II SA/Kr 1073/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2020 roku, znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego skargę oddala UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki decyzją z dnia 11.04.2016r, znak: ROiK [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (tekst jednolity z 2016r. poz. 290 z późn. zm., dalej u.p.b.), nałożył na inwestora Firma D obowiązek sporządzenia i przedstawienia następujących dokumentów dotyczących realizacji inwestycji (...) ,,spięcia sieci wodociągowej IV etapu i przyłącza wod.-kan. dla inwestycji pn.: Budynki usługowo-mieszkalne — budynki B3, B4, C7 i C8 z parterami przeznaczonymi na jednostki mieszkalne jako etap IV Zespołu Usług Publicznych przy ul. [...] w K. na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (...), realizowanej w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 11.05.2010r., znak:[...] - 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z opiniami , uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami (...)Projekt budowlany zamienny winien uwzględniać wszystkie zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych mających na celu doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem, w tym także zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi (...) jak również zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, a w szczególności z ustaleniami decyzji WZiZT w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania, w terminie do dnia 30.09.2016r. Odwołanie od tej decyzji złożyła Firma D, podnosząc naruszenie art. 107 i art. 7 oraz art. 77 kpa, poprzez pominięcie, iż inwestycja realizowana była zgodnie z projektem budowlanym, a zatem błędnie stwierdzono odstępstwa, nadto przyjęto inwestycję do użytkowania w 2010r. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia 9 lipca 2020r. Znak:WOB.7721.310.2016.MWOR, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 u.p.b., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie naprawcze przed organem I instancji zostało wszczęte w związku z powołanym na wstępie pismem Firma A w którym wskazano, iż inwestor zrealizował wodociąg z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych, dotyczących odległości podstawowych obiektów budowlanych od gazociągów wysokiego ciśnienia, zawartych w Rozporządzeniu Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14.11.1995r. i nie spełnił warunku uzgodnienia, ustalonego pismem Firma A z dnia 24.04.2010r, znak: [...] Inwestor realizował inwestycję na wskazanych w niej działkach budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę z dnia 24.02.2006r., znak: [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 17.11.2009r. znak: [...] i zmienionej kolejną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 11.05.2010r. znak: [...] W toku czynności kontrolnych nie stwierdzono zmiany ani przebiegu sieci ani innych odstępstw od zatwierdzonych kolejnymi decyzjami projektów budowlanych. Powołany przez PINB przepis art. 50 ust. 1 u.p.b. zawiera w czterech punktach wyczerpujące wyliczenie przyczyn, uzasadniających wstrzymanie robót budowlanych. Tak więc postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych może być wydane, jeżeli są one wykonywane: - bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub - w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub - na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. l (na podstawie nieprawidłowo dokonanego zgłoszenia) lub - w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Oznacza to, iż na podstawie tego przepisu nie może nastąpić wstrzymanie robót budowlanych, a w konsekwencji wdrożenie postępowania naprawczego, ze względu na inne przyczyny. Jak podkreśla się w orzecznictwie, powodem wstrzymania robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.b. oraz dalszych działań organów nadzoru budowlanego nie może być również wadliwość pozwolenia na budowę, a w szczególności jego sprzeczność z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie projektu zagospodarowania terenu. Kwestie te pozostają w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. i stanowiskiem doktryny, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, zawsze sprawdza organ właściwy w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzji tej, w świetle art. 16 § l KPA przysługuje domniemanie mocy obowiązującej i domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku NSA (N) z dnia 07.03.2019r.,sygn. II OSK 908/17: Właściwe rozumienie wynikającej z art. 50 ust. l pkt 4 u.p.b. wzajemnej relacji postępowania naprawczego oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, determinuje uznanie, że nie jest możliwe w postępowaniu naprawczym podważenie zgodności inwestycji z przepisami prawa w sytuacji, gdy inwestycja ta została zrealizowana bez odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, a jednocześnie nie doszło do uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. (...)... legalność zrealizowanego obiektu budowlanego wynika z treści udzielonego inwestorowi pozwolenia, co uniemożliwia zakresem autonomicznego badania podejmowanego w postępowaniu naprawczym obejmować zgodności robót budowlanych z "przepisami" w znaczeniu przyjętym w art. 50 ust. l pkt 4 u.p.b., jeżeli zostały one zatwierdzone wcześniejszą decyzją organu administracji architektoniczno-budowlanej, która korzysta z domniemania jej zgodności z prawem. Jeżeli w takim przypadku zrealizowany obiekt budowlany narusza określone wymagania, w szczególności nie spełnia warunków technicznych, jakim powinien podlegać, zastrzeżenia we właściwej formie procesowej powinny zostać skierowane względem udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę jako aktu, w oparciu o który tenże inwestor zrealizował sporną inwestycję. MWINB odniósł do treści pisma Firma A z 24.04.2010 r., znak: [...], traktowanego jako "uzgodnienie", o którym mowa w art. 35 ust. l pkt 3 u.p.b. wskazując, iż w dniu wydania decyzji przez PMK z dnia 11.05.2010r. znak: [...], pismo to nie stanowiło "uzgodnienia", o którym mowa w art. 32 ust. l pkt 2 u.p.b. dla zamierzonych rozwiązań projektowych, bowiem projekt zagospodarowania terenu z przebiegiem wodociągu w zbliżeniu do istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia naruszał przepisy techniczno-budowlane (Rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14.11.1995r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe), wskazane przez operatora, Firma A Uzgodnienie (w odróżnieniu od opiniowania) jest sposobem wyrażania w sprawie przez określony podmiot stanowiska, które jest dla organu stanowiącego wiążące. Uzgodnienie zatem w tym rozumieniu polega na "wyrażeniu zgody, a więc aktu woli podmiotu uzgadniającego, na treść zawartą w przedstawionym projekcie. Zatem uzgodnienie oznacza wyrażenie zgody na coś, co jest "uzgadniane". Takiej zgody w piśmie nie ma. Wyrażono w nim "zgodę" na proponowany przebieg wodociągu przy założeniu, że otaczająca istniejąca infrastruktura sieciowa w terenie (gazociąg) zostanie wcześniej przebudowana, a więc "zgoda" dotyczy stanu nieistniejącego. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie, poprawność złożonej dokumentacji budowlanej nie może być sprawdzana przez organ tylko i wyłącznie od strony formalnej, w oderwaniu od jej treści, bowiem o wartości merytorycznej dokumentacji budowlanej (w tym wymaganych prawem uzgodnień ) decyduje to, co rzeczywiście zostało w niej wyrażone. W ocenie MWINB pismo Firma A z dnia 23.04.2010r., znak: [...] nie uzgadniało projektu wodociągu w stanie faktycznym, przedstawionym w projekcie budowlanym. Niezgodność z przepisami usytuowania istniała zatem w dacie zatwierdzania projektu. PINB uznał, iż Inwestor, wskazanego w decyzji PMK warunku - tj. uzyskania pozwolenia na budowę i przebudowy gazociągu wysokiego ciśnienia na odcinku, w którym zbliża się na odległość mniejszą niż 15 do wodociągu — do dnia wydania nin. rozstrzygnięcia - nie wykonał i roboty prowadzono z naruszeniem innych warunków pozwolenia na budowę. Przy takim założeniu zasadne jest zatem rozważenie, czy do likwidacji tak określonego naruszenia prawa i egzekwowania warunku, sformułowanego w decyzji o pozwoleniu na budowę (co w konsekwencji oznaczałoby wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę do czasu jego wykonania przez inwestora) był uprawniony Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Skoro postępowanie w trybie określonym w art. 50 i 51 u.p.b. wszczynane jest w sytuacji stwierdzenia przez organ stanu sprzecznego z przepisami prawa, to obowiązkiem organu jest wskazanie konkretnej normy prawnej będącej przepisem prawa, której naruszenie tworzy stan sprzeczności z prawem. W związku z powyższym istotą postępowania legalizacyjnego, prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego w oparciu o wskazane powyżej przepisy jest doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych. Jeżeli w trakcie prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania okaże się, że wykonane roboty budowlane naruszają prawo w sposób nie dający się usunąć, wówczas organ jest zobowiązany zastosować art. 51 ust. l pkt l i wydać decyzję zakazującą prowadzenia dalszych robót budowlanych, nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze. W niniejszej sprawie, w związku ze stwierdzonym przez organ I instancji odstąpieniem od warunku określonego w decyzji PMK z dnia 11.05.2010r. znak: [...], PINB nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu zamiennego. Mimo braku określenia w sentencji decyzji, co powinien zawierać projekt budowlany zamienny (co stanowi samoistną przesłankę do stwierdzenia wadliwości ww. decyzji) intencją PINB było objęcie nim "przebudowy" spornego odcinka gazociągu, co po uzyskaniu przez inwestora decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego i pozwoleniu na wznowienie robót (art. 51 ust.4 u.p.b.) pozwoliłoby na realizację rozszerzonej inwestycji, dzięki czemu usunięta zostałaby zaistniała kolizja sieci, a tym samym inwestycja zostałaby doprowadzona do stanu zgodnego z prawem. Inne uzasadnienie tego nakazu nie miałoby logicznych podstaw, bowiem sporządzenie projektu zamiennego dla inwestycji (wodociągu), zrealizowanej bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego byłoby całkowicie zbędne. Jednak przepisy u.p.b. nie dają podstawy do wydania decyzji nakładającej na osobę fizyczną lub prawną obowiązku ubiegania się o pozwolenie na budowę odrębnej inwestycji w szczególności, gdy osoba ta nie wyraża woli podejmowania takiej działalności inwestycyjnej, a do tego sprowadzałby się przyjęty tryb naprawczy. Zastępowanie w kwestii woli inwestora i zmuszanie go do podejmowania działalności inwestycyjnej wykracza poza zadania i uprawnienia organu nadzoru budowlanego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14.05.2014r., sygn. II SA/Go 190/14, LEX nr 1485710, oraz wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 lipca 2013r., sygn. akt II SA/Go 233/13). Nadto z dniem 28.12.2010r. weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda. W rozporządzeniu tym wskazano Wojewodę jako organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w sprawach dotyczących sieci przesyłowych, w rozumieniu art. 3 pkt 11a ustawy Prawo energetyczne, w tym sieci gazowych wysokiego ciśnienia. Tym samym, w sprawach nadzorowych dotyczących inwestycji j.w., właściwy jest zgodnie z art. 83 ust.3 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. PINB w K. Powiat Grodzki nie posiadał kompetencji do prowadzenia postępowań naprawczych, których przedmiotem jest sieć przesyłowa - gazociąg wysokiego ciśnienia. Dodatkowo projekt budowlany zamienny, o którym mowa w art. 51 ust.l pkt 3 u.p.b., nie może dotyczyć inwestycji innej, niż objęta projektem budowlanym, zatwierdzonym w decyzji o pozwoleniu na budowę. Projekt budowlany zamienny zastępuje projekt pierwotny, po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 36a u.p.b. Może więc dotyczyć inwestycji tożsamej przedmiotowo i obszarowo z inwestycją objętą pozwoleniem na budowę. Zakładając, że żądany przez organ i instancji projekt zamienny miałby obejmować przebudowę gazociągu, między projektami zachodziłaby rozbieżność w zakresie przedmiotu - obiektów przedsięwzięcia, a przede wszystkim w zakresie ich lokalizacji na działkach budowlanych. Oznacza to, że nie może być tu mowy o tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektów objętych projektem budowlanym zamiennym; zmiana w istocie zmierzałaby do realizacji całkiem odmiennego, nowego przedsięwzięcia. Ponadto brak jest podstaw prawnych w trybie przewidzianym przepisami art. 50, 51 u.p.b. do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia projektu zamiennego dla obiektu, dla którego nigdy nie istniał zatwierdzony projekt pierwotny. Z powyższego wynika, że decyzja o nałożeniu projektu budowlanego zamiennego nie doprowadzi inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Przebudowa sieci gazowej zgodnie z art. 29 ust.2 pkt 11 nie wymagała w 2010r. i obecnie, uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W piśmie Firma A wyraźnie wskazuje się na "przebudowę gazociągu na odcinku, w którym przewód wodociągowy zbliża się na odległość mniejszą niż 15m do gazociągu". Zatem również w obecnym stanie prawnym, skoro brak obowiązku uzyskania pozwolenia na przebudowę gazociągu w trybie art. 28 u.p.b., to brak jest również podstaw do nakładania obowiązku sporządzenia projektu zamiennego i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót dla takiej inwestycji. Odnosząc się do podkreślanej przez inwestora w pismach procesowych i w odwołaniu okoliczności dokonywania zawiadomień o zakończeniu budowy, organ odwoławczy podał, iż po analizie kopii dokumentów dołączonych do zawiadomień inwestora z dnia 05.02.2007r., akta PINB [...] oraz z dnia 04.10.2010r., akta PINB: ROiK [...]), inwestor nie był wprawdzie zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego wodociągu oraz przyłączy wod.-kan. ( kat. XXVI obiektu budowlanego), ale dokonane zgłoszenia zakończenia budowy, dotyczące tylko części realizowanego obiektu, nie zostały dokonane prawidłowo, mimo braku sprzeciwu organu. Są zatem prawnie nieskuteczne. "Funkcja i istota terminu do wniesienia sprzeciwu w trybie art. 54 u.p.b. wskazuje, że termin ten jest terminem prawa materialnego. Upływ terminu skutkuje, co do zasady, nabyciem przez zgłaszającego uprawnienia do przystąpienia do użytkowania zrealizowanego obiektu. Zaznaczyć jednakże należy, że prawnie skuteczne jest zawiadomienie o zakończeniu budowy tylko w odniesieniu do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę. Nie sposób bowiem przyjąć, że powiadomienie organu takim zgłoszeniem będzie oznaczało legalizację, w przypadku jej popełnienia, samowoli budowlanej (wyrok WSA w Krakowie z dnia 01.12.2015r sygn. II SA/Kr 1083/15). Skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy może dotyczyć jedynie całości obiektu budowlanego, zrealizowanego zgodnie z pozwoleniem na budowę (zgodnie z protokołem ZUDP z dnia 08.03.2005r: od punktu "l" do punktu "22"). Ponadto inwestor pominął w zgłoszeniach odcinki wodociągu (przewiertu) pod ul. [...] oraz część od ul. [...]. Nieskutecznie dokonane zgłoszenie nie stanowi przeszkody do podjęcia ewentualnych działań naprawczych względem przedmiotowej inwestycji. MWINB odniósł się też do treści wyjaśnień, zawartych w piśmie Firma A . Oddział w T. z dnia 22.11.2019r., znak [...] W piśmie zawierającym prośbę o wyjaśnienia MWINB wskazał, iż przebieg spornego odcinka sieci wodociągowej Wl-WH został uzgodniony protokołem Zespołu Koordynującego Usytuowanie Projektowanych Sieci Uzbrojenia Terenu UMK z dnia 25.08.2009r., znak: [...] (z udziałem Firma A ), w którym stwierdzono bezkolizyjność projektowanego odcinka od punktu "3" do punktu "9". Przedmiotowy odcinek sieci został wykonany po trasie zgodnej z rym uzgodnieniem i projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją PMK z dnia 17.11.2009r, znak: [...], zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę PMK nr [...] z dnia 24.02.2006r., znak [...] Organ nie podziela stanowiska, że przedstawiciel Firma A na naradzie koordynacyjnej pełni jedynie funkcję konsultanta. Zgodnie z art. 7d pkt 2 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (dalej: PGK), do zadań starosty należy w szczególności koordynacja usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu. W świetle treści art. 28b PGK Sytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu na obszarach miast oraz w pasach drogowych na terenie istniejącej lub projektowanej zwartej zabudowy obszarów wiejskich koordynuje się na naradach koordynacyjnych organizowanych przez starostę. Nie sposób przyjąć, iż pozytywny protokół ZKUPSUT nie stanowi uzgodnienia projektowanych sieci. O tym bowiem, iż jest to "uzgodnienie" przesądza bowiem a contrario treść art. 28 d PGK. Wskazany w piśmie z dnia z dnia 22.11.2019r. protokół ZKUPSUT z dnia 23.11.2009r. sporządzono już po wydanej decyzji z dnia 17.11.2009r,. zatwierdzającej sporny przebieg wodociągu. Nadto przedmiotem kolejnej decyzji zmieniającej z 2010r. nie była zmiana trasy wodociągu, bowiem trasa ta została zatwierdzona w decyzji poprzedniej. Inwestor nabył zatem prawo do realizacji wodociągu po trasie objętej zatwierdzonym projektem z 2009r. Wniosek o kolejną zmianę pozwolenia na budowę dotyczył jedynie zmiany projektowanego odcinka wodociągu w zakresie niwelety i średnicy rurociągu, a nie jego przebiegu. Zgodnie z treścią art. 36 ust.l i wnioskiem inwestora, pozostałe warunki decyzji dotychczasowych miały pozostać bez zmian. Uzgodniona wcześniej trasa wodociągu, zatwierdzona w decyzji z dnia 17.11.2009r., nie była przedmiotem wniosku inwestora o kolejną zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami organ wystąpił do Wojewody [...] o rozważenie weryfikacji decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta K. z dnia 11.05.2010r. znak: [...] w trybie przewidzianym przepisami K.p.a. W odpowiedzi zawartej w piśmie MUW z dnia 25.06.2020r. stwierdzono, iż organ nie znalazł podstaw uzasadniających wzruszenie badanej decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności. Na podstawie analizy akt sprawy, w tym dokumentów złożonych przez inwestora do zawiadomień o zakończeniu budowy oraz wykładni systemowej przepisów prawa nie można stwierdzić, iż wodociąg został wykonany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę (w rozumieniu art. 36a ust.5 i 5a u.p.b.), uzasadniający wdrożenie postępowania naprawczego, uregulowanego w przepisach art. 50 ust.l i 51 ust.l pkt 3 u.p.b., dla którego właściwy byłby PINB w K.. MWINB podkreślił, że wskazane w piśmie Firma A Oddział w T. z dnia 01.09.2010r. naruszenie przepisów, związane z usytuowaniem projektowanego wodociągu (a zatem w zakresie zagospodarowania terenu) istniało już w chwili zatwierdzania projektu budowlanego z przebiegiem trasy decyzją z dnia 17.11.2009r. znak: [...] Ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje w obiegu prawnym, kreuje po stronie inwestora uprawnienie do realizacji inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem zamiennym. Przedmiotowy wodociąg został wykonany zgodnie z projektem, zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę z dnia 24.02.2006r. znak: [...], zmienioną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 17.11.2009r. znak: [...] i kolejną decyzją PMK z dnia 11.05.2010r. znak: [...] Jak wykazano na wstępie, organ nadzoru budowlanego nie posiada kompetencji, by niezgodność z przepisami, istniejącą w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu usunąć. Ponadto ani przepis art. 41 ust. 4 u.p.b. nakładający na inwestora obowiązek zawiadomienia o terminie rozpoczęcia robót budowlanych właściwy organ, ani żaden inny przepis nie obliguje organu nadzoru budowlanego do weryfikacji, czy inwestor może przystąpić do wykonywania inwestycji w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, nawet bowiem brak zawiadomienia j.w. nie wywołuje bezpośrednio skutków prawnych w sferze oceny legalności rozpoczętej budowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył Firma A zarzucając naruszenie: - przepisów § 110 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013r. poz. 640) oraz poprzedzających go przepisów rangi Rozporządzenia i przyjęcie, że brak jest w niniejszej sprawie przepisów bezwzględnie obowiązujących określających wymagane odległości obiektu budowlanego (przewodu wodociągowego oraz kanalizacji sanitarnej) w odniesieniu do gazociągu wysokiego ciśnienia DN200, dolot do stacji gazowej [...] w rejonie ul. [...] w K.; - art. 50 ust. 1 pkt 2 u.p.b. poprzez przyjęcie, że naruszenie przepisów i norm bezwzględnie obowiązujących określających odległości od gazociągu wysokoprężnego na skutek lokalizacji obiektu budowlanego (przewodu wodociągowego oraz kanalizacji sanitarnej) nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. W uzasadnieniu podkreślono, że na działkach oznaczonych numerem ewidencyjnym [...], [...], [...], [...] obręb [...] w rejonie ul. [...] inwestor - Firma D wykonał obiekt budowlany w postaci przewodu wodociągowego oraz kanalizacji sanitarnej. Obiekt ten został wykonany w kolizji z gazociągiem wysokoprężnego DN 200 i zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż 15 m, czyli odległości jakiej ze względów bezpieczeństwa przewidują przepisy wykonawcze wydane w oparciu o prawo budowlane. Przedmiotowy gazociąg został wybudowany i przekazany do eksploatacji w latach 60-tych XX wieku. Natomiast inwestycja wykonywana przez Firma D to ostatnie lata. Kwestia dotycząca określenia minimalnych odległości od gazociągów była na przestrzeni lat istnienia wyżej wskazanego gazociągu wysokoprężnego DN200 uregulowana początkowo przepisami wytycznych, tj.: "Wytycznymi Ministra Przemysłu Ciężkiego dotyczących projektowania budowy i eksploatacji urządzeń gazowniczych w zakresie rozprowadzania, magazynowania i oczyszczania gazu" z listopada 1959r., a następnie "Wytycznymi Ministra Górnictwa i Energetyki dotyczących projektowania i budowy gazociągów magistralnych" z 1965r. Od 1 października 1971 r. obowiązywała norma branżowa określająca odległości bezpieczne, dotyczące lokalizacji różnych obiektów, nie związanych z siecią gazową, względem gazociągów i stacji gazowych, ustanowiona przez Ministra Górnictwa i Energetyki w dniu 18 marca 1971 r. (M. P. z 1971 r. Nr 30, poz. 193) – norma 71/8976/31 - "Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi". Następnie wydane zostało rozporządzenie Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1978r. Nr 21 poz. 94). Zgodnie z § 5 tegoż rozporządzenia minimalne odległości sieci gazowych od obiektów terenowych, zapewniające bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki, jakie powinny być zachowane w stosunku do obiektów terenowych, określały odrębne przepisy, co w praktyce oznaczało normy branżowe. Kolejne rozporządzenie Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989r. w sprawach warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 1989r. Nr 45 poz. 243) wprowadziło po raz pierwszy uregulowaną aktem mającym rangę aktu powszechnie obowiązującego minimalne odległości sieci gazowej od obiektów terenowych. Zgodnie z § 5 ust. 1 tegoż rozporządzenia minimalne odległości sieci gazowej od obiektów terenowych określa załącznik do rozporządzenia. W świetle zaś § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia minimalne odległości sieci gazowej, o których mowa w ust. 1, mają odpowiednie zastosowanie przy ustalaniu odległości projektowanych obiektów terenowych w stosunku do istniejących gazociągów i stacji gazowych. Postanowienie § 52 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przepisy rozporządzenia nie dotyczą sieci gazowych wybudowanych przed dniem wejścia wżycie rozporządzenia, a także sieci gazowych, dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Kolejne rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 139, poz. 686) wprowadziło pojęcie odległości podstawowych, które to odległości określają załączniki nr 1 i 2 do rozporządzenia (§ 6 ust. 1 cyt. Rozporządzenia). W § 6 ust. 3 tego rozporządzenia normodawca wskazał, iż wymagania dotyczące odległości podstawowych stosuje się do ustalania odległości projektowanych obiektów budowlanych w stosunku do istniejących gazociągów oraz do projektowanych gazociągów w stosunku do istniejących obiektów budowlanych. Postanowienie § 91 tego rozporządzenia stanowi zaś, iż przepisów rozporządzenia nie stosuje się do gazociągów, stacji gazowych, punktów redukcyjnych i tłoczni wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, a także gazociągów, stacji gazowych, punktów redukcyjnych i tłoczni, dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. W Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U, z 2001 r. Nr 97 poz. 1055) zaniechano ustalania odległości innych obiektów od gazociągów, wprowadzając nowe pojęcie tzw. strefy kontrolowanej. W słowniczku rozporządzenia (§ 2 pkt 5) przez pojęcie strefa kontrolowana rozumie się "obszar wyznaczony po obu stronach gazociągu, w którym operator sieci gazowej podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłową eksploatację gazociągu". Dla gazociągów układanych w ziemi i nad ziemią powinny być wyznaczone, na okres eksploatacji gazociągu, strefy kontrolowane, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu. W strefach kontrolowanych operator sieci gazowej powinien kontrolować wszelkie działania, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu. W strefach kontrolowanych nie należy wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów, sadzić drzew oraz nie powinna być podejmowana żadna działalność mogąca zagrozić trwałości gazociągu podczas jego eksploatacji. Dopuszcza się, za zgodą operatora sieci gazowej, urządzanie parkingów nad gazociągiem. Jeżeli w planach uzbrojenia podziemnego nie przewidziano, dla gazociągów układanych w pasach drogowych na terenach miejskich i wiejskich, stref kontrolowanych o szerokości określonej w ust. 6, należy je ustalić w projekcie budowlanym gazociągu. Jednocześnie w § 89 wprowadzono regulację, zgodnie z którą przepisów rozporządzenia nie stosuje się do gazociągów, stacji gazowych, punktów redukcyjnych, tłoczni i magazynów gazu wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Następnie w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013r. poz. 640) w § 110 wprowadzono zasadę Dla gazociągów wybudowanych: 1) przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydana pozwolenie na budowę, 2) w okresie od dnia 12 grudnia 2001 r. do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub dla których w tym okresie wydano pozwolenie no budowę - stosuję się szerokość stref kontrolowanych określona w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Badanie treści przepisów wytycznych, norm branżowych oraz treści przepisów wykonawczych z roku 1978, z roku 1989, z roku 1995, z roku 2001 i z roku 2013 prowadzi do wniosku, iż w stosunku do gazociągu wybudowanego w lotach 60 - tych XX wieku należy stosować wyżej przywołane przepisy. Jedynie tako wykładnio wprost gramatycznego brzmienia przepisów intertemporalnych kolejnych rozporządzeń daje się pogodzić z racją dyktowaną względami bezpieczeństwa, zważywszy no okoliczność wcześniejszego realizowania sieci gazowych przy daleko bardziej niedoskonałych materiałach, technologiach, niższych standardach obowiązujących wykonawców, stąd oczywiście rodzącego konieczność bardziej rygorystycznych obwarowań celem zachowania stanu niestwarzającego zagrożenia dla ludzi i mienia, także dla później już wznoszonych obiektów budowlanych. Prezentowane poglądy zostały podzielone przez Naczelny Sad Administracyjny rozpoznający sprawę o podobnym charakterze, w wyroku o sygn. akt II OSK 1971/11 z dnia 19 lutego 2013r. że odesłanie do norm nienależących do systemu prawa jest wiążące dla podmiotu stosującego prawo, gdy taki nakaz formułuje przepis prawa powszechnie obowiązującego zawierający odesłanie. W świetle § 110 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013r. poz. 640) dla gazociągów wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę, stosuje się szerokość stref kontrolowanych określoną w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Przepisy wyżej przywołanych aktów prawnych z okresu budowy przedmiotowego gazociągu wprowadzały dużo ostrzejsze wymogi, jakie musiały zostać spełnione w procesie budowy sieci gazowej w stosunku do obecnych wymogów. Różnica dotyczy m.in,: • konieczności zastosowania rur o wyższych parametrach wytrzymałościowych i jakościowych. • nowocześniejszej zgodnej z obowiązującymi standardami europejskimi technologii spawania i badania spoin rurociągów. • wyższej wartości ciśnienia próby wytrzymałości i szczelności, którą należy poddać gazociąg przed oddaniem go do eksploatacji. • konieczności zastosowania rur zabezpieczonych fabrycznie powłoką z tworzyw sztucznych, • możliwości wykonania sieci gazowych tylko przez wykonawców posiadających certyfikowane systemy jakości. Narzucenie tak ostrego reżimu inwestycyjnego prowadzi do diametralnej zmiany wymaganych odległości, jakie należy zachować przy realizacji obiektów terenowych. Odległości, które zdaniem skarżącego powinny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, a które powodują bezpieczne użytkowanie gazociągu wysokoprężnego DN 200, to dla obiektu budowlanego (przewodu wodociągowego oraz kanalizacji sanitarnej) -15 m. Obiekt budowlany (przewód wodociągowy oraz kanalizacji sanitarnej, będący przedmiotem sprawy zlokalizowany został w odległości mniejszej niż 15 m od wysokoprężnego gazociągu PN 200. Tak wiec obiekt ten w sposób oczywisty narusza obowiązujące przepisy, a przez to stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. Istniejąca sytuacja w sposób obiektywny narusza przepisy bezwzględnie obowiązujące wymienionych aktów prawnych, a przez to stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, mienia oraz zagrożenia dla środowiska. W momencie budowy przedmiotowego przewodu wodociągowego i kanalizacji sanitarnej istniał już na gruncie gazociąg wysokiego ciśnienia DN 200, co obligowało inwestora do realizacji jego zamierzenia inwestycyjnego w zgodzie z obowiązującymi normami bezpieczeństwa, określającymi minimalne odległości sytuowania obiektów budowlanych względem gazociągu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 23 listopada 2020 r. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 27, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku bezzasadności skargi, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję organu I instancji i umarzająca postępowanie przed organem I instancji jest prawidłowa. Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że w kontrolowanym postępowaniu nałożenie obowiązku projektu zastępczego nie miało podstaw prawnych. Inwestor realizował inwestycję na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta K. z dnia 24.02.2006r., znak: [...] zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 17.11.2009r. znak: [...] i zmienionej kolejną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 11.05.2010r. znak: [...] na wskazanych w decyzji działkach budowlanych. W toku czynności kontrolnych nie stwierdzono zmiany ani przebiegu sieci ani innych odstępstw od zatwierdzonych kolejnymi decyzjami projektów budowlanych. Powołany przez PINB przepis art. 50 ust. 1 u.p.b. zawiera wyczerpujące wyliczenie przyczyn, uzasadniających wstrzymanie robót budowlanych. Tak więc postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych może być wydane, jeżeli są one wykonywane: - bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub - w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub - na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. l (na podstawie nieprawidłowo dokonanego zgłoszenia) lub - w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zatem na podstawie tego przepisu nie może nastąpić wstrzymanie robót budowlanych, a w konsekwencji wdrożenie postępowania naprawczego, ze względu na inne przyczyny. Jak podkreśla się w orzecznictwie, powodem wstrzymania robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.b. oraz dalszych działań organów nadzoru budowlanego nie może być również wadliwość pozwolenia na budowę, a w szczególności jego sprzeczność z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie projektu zagospodarowania terenu. Kwestie te pozostają w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. i stanowiskiem doktryny, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, zawsze sprawdza organ właściwy w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzji tej, w świetle art. 16 § 1 kpa przysługuje domniemanie mocy obowiązującej i domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 07.03.2019r.,sygn. II OSK 908/17). Zatem właściwe rozumienie wynikającej z art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b. wzajemnej relacji postępowania naprawczego oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, determinuje uznanie, że nie jest możliwe w postępowaniu naprawczym podważenie zgodności inwestycji z przepisami prawa w sytuacji, gdy inwestycja ta została zrealizowana bez odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, a jednocześnie nie doszło do uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Legalność zrealizowanego obiektu budowlanego wynika z treści udzielonego inwestorowi pozwolenia, co uniemożliwia zakresem autonomicznego badania podejmowanego w postępowaniu naprawczym obejmować zgodności robót budowlanych z "przepisami" w znaczeniu przyjętym w art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b., jeżeli zostały one zatwierdzone wcześniejszą decyzją organu administracji architektoniczno-budowlanej, która korzysta z domniemania jej zgodności z prawem. Jeżeli w takim przypadku zrealizowany obiekt budowlany narusza określone wymagania, w szczególności nie spełnia warunków technicznych, jakim powinien podlegać, zastrzeżenia we właściwej formie procesowej powinny zostać skierowane względem udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę aktu, w oparciu o który tenże inwestor zrealizował sporną inwestycję. Nadto zasadnie skarżony organ ocenił, iż organ I instancji błędnie przyjął, że nastąpiło odstąpienie od projektu budowlanego. Okoliczności uznane za odstępstwa takimi nie są. Na podstawie analizy akt sprawy, jak również dokumentów złożonych przez inwestora do zawiadomień o zakończeniu budowy nie można było bowiem stwierdzić, iż wodociąg został wykonany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę w rozumieniu art. 36a ust.5 i 5a u.p.b. Wskazane przez skarżącego naruszenie przepisów, związane z usytuowaniem projektowanego wodociągu (a zatem w zakresie zagospodarowania terenu) istniało już w chwili zatwierdzania projektu budowlanego z przebiegiem trasy decyzją z dnia 17.11.2009r. znak: [...] Ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje w obiegu prawnym, stanowi podstawę do realizacji inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem zamiennym. Przedmiotowy wodociąg został wykonany zgodnie z projektem, zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę z dnia 24.02.2006r. znak: [...], zmienioną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 17.11.2009r. znak: [...] i kolejną decyzją PMK z dnia 11.05.2010r. znak: [...] [...] Jak wyżej wskazano za wadliwą można uznać ewentualnie decyzję o pozwoleniu na budowę. Skoro wodociąg zgodny jest z projektem, to decyzja zatwierdzająca projekt jest wadliwa, nie ma zatem podstaw do nakładania obowiązku przedkładania projektu zastępczego. W kontrolowanej sprawie decyzją nr [...] z dnia 24.02.2006 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Firma D w K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: "Spięcie sieci wodociągowej, sieć wodociągowa IV etapu i przyłącza wod-kan dla inwestycji pn: Budynki usługowo-mieszkalne - budynki [...] z parterami przeznaczonymi na jednostki mieszkalne dla osób starszych jako etap IV Zespołu Usług Publicznych", adres zamierzenia budowlanego: ul. [...] w K., lokalizacja na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...] K. - [...], Następnie decyzją nr [...] z dnia 17.11.2009r. znak: [...] Prezydent Miasta K. zmienił decyzję nr [...] z dnia 24 lutego 2006 r. znak: [...] i zatwierdził projekt budowlany zamienny w zakresie zmiany trasy spięcia sieci wodociągowej na odcinku Pl - P2 na działkach nr [...] i [...] (powstała z podziału działki nr [...]) obr. [...] Potem decyzją nr [...] z dnia 11.05.2010r. znak: [...] Prezydent Miasta K. zmienił decyzję nr [...] z dnia 24.02.2006r. znak: [...], zmienioną decyzją nr [...] z dnia 17.11.2009r. znak: [...] i zatwierdził projekt budowlany zamienny w zakresie zmiany średnicy i niwelety sieci wodociągowej na odcinku W l – WH na działkach nr [...], [...], [...], [...] (powstałe z działki nr [...]) obr. [...] [...]; w decyzji tej zawarto następujące zastrzeżenie: Zgodnie z powołanym powyżej pismem Firma A . z dnia 23.04.2010 r., przed rozpoczęciem prac związanych z budową przewodu wodociągowego oraz kanalizacji sanitarnej istniejący gazociąg wysokiego ciśnienia DN200, PN63 dolot do stacji gazowej [...] należy przebudować na odcinku, w którym przedmiotowa infrastruktura zbliża się na odległość mniejszą niż 15,0 m od ww. gazociągu. Po jego przebudowie i włączeniu do czynnej sieci przesyłowej można przystąpić do prac budowlanych przewodu wodociągowego oraz kanalizacji sanitarnej. Na przebudowę gazociągu należy uzyskać stosowne dokumenty w Wydziale Architektury i Urbanistyki UMK. Zatem w decyzji tej nie było wymogu uzgodnienia z Firma A Z kolei samo ich pismo z dnia z dnia 22.11.2019r. czy protokół ZKUPSUT z dnia 23.11.2009r. sporządzono już po wydanej decyzji z dnia 17.11.2009r. zatwierdzającej sporny przebieg wodociągu. Nadto przedmiotem kolejnej decyzji zmieniającej z 2010r. nie była zmiana trasy wodociągu, bowiem trasa ta została zatwierdzona w decyzji poprzedniej. Inwestor nabył zatem prawo do realizacji wodociągu po trasie objętej zatwierdzonym projektem z 2009r. Wniosek o kolejną zmianę pozwolenia na budowę dotyczył jedynie zmiany projektowanego odcinka wodociągu w zakresie niwelety i średnicy rurociągu, a nie jego przebiegu. Zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 u.p.b. i wnioskiem inwestora, pozostałe warunki decyzji dotychczasowych miały pozostać bez zmian. Uzgodniona wcześniej trasa wodociągu, zatwierdzona w decyzji z dnia 17.11.2009r., nie była przedmiotem wniosku inwestora o kolejną zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę. O ile zatem skarżący ma rację, iż sporny wodociąg jest w strefie ochronnej, to jednak wynika to, jak wyżej szczegółowo wskazano nie z odstąpienia od projektu, lecz z wadliwego projektu budowlanego, który został zatwierdzony. Dlatego prawidłowo organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie z uwagi na błędny tryb postępowania zastosowany przez organ I instancji, szczególnie że decyzja o nałożeniu projektu budowlanego zamiennego nie byłaby w stanie doprowadzić inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Natomiast błędnie, ale bez wpływu na wynik sprawy wskazał skarżony organ, iż postępowanie prowadził niewłaściwy organ tj. że w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach dotyczących sieci przesyłowych, w rozumieniu art. 3 pkt 11a ustawy Prawo energetyczne, w tym sieci gazowych wysokiego ciśnienia, organem pierwszej instancji jest wojewoda, zaś w sprawach nadzorowych dotyczących inwestycji j.w., właściwy jest zgodnie z art. 83 ust.3 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, a nie PINB w K. Powiat Grodzki. Sporne postępowanie dotyczyło bowiem sieci wodociągowej a nie gazowej. Z uwagi na powyższe, oddalono skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.