II SA/Wa 1911/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na orzeczenie psychologiczne Regionalnej Wojskowej Pracowni Psychologicznej w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia czynnej służby wojskowej postanawia : odrzucić skargę UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] października 2019 r. (data wpływu do organu) M. M. (zwany dalej: skarżący), złożył w Wojskowej Komendzie Uzupełnień Warszawa – Śródmieście wniosek o powołanie do terytorialnej służby wojskowej. W związku z ww. wnioskiem skarżący skierowany został na badanie przez Regionalną Wojskową Pracownię Psychologiczną w Warszawie (zwana dalej: RWPP). Orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] lutego 2020 r. Nr [...] stwierdziła istnienie przeciwskazań psychologicznych do pełnienia przez skarżącego czynnej służby wojskowej. Na skutek złożonego odwołania Centralna Wojskowa Pracownia Psychologiczna w B. orzeczenie psychologicznym Nr [...] z dnia [...] maja 2020 r., także stwierdziła istnienie przeciwskazań psychologicznych do pełnienia przez skarżącego czynnej służby wojskowej. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień Warszawa – Śródmieście odmówił powołania skarżącego do terytorialnej służby wojskowej. Na skutek złożonego odwołania, decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Warszawie, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] września 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie psychologiczne RWPP z dnia [...] lutego 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia czynnej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc jej niedopuszczalność oraz uchybienie terminu do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z uwagi na brzmienie ww. przepisów sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na orzeczenie RWPP. Orzeczenie psychologiczne nie przesądza kwestii zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W tym też znaczeniu, nie może być uznane za decyzję administracyjną. Zasadniczą cechą decyzji administracyjnych jest bowiem rozstrzyganie o indywidualnych uprawnieniach lub obowiązkach podmiotu, do którego jest kierowana. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. 2020, poz. 860 ze zm., zwana dalej: u.s.w.ż.z.) orzeczenie ustalające zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do pełnienia zawodowej służby wojskowej wydaje wojskowa komisja lekarska. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją, od której przysługuje odwołanie do wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Zaskarżone przez skarżącego orzeczenie psychologiczne RWPP nie stanowi orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w rozumieniu § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. 2015, poz. 761 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem właściwe do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej są: rejonowe wojskowe komisje lekarskie w Bydgoszczy, Ełku, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Szczecinie, Warszawie Wrocławiu i Żaganiu, Rejonowa Wojskowa Komisja Lotniczo-Lekarska w Warszawie, Rejonowa Wojskowa Komisja Morsko-Lekarska w Gdańsku, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie. Osoby, które wyraziły chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej są kierowane do właściwej komisji lekarskiej, która przed wydaniem orzeczenia ustalającego zdolność do służby, każdorazowo zapoznaje się z orzeczeniem wojskowej pracowni psychologicznej, do której kandydat na żołnierza zawodowego jest kierowany w celu przeprowadzenia badań psychologicznych oraz wydania orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwskazań do pełnienia tej służby (art. 5a ust. 1 u.s.w.ż.z). Jak z powyższego wynika wydawane przez wojskowe pracownie psychologiczne orzeczenia nie są decyzjami administracyjnymi, ale koniecznym do rozważenia przez organ administracji – tj. wojskową komisję lekarską, materiałem dowodowym, na podstawie którego dopiero zostanie dokonana ocena zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności postępowania organów ustalających zdolność lub brak zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie jest możliwa przed wydaniem ostatecznego orzeczenia w tym przedmiocie przez właściwą wojskową komisję lekarską. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż złożona w niniejszej sprawie skarga na orzeczenie psychologiczne nie należy do właściwości sądu administracyjnego i jako taka podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.