II OSK 1074/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. sp. k. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1846/20 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. sp. k. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 sierpnia 2020 r. nr 560/OPON/2020 w przedmiocie uchylenia decyzji o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2021 r., VII SA/Wa 1846/20, oddalił skargę B. sp. z o.o. sp.k. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 sierpnia 2020 r. w przedmiocie uchylenia decyzji o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z 30 kwietnia 2020 r. Prezydent m.st. Warszawy na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2019.1186 ze zm.; dalej p.b.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia z 19 lutego 2020 r. (uzupełnionego 21 kwietnia 2020 r.) dotyczącego instalacji urządzenia reklamowego, na którym będą instalowane zmienne siatki winylowe zadrukowane grafiką reklamową wraz z oświetleniem na elewacji zachodniej budynku przy al. [...] na działce nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy, których inwestorem jest B. Sp. z o.o. Sp.k. w W. Na skutek odwołania Spółki, Prezydent m.st. Warszawy na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. decyzją z 29 maja 2020 r. uchylił decyzję własną z 30 kwietnia 2020 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia Spółki z 19 lutego 2020 r. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki od decyzji z 29 maja 2020 r. Wojewoda Mazowiecki zaskarżoną decyzją utrzymał to rozstrzygnięcie w całości. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka, kwestionując ją w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie z uwagi na oczywiste niedostrzeżenie tego, że decyzja o sprzeciwie nie uwzględniała ani zawieszenia terminów procesowych na mocy art. 15zzs ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID, chroniącego przede wszystkim strony postępowań administracyjnych, ani też jedynie częściowego wykonania przez Spółkę postanowienia z 10 marca 2020 r. przy nadal zachowanym terminie, zasadne było uchylenie ww. decyzji. Skoro bowiem w dacie orzekania nie minął Spółce jeszcze termin na uzupełnienie braków zgłoszenia, to nie można było wydać sprzeciwu. W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy organ słusznie uwzględnił w całości wniesione odwołanie, eliminując co najmniej przedwczesną decyzję o sprzeciwie, a podnoszone przez Spółkę zarzuty dotyczące merytorycznej sfery zgłoszenia i sprzeciwu w realiach tej sprawy nie są zasadne. Sprawa dotyczy w istocie formalnego rozstrzygnięcia. Wyeliminowanie zgłoszonego sprzeciwu otwiera drogę do ponownego zbadania sprawy, przy uwzględnieniu nowych okoliczności, w tym ewentualnego uzupełnienia zgłoszenia. Ponowne rozstrzygnięcie będzie przy tym podlegać ewentualnemu instancyjnemu zaskarżeniu, a strona będzie miała prawo poddania go ocenie sądu administracyjnego. Niezasadne są również, zdaniem Sądu, pozostałe zarzuty procesowe. Stan faktyczny został przez organy prawidłowo ustalony, przy czym kwestia istotna to uwzględnienie odwołania z uwagi na wstrzymanie biegu terminów procesowych. Organ w istocie wskazuje na popełniony przez siebie błąd, naprawiając go poprzez eliminację decyzji o sprzeciwie. Spółka może nie czuć się przekonana takim działaniem, ale wbrew jej opinii, zdaniem Sądu, jest ono właśnie przejawem pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i nie brnięcia w dalszy tok postępowanie, poprzez "niedostrzeganie" wadliwości decyzji pierwotnie wydanej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. sp. z o.o. sp.k. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 5c i 5d poprzez niewłaściwą interpretację i uznanie, że wznowienie biegu przerwanego terminu na uzupełnienie zgłoszenia ma miejsce również w sytuacji w której decyzja ze sprzeciwem została uchylona w trybie samokontroli, a zgłoszenie podlega ponownej merytorycznej ocenie, w sytuacji w której w takim przypadku zasadnym jest wydanie nowego postanowienia z nowym terminem na uzupełnienie zgłoszenia, II. przepisów postępowania, tj.: A. art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności Wojewody Mazowieckiego w niniejszej sprawie, co skutkowało oddaleniem skargi, B. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi, a mianowicie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uzasadnia oddalenie skargi przyjmując, że nie ma podstaw do merytorycznej oceny zgłoszenia z uwagi na charakter decyzji wydanej w trybie samokontroli, oceniając jednocześnie, że w takim przypadku nie ma podstaw do wyznaczenia nowego terminu na uzupełnienie zgłoszenia, C. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydal orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów I i II instancji, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach, D. art. 151 p.p..s.a., przez jego niezasadne zastosowanie w sprawie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez WSA w Warszawie postępowania nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Mając na uwadze treść podniesionych zarzutów stwierdzić trzeba, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania w istocie opierają się na założeniu, że merytorycznie sprawa została wadliwie rozpoznana, przez co wadliwie oddalono skargę. Ewentualna ich zasadność zależy w tej sytuacji od merytorycznej oceny rozstrzygnięcia podjętego w sprawie. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby zaskarżone rozstrzygnięcie merytorycznie było wadliwe. Nie zostało ono bowiem podjęte z naruszeniem "art. 30 ust. 5c i 5d", gdyż tylko taki zarzut dotyczący prawa materialnego zawarto w skardze kasacyjnej. Mając na uwadze przedstawioną w skardze kasacyjnej argumentację przyjąć należy, że w zarzucie tym chodzi o art. 30 ust. 5c i 5d p.b. Stosownie do art. 30 ust. 5c p.b., w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W myśl zaś ust. 5 art. 30 p.b., nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji prawidłowo uznał, że decyzja z dnia 30 kwietnia 2020 r. wnosząca sprzeciw do zgłoszenia skarżącej Spółki z dnia 19 lutego 2020 r. była wadliwa i z tego powodu ją uchylił. Było to rozstrzygnięcie formalne i nie kończyło sprawy merytorycznie. Merytorycznie jedynie stwierdzało, że nie było na tym etapie postępowania podstaw do wniesienia sprzeciwu. Nie zachodziła więc sytuacja, o jakiej mowa w art. 30 ust. 5c p.b., uzasadniająca wniesienie sprzeciwu. Przepis ten w tej sytuacji nie został naruszony. Nie został też naruszony art. 30 ust. 5d p.b., gdyż podjęte rozstrzygnięcie – uchylenie wadliwej decyzji o wniesieniu sprzeciwu – nie miało wpływu na przerwanie biegu terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 p.b. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy podejmując zaskarżoną decyzję nie miał uzasadnionych podstaw do zakwestionowania decyzji organu I instancji z dnia 29 maja 2020 r. Skoro zatem uchylenie decyzji o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych było zasadne i w skardze kasacyjnej nie wykazano jego wadliwości, brak jest podstaw do uznania, że podejmując zaskarżony wyrok Sąd I instancji wadliwie przeprowadził kontrolę działalności Wojewody Mazowieckiego, by pominął w swej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności i by naruszył wskazane w skardze kasacyjnej unormowania. W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.