II SA/Rz 1190/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - postanawia - przywrócić termin do wniesienia skargi. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] orzekającą o wymierzeniu A.L. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej w skrócie: "Skarżący") karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Decyzja ta została doręczona Skarżącemu w dniu 25 sierpnia 2020 r. Zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, poprzez wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem GITD, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Termin do wniesienia skargi mijał z dniem 24 września 2020 r. (czwartek). W dniu 25 września 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Skarżący złożył skargę na opisaną na wstępie decyzję. W odpowiedzi na skargę organ zawnioskował o odrzucenie skargi, jako wniesionej z uchybieniem terminu. W dalszej kolejności w dniu 16 listopada 2020 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), nawiązując do informacji zawartych w odpowiedzi na skargę, Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób na trasach zagranicznych (głównie do Grecji). W związku z pandemią koronawirusa i zamknięciem wiosną granic, we wszystkich krajach europejskich i lockdownem w kraju, przez okres kilku miesięcy został praktycznie pozbawiony dochodu. Ta sytuacja spowodowała, że zmuszony był zwolnić część pracowników – kierowców. By utrzymać w sezonie letnim firmę i uzyskiwać przychody pozwalające pokryć działalność, osobiście wykonywał przewozy zagraniczne. Powyższe spowodowało, że przez okres wielu tygodni nie przebywał w kraju. Do Polski wrócił dopiero 25 września 2020 r. i wówczas to wniósł skargę, nie mając świadomości, że o jeden dzień uchybił terminowi do jej złożenia. Rodzaj prowadzonej działalności, charakter pracy i obecna sytuacja na rynku spowodowała, że osobiście musi wykonywać przewozy, co wiąże się z jego długotrwałą nieobecnością w kraju. Wezwany przez Sąd o uprawdopodobnienie okoliczności zawartych we wniosku o przywrócenie terminu Skarżący nadesłał oświadczenie Biura Podróży [...] w A. z [...] grudnia 2020 r. Wskazano w nim, że w ramach współpracy Skarżący przebywał w podróży służbowej w Grecji m.in. w okresach kilkutygodniowych, w miesiącach od sierpnia 2020 r. do listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej jako "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a., a warunki określa art. 87 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Nadto zgodnie z § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania są przedmiotem skargi. Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Sąd stwierdza, że wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć trzeba, że wnioskodawca dochował terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. i spełnił pozostałe warunki określone tym przepisem, w tym uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Wyjaśnić należy, że przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679). Dokonując oceny wniosku złożonego w niniejszej sprawie, tut. Sąd uznał, że okoliczności wskazane przez skarżącego uprawdopodobniają, że po jego stronie brak jest winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy, kwestionowana przez Skarżącego decyzja została doręczona i odebrana przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji, w dniu 25 sierpnia 2020 r. Termin do wniesienia skargi upływał z dniem 24 września 2020 r. Skarga została nadana w dniu 25 września 2020 r. (jeden dzień po terminie). Jak wyjaśnił Skarżący w związku z panującą sytuacją na rynku oraz pandemią koronawirusa oraz brakiem przychodów zmuszony był zwolnić kierowców i sam, osobiście wykonywać przewozy zagraniczne. To zaś spowodowało, że w okresie letnim, przez kilka tygodni nie przebywał w kraju. Twierdzenia te potwierdzone zostały w nadesłanym to tut. Sądu oświadczeniu z dnia 9 grudnia 2020 r., w którym wskazano, że w ramach współpracy z biurem podróży [...] w A. Skarżący w okresach kilkutygodniowych przebywał w podróży służbowej w Gracji w miesiącach od sierpnia 2020 r. do listopada 2020 r. Dopiero w dniu 25 września 2020 r. Skarżący wrócił do kraju i tego samego dnia złożył skargę na decyzję GITD. W ocenie Sądu okoliczności przedstawione przez Skarżącego uprawdopodobniają, że po jego stronie brak jest winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i zasadnym jest przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia i przywrócił termin do wniesienia skargi.