III SA/Gd 667/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi G. Ś . na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od [...] Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego G. Ś. kwotę 100 ( sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 1 października 2019 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj.: Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm. ) , nałożył na G. Ś. karę pieniężną w wysokości 2.200 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 18 kwietnia 2019 r. został zatrzymany do kontroli pojazd składający się z ciągnika siodłowego marki A o numerze rejestracyjnym [...] oraz dwóch naczep marki B o numerach rejestracyjnych [...] oraz [...], którym kierował A. G. Pojazdem tym wykonywany był przewóz dwóch próżnych kontenerów morskich na trasie R. – G. Przewóz wykonywany był na podstawie wypisu z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy, udzielonego przedsiębiorstwu A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W momencie zatrzymania pojazdu do kontroli, na podstawie danych z wydruku z karty kierowcy stwierdzono, że kierowca rejestrował na swojej karcie kierowcy oraz w pamięci tachografu cyfrowego odpoczynek. Kierowca użył niedozwolonego przedmiotu w postaci magnesu, który przyłożył do czujnika ruchu. W trakcie kontroli kierowca odłączył magnes od czujnika ruchu. Ponadto stwierdzono, że zatrzymane do kontroli razem z pojazdem naczepy ciężarowe nie posiadają aktualnych badań technicznych dopuszczających je do ruchu drogowego. Na podstawie danych uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów ustalono, że ważność badań technicznych została utracona w dniu 6 kwietnia 2019 r. Zgodnie z ustaleniami organu odpowiedzialność G. Ś. wynika z umowy zawartej z przewoźnikiem A Spółka z o.o. Organ stwierdził, że doszło do naruszenia określonego w lp 16 i 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, a adresatem rozstrzygnięcia pozostaje strona jako osoba wyznaczona na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem drogowym w przedsiębiorstwie, tj. osoba , o której mowa w art. 7c ustawy o transporcie drogowym. G. Ś. odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 81 i art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. L nr 300 z dnia 14 listopada 2009 r.) – zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1071/2009". W ocenie skarżącego organ wadliwie uznał, że jest on osobą, na którą można nałożyć karę pieniężną , pomijając treść zawartej przez skarżącego umowy oraz treść art. 4 ust.2 rozporządzenia nr 1071/2009. Wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania przedsiębiorcy na okoliczność organizacji pracy kierowców. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 9 marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – dalej jako "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 2, art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, lp. 15.1, lp. 16 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32 ust. 3, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.) – zwanego dalej "rozporządzeniem nr 165/2014", art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.), § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. Nr 132, poz. 841), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Odnośnie naruszenia polegającego na korzystaniu przez kierowcę z niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf; Ip. 16 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał na treść art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, zgodnie z którym zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych, na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach, a także treść art. 34 tego rozporządzenia. Następnie wskazał, że konsekwencją tych unormowań jest treść art. lp. 16 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Na podstawie protokołu kontroli przedmiotowego pojazdu ustalono, że w momencie zatrzymania pojazdu do kontroli, na podstawie danych z wydruku z karty kierowcy z dnia 18 kwietnia 2019 r. stwierdzono, iż w chwili zatrzymania kierowca rejestrował na swojej karcie kierowcy oraz w pamięci tachografu cyfrowego odpoczynek, pomimo, iż pojazd się poruszał. Powyższe wynikało z tego, iż kierowca użył niedozwolonego przedmiotu w postaci magnesu, który przyłożył do czujnika ruchu. W trakcie kontroli kierowca odłączył magnes od czujnika ruchu. Na podstawie danych pobranych z karty kierowcy, z pamięci tachografu cyfrowego oraz po przesłuchaniu kierowcy w charakterze świadka stwierdzono, iż w wyniku użycia niedozwolonego przedmiotu tachograf nie rejestrował w dniu kontroli, tj. 18.04.2019 r. od godz. 21:00 do godz. 23:15 żadnego z wymaganych elementów w postaci zapisu przebytej drogi, rodzaju aktywności kierowcy oraz prędkości pojazdu, a więc stwierdzono iż do tachografu celowo podłączono niedozwolony przedmiot, który miał wpływ na rejestrowane dane. Zgodnie z zeznaniami kierowcy celem takiego postępowania było zarejestrowanie na karcie kierowcy oraz w pamięci tachografu cyfrowego odpoczynku w wymiarze minimum 11 godzin, kiedy kierowca w rzeczywistości prowadził pojazd. Ponadto, na podstawie analizy danych zawartych w pamięci tachografu cyfrowego oraz na kacie kierowcy stwierdzono, że w dniu 28.03.2019 r. o godz. 06:23 na odcinku drogi autostrada A[...], bramownica węzeł B. - węzeł Ł., w dniu 2.04.2019 r. o godz. 23:33 na odcinku drogi autostrada A[...], bramownica węzeł B. - węzeł Ł., w dniu 5.04.2019 r. o godz. 05:32 na odcinku drogi autostrada A[...], bramownica węzeł W. - węzeł W., nie zarejestrowano prędkości pojazdu, aktywności kierowcy ani przebytej drogi mimo, iż pojazd znajdował się w ruchu. Powyższe zostało potwierdzone na podstawie uzyskanych informacji o trasach przejazdu po drogach publicznych, objętych systemem elektronicznego poboru opłat VIATOLL uzyskanych z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. Powyższe potwierdza, iż kierowca celowo podłączył do tachografu niedozwolony przedmiot, w postaci magnesu, do impulsatora skrzyni biegów, który wytwarzając silne pole magnetyczne, zakłócał prawidłową pracę czujnika ruchu, a w tym całego urządzenia rejestrującego. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 16 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego; lp. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dowód poddania pojazdu wymaganemu badaniu okresowemu, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w § 6 ust. 10, jeżeli kierujący pojazdem posiada go przy sobie. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. Wymóg posiadania i okazania badań technicznych pojazdów określono szczegółowo w art. 81 i 82 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną w wysokości 200 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowane naczepy marki B o nr rejestracyjnych [...] oraz [...] nie posiadają ważnego badania technicznego. Ważność badania technicznego zgodnie z informacjami zawartymi w dowodach rejestracyjnych pojazdów, a także na podstawie danych uzyskanych z systemu Centralnej Ewidencji Pojazdów upłynęła w dniu 6 kwietnia 2019 r. Kierowca nie okazał do kontroli i nie posiadał w pojeździe zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdów, które mogłoby świadczyć o odbytych w wymaganym terminie badaniach. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 200 złotych za stwierdzone naruszenie. Łączna wysokość kary pieniężnej wynosi 2.200 zł. Organ odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty odwołania wskazując, że zarządzający transportem ma sprawować osobisty nadzór nad kierowcą, natomiast strona nie wykazała, w jaki sposób nadzorowała danego kierowcę, który dopuścił się naruszenia polegającego na użyciu niedozwolonego przedmiotu w postaci magnesu, by można było brać pod uwagę możliwość wystąpienia w sprawie przesłanki egzoneracyjnej z art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy stwierdził, że przepisy rozporządzenia nr 1071/2009 nie zawierają zawężenia obowiązków zarządzającego transportem, a art. 4 tego rozporządzenia wskazuje wprost, że przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą. Zdaniem organu odwoławczego z umowy wynika, że skarżący ma wykonywać zadania zarządzającego transportem, a więc związane z organizacją czasu pracy kierowców, a art. 92a ust. 2 w zw. z załącznikiem nr 4 do ustawy o transporcie drogowym wskazuje, za co odpowiada zarządzający transportem. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tego zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, a w niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. G. Ś. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Decyzjom wydanym w sprawie skarżący zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie przepisów: ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 poprzez uznanie, iż to do zadań osoby zarządzającej transportem w firmie należy kontrola przestrzegania przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku, przepisów dotyczących prawidłowego stosowania urządzeń rejestrujących oraz przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, które nakładają na właściciela pojazdu obowiązek przeprowadzania badań technicznych pojazdów w odpowiednich terminach; w sytuacji, gdy nie stwierdzono ponad wszelką wątpliwość, iż jako osoba zarządzająca transportem miał jakikolwiek wpływ na zachowanie kierowcy, a kierowca został przeszkolony z zakresu postępowania z urządzeniami rejestrującymi i podpisał stosowne zobowiązania do prawidłowego ich stosowania; art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez nieprawidłową kwalifikację stwierdzonych podczas kontroli naruszeń oraz wadliwą ocenę stanu faktycznego; w świetle przesłanego protokołu przesłuchania świadka, w aspekcie przepisów art. 92c ustawy o transporcie drogowym; jak wynika z treści przesłanego dokumentu skarżący nie miał wpływu, nie godził się ani też nie mógł i nie był w stanie przewidzieć popełnienia przez kierowcę naruszeń, art. 13 rozporządzenia nr 561/2006 poprzez uznanie, iż kierowca nie zapewnił prawidłowego stosowania urządzenia rejestrującego, - art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 poprzez uznanie, iż doszło do naruszenia w przedmiocie nierejestrowania wskazań w zakresie czasu pracy kierowcy. II. prawa procesowego poprzez naruszenie przepisów: - art. 6 k.p.a.; art. 7 k.p.a. poprzez nieprawidłową interpretację zeznań kierowcy, przeprowadzonych na okoliczność wystąpienia przesłanek z art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, mimo że zadania transportowe są organizowane prawidłowo, bez konieczności naruszania norm socjalnych, a jedynie w wyniku niezależnych działań kierowcy doszło do popełnienia naruszeń; okoliczności sprawy nie wskazują na winę przedsiębiorcy i skarżącego, art. 7a. § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, czyli niewyjaśnienie wątpliwości co do treści normy z art. 92c ustawy o transporcie drogowym, czyli niewyjaśnienie co oznacza "brak wpływu" i "nie godzenie się" strony na powstanie naruszeń, jak również prowadzenie postępowania w zakresie naruszeń czasu pracy kierowcy; art. 8 k.p.a. poprzez ignorowanie stanu faktycznego z momentu kontroli, które to okoliczności jednoznacznie wskazywały na oczywistą winę kierowcy i jego wpływ na powstanie naruszeń bez wpływu po stronie przedsiębiorcy czy skarżącego, art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, co uniemożliwiło odniesienie się do stwierdzonych naruszeń, art. 75 w związku z art. 78 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania pozostałych kierowców przedsiębiorcy na okoliczność przesłanek z art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym w aspekcie uchylenia odpowiedzialności przedsiębiorcy i osoby zarządzającej transportem za stwierdzone podczas kontroli naruszenia, -art. 10 § 1 i § 2 w związku z art. 7, art. 77 i art. 81 k.p.a. czyli przedwczesne wydanie decyzji z uwagi na niewyczerpanie wszystkich działań w sprawie przewidzianych przepisami k.p.a. , gdyż strona wnosiła o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania przedsiębiorcy na okoliczność organizacji pracy kierowców, w toku postępowania zaś organ takiego dowodu nie przeprowadził jak również nie wydał postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nieustalenie, czy wystąpiły przesłanki z art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, tj. przesłanki zwalniające przedsiębiorcę z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, co w ocenie strony jednoznacznie wynika z okoliczności sprawy, art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy istniały poważne wątpliwości co do stanu faktycznego z momentu kontroli, gdyż organ nie wyjaśnił w jaki sposób strona mogła mieć wpływ na fakt nierejestrowania przez kierowcę czasu pracy za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówkach, art. 111 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia, co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego - w sytuacji gdy w sentencji decyzji brak jest wskazania, jakie nałożono cząstkowe kary pieniężne i za jakie naruszenia. W ocenie skarżącego odpowiedzialność nie może być przypisana w sposób automatyczny, a organ musi jednoznacznie wykazać, kto i dlaczego odpowiada za naruszenia przepisów karno-administracyjnych. Skarżący nie jest odpowiedzialny za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w myśl przywołanego powyżej przepisu Sąd uznał, że skarga powinna być uwzględniona, przy czym sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego , nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2200 zł. Nałożona kara związana była z ustaleniem podczas kontroli drogowej w dniu 18 kwietnia 2019 r. , że kierujący pojazdem składającym się z ciągnika siodłowego z dwiema naczepami , wykonujący przewóz na rzecz A Spółki z o.o. w R., w momencie zatrzymania rejestrował na swojej karcie kierowcy i w pamięci tachografu cyfrowego odpoczynek , przykładając niedozwolony przedmiot -magnes – do czujnika ruchu, a obie naczepy ciężarowe nie posiadały aktualnych badań technicznych. Jak wynika z treści skargi, skarżący nie kwestionował, że obie naczepy nie posiadały w momencie kontroli aktualnych badań technicznych. Zarzucał natomiast, że organy naruszyły art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 ( dalej zwanego "rozporządzeniem nr 561/2006") poprzez uznanie, że kierowca nie zapewnił prawidłowego stosowania urządzenia rejestrującego oraz art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ( UE) z dnia 4 lutego 2014 r. nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego ( dalej zwanego "rozporządzeniem nr 165/2014") poprzez uznanie, że doszło do nierejestrowania wskazań w zakresie czasu pracy kierowcy. Przyjąć wobec tego należy, że skarżący kwestionował zaistnienie drugiego ze stwierdzonych naruszeń. Decyzja organu pierwszej instancji wyraźnie określa, że kara pieniężna w wysokości 2000 zł została nałożona za korzystanie z kierowcę z niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf. Organ przywołał przy tym art. 92a ust.2 , art. 92a ust.8 w zw. z 1p.16 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. z 2019 r. , poz. 58 ze zm.), dalej zwanej "ustawą". Przepis art. 92 a ust. 2 ustawy stanowi, że zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Z kolei art. 92a ust.8 ustawy stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Załącznik nr 4 w Lp. 1 p.16 określa, że za korzystanie przez kierowcę z niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf wysokość kary pieniężnej wynosi 2000 złotych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Nie budzi wątpliwości , że do przewozu w dniu dokonania kontroli ma zastosowanie rozporządzenie nr 561/2006. Zgodnie bowiem z art. 4 lit. a w/w rozporządzenia , przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 6a ustawy o transporcie drogowym , przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). Skarżący zarzucił naruszenie przez organy art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 przez uznanie, że doszło do naruszenia nierejestrowania wskazań w zakresie czasu pracy kierowcy. Przepis ten , dotyczący użytkowania kart kierowcy i wykresówek, ma treść następującą: "1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. 5. Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) pod symbolem grafika : czas prowadzenia pojazdu; (ii) pod symbolem grafika: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) pod symbolem grafika: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) pod symbolem [pic]: przerwy, odpoczynek, urlop wypoczynkowy lub zwolnienie lekarskie; (v) pod symbolem na oznaczenie "promu/pociągu": dodatkowo oprócz symbolu [pic]: okres odpoczynku spędzany na promie lub w pociągu zgodnie z wymogami art. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. 6. Każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. f) symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Na początku pierwszego postoju kierowcy w tym państwie członkowskim kierowca wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał, po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. 7. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Od dnia 2 lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. Państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o wymogach dotyczących szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8". Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia w/w przepisu przez organy stwierdzić należy, że przepis ten określa obowiązki kierowców. Z ustępu 5 w/w przepisu wynika, że kierowcy mają obowiązek rejestrowania czasu pracy i okresów innej aktywności. W myśl art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 , tachografy cyfrowe rejestrują następujące dane: a) przebytą odległość i prędkość pojazdu; b) pomiar czasu; c) punkty położenia, o których mowa w art. 8 ust. 1; d) tożsamość kierowcy; e) aktywność kierowcy; f) dane dotyczące kontroli, kalibracji i naprawy tachografu, w tym dane identyfikujące warsztat; g) zdarzenia i usterki. Skoro organy w sposób niewątpliwy na podstawie zebranych dowodów - zeznań świadka ( kierowcy), danych z karty kierowcy i danych z tachografu cyfrowego ustaliły, że na skutek użycia niedozwolonego przedmiotu tachograf nie rejestrował w dniu kontroli w ustalonych przez organy godzinach wymaganych danych - zapisu przebytej drogi , rodzaju aktywności, prędkości pojazdu z tego względu, że do tachografu celowo podłączono niedozwolony przedmiot, mający wpływ na rejestrację danych , to organy prawidłowo uznały, że doszło do korzystania z kierowcę z niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf. Tego rodzaju działanie traktowane jest jako naruszenie przepisów prawa i zostało ono objęte załącznikiem nr 4 do ustawy o transporcie drogowym , w którym przewidziano karę pieniężną za to naruszenie w wysokości 2000 zł. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy art. 13 rozporządzenia nr 561/2006 poprzez uznanie, że kierowca nie zapewnił prawidłowego stosowania urządzenia rejestrującego, przywołać trzeba treść tego przepisu : "1. O ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych: a) pojazdami będącymi własnością organów publicznych, lub wynajmowanymi przez nie bez kierowcy, w celu wykonywania przewozów drogowych, które nie stanowią konkurencji dla prywatnych przedsiębiorstw transportowych; b) pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa; c) ciągnikami rolniczymi i leśnymi używanymi w działalności rolniczej lub leśnej, w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa, które jest właścicielem lub użytkownikiem takiego pojazdu; d) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, używanymi przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług 18 do dostarczania przesyłek w ramach usług powszechnych: – przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług 19 do dostarczania przesyłek w ramach usług powszechnych, lub – do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy. Pojazdy takie są używane wyłącznie w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy; e) pojazdami poruszającymi się wyłącznie po wyspach o powierzchni nieprzekraczającej 2 300 km2 w strefach, które nie są połączone z resztą terytorium kraju mostem, brodem, lub tunelem przeznaczonym dla pojazdów silnikowych; f) pojazdami używanymi do przewozu rzeczy w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa, z napędem na gaz ziemny lub ciekły lub z napędem elektrycznym, o dopuszczalnej masie całkowitej, wraz przyczepami lub naczepami, nieprzekraczającej 7,5 tony; g) pojazdami używanymi do nauki jazdy i egzaminów w celu uzyskania prawa jazdy lub świadectwa kwalifikacji zawodowych, pod warunkiem że nie używa się ich do zarobkowego przewozu rzeczy lub osób; h) pojazdami używanymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych; i) pojazdami wyposażonymi w 10 do 17 miejsc siedzących, używanymi wyłącznie do niehandlowego przewozu osób; j) specjalistycznymi pojazdami do przewozu wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek; k) specjalnie wyposażonymi pojazdami szczególnego zastosowania, które w podstawowym zakresie służą celom edukacyjnym w czasie postoju; l) pojazdami używanymi do odbioru mleka z gospodarstw rolnych lub do odwożenia do nich pojemników na mleko lub produktów mlecznych przeznaczonych na pasze zwierzęce; m) specjalistycznymi pojazdami do przewozu pieniędzy oraz/lub przedmiotów wartościowych; n) pojazdami używanymi do przewozu odpadów lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi; o) pojazdami używanymi wyłącznie na drogach wewnątrz obiektów, takich jak porty, obszary międzyportowe oraz terminale kolejowe; p) pojazdami wykorzystywanymi do przewozu żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km. 2. Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wyjątkach wprowadzonych zgodnie z ust. 1, a Komisja poinformuje o nich pozostałe Państwa Członkowskie. 3. O ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1 oraz przy zapewnieniu odpowiedniej ochrony kierowców, Państwo Członkowskie może, po zatwierdzeniu przez Komisję, wprowadzić na swoim własnym terytorium mniej znaczące wyjątki od przepisów niniejszego rozporządzenia dla pojazdów używanych na wyznaczonych obszarach o gęstości zaludnienia poniżej 5 osób/km2, w następujących przypadkach: – regularnych krajowych przewozów osób, których rozkłady zostały zatwierdzone przez władze (w tym przypadku możliwe jest dopuszczenie wyjątków odnoszących się do przerw), oraz – krajowych przewozów drogowych na potrzeby własne lub o charakterze zarobkowym, które nie mają wpływu na jednolity rynek oraz są potrzebne do utrzymania pewnych sektorów gospodarki na danym terytorium oraz gdy wyjątki od przepisów niniejszego rozporządzenia ograniczają promień działania do 100 km. Przewóz drogowy, którego dotyczy taki wyjątek może obejmować trasę do obszarów o gęstości zaludnienia 5 osób/km2 lub wyższej, wyłącznie w celu zakończenia lub rozpoczęcia podróży. Wszelkie takie środki powinny być proporcjonalne w swym charakterze i zakresie". Jak wynika z treści przywołanego przepisu nie dotyczy on prawidłowości stosowania przez kierowcę urządzenia rejestrującego, wobec czego nie jest możliwe odniesienie się przez Sąd do tak sformułowanego zarzutu skargi. Skarżący nie kwestionował, że obie naczepy nie posiadały w momencie kontroli aktualnych badań technicznych. Przewóz odbywał się w dniu 18 kwietnia 2019 r., a ważność badań technicznych naczep upłynęła 6 kwietnia 2019 r. Okoliczności te zostały przez organy prawidłowo ustalone na podstawie danych z dowodów rejestracyjnych obu naczep oraz z Centralnej Ewidencji Pojazdów. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego traktowane jest jako naruszenie przepisów prawa i zostało ono objęte załącznikiem nr 4 do ustawy o transporcie drogowym , w którym przewidziano karę pieniężną za to naruszenie w wysokości 200 zł. Nadmienić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 4 lit. b rozporządzenia nr 561/2006 , "pojazd" oznacza pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepę lub naczepę albo zespół tych pojazdów, wobec czego wskazane naruszenie dotyczy też przedmiotowych naczep . Oba naruszenia zostały prawidłowo opisane przez organ pierwszej instancji ,który również w sposób nie budzący wątpliwości wskazał, jakie kary cząstkowe nakładane są za poszczególne naruszenia, a stanowisko to organ odwoławczy prawidłowo zaakceptował. Nie było wobec tego podstaw do uzupełnienia decyzji we wskazywanym przez skarżącego zakresie. Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości Sądu, że doszło do naruszeń wskazanych przez organy, polegających na korzystaniu przez kierowcę z niedozwolonego urządzenia do celów przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf oraz wykonywania przejazdu naczepami bez ważnego badania technicznego. W tym zakresie Sąd zarzutów skargi nie podziela. Przechodząc do dalszej części rozważań wskazać trzeba, że - jak wynika z treści przytoczonego wcześniej art. 92 a ust. 2 ustawy - określa on krąg osób , na które nakładana jest kara pieniężna za stwierdzone naruszenia. Są to: zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego. Przywołany w powyższym przepisie art. 7c ustawy stanowi, że mikroprzedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Tak więc "osoba, o której mowa w art. 7c" to osoba fizyczna, którą mikroprzedsiębiorca może w drodze umowy wyznaczyć do wykonywania zadań zarządzającego transportem. Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców ( Dz.U. z 2018 r., poz.646 ze zm.) w art. 4 ust.1 stanowi, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą, a w art. 7 ust.1 pkt 1 – że użyte w ustawie określenie mikroprzedsiębiorca oznacza przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym roku z dwóch ostatnich lat obrotowych spełniał łącznie następujące warunki: a) zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz b) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz z operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 2 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 2 milionów euro. Należy zauważyć, że aby organy mogły na podstawie art. 92a ust.2 ustawy nałożyć na kogoś przewidzianą przepisem tym karę pieniężną, muszą one w sposób nie budzący żadnych wątpliwości ustalić zaistnienie wskazanych w tym przepisie przesłanek. Wskazać w związku z tym trzeba na treść art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009, który stanowi, że "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Z kolei art. 4 w/w rozporządzenia w ust. 1 stanowi, że przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Z przepisu art. 4 ust.2 w/w rozporządzenia wynika natomiast, że jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem. Treść przytoczonego przepisu wskazuje na to, że osoba, o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 w/w rozporządzenia nie jest osobą tożsamą z osobą, o jakiej mowa w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia. Z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje możliwość nałożenia na niego kary pieniężnej, wskazując przy tym na treść art. 4 ust.2 rozporządzenia nr 1071/2009 oraz na treść łączącej go z przedsiębiorcą umowy z dnia 11 lipca 2016 r. i zarzucając, że organy nieprawidłowo uznały, że do jego zadań należała kontrola przestrzegania przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku , prawidłowego stosowania urządzeń rejestrujących oraz nakładających obowiązek przeprowadzania badań technicznych. Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organ ten dokonał oceny odpowiedzialności skarżącego za przedmiotowe naruszenia przepisów prawa drogowego, analizując tak przepisy ustawy o transporcie drogowym, jak i przepisy rozporządzenia nr 1071/2009 , także w kontekście umów, które mogą wiązać przedsiębiorcę z osobą wyznaczoną do wykonywania zadań zarządzającego transportem. Organ pierwszej instancji uznał przy tym, że skarżący na podstawie umowy został wyznaczony do wykonywania zadań zarządzającego transportem drogowym w przedsiębiorstwie, tj. że jest osobą , o której mowa w art. 7c ustawy o transporcie drogowym. Przyjąć wobec tego należy, że organ pierwszej instancji uznał, że skarżący jest osobą , o jakiej mowa w art. 4 ust.2 rozporządzenia nr 1071/2009. Mimo że skarżący w odwołaniu kwestionował stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące m.in. odpowiedzialności osoby związanej umową z przedsiębiorcą w kontekście treści zawartej przez siebie umowy oraz w kontekście treści art. 4 ust. 2 rozporządzenia, organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji w sposób lakoniczny stwierdził, że przepisy rozporządzenia nr 1071/2009 nie zawężają obowiązków zarządzającego transportem, powołując się przy tym na treść art. 4 ust.1 rozporządzenia nr 1071/2009. Przepis ten nie dotyczy jednak osoby wyznaczonej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem, a osoby wyznaczonej przez przedsiębiorcę, mającej rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, będącej przykładowo jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednak, by skarżący był pracownikiem przedsiębiorstwa lub inną osobą wymienioną w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które przemawiają za takim, a nie innym rozstrzygnięciem. Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego rozstrzygnięcia i wskazanie argumentów tłumaczących dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym, ale ma także istotne znaczenie merytoryczne. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna pozwolić tak stronie, której decyzja dotyczy, jak i ewentualnie następnie sądowi kontrolującemu tę decyzję, zapoznać się z tokiem rozumowania organu. W niniejszej sprawie organ odwoławczy w sposób odmienny od organu pierwszej instancji określił status skarżącego , wskazując na art. 4 ust.1 rozporządzenia nr 1071/2009 , w żaden sposób takiego stanowiska nie uzasadniając. Organ odwoławczy lakonicznie odniósł się też do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu , dotyczących braku jego odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia przepisów prawa z uwagi na wiążącą go z przedsiębiorcą umowę, pobieżnie odnosząc się do jej treści. Organ odwoławczy nie przeanalizował w sposób rzetelny przedmiotowej umowy, także w kontekście przepisów normujących zarzucane w niniejszym postępowaniu naruszenia, poprzestając na jej ogólnych zapisach. W ocenie Sądu brak w motywach decyzji organu odwoławczego ustosunkowania się do istotnych zarzutów odwołania uzasadnia nie tylko uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania odwoławczego, ale też powoduje , że iluzoryczne stają się gwarancje wynikające z zasady dwuinstancyjności. Jest to naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji nie tylko powinno koncentrować się na stanie formalnoprawnym sprawy, ale powinno odnosić się do konkretnych zarzutów odwołania strony , które to zarzuty nie zostały w merytoryczny sposób rozważone i ocenione. Motywacja organu nie powinna przy tym stanowić przedmiotu domysłu sądu. Rolą sądu nie jest bowiem samodzielne poszukiwanie argumentów przemawiających za danym rozstrzygnięciem, a ocena tych, które zostały zaprezentowane przez organ. Brak przedstawienia powyższych świadczy o niewątpliwym naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów postępowania o ewidentnie możliwym wpływie na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy można co do zasady zgodzić się z tezą skargi, że organ musi jednoznacznie wykazać, kto i dlaczego odpowiada za naruszenie przepisów prawa. Odnoszenie się do innych zarzutów podniesionych w skardze – z uwagi na zaprezentowane stanowisko Sądu - jest przedwczesne. Wobec powyższego Sąd stwierdzając, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Przy ponownym rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy będzie miał na uwadze powyższe stanowisko Sądu. Rzeczą organu odwoławczego będzie przede wszystkim ustalenie, czy skarżący jest osobą zarządzającą transportem, osobą, którą łączy umowa z mikroprzedsiębiorcą, czy też inną osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, a także wyczerpujące przeanalizowanie, a następnie zajęcie stanowiska wobec zarzutów odwołania, w tym do zarzutów związanych z umową łączącą skarżącego z przedsiębiorcą oraz zajęcie stanowiska wobec wskazanych przez skarżącego wniosków dowodowych. Swe ustalenia i rozważania, w tym dotyczące tego, czy na skarżącego, w okolicznościach niniejszej sprawy, nałożyć można karę pieniężną za stwierdzone podczas przedmiotowej kontroli drogowej naruszenia prawa, organ odwoławczy przedstawi w decyzji spełniającej wszelkie wymogi z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.