IV SAB/Po 128/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę do rozpatrzenia wniosku skarżącego T. P. z dnia [...] września 2022 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Starosta dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność Starosty nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałej części skargę oddala; 5. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego T. P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem datowanym na 02 września 2022 r. adwokat T. P. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty Powiatu S. (dalej: Starosta, organ) w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z 02 sierpnia 2022 r. i wniósł o: 1. stwierdzenie, że bezczynność Starosty nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązanie Starosty do merytorycznego zakończenia sprawy w terminie miesiąca od doręczenia akt organowi; 3. zasądzenie kosztów postępowania. Jak wskazał w uzasadnieniu skargi, we wniosku z 02 sierpnia 2022 r. domagał się udostępnienia zanonimizowanych kopii wszelkich decyzji i postanowień wydanych przez organ odnośnie działki o numerze ewid. [...], obręb R., gmina K.. Pismem z 17 sierpnia 2022 r. przesłanym na adres e-mail kancelarii Skarżącego organ poinformował, że wnioskowane informacje nie są informacją publiczną, a poruszona kwestia nosi znamiona wniosku poruszonego w indywidualnej sprawie, w związku z tym pozostawia sprawę bez rozpatrzenia. W ocenie skarżącego wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, a organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, bowiem żądana przez skarżącego informacja "nie mieści się w zakresie podmiotowym ustawy jak również z uwagi na brak bezczynności organu", względnie o oddalenie skargi. W tym zakresie podniósł, że badanie historii prawnej nieruchomości w celu jej audytu prawnego nie jest sprawą publiczną. Potrzeba zaspokojenia własnych potrzeb i interesu prywatnego jest nadużyciem prawa do informacji. Ponadto Starosta udostępnia "informacje zawarte w operacie ewidencyjnym kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego". Zatem w ocenie organu żądane przez Skarżącego dokumenty stanowiące podstawę zmian danych "nastąpić powinno na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zaś w trybie określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm., w skrócie "p.p.s.a."). Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. mających za przedmiot m.in. decyzje administracyjne (pkt 1) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, z późn. zm.; w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej – czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. – ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępny Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a.) – a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a. – z dniem 1 czerwca 2017 r., mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). W konsekwencji w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28.01.2020 r., I OSK 2433/18, CBOSA). Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11; dostępne w CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA) Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 1 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie" (por. wyrok NSA z 17.11.2020 r., II OSK 973/19, CBOSA). Przedmiotem skargi jest w bezczynność Starosty S. w załatwieniu (rozpoznaniu) wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 02 sierpnia 2022 r., w którym wnosił on o udostępnienie zanonimizowanych kopii wszelkich decyzji i postanowień wydanych przez organ odnośnie działki ściśle określonej we wniosku. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy niezbędne jest rozważenie następujących kwestii: i) czy Starosta jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej; ii) czy taką informację (publiczną) stanowią informacje żądane przez Skarżącego; iii) czy Starosta prawidłowo załatwił sprawę ww. wniosku Skarżącego. Ad (i) Jest poza sporem, że można skutecznie żądać zapewnienia dostępu do informacji publicznej tylko od takich podmiotów, na których ciąży ustawowy obowiązek udostępnienia ww. informacji. Podmioty te zostały wymienione przede wszystkim w art. 4 ust. 1u.d.i.p., który stanowi, że: "Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów." Ponadto jak stanowi art. 4 ust. 3 u.d.i.p., "obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji". W świetle powyższych regulacji nie może budzić wątpliwości, co zresztą nie było między stronami sporne, że starosta jako organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi organ władzy publicznej, a zatem podmiot obowiązany do przekazania informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Zauważyć zatem trzeba, że niezrozumiały jest wniosek organu o odrzucenie skargi, gdyż jak stwierdził organ, żądana przez skarżącego informacja "nie mieści się w zakresie podmiotowym ustawy". Kwestia, czy żądana przez Skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej (tj. mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy, przy założeniu omyłki pisarskiej organu) oraz czy organ pozostawał w bezczynności – stanowi natomiast przedmiot merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd. Ad (ii) Przechodząc zatem do istoty sporu w niniejszej sprawie, a więc kwestii, czy decyzje i postanowienia wydane przez organ odnośnie ściśle określonej działki stanowią informację publiczną wypada wyjść od stwierdzenia, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji RP). Rudymentarnym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła swoistą definicję legalną "informacji publicznej", przez którą – zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu – w którym znalazły się m.in. informacje: o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze). Tym samym decyzja administracyjna stanowi informację publiczną. Treść aktu administracyjnego, a zatem decyzji administracyjnej nie tylko stanowi - zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - informację publiczną o sprawach publicznych, ale stosownie do - art. 6 ust. 1 pkt 4 tej ustawy - będąc rodzajem informacji dotyczących treści i postaci dokumentu urzędowego, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie, zarówno co do treści, jak i postaci. Decyzje rozstrzygające sprawy administracyjne, jako akty administracyjne o charakterze indywidualnym, są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 04 marca 2021 r., IV SAB/Po 144/20). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 maja 2021 r., I OSK 1/20, stwierdził wprost, że "[d]ecyzja administracyjna, wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 [u.d.i.p.]. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a wskazanej ustawy stanowi wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia. Decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć". Analogiczną tezę znaleźć można także w wyroku NSA z 16 stycznia 2018 r., I OSK 1069/16, w którym Sąd zastrzegł nadto, że "[d]okumenty urzędowe wykorzystywane we wszczętym postępowaniu administracyjnym są objęte zakresem informacji publicznej, skoro pozostają w związku z działalnością organu administracji publicznej i znajdują się w jego posiadaniu. Inną kwestią jest natomiast dostęp do danych osobowych w nich zawartych bądź objętych tajemnicą służbową lub państwową." Trzeba zauważyć, że pismem z 17 sierpnia 2022 r. organ, odmawiając udostepnienia żądanej informacji, stwierdził końcowo, że "w powyższej sprawie informację publiczną stanowi działalność organów publicznych oraz gospodarowanie mieniem publicznym, a więc komunalnym lub Skarbu Państwa". Tym bardziej niezrozumiałe jest nieudostępnienie żądanej informacji Skarżącemu wskutek uznania, że wydane przez organ decyzje nie stanowią informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ argumentował w szczególności, odnosząc się do wyroku NSA z 30 października 2012 r., I OSK 1696/12, że "pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej". Tezę taką można znaleźć także w nowszym orzecznictwie, np. wyroku NSA z 20 października 2021 r., III OSK 15/21. Podkreślenia jednak wymaga, że wyroki te zapadły w odmiennych stanach faktycznych – rozstrzygnięcia dotyczyły sytuacji domagania się przez określone podmioty dokumentów prywatnych kierowanych do organu administracji publicznej. W drugim ze wskazanych wyroków Sąd zresztą wyraźnie zaznaczył, że "zgodzić się należy ze stanowiskiem, że przymiot informacji publicznej bez wątpienia posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw". Takim dokumentem niewątpliwie są wydawane przez organ władzy publicznej rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach. Nie jest także zrozumiałe, z jakich względów organ uznał, że wniosek dotyczy sprawy indywidualnej sprawy o charakterze prywatnym, a nie sprawy publicznej. W lakonicznym wniosku z 02 sierpnia 2022 r. Skarżący wniósł jedynie o "przesłanie na adres kancelarii kopii wszelkich decyzji i postanowień wydanych przez Starostwo Powiatowe" odnośnie wskazanej we wniosku nieruchomości, po ich uprzednim zanonimizowaniu, wskazując adres mailowy bądź do "poczty tradycyjnej". Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone przez WSA w Gdańsku w wyroku z 04 sierpnia 2021 r., II SAB/Gd 63/21, że "organ zobowiązany do udostępnienia informacji nie posiada kompetencji do weryfikowania uprawnień strony wnioskującej o udostępnienie informacji publicznej do domagania się ujawnienia treści danych stanowiących informację publiczną, oraz nie posiada uprawnień do oceny, czy i w jakim celu żądane dane są potrzebne, okażą się przydatne, czy też w jaki sposób zostaną wykorzystane przez stronę wnioskującą. Wnioskodawca, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie musi wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego". W wyroku z 07 lipca 2021 r., III OSK 3195/21, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "[p]rawo dostępu do informacji publicznej posiada charakter otwarty i powinno być jak najszersze. Podmioty zobowiązane poza przypadkiem określonym w art. 3 ust. 1 pkt 1 [u.d.i.p.] nie mogą żądać od wnioskodawcy przedstawienia intencji, dla których żąda określonych informacji". W wyroku z 23 czerwca 2022 r., III OSK 4966/21, NSA wskazał, że "ustawodawca celowo w art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadził zapis, zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Toteż zainteresowany obywatel, [...] kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, nie musi wykazywać interesu faktycznego czy prawnego w żądaniu uzyskania informacji publicznej. Nie musi więc podawać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna". Należy także zauważyć, że trudno szukać w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcia "nadużycia prawa do informacji". Jak z kolei stanowi art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W ocenie Sądu odrębną kwestią jest ew. uznanie, że zakres żądanych informacji z uwagi na konieczność wykonania określonych działań (przetworzenia informacji) – wymaga wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w związku z przetworzeniem informacji (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) – co wymaga uprzedniego wezwania wnioskodawcy (v. m.in. wyrok NSA z 28 września 2022 r., III OSK 1410/21), czy że udostępnienie nawet zanonimizowanych decyzji w stosunku do pojedynczej nieruchomości mogłoby prowadzić do naruszenia prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy, co wiązałoby się z koniecznością wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W odniesieniu z kolei do kwestii, którą organ podniósł dopiero na etapie odpowiedzi na skargę, tj. możliwości uzyskania dostępu do żądanych informacji przez Skarżącego w ramach odrębnej ustawy, tj. na podstawie art. 24 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.) i odniósł się do decyzji podziałowych - Sąd zauważa, że wniosek Skarżącego obejmował nie tylko decyzje wydane przez Starostę w odniesieniu do wskazanej we wniosku działki (tym bardziej – wyłącznie podziałowe), ale także postanowienia. Tym samym zakresy tych zbiorów nie są tożsame, zaś organ – abstrahując od tego, czy takie wskazanie byłoby trafne - nie stwierdził nawet, by Skarżący mógł się skutecznie domagać udostępnienia żądanych informacji w tym trybie. Ad (iii) Przechodząc do oceny prawidłowości załatwienia wniosku Skarżącego, należy wskazać, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie tzw. czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, następuje "zwykłym" pismem. W takiej samej formie ("zwykłego" pisma) organ powinien poinformować wnioskodawcę o tym, że żądanej informacji publicznej nie posiada. Natomiast obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział jedynie w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (zob. art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nie ulega wątpliwości, że do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd, Skarżącemu nie udostępniono żądanych we wniosku z 04 sierpnia 2022 r. (data wpływu) informacji. Starosta nie wydał także decyzji odmownej bądź umarzającej postępowanie, ani tym bardziej nie zakwestionował posiadania wnioskowanych informacji (tj. decyzji i postanowień przez siebie wydanych). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Wobec powyższego, Sąd – stwierdziwszy bezczynność Organu (tu: Starosty) w załatwieniu wniosku Skarżącego z 04 sierpnia 2022 r. (data wpływu) – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p. zobowiązał Organ do jego załatwienia w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt 1 sentencji wyroku). Zarazem, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p., Sąd stwierdził, że Organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku w zaskarżonym zakresie (pkt 2 sentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Sąd wziął bowiem pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21.06.2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia (względnie braku zakończenia), lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W tradycyjnym ujęciu "rażącym naruszeniem prawa" jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na akceptację w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Z konieczności logicznej kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu ocenianego jako naruszenie "zwykłe". Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. To przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27.03.2013 r., II OSK 468/13; a także wyroki WSA: z 10.04.2014 r., II SAB/Wr 14/14; z 11.10.2013 r., II SAB/Po 69/13; z 11.03.2015 r., IV SAB/Po 19/15; dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie sytuacja taka, zdaniem Sądu, nie wystąpiła. Organ zareagował bowiem na wniosek Skarżącego terminowo, natomiast pozostawał jedynie w błędnym przekonaniu co do charakteru żądanej przez Skarżącego informacji – co jednak, zdaniem Sądu, nie wynikało ze złej woli Organu, lecz błędnej oceny okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W tym zakresie skarga podlegała oddaleniu (pkt 4 sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania (pkt 5 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu od skargi, w kwocie 100 zł.