II OSK 1373/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Geremek Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych: Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 383/05 w sprawie ze skargi P. P. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i od G. S. na rzecz skarżących P. P. i H. P. solidarnie kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 27 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 383/05 po rozpoznaniu skargi P. P. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowo-handlowego o zakład fryzjerski - uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organy obu instancji przyjęły, iż rozstrzygnięcie wniosku G. i M. S. nastąpiło z uwzględnieniem wymogów ustawowych /ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/ oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W decyzji nie przesądzono o tym, iż zabudowa będzie umiejscowiona w granicy nieruchomości pomimo, że na to wskazuje treść wniosku. Organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie wnioskodawca używał określenia "rozbudowa" zamiennie z "dobudową", jednakże nie stanowiło to zmiany wniosku. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli P. i H. P. zarzucając, że organ odwoławczy nie odniósł się do nieprawidłowości decyzji organu pierwszej instancji w kwestii potencjalnych konfliktów na etapie pozwolenia na budowę /budowa w granicy/, przesunięcia projektowanej zabudowy w odniesieniu do linii zabudowy, nieprawidłowego wskaźnika powierzchni zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną przede wszystkim z tej przyczyny, iż słuszny jest zarzut, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest bardzo ogólne wobec nie odniesienia się do większości zawartych w odwołaniu zarzutów /naruszony art. 107 kpa, a co za tym idzie art. 7 i 77 kpa/. W decyzji organu pierwszej instancji nie określono wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, natomiast faktycznie skonkretyzowano miejsce planowanej rozbudowy względem granicy poprzez wskazanie, że szerokość elewacji frontowej od ulicy [...] ma wypełniać całą szerokość działki, przy czym szerokość ta w decyzji jest odmienna od projektu decyzji sporządzonego stosownie do art. 64 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie prowadzone w trybie art. 106 ( 2 kpa również było prowadzone wadliwie, bowiem o uzgodnieniach dokonywanych przez organ informowany był zasadniczo tylko inwestor, nie zapewniono natomiast udziału w tej fazie postępowania innych stron. Nie umożliwiono też stronom zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G. S. reprezentowany przez radcę prawnego M. P. zarzucając: 1/ naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, to jest wskazanie, iż organy obu instancji winny przestrzegać wymogów art. 61 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym, podczas gdy przepis ten "jest jedynie delegacją ustawową dla ministra" a nie dla wydających decyzję w sprawie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 113 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej "ppsa", wobec niezasadnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, że sprawa powinna być bardziej wnikliwie zbadana. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuca się bezkrytyczne podejście przez Sąd do skargi zarzucającej organom rzekome uchybienia. Skargę kasacyjną wniosło także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. reprezentowane przez radcę prawnego P. U. zarzucając: - obrazę art. 145 ( 1 pkt 1 lit. c ppsa przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej pomimo, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 7, 77 i 107 ( 3 kpa, - obrazę art. 145 ( 1 pkt 1 lit. a ppsa w sytuacji, gdy nie doszło do naruszenia prawa materialnego, a zwłaszcza art. 61 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. /Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717/, - obrazę art. 141 ( 4 ppsa polegającą na zarzuceniu przez Sąd naruszenia przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. bez wskazania normy prawnej, która została naruszona, czyniąc tym samym wyrok niezrozumiałym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wniesionej przez SKO podnosi się, iż tryb i zasady ustalania warunków zabudowy reguluje rozdział 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W art. 59 ust. 1 mowa jest o tym, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym artykule. Dla ustalenia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co wynika z ( 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1588/. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została dokonana przez organ samorządowy pod względem merytorycznym w sposób logiczny, poprawny i nieuchybiający przepisom powołanego rozporządzenia, zaś Sąd w uzasadnieniu wyroku nie wskazał, na czym polegało naruszenie prawa materialnego, w szczególności powyższego rozporządzenia. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do kwestii możliwie szerokiego uwzględnienia uprawnień właściciela występującego do organu ze stosownym wnioskiem wiążącym się z korzystaniem z nieruchomości nie zauważając także, iż skarżący P. na żadnym etapie postępowania nie wskazali, jakie chroniące ich przepisy prawa materialnego zostały naruszone zaskarżoną decyzją. Odpowiedzi na skargi kasacyjne wnieśli P. i H. P., reprezentowani przez radcę prawnego, wnosząc o oddalenie tych skarg ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżone orzeczenie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargi kasacyjne nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach prawnych. Wnoszący skargę kasacyjną od powyższego wyroku G. S. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy zawiera on delegację do wydania aktu wykonawczego oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 113 ( 1 ppsa. W skardze kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzuca się naruszenie art. 145 ( 1 pkt 1 lit. c ppsa przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej pomimo, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 145 ( 1 pkt 1 lit. a ppsa pomimo, iż nie doszło do naruszenia prawa materialnego, a zwłaszcza art. 61 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, jak też naruszenie art. 141 ( 4 ppsa ze względu na to, iż treść uzasadnienia wyroku jest w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną niezrozumiała. W obu skargach kasacyjnych zarzuca się więc błędne zastosowanie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Zarzuty w tym zakresie są całkowicie nieusprawiedliwione, bowiem Sąd pierwszej instancji bardzo wnikliwie i szczegółowo przedstawił zarówno postępowanie administracyjne i orzeczenia organów obu instancji jak też odniósł się do braków zaskarżonego rozstrzygnięcia zwłaszcza w zakresie usytuowania przedmiotowego obiektu w granicy nieruchomości jak też innych kwestii wynikających z nieodpowiedniego wykonania zobowiązań nałożonych rozporządzeniem wykonawczym do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy nie jest możliwe uznanie za skuteczne zarzutu naruszenia prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ppsa, to jest błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania art. 61 ust. 1 wskazanej ustawy. Wnoszący skargę kasacyjną przypisują także nadmierną wagę wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w części zawierającej pouczenie co do dalszego procedowania w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 7 zawierającego upoważnienie do wydania rozporządzenia wykonawczego. Można sformułowanie uzasadnienia w kontekście wadliwości wykazanych przez Sąd rozumieć w ten sposób, iż organ ponownie rozpatrujący sprawę powinien z większą dokładnością wykonać obowiązki wynikające z unormowań zawartych w powyższym rozporządzeniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatruje się natomiast powodów do uwzględnienia skarg kasacyjnych i uchylenia zaskarżonego wyroku. W tym kontekście również całkowicie nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia art. 113 ( 1 sprowadzające się do tego, że według strony Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że sprawa administracyjna nie została rozpatrzona z należytą wnikliwością oraz 145 ppsa wobec twierdzenia, że nie zachodziły wskazane w tym artykule powody do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Jak to wskazano wyżej zaskarżony wyrok jest w pełni prawidłowy i nie narusza prawa. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa.