie dotyczy zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w kwestii zastrzeżeń co do prawidłowości postępowania organów podatkowych przy ustalaniu, czy A. N. może być uznana za "urządzającą gry", zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Przypomnieć należy, iż warunkiem nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 u.g.h. jest nie tylko spełnienie przesłanek przedmiotowych, ale także podmiotowych, ponieważ kara nakładana jest na podmiot urządzający gry na automatach. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "urządzającego gry", zawartego w treści art. 89 ust. 1 u.g.h. Do realizacji odpowiedzialności administracyjnej za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, istotna jest okoliczność, że w treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca posłużył się pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, iż podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za ten delikt jest każdy, kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, tj. poza kasynem gry. Rację ma skarżący kasacyjnie organ akcentując w skardze kasacyjnej, że skoro karze pieniężnej podlega urządzający, to podmiotu takiego w żaden sposób nie należy utożsamiać tylko i wyłącznie z właścicielem automatu. Urządzanie gier na automatach to nie tylko udostępnianie swojego urządzenia, ale także umożliwianie grającym korzystanie z niego, nawet jeżeli stanowi ono cudzą własność. Bogate już orzecznictwo sądów administracyjnych ukształtowało pogląd, iż pojęcie "urządzanie gier", użyte przez ustawodawcę, należy rozumieć szeroko. W judykaturze, przyjęto bowiem, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyroki NSA z dnia: 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3111/17 i II GSK 3581/17). Dalej rozwijając zagadnienie, w orzecznictwie podnosi się również, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018, sygn. akt II GSK 3745/17). "Urządzającym gry" będzie zatem podmiot wypełniający swoim faktycznym działaniem, którąkolwiek, część lub wszystkie z wymienionych powyżej przesłanek. Innymi słowy działaniami podmiotu urządzającego gry hazardowe będą działania mające na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub automatów do gier hazardowych zgodnie z ich przeznaczeniem w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej oceny rozstrzygnięć organów, w których skarżącą A. N. uznano za urządzającą gry na ujawnionym w jej lokalu automacie, posadowionym tam na podstawie umowy z dnia 22 lutego 2014 r., jaką strona zawarła ze spółką "P.". W umowie tej przedsiębiorca – A. N., określona została jako wynajmujący. Z treści umowy wynika, iż A. N. oświadczył, że to ona, a nie kto inny, jest uprawniona do dysponowania lokalem (w tym do podnajęcia lub udostępnienia części powierzchni tego lokalu na zainstalowanie w tym lokalu przez osoby trzecie urządzeń rozrywkowych, w tym automatów do gier i gier losowych), przy ul. M. [...] w P., gdzie prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą: "H. A. S. i P. A. N.". Treść spornej umowy wskazuje, że A. N. i Spółka "P." zawarły ją: "w celu określenia zasad wynajmowania Spółce lub podmiotom przez nią wskazanym części powierzchni użytkowej, znajdującej się w lokalu użytkowym, w którym Wynajmujący prowadzi własną działalność gospodarczą, w celu prowadzenia przez Spółkę gier, w tym gier na automatach losowych w rozumieniu art. 2 ust. 2-5 ustawy o grach hazardowych." (art. 2 pkt 1 umowy). Nadto z treści art. 3 pkt 2 tejże umowy wynika, iż Wynajmująca zgodziła się na zainstalowanie automatu/automatów do gier i gier losowych z prawem Spółki "P." do dowolnej zamiany oraz zmiany liczby tych automatów w ramach wynajmowanej powierzchni. Także w art. 4 pkt 2 umowy strony umówiły się, że: "Spółka może zamienić zainstalowane w Lokalu urządzenia na inne, a także zmniejszyć lub zwiększyć ich liczbę". Nadto strony umowy ustaliły miesięczny czynsz najmu w wysokości 40% od przychodów. Przychód ten zdefiniowano jako różnicę pomiędzy wpłatami do automatu, a wypłatami z automatu (ar. 5 pkt 1 umowy). Wynajmująca zobowiązała się do zapewnienia poboru w lokalu przez Spółkę "P." energii elektrycznej wyłącznie na potrzeby eksploatacji zainstalowanych urządzeń, bez dodatkowych opłat, a w godzinach otwarcia przedmiotowego lokalu zapewniła Spółce oraz jej przedstawicielom (serwisantom) i wskazanym przez Spółkę podmiotom, swobodny dostęp do zainstalowanych w nim urządzeń (art. 4 pkt 4 i 5 umowy). Nadto zgodnie z treścią art. 7 umowy, w razie włamania lub istotnego uszkodzenia automatów wynajmująca zobowiązała się powiadomić o tym zdarzeniu Spółkę. Stosownie do art. 8 umowy wynajmująca wyraziła zgodę na używanie kluczy do urządzeń na zasadach i warunkach określonych przez podmiot serwisujący. Rację ma zatem organ odwoławczy – skarżący kasacyjnie – iż wszystko to wskazuje na to, że A. N. (odwołująca się) nie wynajmowała "jedynie" powierzchni swojego lokalu pod automat będący przedmiotem kontroli. "Jej obowiązkiem było dołożenie starań, aby na ustawiony w jej lokalu automacie można było grać. Forma płatności czynszu ustalona na liczbę procentową od różnicy pomiędzy wpłatami do automatu a wypłatami z niego świadczy jednoznacznie o czerpaniu zysku z urządzania gier na automacie Hot Fun nr [...]. Oprócz ww. umowy najmu powierzchni użytkowej istotnym dowodem w sprawie są ustalenia funkcjonariuszy w trakcie wykonywanej kontroli (protokół kontroli nr [...] z dnia 11 kwietnia 2014 r." (s. 7-8 uzasadnienia decyzji organu odwoławczego). Rację ma także organ skarżący kasacyjnie, odnosząc się do twierdzenia Sądu I instancji, iż organ zaniechał przeprowadzenia dalszych dowodów z przesłuchania świadka Ś. lub innych pracowników sklepu, czy też osoby podpisującej umowę w imieniu Spółki "P.", a także co do braku okazania skarżącej A. N. umowy i widniejącego na niej podpisu, nie zweryfikował też prawdziwości twierdzeń skarżącej, że nie podpisywała umowy i przebywała na zwolnieniu lekarskim, podnosząc, iż organ II instancji w swojej decyzji (karty akt 61-62) wskazał, że: "co do przebywania p. A. N. na zwolnieniu lekarskim w trakcie zawierania umowy najmu (...), tj. 22 lutego 2014 r. oraz w trakcie wykonywanej przez funkcjonariuszy celnych kontroli 11 kwietnia 2014 r. (...) nie ma to wpływu na konsekwencje dla urządzającego gry, wynikające z ustawy o grach hazardowych. P. A. N. sama przyznaje, ze w tym czasie była prowadzona dokumentacja księgowa. Przedsiębiorca aktywnie prowadził działalność gospodarczą(zapis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (...) – CEIDG). W czasie nieobecności p. A. N. w firmie, tj. S. S.-P. znajdującym się przy ul. M. [...] w miejscowości P., były prowadzone czynności polegające na urządzaniu gier na automacie "Fun Hot" nr [...]. P. A. N. odpowiada za urządzanie tych gier. Zauważyć należy, ze w przypadku choroby, przebywania poza terenem prowadzonej działalności, p. A. N. zorganizowała swoją działalność gospodarczą w taki sposób, aby działalność ta była czynna. Odwołująca się ponosi zatem skutki prawne prowadzenia tej działalności nawet w czasie gdy przebywała na zwolnieniu lekarskim. Poza tym twierdzenia Strony są gołosłowne, gdyż w aktach sprawy postępowania zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, nie ma dowodu potwierdzającego, ze p. A. N. faktycznie przebywała na zwolnieniu, o którym mowa powyżej." Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że A. N. dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przedstawiła kserokopie zwolnień lekarskich (na których wskazano, że chory może chodzić). Samo przebywanie na zwolnieniu lekarskim w sytuacji gdy działalność gospodarcza była zorganizowana i aktywnie prowadzona (nie została zawieszona) nie może zwolnić osobę prowadząca taką działalność i w jej ramach urządzającą grę na automacie poza kasynem gry od odpowiedzialności i kary wynikającej z treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Rację ma organ odwoławczy, iż korzystając z pomocy innych osób przy prowadzeniu firmy przedsiębiorca (A. N.) przebywając na zwolnieniu lekarskim musi być świadoma konsekwencji jakie wynikają z podpisywania umów, czy też zaciągania zobowiązań finansowych, dotyczących jej firmy. W razie wątpliwości co do rzetelności i uczciwości swoich pracowników może ona dochodzić swoich roszczeń wobec tych osób przed sądem powszechnym. Jak zaakcentował organ skarżący kasacyjnie z akt sprawy wynika, że A. N. korzystała z pomocy I. Ś. i swojego męża. Przy tym A. N. nie wskazała np. na rozdzielność majątkową z mężem. Jak wskazuje organ skarżący kasacyjnie postanowienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie zostało odebrane 13 sierpnia 2015 r. przez męża A. N. – Z. N.. Mąż skarżącej odebrał także pismo organu wyznaczające stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a następnie odebrał decyzję organu I instancji. Odwołania złożyła A. N., a następnie odebrała decyzję drugoinstancyjną. Zasadnie organ skarżący kasacyjnie wskazał, iż w tym postępowaniu nie brano pod uwagę winy A. N., tylko fakt zaistnienia konkretnego zdarzenia, jakim było urządzanie gier na automacie o nazwie "Hot Fun" nr [...] poza kasynem gry. Zatem całkowitą odpowiedzialność za sposób zorganizowania prowadzonej przez A. N. działalności ponosi ona sama. Nadto organ analizując umowę z 22 lutego 2014 r. (nr 1340) podkreślił, iż na umowie tej w polach odpowiednio: "Wynajmujący" oraz "Właściciel lokalu" widnieje pieczątka firmy prowadzonej przez A. N.. Strona – A. N. w toku postępowania zarówno przed organami, jak i przed Sądem I instancji nie twierdziła, iż ktoś wszedł nielegalnie w posiadanie tej pieczątki i bez jej wiedzy i zgody jej użył, ani że ktoś podrobił jej podpis na przedmiotowej umowie. Gdyby tak było to strona – A. N. - powinna wskazać, iż takie nielegalne działania zgłosiła do organów ścigania. Zatem nie można odmówić racji organowi skarżącemu kasacyjnie, który stwierdził, że: "skoro p. A. N. zatrudniała pracowników w swoim lokalu, w którym ujawniono automat do gier hazardowych, a także korzystała z pomocy męża przy prowadzeniu swojej działalności (z zeznań świadka wynika, że p. Z. N. czynnie uczestniczył w prowadzeniu działalności), to musiała liczyć się z konsekwencjami, jakie mogą wyniknąć z powierzenia pracownikom tak szerokiego zakresu uprawnień." Niewątpliwie przedsiębiorca odpowiada za właściwa organizację pracy w swoim przedsiębiorstwie oraz za działania swoich pracowników, ponieważ oni działają w jej imieniu i na jej rzecz, a prowadzenie przedsiębiorstwa odbywa się na zasadzie ryzyka. Reasumując stwierdzić należy, iż wbrew stanowisku Sądu I instancji wyrażonym w zaskarżonym tu wyroku, prowadząc postępowanie dowodowe w tej sprawie organy administracji nie naruszyły art. 122, art. 187 § 1 i art. 191, art. 210 §1-4 O.p. w stopniu istotnym, mającym wpływ na wynik sprawy. Nie naruszyły także przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przy nakładaniu kary na A. N. – nie było zatem podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i drugoinstancyjnej w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona i na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, rozpoznał skargę i ją oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) w zw. z art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. a) i pkt 2) lit. b) w zw. z § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. , poz. 1804, ze zm.).