I OSK 671/20

SENTENCJA Dnia 21 października 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 21 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Go 392/19 w sprawie ze skargi A.W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej – nagany 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od A.W. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Go 392/19 oddalił skargę A.W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej – nagany. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z akt sprawy wynika, że Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 161), orzeczeniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...]: 1. uznał obwinionego [...] A.W. – [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] za winnego popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że: - w nocy z [...] listopada 2018 r. w [...] przy ul. [...] w klubie nocnym "[...]" okazał nowo poznanej klientce klubu A.O. odznakę – identyfikator funkcjonariusza Policji, przedstawiając się jako jej funkcjonariusz, bez związku z wykonywaniem jakichkolwiek obowiązków służbowych, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej poprzez wykorzystanie zawodu policjanta do celów prywatnych, tj. przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 12 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta; - w dniu [...] listopada 2018 r. w [...] przy ul. [...] dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, poprzez działanie niebędące przykładem praworządności i niekierowanie się zasadami współżycia społecznego, kiedy to w toku realizowanego podczas zwolnienia lekarskiego leczenia przebywał w charakterze gościa, w celach prywatnych w klubie nocnym "[...]", tj. przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta; i wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną nagany. 2. uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że: - w okresie od miesiąca sierpnia 2018 r. do dnia 11 listopada 2018 r. w [...] przy ul. [...] w klubie nocnym "[...]" podjął zajęcie zarobkowe poza służbą polegające na odpłatnym świadczeniu usług pracownika ochrony tzw. "bramkarza" klubu, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego uzyskania uprzednio pisemnej zgody przełożonego Komendanta Miejskiego Policji w [...] na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, tj. przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji); - w dniu [...] października 2018 r. w [...] dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego uprzedzenia bezpośredniego przełożonego kierownika [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] o niemożności stawienia się tego dnia na godz. 16:00 do służby z przyczyny z góry wiadomej, związanej z uprzednim honorowym oddaniem tego dnia krwi, tj. przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów). Na skutek wniesienia przez [...] A.W. od powyższego orzeczenia odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który orzeczeniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o Policji: 1) uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej uznania obwinionego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w nocy z [...] listopada 2018 r. w [...] przy ul. [...] w klubie nocnym "[...]’" okazał nowo poznanej klientce klubu A.O. odznakę – identyfikator funkcjonariusza Policji, przedstawiając się jako jej funkcjonariusz, bez związku z wykonywaniem jakichkolwiek obowiązków służbowych, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej poprzez wykorzystanie zawodu policjanta do celów prywatnych, i uniewinnił obwinionego od w/w zarzutu; 2) w pozostałej części zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w dniu [...] listopada 2018 r. do Komendanta Miejskiego Policji w [...] wpłynęła notatka urzędowa opisująca interwencję w Szpitalu Uniwersyteckim w [...] z udziałem A.O. i K.H. oraz S.Z., według której w/w kobiety poznały w klubie "[...]" obwinionego, który przedstawiał się jako barman i ochroniarz lokalu. Obwiniony fundował kobietom drinki i kilkukrotnie opuszczał z A.O. salę zabaw klubu. Po opuszczeniu lokalu A.O. poinformowała bawiące się z nią osoby, że w jednym z pomieszczeń klubu została zgwałcona przez obwinionego, który uprzednio okazał jej legitymację służbową funkcjonariusza Policji. Następnie straciła przytomność i karetką została przewieziona do Szpitala [...]. W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2018r. nr [...] wszczął przeciwko [...] A.W. postępowanie dyscyplinarne. Zdaniem organu odwoławczego, analiza materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy pozwala na stwierdzenie, że postępowanie dyscyplinarne wyjaśniło wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i wykazało stopień zawinienia policjanta. Komendant Wojewódzki Policji w [...], ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdził, że w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego zebrano obszerny materiał dowodowy, kilkukrotnie przesłuchano obwinionego oraz szereg świadków, co pozwoliło na ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Wniosek obrońcy obwinionego w zakresie uzyskania zaświadczenia lekarskiego od lekarza [...] został oddalony, gdyż uznano go za zbędny. Wskazał, że szczegółowe uzasadnienie tego rozstrzygnięcia zostało podane przez rzecznika dyscyplinarnego w postanowieniu z dnia 5 lutego 2019 r. (k. 159 akt). W ocenie organu odwoławczego, powyższe nie świadczy o naruszeniu prawa do obrony. Z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że obrońca obwinionego od początku prowadzonego postępowania uczestniczył we wszystkich czynnościach wykonywanych z udziałem swojego klienta, czynnie biorąc w nich udział, przesyłano mu wszelkie niezbędne określone przepisami prawa dokumenty postępowania oraz uwzględniono część wniosków o uzupełnienie materiału dowodowego. Komendant Wojewódzki Policji w [...], odnosząc się do wniosku obrońcy obwinionego o dołączenie do akt sprawy grafiku pełnienia służby w KP I w [...], celem wykazania, iż inni policjanci nie pełnili służb za [...] A.W. i nie zastępowali go w okresie jego pobytu na zwolnieniu lekarskim, wskazał, że obwiniony w toku przesłuchania w dniu 29 stycznia 2019 r. wyjaśnił, iż inni policjanci musieli pełnić zastępstwo w czasie jego pobytu na zwolnieniu lekarskim, gdyż przydzielona mu dzielnica nie może pozostać bez opieki dzielnicowego (k. 139 akt). Okoliczność tę, jak i fakt oburzenia i frustracji policjantów zachowaniem obwinionego, potwierdzili także przesłuchani świadkowie (k. 132 i 135 akt). Organ odwoławczy, odnosząc się do adnotacji na zwolnieniu lekarskim obwinionego "pacjent może chodzić" stwierdził, iż ta adnotacja upoważniała [...] A.W. do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, nie zaś do chodzenia po nocnych klubach, które można uznać za nadużycie przysługującego prawa. Postępowanie obwinionego, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do jej rzeczywistego stanu zdrowia, jest niezgodne z celem zwolnienia. Pobyt [...] A.W. w klubie nocnym w trakcie zwolnienia lekarskiego, abstrahując od towarzyszących mu okoliczności, bezsprzecznie świadczy o braku lojalności wobec pracodawcy i współpracowników, obciążonych w tym czasie dodatkowymi obowiązkami służbowymi. Komendant Wojewódzki Policji w [...] podał również, iż zgodnie z wolą obrońcy obwinionego włączył do akt postępowania dyscyplinarnego kserokopię historii choroby z poradni [...] oraz kopię odręcznych zapisków, dotyczących obwinionego. Wskazał, że dwie kartki w postaci kopii karty stanowiącej historię choroby oraz odręczne nieczytelne zapiski specjalisty [...], z których część przed skserowaniem została przysłonięta, nie sposób uznać za dokumenty mogące stanowić źródło dowodowe, tym bardziej, że nie zostały one uwierzytelnione. Wątpliwości organu budziło pochodzenie tych dokumentów, mimo iż nie mają one znaczenia dla sprawy. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (zeznania świadków i obwinionego) pozwoliły na przyjęcie za udowodniony faktu pobytu [...] A.W. w trakcie zwolnienia lekarskiego w klubie nocnym. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że obwiniony w dacie [...] listopada 2018 r. dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, poprzez działanie niebędące przykładem praworządności i niekierowanie się zasadami współżycia społecznego, kiedy to w toku realizowanego podczas zwolnienia lekarskiego leczenia przebywał w charakterze gościa, w celach prywatnych w klubie nocnym "[...]". Policjant podczas zwolnienia lekarskiego jest zwolniony z obowiązku pełnienia służby i wykonywania innych czynności, mających związek ze służbą. Przejawem troski policjanta o dobro służby winno być stosowanie się do wskazań lekarskich i powstrzymywanie się od wykonywania czynności, mogących przedłużyć nieobecność w służbie. Nieobecność [...] A.W. w służbie spowodowała utrudnienia w realizacji ustawowych zadań Policji, co oznacza – wobec konieczności zapewnienia ciągłości służby – rozłożenie jego obowiązków służbowych na pozostałych policjantów komórki organizacyjnej, w której pełni on służbę, na czas jego nieobecności. Obwiniony spędzając czas w klubie nocnym w trakcie zwolnienia lekarskiego przedłożył interes prywatny ponad interes służby, a tym samym działał umyślnie i z pełną tego świadomością, czego w świetle powyższych okoliczności nie można uznać za działanie etyczne i uczciwe wobec społeczeństwa oraz innych policjantów. Zdaniem organu odwoławczego, Komendant Miejski Policji w [...] prawidłowo przyjął, że pobyt [...] A.W. w dacie [...] listopada 2018 r. w klubie nocnym nie korespondował z celem udzielonego zwolnienia lekarskiego. Zasadnie stwierdził, że trudno zaaprobować zaświadczenia lekarskie od lekarza [...], o które wnosił obwiniony, w toku postępowania dyscyplinarnego, jak i przesłane w późniejszym terminie dokumenty od specjalisty [...] – stanowiły one bowiem nieudolną linię obrony. Komendant Wojewódzki Policji w [...], uwzględniając stan faktyczny i prawny sprawy uznał, że kara wymierzona obwinionemu jest współmierna do popełnionego czynu i stopnia zawinienia. Stanowi najłagodniejszą z kar dyscyplinarnych – karę nagany, która oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania i podlega zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa kara jest wymierzona za nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta, co w przeciwieństwie do kary w związku z naruszeniem przez policjanta dyscypliny służbowej nie pociąga za sobą jakichkolwiek skutków finansowych w postaci potrącenia nagrody rocznej i dodatku służbowego. Organ odwoławczy, przechodząc do zarzutu okazania przez [...] A.W. nowo poznanej klientce klubu odznaki – identyfikatora funkcjonariusza Policji, stwierdził, że obwinionemu, nie można w tym zakresie udowodnić opisanego czynu, stąd uwzględniając treść art. 135g ust. 2 ustawy o Policji uznał powyższą okoliczność za niemożliwą do udowodnienia, z powodu braku źródeł dowodowych i traktując ją jako niedającą się usunąć wątpliwość – rozstrzygnął na korzyść obwinionego. Powyższe orzeczenie, w części obejmującej pkt 2, stało się przedmiotem skargi A.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu w w/w części zarzucił: 1) naruszenie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepisy te mogą stanowić podstawę prawną do egzekwowania wobec skarżącego obowiązku właściwego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że mogą one stanowić podstawę stwierdzenia naruszenia zasad etyki zawodowej i pociągnięcia go do odpowiedzialności dyscyplinarnej; 2) naruszenie art. 135l w zw. z art. 135i ust. 1-4 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie czynności uzupełnienia materiału dowodowego zgodnie z regulacją tych przepisów, jak i bezzasadne pominięcie wniosku dowodowego o dołączenie do akt sprawy grafiku pełnienia służby w I KP w [...] w okresie do [...] listopada 2018 r. włącznie, podczas gdy miało to znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy; 3) błędne i dowolne ustalenie, że obwiniony nie przestrzegał zasad etyki zawodowej, poprzez działanie niebędące przykładem praworządności i niekierowanie się zasadami współżycia społecznego, polegające na przebywaniu w charakterze gościa w klubie nocnym "[...]" w toku realizowanego zwolnienia lekarskiego. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części, tj. w zakresie w jakim utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] stwierdzające winę skarżącego i wymierzającemu mu karę dyscyplinarną oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dodatkowo, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), wniósł o uzupełnienie dowodów w sprawie, poprzez: 1) zwrócenie się do [...] o sporządzenie oryginalnego wyciągu z historii choroby obwinionego, obejmującej wizytę z dnia [...] listopada 2018 r. wraz z opisem zaleceń, celem wykazania, że obwiniony rzeczywiście odbył taką wizytę i zostały mu zalecone wszelkie formy odstresowania się; 2) zwrócenie się do [...] Komisariatu Policji w [...] o udzielenie informacji, czy w dniach [...] listopada 2018 r. inni policjanci pełnili służbę, celem wykazania, że nie miała miejsce sytuacja, aby współpracownicy zastępowali obwinionego w tym czasie; albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi podał m.in., że przepis § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta dotyczy zachowań kierowanych na zewnątrz, czytelnych dla osób trzecich, które oceniają postawę policjanta przez pryzmat praworządności, zgodności z zasadami współżycia społecznego i pogłębiana zaufania do Policji. Przepis ten nie dotyczy zachowań w stosunku do współpracowników i przełożonych, ponieważ te stosunki regulują inne przepisy, tj. § 3, § 14, § 15 i § 21 w/w załącznika oraz art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego, powołany w kwalifikacji prawnej zarzutu przepis art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 zasad etyki zawodowej policjanta, nie mógł stanowić podstawy prawnej do egzekwowania obowiązku właściwego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, a w konsekwencji nie mógł również stanowić podstawy stwierdzenia niedopełnienia przez niego obowiązków służbowych i pociągnięcia go do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zdaniem A.W., ewentualne naruszenie celu zwolnienia lekarskiego należy oceniać w kontekście wszystkich istotnych okoliczności, które są konsekwentnie przez organy obu instancji pomijane. Skarżący wskazał, że data zdarzenia ([...] listopada 2018 r.) był czasem, kiedy zwolnienie lekarskie już praktycznie dobiegało końca i był to weekend. Stwierdził, że w klubie nie tańczył, ani nie zachowywał się w sposób, który mógłby nadwyrężyć łokieć. Motywy wyjścia skarżącego do klubu były uzasadnione wskazaniami lekarskimi, a stan jego zdrowia był stabilny i następnego dnia miał uzasadniać pełną zdolność do służby. A.W. wskazał, że pominięcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przedłożonego wyciągu z dokumentacji lekarskiej było nieprawidłowe. Odnosząc się do wniosku o grafiki KP [...] podał, iż dopiero na etapie składania odwołania uświadomił sobie, że okres, w którym był na zwolnieniu lekarskim, to także okres tzw. psiej grypy i jego współpracownicy byli wówczas nieobecni w pracy. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej części orzeczenia wraz z zawartą w nim argumentacją. Stwierdził, że zarzuty skargi są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów jest prowadzone na podstawie przepisów ustawy o Policji. W przepisach tej ustawy jest zawarta zarówno regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak i regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Przepis art. 135e ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Policji stanowi, że rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Oznacza to, że czynności podejmowane przez rzecznika dyscyplinarnego i przeprowadzane dowody muszą dotyczyć istotnych okoliczności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a więc mających znaczenie dla sprawy i z tego punktu widzenia rzecznik dyscyplinarny powinien zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie materiał dowodowy zgromadzony przez rzecznika dyscyplinarnego był wystarczający do wydania orzeczenia i nie wymagał uzupełnienia. Skarżącemu zarzucono popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, poprzez działanie niebędące przykładem praworządności i niekierowanie się zasadami współżycia społecznego, kiedy to w toku realizowanego podczas zwolnienia lekarskiego leczenia przebywał w charakterze gościa, w celach prywatnych, w klubie nocnym. Okoliczności mające znaczenie dla wydanego w sprawie orzeczenia dotyczyły przebywania przez skarżącego w trakcie korzystania ze zwolnienia lekarskiego w klubie nocnym. Te okoliczności były niesporne i nie wymagały prowadzenia dalszych czynności dowodowych. Skarżący nie kwestionował faktu, że w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego przebywał w charakterze gościa, w celach prywatnych, w klubie nocnym, gdzie przynosił nowopoznanym kobietom drinki i kilkukrotnie opuszczał z jedną nich salę zabaw klubu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że zgodnie z powołanym wyżej przepisem rzecznik dyscyplinarny ma obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, nie zaś wszelkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. W związku z tym stwierdził, że w postępowaniu dyscyplinarnym prawidłowo nie zostały uwzględnione wnioski A.W. o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji pochodzącej od lekarza [...] i grafiku pełnienia służby w Komisariacie Policji. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez rzecznika dyscyplinarnego jest bowiem zdeterminowany unormowaniem materialnoprawnym, które może stanowić podstawę do wydania orzeczenia. Pominięte wnioski dowodowe nie dotyczyły okoliczności istotnych dla ustalenia zarzucanego skarżącemu przewinienia w świetle materialnoprawnej podstawy ukarania, tj. art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta. Z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, natomiast § 2 w/w załącznika stanowi, że w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Przewinienie dyscyplinarne może polegać zarówno na naruszeniu dyscypliny służbowej, jak i na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W niniejszej sprawie postępowanie dyscyplinarne wobec A.W. było oparte na drugiej z wyżej wymienionych przesłanek. Ustawodawca nie określił definicji zasad etyki zawodowej policjanta, ani przykładowego katalogu zachowań, które należy uznać za niezgodne z nimi. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o Policji – Zasady etyki zawodowej policjantów są określane przez Komendanta Głównego Policji. Zostały one zawarte w powołanym wyżej zarządzeniu nr 805 Komendanta Głównego Policji. Przedmiotowe zarządzenie zawiera ogólne dyrektywy wykonywania zawodu policjanta, które stanowią przejaw przestrzegania zasad praworządności i prowadzą do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Jednocześnie nie zawiera ono znamion zachowań uznawanych za przewinienia dyscyplinarne, a jedynie pewne wzorce, których policjant powinien przestrzegać i których naruszenie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną (por. Z. Gądzik (w:) Ł. Czebotar, Z. Gądzik, A. Łyżwa, A. Michałek, A. Świerczewska-Gąsiorowska, M. Tokarski, Ustawa o Policji. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2015, str. 654-655). Przepis § 2 załącznika do tego zarządzenia zawiera ogólną klauzulę, która dla policjantów wyznacza kryteria prawidłowego zachowania we wszystkich tych przypadkach, które nie zostały bezpośrednio uregulowane w prawie lub zbiorze zasad etyki zawodowej policjanta. Kryteria te odwołują się w szczególności do zasad współżycia społecznego i wzorca zachowań praworządnych. Przepis § 1 w/w załącznika stanowi, że zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Oznacza to, że nie zawierają one co do zasady standardów moralnych odmiennych od powszechnie akceptowanych społecznie, mogą natomiast, ze względu na rodzaj i przedmiot służby, pewne wartości preferować, a obowiązki wysuwać na pierwszy plan, kosztem sfery prywatnej policjanta. Zawody, w których ze względu na ich doniosłość społeczną, istnieje uzasadnienie do tworzenia etyki zawodowej, cechują się zwiększonym rygoryzmem etycznym i podwyższeniem standardów zachowań dla osób ten zawód wykonujących. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, całokształt okoliczności faktycznych ustalonych w rozpoznawanej sprawie uzasadnia ocenę organów dyscyplinarnych, że policjant swoim zachowaniem ewidentnie naruszył zasady współżycia społecznego, a jego zachowanie nie było z przykładem praworządności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2494/17 zapadły w podobnym stanie faktycznym). Przebywanie w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego w klubie nocnym w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Nie ma przy tym znaczenia adnotacja na zwolnieniu, że "pacjent może chodzić", albowiem takie zalecenie uprawnia pacjenta do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, jak robienie zakupów czy spacer w okresie rekonwalescencji, ale z pewnością nie obejmuje aktywności towarzyskiej polegającej na bawieniu się w klubie nocnym. Takie zachowanie w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego nie jest społecznie akceptowalne i na pewno nie przyczynia się do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Tego negatywnego odbioru społecznego zachowania policjanta w żaden sposób nie mogłyby zmienić ewentualne zalecenia odstresowania pochodzące od lekarza [...], który nie wystawił skarżącemu zwolnienia lekarskiego. Zachowania A.W. nie usprawiedliwiał również ewentualny fakt korzystania w tym samym czasie przez innych policjantów ze zwolnień lekarskich. Dokonana przez organy ocena zachowania skarżącego, polegająca na stwierdzeniu, że naruszył on zasady współżycia społecznego, a jego zachowanie nie było przykładem praworządności, była całkowicie uprawniona. Nie doszło tym samym do zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego – art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A.W., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie etyki zawodowej policjanta, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że mogą one stanowić podstawę oceny wykorzystania zwolnienia lekarskiego niezgodnie ze społecznie akceptowalnymi zasadami, co nie przyczynia się do pogłębiania społecznego zaufania do Policji i stanowi tym samym przewinienie dyscyplinarne; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 135e ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że rzecznik dyscyplinarny dokonał czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy; 3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego, polegającego na uzyskaniu informacji od [...] Komisariatu Policji w [...], czy w dniach [...] listopada 2018 r. inni policjanci pełnili służbę, celem wykazania, że nie miała miejsce sytuacja, aby współpracownicy zastępowali skarżącego w tym czasie oraz dowodu z oryginalnego wyciągu z historii choroby skarżącego, obejmującej wizytę z dnia [...] listopada 2018 r. wraz z opisem zaleceń, celem wykazania, że skarżący rzeczywiście odbył taką wizytę i zostały mu zalecone wszelkie formy odstresowania się, albowiem zarzut naruszenia § 2 w/w załącznika (zasad etyki zawodowej policjanta) nie jest skierowany na ocenę wykorzystania zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego przeznaczeniem; 4) nierozpoznanie istoty niniejszej sprawy, poprzez nierozpoznanie jej przedmiotu, wynikające z zaniechania weryfikacji ustaleń organu administracji w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, czy skarżący swoim zachowaniem naruszył zasady współżycia społecznego dotyczące koleżeństwa, odpowiedzialności łączącej się z działaniem w zespole oraz prymatu obowiązków służbowych przed prywatnymi, a także z błędnego założenia, że istotą przewinienia dyscyplinarnego opartego na zarzucie naruszenia art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie etyki zawodowej policjanta jest wykorzystanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie ze społecznie akceptowalnymi zasadami. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Dodatkowo w uzasadnieniu podniósł również zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy. W piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2020 r. skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. Komendant Wojewódzki Policji w [...], reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ustosunkowując się do zarzutów podanych w skardze kasacyjnej stwierdził, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty procesowe naruszenia art. 106 § 3 i art. 134 § 1 P.p.s.a. w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutami naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazanych przepisów prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, tj. zasadności oddalenia przez Sąd pierwszej instancji skargi A.W. wobec zarzucanego naruszenia art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie etyki zawodowej policjanta. Przechodząc do rozważenia podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, zauważyć należy, iż stanowią one powtórzenie zarzutów i argumentacji, które były już przedmiotem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. Stosownie do treści art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Otwarty katalog zachowań stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej określa 132 ust. 3 tej ustawy. Z kolei § 1 ust. 1 i 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta stanowi, że zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Obowiązkiem policjanta jest przestrzeganie zasad etyki zawodowej. Zgodnie z § 2 w/w załącznika, w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Niewątpliwie policjant nie powinien naruszać powyższych zasad zarówno podczas wykonywania czynności służbowych, jak i poza służbą, w życiu prywatnym. W rozpoznawanej sprawie podstawą odpowiedzialności dyscyplinarnej A.W. było przewinienie polegające na naruszeniu § 2 omawianego załącznika. Przepis ten zawiera ogólną klauzulę, która wyznacza dla policjantów kryteria prawidłowego zachowania we wszystkich tych przypadkach, które nie zostały bezpośrednio uregulowane w prawie lub zbiorze zasad etyki zawodowej policjanta. Kryteria te odwołują się w szczególności do zasad współżycia społecznego i wzorca zachowań praworządnych. Praworządność dotyczy tej sfery działań policjanta, która ma związek z wykonywaniem przez niego zadań Policji i podejmowaniem czynności urzędowych, jest ona bowiem kryterium kwalifikowania działań państwa i jego organów. Z kolei zasady współżycia społecznego uzasadniają objęcie odpowiedzialnością dyscyplinarną także zachowań niestanowiących wykonywania czynności służbowych. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z § 1 w/w załącznika zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Oznacza to, że nie zawierają one co do zasady standardów moralnych odmiennych od powszechnie akceptowanych społecznie, mogą natomiast – ze względu na rodzaj i przedmiot służby – pewne wartości preferować, a obowiązki wysuwać na pierwszy plan, kosztem sfery prywatnej policjanta. Zawody, w których ze względu na ich doniosłość społeczną, istnieje uzasadnienie do tworzenia etyki zawodowej, cechują się zwiększonym rygoryzmem etycznym i podwyższeniem standardów zachowań dla osób ten zawód wykonujących (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2494/17). Każda osoba, decydując się na dobrowolne przystąpienie do służby w Policji, musi mieć świadomość, że ze służbą związane są nie tylko specjalne uprawnienia, ale i pewne ograniczenia, także w zakresie swobód obywatelskich, co łączy się z dyspozycyjnością i zależnością od władzy służbowej, nielimitowanym czasem i trudnymi warunkami służby, obowiązkiem godnego zachowania się w służbie i poza nią, troską o prawidłową realizację zadań w imieniu Państwa oraz dbałością o kształtowanie autorytetu organów formacji Policji i zaufania do jej funkcjonariuszy. Powyższe zasady wynikają z ustawy o Policji i policjant w momencie składania roty ślubowania zobowiązuje się do ich przestrzegania. Ze szczególnym charakterem tej służby publicznej jest związana jest odpowiedzialność dyscyplinarna, którą ponoszą policjanci. Przechodząc od powyższych rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim prawidłowo uznał, że całokształt okoliczności faktycznych ujawnionych w niniejszym postępowaniu potwierdza ocenę organów dyscyplinarnych, że swoim zachowaniem, tj. nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego, A.W. – policjant naruszył zasady współżycia społecznego dotyczące koleżeństwa, odpowiedzialności łączącej się z działaniem w zespole oraz prymatu obowiązków służbowych nad prywatnymi. Zachowanie skarżącego stwarzało bowiem pozory lekceważenia służby w Policji, podstawy dla kwestionowania powagi schorzenia oraz mogło rodzić u pozostałych policjantów podejrzenie nadużycia przez A.W. stanu zdrowia do uzyskania zwolnienia. Zauważyć należy, iż – co do zasady – wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem prowadzi do naruszenia przez policjanta obowiązujących go zasad wynikających z roty składanego ślubowania – art. 27 ust. 1 ustawy o Policji i jako takie uzasadnia jego odpowiedzialność dyscyplinarną. Zajęcie odmiennego stanowiska stanowiłoby przyzwolenie na nadużywanie przez osoby uprawnione instytucji zwolnienia od zajęć służbowych w celach niepozostających w związku z rzeczywistym powodem wystawienia zwolnienia lekarskiego, podczas gdy oceniając zachowanie osoby korzystającej ze zwolnienia lekarskiego należy cel ten pojmować ściśle, a odstępstwa dopuszczać wyjątkowo (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1383/16). W powyższym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu zawartego w wymienionym już wyżej wyroku NSA z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2494/17, na który powołuje się autor skargi kasacyjnej, iż w postępowaniu dyscyplinarnym przedmiotem oceny nie może być kwestia wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Podkreślić bowiem należy, iż celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego policjanta pełnej zdolności do służby. Związane z konkretnym policjantem zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby implikuje domniemanie, że policjant, którego to zaświadczenie dotyczy, jest niezdolny do służby z powodu choroby przez okres wskazany w tym zaświadczeniu. Zamieszczenie na druku zaświadczenia lekarskiego wystawionego policjantowi cyfry "2" stanowi wskazanie lekarza, że "chory może chodzić". Nie oznacza to jednak, że przebywający na zwolnieniu lekarskim policjant może traktować okres zwolnienia lekarskiego jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Powyższy zapis uprawnia policjanta jedynie do załatwiania podstawowych potrzeb życiowych, a więc do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, a więc przykładowo poruszania się po mieszkaniu, dokonania zakupów żywnościowych, leków, udania się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne czy rehabilitacyjne. Zakres dopuszczalnego poruszania się policjanta z powyższym wskazaniem lekarskim co do zasady powinien ograniczać się do najbliższych okolic. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być bowiem traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu – a już na pewno nie może polegać na aktywności towarzyskiej przejawiającej się w "bawieniu się" w klubie nocnym. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, organy dyscyplinarne orzekające w niniejszej sprawie, opierając się na doświadczeniu życiowym były uprawnione do oceny, czy fakt obecności A.W. w dacie [...] listopada 2018 r. – podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim ze wskazaniem "może chodzić" – w charakterze gościa, w celach prywatnych, w klubie nocnym "[...]" i towarzyszące temu okoliczności, stanowił prawidłowe, czy też nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego. Wobec powyższego przyjąć należy, iż ocena zachowania A.W. dokonana przez organy i Sąd pierwszej instancji, koncentrująca się na kwestii niewłaściwego wykorzystania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego oraz polegająca na uznaniu, że tym samym naruszył on zasady współżycia społecznego, a jego zachowanie nie było społecznie akceptowalne – jest zasadna i znajduje uzasadnienie w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 135e ustawy o Policji, bowiem jest on obarczony uchybieniem w zakresie precyzyjnego wskazania zarzucanego naruszenia przepisu prawa. Powołany przepis składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych – z 10 ustępów, przy czym ustęp 3 składa się z 3 punktów, zaś ustęp 7 z 8 punktów. Przypomnieć należy, iż w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA z dnia: 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; 7 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2019/1:, 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12; 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1573/12; 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 218/11; 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2496/10 i 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis autor skargi kasacyjnej miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Przepis naruszony przez Sąd pierwszej instancji musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu jego naruszenia nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i w związku z tym nie ma kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12, 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12 i 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1977/12). Autor skargi kasacyjnej wskazał wprawdzie na naruszenie art. 135e ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że rzecznik dyscyplinarny dokonał czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (co mogłoby sugerować, że zarzuca naruszenie art. 135e ust. 1 zd. pierwsze ustawy o Policji), jednak w dalszej części skargi kasacyjnej w żaden inny sposób nie uzasadnił i nie sprecyzował tego zarzutu, co – wobec powyższych rozważań – uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do niego merytorycznie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji dowodu uzupełniającego, polegającego na uzyskaniu informacji od [...] Komisariatu Policji w [...], czy w dniach [...] listopada 2018 r. inni policjanci pełnili służbę, celem wykazania, że nie miała miejsce sytuacja, aby współpracownicy zastępowali A.W. w tym czasie oraz dowodu z oryginalnego wyciągu z historii choroby skarżącego, obejmującej wizytę lekarską z dnia [...] listopada 2018 r. wraz z opisem zaleceń, celem wykazania, że rzeczywiście odbył taką wizytę i zostały mu zalecone wszelkie formy odstresowania się. Wyjaśnić należy, iż co do zasady sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed właściwymi organami. Uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone tylko do dowodu z dokumentu, może być przeprowadzone przez sąd jedynie wówczas, gdy powstanie konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ich wyjaśnienie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a. wynika zatem, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego jest możliwe tylko i wyłącznie wówczas, gdy ziszczą się przesłanki określone w tym przepisie. Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być uznany za skuteczny w przypadku wykazania, że zaniechanie przeprowadzenia przez wojewódzki sąd administracyjny z urzędu lub na wniosek dowodu z dokumentu, mimo ziszczenia się ku temu przesłanek określonych przywołanym przepisem, miało istotny wpływ na wynik sprawy, a więc na rezultat sądowoadministracyjnej kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia. Celem omawianego postępowania nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy właściwe w sprawie ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy do poczynionych ustaleń prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Powołany przepis nie stanowi instrumentu służącego podważaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w tym przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości poprzez przeprowadzenie podanych wyżej dowodów z dokumentów, gdyż tego rodzaju wątpliwości w sprawie nie zaistniały i – jak już wyżej wykazano – powoływane przez autora skargi kasacyjnej okoliczności nie miały w sprawie znaczenia w kontekście dokonania prawidłowej kontroli zaskarżonego orzeczenia o wymierzeniu A.W. kary dyscyplinarnej nagany. Zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł odnieść również – podniesiony dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, natomiast granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego aktu. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które był zobowiązany uwzględnić z urzędu. Dodatkowo wskazać należy, iż w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09; 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06; 15 października 2015 r., sygn. akt I GSK 241/14; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2438/11). W ramach zarzutu naruszenia omawianego przepisu nie można również skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 264/09, LEX nr 744745). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz.1804 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).