II FSK 361/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku H. i H. G. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 361/08 wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej H. i H. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt I SA/Ke 436/07 w sprawie ze skargi H. i H. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia oddalić wniosek o sprostowanie wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 361/08, Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej H. i H. G. - uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt I SA/Ke 436/07, wydany w sprawie z ich skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 czerwca 2007 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r., zasądzając jednocześnie od organu na rzecz Strony kwotę 2000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jak wynika z akt sprawy, w skardze do Sądu I instancji Strona wskazała wartość przedmiotu sporu na kwotę 105 963 zł, w konsekwencji czego określono wpis w wysokości 2000 zł (który uiszczono nie kwestionując prawidłowości zarządzenia w tym przedmiocie). W skardze kasacyjnej natomiast jako wartość przedmiotu sporu wskazano kwotę 10 963 zł, w wpis uiszczono w wysokości 1000 zł (jako połowę wpisu uiszczonego od skargi). Zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej Skarżący również nie kwestionowali. Pismem z dnia 29 września 2009 r. (5 października 2009 r. - data nadania) Strona wniosła o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. W petitum pisma ponownie wskazano jako wartość przedmiotu sporu kwotę 10 963 zł. Zdaniem Skarżących wynagrodzenie pełnomocnika wynosi 1800 zł, uiszczone koszty sądowe 1000 zł, a zatem - po zsumowaniu - należało zasądzić Stronie 2800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony. Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009, wyd. III). W rozpatrywanej sprawie, przy założeniu, że to kwota wskazana pierwotnie w skardze (105 963 zł) stanowi wartość przedmiotu sporu - koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej powinny wynosić 1800 zł. Uznając jednakże, iż wartością przedmiotu sporu jest kwota wskazana w skardze kasacyjnej i powtórzona we wniosku o sprostowanie wyroku (10 963 zł) - wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu kasacyjnym wynosiłoby w niniejszej sprawie 1200 zł. W takiej sytuacji konsekwentnie też należałoby ponownie przeliczyć wysokość wpisu od skargi i skargi kasacyjnej. Wskazując na ewentualną konieczność weryfikowania wartości przedmiotu sporu w sprawie, uznać należy, iż prawidłowe ustalenie wysokości kosztów postępowania kasacyjnego nie jest kwestią sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej czy błędu rachunkowego. Konieczność poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych oznacza bowiem, iż nie można mówić o "niebudzącej wątpliwości i bezspornej" omyłce, a zatem w niniejszej sprawie nie jest możliwe zastosowanie trybu określonego w art. 156 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.