II SA/Łd 765/18

SENTENCJA Dnia 23 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędzia WSA Joanna Tarno, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za pozbawienie prawa do nieruchomości oddala skargę. A. P. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A S.A. z siedzibą w K.-J. od decyzji Starosty [...], wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia 20 grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie: 1) ustalenia odszkodowania w łącznej kwocie 45.798,00 zł za pozbawienie praw do nieruchomości położonej w P. przy ul. A 91, 91A, 91B, w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr 75 o pow. 0,1583 ha, nr 76 o pow. 0,3296 ha i nr 77 o pow. 0,6013 ha, w tym: - z tytułu zmniejszenia wartości na skutek lokalizacji infrastruktury w kwocie 24.947,00 zł, - z tytułu skutków spowodowanych obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w kwocie 20.851,00 zł; 2) przyznania ustalonego w punkcie 1 odszkodowania na rzecz: - J. C. w wysokości 22.899,00 zł za udział wynoszący 6/12 części, - A. N. w wysokości 11.449,50 zł za udział wynoszący 3/12 części; 3) zobowiązania A Spółki Akcyjnej z siedzibą w K.-J. do wypłaty ustalonego odszkodowania w ww. kwotach, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Odszkodowanie podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, - uchylił decyzję Starosty [...] w części sentencji dotyczącej ustalenia kwot odszkodowania (punkt 2) i w tym zakresie orzekł o przyznaniu ustalonego w punkcie 1 odszkodowania na rzecz: J. C. w wysokości 22.899,00 zł za udział wynoszący 6/12 części, A. N. w wysokości 19.082,50 zł za udział wynoszący 5/12 części. W pozostałym zakresie Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 13 sierpnia 2015 r. J. C. i A. N., reprezentowane przez pełnomocnika w osobie adwokata, wystąpiły o ustalenie odszkodowania, na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1196), powoływanej dalej jako: "u.g.n.", za pozbawienie praw do nieruchomości na mocy ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Gminy w P. z dnia 19 listopada 1981 r. zezwalającej Zakładom B Ł. na budowę linii elektroenergetycznej 220 kV R.-R. przez nieruchomość położoną w P. przy ul. A 91, 91A, 91B o pow. 0,3296 ha i nr 77 o pow. 0,6013 ha. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, działając na podstawie art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 5 u.g.n. i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", orzekł o odmowie ustalenia odszkodowania za pozbawienia praw do nieruchomości położonej w P. przy ul. A 91, 91A, 91B, w obrębie [...], oznaczonej jako działki nr 75 o pow. 0,1583 ha, nr 76 o pow. 0,3296 ha i nr 77 o pow. 0,6013 ha. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 13 września 2016r., sygn. akt II SA/Łd 358/16, oddalił skargę A S.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. Kolejną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] organ I instancji orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz J. C. i A. N. w łącznej wysokości 34.348,50 zł za pozbawienie praw do nieruchomości położonej w P. przy ul. A 91, 91A, 91B, w obrębie [...], ozn. jako działki nr 75 o pow. 0,1583 ha, nr 76 o pow. 0,3296 ha i nr 77 o pow. 0,6013 ha. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] listopada 1981r. znak: [...] Naczelnik Gminy w P., działając na podstawie art.35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm), zezwolił Zakładom B Ł. na czasowe zajęcie nieruchomości stanowiących własność osób wymienionych w powyżej wskazanej decyzji w celu przeprowadzenia budowy linii elektroenergetycznej 220 kV R.-R., zgodnie z planem zatwierdzonym przez Zarząd Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] czerwca 1981 r. Nr [...]. Jednocześnie organ ten wskazał, że z sentencji ww. decyzji wynika, że w czasowym zajęciu nieruchomości osobom upoważnionym przez Zakład Energetyczny w Ł. przysługiwało prawo dostępu do wybudowania urządzeń związanych z przebiegiem linii energetycznej 220 kV R.-R. na gruntach osób wymienionych w ww. decyzji. Ponadto Zakład Energetyczny w Ł. zobowiązany był do sporządzenia protokołu zniszczeń wynikłych strat przy prowadzonej budowie po jej zakończeniu. Protokół ten stanowił podstawę do wypłaty odszkodowania, a roszczenia o odszkodowania przedawniały się z upływem trzech lat od powstałej szkody. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że na trasie budowy linii energetycznej 220 kV R.-R. znajdowała się m.in. nieruchomość położona dawniej we wsi K., obecnie w P. przy ul. A 95, 95A, 96B, oznaczona w ewidencji gruntów, w obrębie [...], jako działki nr 75 o pow. 0,1583 ha, nr 76 o pow. 0,3296 ha i nr 77 o pow. 0,6013 ha, objęta księgą wieczystą KW Nr [...]. W dniu wydania decyzji Naczelnika Gminy w P. z dnia [...] listopada 1981 r. znak: [...] przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność S. i S. małż. D. na podstawie aktu notarialnego - umowy sprzedaży Rep. [...] z dnia 9 marca 1956 r. Następnie organ I instancji na podstawie przedłożonych postanowień Sądu Rejonowego w P. o stwierdzeniu nabycia spadku oraz aktu poświadczenia dziedziczenia ustalił, że osobami uprawnionymi do realizacji roszczenia w przedmiotowej sprawie, które mogą domagać się odszkodowania, są: J. C. za udział wynoszący 6/12 części, A. N. za udział wynoszący 3/12 części oraz P. J. za udział wynoszący 3/12 części. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że w toku postępowania zlecono wykonanie wyceny nieruchomości rzeczoznawcy majątkowemu K. Ł., która w operacie szacunkowym wykonanym w dniu 5 października 2017 r. określiła wartość szkód trwałych (zmniejszenie wartości nieruchomości) powstałych w związku z budową linii energetycznej 220 kV na działkach nr 75, 76 i 77 w wysokości 45.798,00 zł, w tym z tytułu zmniejszenia wartości działek na skutek lokalizacji infrastruktury w kwocie 24.947,00 zł oraz z tytułu skutków spowodowanych obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w kwocie 20.851,00 zł. Ponadto organ wyjaśnił, iż zezwolenie Naczelnika Gminy P. z dnia 19 listopada 1981 r. wydane zostało na rzecz Zakładu B Ł.. Następcą prawnym ww. Zakładu są A Spółka Akcyjna z siedzibą w K.-J.. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, zobowiązane do wypłaty odszkodowania są A Spółka Akcyjna z siedzibą w K.-J.. W odwołaniu od powyższej decyzji A S.A. z siedzibą w K.-J., reprezentowane przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosły o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W ocenie Spółki decyzja Starosty została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107, art.77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., art. 130 ust. 1 u.g.n., art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64) oraz art. 128 ust. 4 i art. 132 ust. 6 u.g.n. Odwołująca się Spółka podniosła, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania, czego skutkiem było orzeczenie o ustaleniu odszkodowania i zobowiązaniu A S.A. z siedzibą w K.-J. do wypłaty odszkodowania. Tymczasem, Spółka ta nie jest następcą prawnym podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania w dacie budowy linii i nie na niej spoczywa obowiązek wypłaty odszkodowania. A S.A. z siedzibą w K.-J. nie są następcą prawnym B Ł.. Na tę okoliczność organ nie zgromadził żadnych dowodów. Przejęcie własności sieci, w tym linii elektroenergetycznej 220 kV R.-R., nie było dokonywane w drodze sukcesji generalnej i tym samym spółka A S.A. nie jest podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania. Zdaniem odwołującej się, Starosta mimo obszernego uzasadnienia decyzji, w ogóle nie zajął się zbadaniem, jaki podmiot jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania. Nie przeprowadził także postępowania dowodowego w zakresie następstwa prawnego. Sam fakt, że na mocy decyzji Naczelnika Gminy w P. z dnia 19 listopada 1981 r. zezwolono B Ł. na wstęp na nieruchomości poprzednika prawnego wnioskodawczyń w celu budowy linii elektroenergetycznej 220 kV R.-R., a A S.A. z siedzibą w K.-J. jest obecnie właścicielem linii, nie przesądza o zobowiązaniach A S.A. z siedzibą w K.-J. S.A. do wypłaty odszkodowania. Pełnomocnik Spółki podkreślił, że Zakład Energetyczny Ł. nie przenosił na A S.A. zobowiązań, bowiem nie miała miejsca sukcesja uniwersalna. Przenoszono jedynie majątek. Tym samym, to nie na obecne A S.A. z siedzibą w K.-J. przeszły zobowiązania wynikające z decyzji administracyjnych. W ocenie pełnomocnika Spółki Starosta nie ustalił, jaką szkodę poniosła osoba wywłaszczona, oraz jakie było i jest przeznaczenie nieruchomości oraz w jaki sposób właściciel był i jest ograniczony w swym prawie. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji w części sentencji dotyczącej ustalenia kwot odszkodowania (punkt 2) i w tym zakresie orzekł o przyznaniu ustalonego w punkcie 1 odszkodowania na rzecz: J. C. w wysokości 22.899,00 zł za udział wynoszący 6/12 części, A. N. w wysokości 19.082,50 zł za udział wynoszący 5/12 części. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, odwołując się uprzednio do treści art. 112 ust. 2, art. 124, art. 128 u.g.n. i własnych ustaleń w sprawie, stwierdził, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy został prawidłowo ustalony przez organ I instancji i znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Z ustalonych faktów prawidłowo wywiedziono, że objęta żądaniem nieruchomość, położona aktualnie w P. przy ul. A 91, 91A i 91B, oznaczona jako działki nr 75, 76 i 77, stanowiła współwłasność S. i S. małż. D., na mocy umowy sprzedaży z dnia 9 marca 1956 r. Rep. [...]. Jednocześnie zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy potwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wypłaty należnego właścicielom odszkodowania za poniesione na nieruchomości straty. Tym niemniej decyzja Starosty [...] zawiera błędy w zakresie wysokości odszkodowania przyznanego A. N., tj. stronie postępowania. W tym względzie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z postanowienia Sądu Rejonowego w P. Wydział I Cywilny z dnia 13 grudnia 1989 r. sygn. akt [...] wynika, iż spadkobiercami S. D. były S. D., H. W. i J. C. po 1/3 części spadku każda z nich. Z postanowienia Sądu Rejonowego w P. I Wydział Cywilny z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt [...] wynika, iż spadek po H. W. nabyły A. N. i P. J. po 1/2 części każda z nich. Ponadto, jak wynika z aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 13 stycznia 2017 r. Rep. [...], spadek po S. D. nabyły J. C. w 1/2 części i A. N. w 1/2 części. Zgodnie zatem z powołanymi wyżej dokumentami, w ocenie organu II instancji, przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie powinna być wysokość odszkodowania należnego J. C. w 6/12 częściach oraz A. N. w 5/12 częściach, a nie jak ustalił organ I instancji w 3/12 częściach na rzecz A. N.. W dalszych motywach decyzji Wojewoda [...], odwołując się do treści art.132 ust. 6 u.g.n., podkreślił, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, iż obowiązek wypłaty odszkodowania spoczywa na A S.A. z siedzibą w K.-J., następcy prawnym Zakładów B Ł.. Mając na względzie te ustalenia organu I instancji, Wojewoda wyjaśnił, że wnioskodawca w powyższej sprawie wydania zezwolenia na budowę linii energetycznej 220 kV, na podstawie zarządzenia nr 16 Naczelnego Dyrektora Zjednoczenia Energetyki z dnia 12 sierpnia 1975 r. w sprawie dostosowania terenowej organizacji energetyki do podziału administracyjnego, nosił nazwę - B Ł.-Miasto z siedzibą w Ł. i obejmował obszar województwa miejskiego [...]. Podmiot ten wchodził w skład Zakładów D. w W.. W wyniku podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą E. w W., zarządzeniem nr [...] z dnia 16 stycznia 1989 r. Ministra Przemysłu, na bazie zakładu "C Ł. Miasto" z dniem 1 stycznia 1989 r. utworzone zostało przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą "C Ł. Miasto" z siedzibą w Ł.. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że na podstawie ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa (tekst jedn. Dz. U. 1993 r., Nr 16, poz. 69) przekształcono Zakłady Energetyczne w spółki akcyjne i wydzielono z nich majątek sieci przesyłowych, przekazując go spółce A S.A. W konsekwencji powyższych unormowań prawnych, na mocy zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu Nr 181/Org/93 z dnia 9 lipca 1993 r. dokonano podziału przedsiębiorstwa państwowego "C Ł.-Miasto" i przekształcenia w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa pod nazwą F Spółka Akcyjna w Ł. Podział dotyczył ponadto wniesienia przez Skarb Państwa zorganizowanej części mienia Przedsiębiorstwa Państwowego C Ł.-Miasto do spółki akcyjnej A S.A. w W. Jednocześnie w § 3 zarządzenia określono, że F S.A. w Ł. wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki C Ł.-Miasto w Ł. z wyłączeniem praw i obowiązków przejętych przez A S.A. w W. dotyczących mienia określonego w § 1 ust. 1 pkt. 1, tj. wniesionego do A S.A. Organ II instancji wskazał również, że zgodnie z załącznikiem do ww. zarządzenia Nr 181/Org/93 do składników majątkowych przekazanych do A S.A. należały linie 220 kV o łącznej długości 148,40 km tj.: J.-R. (17,80 km), J.-M. (16,40 km), J.-A. (40,60 km), J.-P. (19,00 km), J.-P. (19,70 km), P.-A. (11,50 km), P.-R. t.l (11,70 km) oraz P.-R. t.ll (11,70 km). W decyzji Naczelnika Gminy P. z 19 listopada 1981 r. znak: [...] określono zamierzenie inwestycje jako linia 220 kV "R.-R.". Przedłożona w sprawie dokumentacja archiwalna potwierdza jednakże, iż realizowana inwestycja polegała na stawianiu słupów i zaciągnięciu przewodów na linii wysokiego napięcia na odcinku ww. linii wysokiego napięcia pod nazwą "R.-P.". Wojewoda wyjaśnił także, iż w 2007 r. spółka A S.A. zmieniła nazwę na G S.A. Na skutek zaś podziału spółki G S.A. - w trybie art.529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych w drodze przeniesienia na spółkę A -Operator S.A. z siedzibą w W. materialnych i niematerialnych składników majątkowych G S.A., stanowiących odrębne przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. 1964.16.93 ze zm.), a także obciążających je zobowiązań, A - Operator S.A. wstąpiła zgodnie z planem podziału, z dniem 31 grudnia 2007 r. w drodze sukcesji uniwersalnej częściowej, we wszystkie prawa i obowiązki G S.A. Ponadto w 2008 r. spółka A - Operator S.A. zmieniła firmę na A Operator S.A., a w styczniu 2013 r. Spółka A Operator S.A. zmieniła nazwę na A S.A. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego kwestii, iż Spółka nie jest następcą prawnym C Ł.-Miasto w zakresie zobowiązań wynikających z decyzji administracyjnych, a tym samym podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania za posadowienie linii 220 kV na przedmiotowej nieruchomości, organ II instancji podniósł, że przed Wojewodą [...]m prowadzone było m.in. postępowanie odwoławcze od decyzji o ustaleniu odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości położonej w Ł., w związku z wybudowaniem linii napowietrznej 220 kV relacji J.-P., którego stroną, a zarazem podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania, były również A S.A. Jak wskazano wyżej, linia napowietrzna 220 kV relacji J.-P. objęta była również wykazem z 1993 r. do zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu Nr 181/Org/93 z dnia 9 lipca 1993 r., na mocy którego A S.A. stały się właścicielem ww. urządzenia liniowego. W powołanej sprawie linia energetyczna wysokiego napięcia wybudowana została na mocy zezwolenia udzielonego w 1967 r. C Ł. Miasto. W wyniku dokonanych przekształceń przeszła na własność A S.A. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w związku z utrzymaniem w mocy decyzji odszkodowawczej organu I instancji pełnomocnik A S.A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 670/17, przedmiotem skargi nie była z całą pewnością kwestia określenia podmiotu zobowiązanego do dokonania wypłaty odszkodowania na rzecz uprawnionych osób. Po jej rozpoznaniu Sąd oddalił skargę. Zdaniem organu odwoławczego przyjąć należy, iż dokonane przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie ustalenia odnośnie obciążenia obowiązkiem zapłaty odszkodowania A S.A. jako następcy prawnego C Ł. Miasto Sąd uznał za prawidłowe. W ocenie organu odwoławczego za niedopuszczalną uznać należy zatem sytuację, kiedy w jednym postępowaniu odszkodowawczym A S.A. akceptuje stanowisko organów administracji publicznej w zakresie swojego zobowiązania do wypłaty należnego odszkodowania, a w innej analogicznej sprawie, neguje nałożone na nią obowiązki płatnicze. Wojewoda podkreślił przy tym, że z wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wynika wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Spełnienie tej normy nakazuje zaś organowi wydawanie w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym decyzji o podobnej, jeżeli nie tożsamej treści. W konkluzji, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewoda [...] stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał spółkę A S.A. za podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości przedmiotowej nieruchomości na skutek wybudowania linii elektroenergetycznej 220 kV R.-R.. W dalszej kolejności odnosząc się do kwestii wysokości odszkodowania należnego J. C. i A. N., Wojewoda [...], przywołując treść art. 130 ust. 1 i 2, art. 134 ust 1 i 2 oraz art. 154 ust. 1 u.g.n., wskazał, że podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości oznaczonej jako działki nr 75, 76 i 77, położonej w P. przy ul. A wskutek posadowienia na jej części napowietrznej linii energetycznej wysokiego napięcia 220 kV stanowi operat szacunkowy, sporządzony na zlecenie Starosty [...] w dniu 5 października 2017 r., przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego – K. Ł. (nr uprawnień [...]). W dalszej części uzasadnienia decyzji Wojewoda [...] przedstawił opis wskazanego wyżej operatu szacunkowego, podkreślając przy tym, że w przedłożonym operacie rzeczoznawca majątkowy określiła wartość rynkową przedmiotu wyceny według stanu na dzień wydania decyzji Naczelnika Gminy P., tj. [...] listopada 1981 r. i cen z dnia wyceny. Do szacowania wartości gruntu wykorzystała zaś podejście porównawcze – metodę korygowania ceny średniej. Organ II instancji wskazał następnie, że ogółem obniżenie wartości nieruchomości (wartość szkód trwałych) na skutek budowy linii energetycznej 220 kV na działkach nr 75,76 i 77, przy ul. A w P. rzeczoznawca ustaliła na kwotę 45.798,00 zł. Kierując się tymi ustaleniami organ II instancji stwierdził, że opiniowany operat szacunkowy jest kompletny i może być użyty do celu, dla jakiego został sporządzony. Odnosząc się w dalszej kolejności do podniesionej w odwołaniu kwestii braku ustaleń w zakresie przeznaczenia nieruchomości, organ odwoławczy wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego organ uzyskał szczegółowe informacje odnośnie przeznaczenia spornej nieruchomości, czego dowodem są przedłożone do akt sprawy dokumenty z Urzędu Miejskiego w P., tj. wypis z tekstu miejscowego planu rejonie "K." w P. z dnia 1 lutego 2017 r. wraz z wyrysem z rysunku planu oraz pismo z dnia 12 kwietnia 2017 r. wraz z załącznikiem graficznym. Zawarte w nich informacje biegła prawidłowo przeanalizowała, celem określenia przeznaczenia działek położonych w K. w okresie wydania zezwolenia na budowę linii wysokiego napięcia. Wobec powyższego opisany zarzut, w ocenie organu II instancji, nie może przynieść oczekiwanego skutku. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, nie znajduje poparcia zawarty w odwołaniu argument pełnomocnika A S.A. odnośnie braku wskazania w sprawie, w jaki sposób właściciel był i jest ograniczony w swym prawie. Organ wskazał, że w przedłożonym operacie szacunkowym z dnia 5 października 2017 r. biegła w sposób jednoznaczny oceniła, iż warunki korzystania z nieruchomości w części przeznaczonej pod zabudowę po wybudowaniu linii 220 kV zdecydowanie się pogorszyły, z uwagi na ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Określono w nim bowiem, iż w strefie ochronnej obowiązuje zakaz zabudowy mieszkaniowej i innych funkcji ochronnych, natomiast lokalizację innych obiektów dopuszcza się po uzyskaniu akceptacji C. Na części terenu możliwe jest zagospodarowanie w postaci utwardzeń nawierzchni, urządzenia terenów zielonych czy lokowanie budynków gospodarczych. Uwzględniając położenie strefy ochronnej w stosunku do granic działki oraz szerokość pasa gruntu przeznaczonego pod zabudowę stwierdzono, że niemalże 1/3 tego obszaru traci swoje przeznaczenie pod zabudowę. W części przeznaczonej pod uprawy rolne pogorszenie warunków korzystania jest znacznie mniej dotkliwe, ponieważ istnieje możliwość prowadzenia działalności rolniczej. Podkreślenia wymaga jednak, że strefa eksploatacyjna linii wysokiego napięcia stanowi 84 % powierzchni działki przeznaczonej pod uprawy rolne. Zarówno w części przeznaczonej pod zabudowę, jak i w części przeznaczonej pod uprawy rolne zmniejsza się przydatność użytkowa nieruchomości. Natomiast trwałe ograniczenie w sposobie korzystania ma miejsce w odniesieniu do powierzchni zajętej pod słup kratowy, która praktycznie w 100 % traci swą wartość użytkową dla właściciela. Ponadto obowiązek udostępniania nieruchomości w celu wykonywania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem również wpływa na zmniejszenie wartości nieruchomości. W podsumowaniu Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie nie mogło być uwzględnione, ponieważ kontrola zaskarżonego orzeczenia nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które uzasadniałoby jego uwzględnienie. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy. Przedstawiony w sprawie operat szacunkowy, który posłużył jako podstawowy element ustalenia należnego stronom odszkodowania, w zakresie jego treści spełnia wymagania zakreślone przepisami rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Analiza sporządzonego operatu nie wykazała zaistnienia nieprawidłowości, które mogłyby skutkować nieuznaniem tego dowodu z opinii biegłej. Do wypłaty odszkodowania zobowiązano A S.A. jako sukcesora podmiotu, który uzyskał zezwolenie. Jednocześnie Wojewoda [...], wydając to rozstrzygnięcie, uznał za uzasadnione w ninieszej sprawie odstąpienie od przewidzianego w art. 139 k.p.a. zakazu reformationis in peius. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wniosła spółka A S.A. z siedzibą w K.-J., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 233 w zw. z art. 128 ust. 4 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że znajdują one zastosowanie do ostatecznych decyzji wydanych w trybie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, powołaywanej dalej jako: "u.z.t.w.n.; b) art. 132 ust. 6 u.g.n. poprzez błędne ustalenie, że zobowiązanym do wypłaty odszkodowania są A S.A. z siedzibą w K.–J., podczas gdy wywłaszczenie nastąpiło na rzecz przedsiębiorstwa państwowego Zakładów B Ł., których A S.A. z/s w K.- J. nie są następcą prawnym; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie wszystkich osób będących stronami w sprawie; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy w zw. z art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jednoznacznego ustalenia, że roszczenie o wypłatę odszkodowania, o którym mowa w art. 132 ust. 6 u.g.n., nie zostało przeniesione na rzecz E. i J. W. w związku z przeniesieniem na nich przez J. C. i H. W. prawa własności nieruchomości, przez które przebiega linia 220 kV R. - R. (umowa darowizny z dnia 21 lutego 2000 r. i umowa sprzedaży z dnia 8 listopada 2007 r.). Z tych względów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i na jego poparcie odwołała się do argumentacji zawartej w odwołaniu. Jednocześnie skarżąca zakwestionowała możliwość zastosowania w niniejszej sprawie wskazanych przepisów u.g.n. i podniosła, że z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż J. C. należący do niej udział stanowiący 1/2 części nieruchomości położonej w P. przy ulicy A 95, 95A, 95B oznaczonej jako działki nr 75, 76, 77, na której posadowiona jest linia 220 kV R. – R., darowała swojej córce i zięciowi – E. i J. małżonkom W.. Natomiast H. W. należący do niej udział wynoszący ½ części ww. nieruchomości sprzedała E. i J. małżonkom W.. Odnosząc się do powyższego skarżąca zarzuciła, że organ II instancji nie ustalił, czy wraz z przejściem na małżonków E. i J. W. uprawnień właścicielskich do działek nr 75, 76, 77, przez które przebiega linia 220 kv R.-R., wnioskodawczynie nie przeniosły roszczenia o ustalenie i wypłatę odszkodowania w związku z jej zajęciem na potrzeby budowy, a następnie istnienia rzeczonej linii. Owo ustalenie ma o tyle istotne dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie, że w przypadku ustalenia, że takie rozporządzenie nastąpiło, podmiotem legitymowany do zainicjowania postępowania nie będzie J. C. i A. N., lecz E. i J. W. i ich następcy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nadto w drodze pisma z dnia 8 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że prostuje omyłkę pisarską, jaka zaszła w formułowaniu zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy (punkt II osnowy skargi), wskazując, że prawidłowo zarzuty powinny odnosić się do naruszenia przepisów: a) art. 28 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie wszystkich osób będących stronami w sprawie; b) art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jednoznacznego ustalenia, że roszczenie o wypłatę odszkodowania, o którym mowa w art. 132 ust. 6 u.g.n. ,nie zostało przeniesione na rzecz E. i J. W. w związku z przeniesieniem na nich przez J. C. i H. W. prawa własności nieruchomości, przez które przebiega linia 220 kV R. - R. (umowa darowizny z dnia 21 lutego 2000 r. i umowa sprzedaży z dnia 8 listopada 2007 r.). Pismem z dnia 15 października 2018 r. pełnomocnik uczestniczek postępowania J. C. i A. N. wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że uczestniczki zgadzają się w całości ze stanowiskiem Wojewody [...] zawartym w zaskarżonej decyzji i jednocześnie wskazują na bezzasadność zarzutów oraz argumentacji skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.g.n.". W świetle przepisów tej ustawy, ustalenie odszkodowania może nastąpić w ściśle określonych przypadkach i jest związane z faktem wywłaszczenia - rozumianego (zgodnie z art. 112 ust. 2 u.g.n.), jako pozbawienie albo ograniczenie, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości albo przejścia, z mocy prawa, danej nieruchomości na własność Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego. Ograniczenie korzystania z nieruchomości, o jakim mowa w art. 124 u.g.n., należy, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, traktować jako jeden ze szczególnych przypadków wywłaszczenia, polegający na ograniczeniu prawa własności lub prawa użytkowania. Zgodnie bowiem z art. 124 ust. 1 tej ustawy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 128 ust. 1 u.g.n. wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. Stosownie zaś do art. 128 ust. 4 tej ustawy, za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126, a więc także za szkody powstałe wskutek realizacji zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, przysługuje odszkodowanie. Odszkodowanie to powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Dokonując konfrontacji przyjętego w zaskarżonej decyzji stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego z przywołanymi regulacjami, mającymi zastosowanie w kontrolowanej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że organy orzekające w sprawie prawidłowo zobowiązały do wypłaty przedmiotowego odszkodowania na rzecz uczestniczek postępowania A S.A. jako następcę prawnego (sukcesora) podmiotu, który uzyskał zezwolenie na budowę opisanej powyżej linni energetycznej przez wskazaną na wstępie nieruchomość położoną w P. przy ul. A 91, 91A, 91B. Zdaniem Sądu, bez wpływu na tę ocenę pozostają podnoszone w sprawie argumenty pełnomocnika skarżącej, wsparte przede wszystkim twierdzeniem, iż przywołane powyżej przepisy kreujące podstawę prawną odszkodowania, do którego wypłaty została zobowiązna skarżąca Spółka, nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Podkreślić bowiem należy, że analiza akt sprawy bezspornie dowodzi, iż decyzją Naczelnika Gminy P. z dnia 19 listopada 1981 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 35 u.z.t.w.n. zezwolono Zakładom B Ł. na czasowe zajęcie nieruchomości stanowiących własność wymienionych w uzasadnieniu decyzji osób na budowę linii elektroenergetycznej 220 kV R.-R.. W decyzji tej przewidziano, iż osobom upoważnionym przez C w Ł. przysługiwało prawo dostępu do wybudowania urządzeń związanych z przebiegiem linii energetycznej 220 kV R.-R. na podanych gruntach. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, Wojewoda [...] prawidłowo stwierdził brak przeszkód do orzekania o ustaleniu odszkodowania za zmniejszenie wartości przedmiotowej nieruchomości na podstawie przepisów obowiązującej aktualnie ustawy o gospodarce nieruchomościami, pomimo iż ograniczenie sposobu korzystania nastąpiło pod rządami powołanej ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Niewątpliwie do rozstrzygania powyższej kwestii w postępowaniu administracyjnym uprawniał organy przepis art.129 ust. 5 pkt u.g.n., stanowiący, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Dla ugruntowania tego stanowiska w sprawie Wojewoda [...] trafnie przy tym odwołał się do poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 358/16, w którym Sąd ten, kontrolując wcześniejszą decyzję kasacyjną Wojewody w przedmiotowej sprawie, wskazał, że z art. 129 ust. 5 u.g.n. wynika, iż odnosi się on do takich stanów faktycznych, w których doszło do ograniczenia prawa własności bez ustalenia odszkodowania bez względu na to, czy okoliczności uzasadniające ustalenie odszkodowania zaistniały przed, czy po wejściu w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Natomiast przez pozbawienie praw do nieruchomości należy rozumieć ograniczenie prawa własności, jako szeroko rozumianego pojęcia wywłaszczenia. Dlatego ustalenie odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości w okolicznościach niniejszej sprawy powinno nastąpić na podstawie przepisów o wywłaszczeniu, a jeżeli do dnia wejścia w życie powyższej ustawy nie została wydana odrębna decyzja o ustaleniu odszkodowania, to na podstawie art. 129 ust. 5 u.g.n. winna być ona aktualnie wydana. Potwierdza to również regulacja zawarta w art. 233 u.g.n., według którego sprawy wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, czyli przed dniem 1 stycznia 1998 r., prowadzi się na podstawie jej przepisów. Jednocześnie w wyroku tym Sąd podkreślił, że niedopuszczalna jest taka interpretacja przepisu art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, według której ma on zastosowanie wyłącznie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Po pierwsze, warunek taki nie wynika z treści powołanego przepisu, po drugie, sprzeciwia się konstytucyjnej zasadzie określonej w art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gwarantującej prawo do słusznego odszkodowania z tytułu wywłaszczenia. Sformułowanie art. 129 ust. 5 wręcz nakazuje uregulowanie roszczeń we wszystkich sprawach, w których doszło do pozbawienia praw do nieruchomości bez ustalonego odszkodowania. W przeciwnym razie powyższy przepis byłby przepisem martwym i miałby jedynie marginalne znaczenie. Jednocześnie Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela jako prawidłowe stanowisko Wojewody [...] przyjęte w kwestii podmiotów uprawnionych do ubiegania się o odszkodowanie w niniejszej sprawie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza z treści decyzji Naczelnika Gminy P. z dnia [...] listopada 1981 r., znak: [...], wynika, że trasa budowy linii 1 elektroenergetycznej 220 kV R.-R. miała przebiegać przez nieruchomości podmiotów określonych w decyzji, w tym nieruchomości należącej do S. D., oznaczonej jako działki nr 77, 76 i 75 w K. 23 (wymienione w sentencji decyzji pod poz. 147, 148 i 159). W toku postępowania organy bezspornie ustaliły, iż objęta żądaniem nieruchomość położona aktualnie w P. przy ul. A 91, 91A i 91B, oznaczona jako działki nr 75,76 i 77, stanowiła współwłasność S. i S. małż. D., na mocy umowy sprzedaży z dnia 9 marca 1956 r. Rep. [...]. Z postanowienia Sądu Rejonowego w P. Wydział I Cywilny z dnia 13 grudnia 1989 r. sygn. akt [...] przy tym wynika, iż spadkobiercami S. D. były S. D., H. W. i J. C. po 1/3 części spadku każda z nich. Z kolei z postanowienia Sądu Rejonowego w P. I Wydział Cywilny z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt [...] wynika, że spadek po H. W. nabyły A. N. i P. J. po 1/2 części każda z nich. W dalszej zaś kolejności z aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 13 stycznia 2017 r. Rep. [...] wynika, że spadek po S. D. nabyły J. C. w 1/2 części i A. N. w 1/2 części. Niewątpliwie to właśnie one są w niniejszej sprawie podmiotami uprawnionymi do ubiegania się o przedmiotowe odszkodowanie. W kontekście powyższych prawidłowych ustaleń bez znaczenia, jak zasadnie wskazał Wojewoda, pozostają uwagi skarżącej Spółki dotyczące zawartych umów darowizny i sprzedaży działek nr 75, 76 i 77. W świetle bowiem przepisów obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie odszkodowania może nastąpić w ściśle określonych przypadkach i jest związane z faktem wywłaszczenia – rozumianego, jak już wskazano, zgodnie z art.112 ust. 2 u.g.n., jako pozbawienie albo ograniczenie, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości albo przejścia, z mocy prawa, danej nieruchomości na własność Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego. Analiza tych regulacji dowodzi jednoznacznie, na co trafnie uwagę zwraca Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę, że podmiotem posiadającym legitymację prawną do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie jest tylko i wyłącznie "osoba wywłaszczona", czyli w realiach przedmiotowej sprawy chodzi tu o właściciela nieruchomości, kiedy doszło do wybudowania urządzeń przesyłowych na spornej działce. Oznacza to zatem, że uprawnionym do realizacji roszczenia nie może być osoba, niebędąca właścicielem nieruchomości w dacie budowy infrastruktury technicznej, o jakiej mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, a która nabyła nieruchomość w drodze czynności prawnej dokonanej po realizacji inwestycji, a takimi są podmioty, na które powołuje się skarżąca w skardze, podnosząc m.in. fakt zawarcia umowy darowizny i umowy sprzedaży. Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela przy tym sformułowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż uprawnienie do uzyskania odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości, poprzez przeprowadzenie urządzeń infrastruktury technicznej, dotyczy wyłącznie właściciela nieruchomości (ewentualnie jego spadkobierców) i znajduje uzasadnienie w szczególnym charakterze tego odszkodowania. Obowiązek zapłaty ww. odszkodowania związany jest bowiem z faktem poniesienia szkody powstałej w wyniku ograniczenia prawa własności nieruchomości. Oczywiste jest przy tym, iż szkodę, która stanowi podstawową przesłankę odpowiedzialności odszkodowawczej, mogła ponieść wyłącznie osoba, która była właścicielem w dacie ograniczenia prawa własności nieruchomości. Jednocześnie, w ocenie Sądu, nie sposób odmówić trafności stanowisku Wojewody [...] w kluczowej dla skarżącej kwestii zasadności obciążenia jej obowiązkiem wypłaty odszkodowania – jako następcy prawnego Zakładów B Ł. na rzecz uczestniczek postępowania: J. C. i A. N.. Motywując to stanowisko organ prawidłowo bowiem zwrócił uwagę na fakt, że wnioskodawca w sprawie wydania zezwolenia na budowę linii energetycznej 220 kV, na podstawie zarządzenia nr 16 Naczelnego Dyrektora Zjednoczenia Energetyki z dnia 12 sierpnia 1975 r. w sprawie dostosowania terenowej organizacji energetyki do podziału administracyjnego, nosił nazwę - C Ł.-Miasto z siedzibą w Ł. i obejmował obszar województwa miejskiego [...]. A następnie wywiódł, że podmiot ten wchodził w skład Zakładów D. W., podkreślając przy tym, że w wyniku podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą E. w W., zarządzeniem nr [...] z dnia 16 stycznia 1989 r. Ministra Przemysłu, na bazie zakładu "Zakład Energetyczny Ł. Miasto" z dniem 1 stycznia 1989 r. utworzone zostało przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą "C Ł. Miasto" z siedzibą w Ł.. W dalszej kolejności zaś na podstawie ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa przekształcono Zakłady Energetyczne w spółki akcyjne i wydzielono z nich majątek sieci przesyłowych, przekazując go spółce A S.A. Biorąc pod uwagę te regulacje Wojewoda zauważył dalej, że na mocy zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu Nr 181/Org/93 z dnia 9 lipca 1993 r. dokonano podziału przedsiębiorstwa państwowego "C Ł.-Miasto" i przekształcenia w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa pod nazwą F Spółka Akcyjna w Ł.. Podział dotyczył ponadto wniesienia przez Skarb Państwa zorganizowanej części mienia Przedsiębiorstwa Państwowego Zakład Energetyczny Ł. - Miasto do spółki akcyjnej A S.A. w W.. Prawidłowo też Wojwoda odwołał się w rozważanej materii do regulacji zawartych w tym zarządzeniu, podkreślając, że na ich podstawie F S.A., w Ł. wstępował we wszystkie prawa i obowiązki C Ł.-Miasto w Ł. z wyłączeniem praw i obowiązków przejętych przez A S.A. w W. dotyczących mienia określonego w § 1 ust. 1 pkt. 1, tj. wniesionego do A S.A. Trafnie też Wojewoda podniósł, że zgodnie z załącznikiem do ww. zarządzenia Nr 181/Org/93 do składników majątkowych przekazanych do A S.A. należały linie 220 kV o łącznej długości 148,40 km tj.: J.-R. (17,80 km), J.-M. (16,40 km), J.-A. (40,60 km), J.-P. (19,00 km), J.-P. (19,70 km), P.-A. (11,50 km), P.-R. t.I (11,70 km) oraz P.-R. t.II (11,70 km), zauważając przy tym, że w decyzji Naczelnika Gminy P. z dnia 19 listopada 1981 r., znak: [...] określono zamierzenie inwestycje jako linia 220 kV "R.-R.", z tym zastrzeżeniem, iż przedłożna w sprawie dokumentacja archiwalna potwierdza, że realizowana inwestycja polegała na stawianiu słupów i zaciągnięciu przewodów na linii wysokiego napięcia na odcinku ww. linii wysokiego napięcia pod nazwą "R.-P.". W dalszej kolejności Wojewoda trafnie podniósł, że w 2007 r. spółka A S.A. zmieniła nazwę na G S.A., następnie na skutek podziału spółki G S.A. - w trybie art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych w drodze przeniesienia na spółkę A - Operator S.A. z siedzibą w W. materialnych i niematerialnych składników majątkowych G S.A., stanowiących odrębne przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55' ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, a także obciążających je zobowiązań, A - Operator S.A. wstąpiła zgodnie z planem podziału, z dniem 31 grudnia 2007 r. w drodze sukcesji uniwersalnej częściowej, we wszystkie prawa i obowiązki G S.A. Ponadto podkreślił, że w 2008 r. spółka A - Operator S.A. zmieniła firmę na A Operator S.A., zaś w styczniu 2013 r. Spółka A S.A. W ustaleniach powyższych kwestii Sąd nie dopatrzył się uchybień, które poddawałyby w wątpliwość prawidłowość ustalenia następstwa prawnego skarżącej w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu trafnie przy tym organ odwoławczy, odwołując się obowiązków płynących z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., wskazał na stanowisko skarżącej zajęte w analogicznej sprawie rozstrzygniętej przez Wojewodę, a następnie poddanej kontroli tutejszego Sądu, w której nie zakwestionowała ona swego następstwa prawnego (sygn. akt II SA/Łd 670/17). W kontekście powyższych uwag za niezasadne uznać należało pozostałe zarzuty skargi dotyczące wskazanych naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Reasumując, Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wszystkie ustalenia organu odwoławczego znajdują potwierdzenie w zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym sprawy, a zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. i w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. A. P.