III Ca 1019/21

<p>Sygn. akt III Ca 1019/21</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 marca 2021 roku, Sąd Rejonowy w Zgierzu w sprawie o sygn. akt I C 1454/20 z powództwa <span class="anon-block">I. S.</span> przeciwko <span class="anon-block"> Towarzystwu (...) spółce akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>:</p> <p>1.  zasądził od <span class="anon-block"> Towarzystwa (...) spółki akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz <span class="anon-block">I. S.</span> kwotę 37.900 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 kwietnia 2018 roku do dnia zapłaty;</p> <p>2.  oddalił powództwo w pozostałym zakresie;</p> <p>3.  zasądził od <span class="anon-block"> Towarzystwa (...) spółki akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz <span class="anon-block">I. S.</span> kwotę 5.215,31 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty;</p> <p>4.  nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zgierzu tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych:</p> <p>a)  od powoda <span class="anon-block">I. S.</span> z zasądzonego roszczenia kwotę 55,95 zł,</p> <p>b)  od pozwanego <span class="anon-block"> Towarzystwa (...) spółki akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 298,60 zł.</p> <p>Niniejszy wyrok został zaskarżony przez stronę pozwaną w części, t.j. w zakresie pkt 1 w całości, pkt 3 w całości oraz pkt 4 lit. b w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu apelujący zarzucił:</p> <p>1.  naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 133;art. 133 § 1)">art. 133 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 232)">art. 232 k.p.k.</a> poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i pominięcie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach szkody, to jest raportu finalnego <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">A.</span> in <span class="anon-block"> (...)</span>, co skutkowało błędnym ustaleniem, iż pozwana nie wykazała iż poprzednim właścicielem pojazdu na terenie Niemiec była osoba inna niż wskazana w umowie sprzedaży zawartej przez powoda, podczas gdy w raporcie tym jednoznacznie wskazano że poprzednim właścicielem pojazdu był podmiot <span class="anon-block"> (...)</span>, a więc podmiot inny niż wskazany w umowie;</p> <p>2.  naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> poprzez błędną ocenę dowodu z dokumentu w postaci informacji dotyczącej rejestru mieszkańców <span class="anon-block">F.</span> i uznanie, że nie wykazuje ona, iż <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">E.</span> nie zawarł skutecznej umowy sprzedaży pojazdu, podczas gdy brak wpisu do rejestru mieszkańców uniemożliwia skuteczne zawarcie umowy na terenie Niemiec;</p> <p>3.  naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> poprzez uznanie, iż pozwana nie wykazała, aby w Niemczech istniał obowiązek meldunkowy, podczas gdy obowiązek ten wynika z przepisów ustawy, a strona jest obowiązana wykazać fakty, z których wywodzi skutki prawne, a nie prawo, które to Sąd powinien znać;</p> <p>4.  naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 73 ust. le <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (pkt. 2;pkt. 3)">pkt 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że fakt zarejestrowania pojazdu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej przesądza o skutecznym nabyciu prawa własności pojazdu podczas gdy ustalenie prawa własności pojazdu nie należy do organu administracji publicznej rejestrującego pojazd lecz do Sądu powszechnego;</p> <p>5.  naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805;art. 805 § 1)">art. 805 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 817)">art. 817 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 821)">art. 821 k.c.</a> w zw. z § 4 ust. 1 pkt 15) Ogólnych Warunków Ubezpieczenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie na rzecz powoda odszkodowania z tytułu kradzieży pojazdu pomimo wyłączenia odpowiedzialności pozwanej za szkodę.</p> <p>Wobec wskazanych wyżej zarzutów, pozwany wniósł o zmianę rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżenia poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części oraz rozstrzygnięcie o kosztach procesu w zakresie postępowania w I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do wyniku postępowania i zasady odpowiedzialności strony za wynik sprawy.</p> <p>W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.</p> <p>Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy znajdują oparcie w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym. Sąd Okręgowy przyjmuje zatem wskazane ustalenia za własne podzielając również ich ocenę jurydyczną, przeprowadzoną w zgodzie z dyrektywami zawartymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy analizując zarzuty podniesione w przedmiotowej apelacji uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów procedury cywilnej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Apelujący podniósł zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> poprzez błędną ocenę dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach szkody w postaci raportu finalnego <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">A.</span> in <span class="anon-block"> (...)</span> oraz informacji dotyczącej rejestru mieszkańców <span class="anon-block">F.</span>.</p> <p>Zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił przeprowadzone w toku postępowania dowody, przypisując im odpowiednią wagę. Sąd Rejonowy wyciągnął z przeprowadzonych dowodów wnioski logicznie poprawne. O wnikliwości i poprawności tych wniosków świadczą pisemne motywy zaskarżonego wyroku, w których przedstawione zostały fakty stanowiące podstawę wydanego wyroku, a także podane zostały dowody będące podstawą ustaleń z jednoczesną ich oceną odnoszącą się do wiarygodności poszczególnych dowodów. W realiach analizowanej sprawy zarzuty te nie mogły zatem ulec uwzględnieniu. Przede wszystkim zauważyć należy, że przedstawiony na tę okoliczność materiał dowodowy nie pozwala na wysnucie wniosku jakoby powód nie nabył własności samochodu. Wbrew przekonaniu skarżącego, to pozwany nie udowodnił, by poprzednim właścicielem pojazdu na terenie Niemiec była osoba inna niż wskazana w umowie sprzedaży zawartej z powodem. Wskazany raport jest dowodem na to, że do chwili wyrejestrowania pojazdu po szkodzie całkowitej na terenie Niemiec, jego ostatnim użytkownikiem była <span class="anon-block"> firma (...)</span>. W pierwszej kolejności należy wskazać, że z raportu <span class="anon-block"> (...)</span> można wywnioskować, kto na dzień 5 grudnia 2016 roku był użytkownikiem pojazdu, co nie jest tożsame z ustaleniem jego właściciela. Ponadto, nawet gdyby przyjąć, iż użyte w raporcie określnie „użytkownik” jest tożsame z „właścicielem”, wskazać należy, że dokumentuje on stan własności najpóźniej na dzień 5 grudnia 2016 roku. Tymczasem powód nabył pojazd w dniu 15 grudnia 2016 roku, zatem pozwany nie wykazał, by na dzień zawarcia umowy sprzedaży, pojazd był nadal własnością <span class="anon-block">K. H.</span>. Poprzedni właściciel mógł bowiem po wyrejestrowaniu samochodu w dniu 5 grudnia 2016 roku w wyniku szkody całkowitej zbyć go na rzecz innej osoby, w tym wskazanego w umowie <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">E.</span>.</p> <p>Odnosząc się do kwestii dotyczącej braku wpisu <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">E.</span>, jako okoliczności świadczącej, iż nie mógł ona skutecznie zawrzeć umowy sprzedaży pojazdu na terenie Niemiec, wskazać należy, że zarzut w tym zakresie jest chybiony. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż brak jest danych o tym, jakiego okresu dotyczy informacja o braku wpisu w rejestrze. Pozwany nie wskazał bowiem, czy sprawdzony został rejestr aktualny na chwilę zapytania, czy też na chwilę zawarcia umowy. Ponadto należy wskazać, że <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">E.</span> mógł zawrzeć umowę skutecznie, będąc mieszkańcem Niemiec, tymczasem pozwany wykazał jedynie, iż nie widniał w rejestrze jednego miasta. Sam fakt podania w umowie adresu we <span class="anon-block">F.</span> nie przesądza, iż sprzedający był jego mieszkańcem, mógł bowiem przebywać tam czasowo lub dojeżdżać do pracy. Wskazana okoliczność nie dowodzi jednak, by sprzedający nie był zameldowany na terenie innego miasta w Niemczech. Z tej też przyczyny zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> należało uznać za nietrafne.</p> <p>Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, choć zasadny, nie mógł skutkować zmianą zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Rację ma skarżący, iż na stronie spoczywa ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi skutki prawne, jednakże nie musi dowodzić prawa, które sąd powinien znać w myśl zasady „<em> <!-- -->facta probantur, iura novit curia</em>”. Dla wskazanej zasady nie ma znaczenia, że sprawa dotyczy prawa obowiązującego w innym państwie. Zatem Sąd Rejonowy niesłusznie obarczył pozwanego ciężarem wykazania, iż w Niemczech istniał powszechny obowiązek meldunkowy. Niemniej, wobec wyżej wskazanej argumentacji, pozwany nie wykazał, by sprzedający nie był zameldowany na terenie Niemiec, a jedynie że nie widnieje w rejestrze mieszkańców <span class="anon-block">F.</span>.</p> <p>Na aprobatę nie zasługiwał nadto zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc to do zarzucanego naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 73;art. 73 ust. 1 e;art. 73 ust. 1 e pkt. 2;art. 73 ust. 1 e pkt. 3)">art. 73 ust. 1e pkt 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> Wbrew przekonaniu apelującego, Sąd Rejonowy nie uznał, że fakt zarejestrowania pojazdu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przesądza o skutecznym nabyciu prawa własności pojazdu. Jak słusznie Sąd I instancji wskazał, powód przedstawił w postępowaniu administracyjnym dotyczącym rejestracji pojazdu umowę sprzedaży przedmiotowego pojazdu. Starosta <span class="anon-block"> (...)</span> jako organ rejestracyjny miał obowiązek zweryfikować, czy pojazd, którego dotyczył wniosek rejestracyjny, nie został zgłoszony jako skradziony bądź poszukiwany poza terytorium RP. Nadmienić należy, że na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 73;art. 73 ust. 1 e;art. 73 ust. 1 e pkt. 2;art. 73 ust. 1 e pkt. 3)">art. 73 ust. 1e pkt. 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> organ rejestrujący wydaje decyzję o odmowie zarejestrowania pojazdu, jeżeli na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 1844 oraz z 2021 r. poz. 159) uzyskał informację, że zgłoszony do rejestracji pojazd został skradziony, przywłaszczony lub utracony w inny sposób lub jeżeli w odpowiedzi na jego pytanie skierowane do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą lub punktu kontaktowego wyznaczonego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej lub Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uzyskał potwierdzenie, że status prawny pojazdu uprzednio zarejestrowanego w tym państwie powoduje przeszkodę do rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro przedmiotowy pojazd został zarejestrowany w Polsce, oznacza to, że organ rejestracyjny nie dopatrzył się przeszkód do dokonania rejestracji, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 73;art. 73 ust. 1 e;art. 73 ust. 1 e pkt. 2;art. 73 ust. 1 e pkt. 3)">art. 73 ust. 1e pkt. 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>. Sąd Rejonowy nie utożsamiał faktu dokonania rejestracji samochodu ze skutecznością umowy sprzedaży. Dokonanie rejestracji przez odpowiedni organ administracji uprawdopodabnia jednak fakt, iż przedmiotem rejestracji nie jest pojazd skradziony lub poszukiwany, zatem, że jego sprzedaży nie dokonała osoba nie będąca do tego uprawniona. Skoro zatem podczas procesu rejestracji pojazdu w Polsce odpowiednie organy wykluczyły, by pojazd był skradziony lub poszukiwany, należało domniemywać, że jego sprzedaży dokonała osoba będąca do tego uprawniona.</p> <p>W tym miejscu należy wskazać, że nawet gdyby doszło do sytuacji, w której powód zawarł umowę dotyczącą sprzedaży samochodu z osobą do tego nieuprawnioną, wskazać należy, iż jego prawa jako nabywcy chroni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169)">art. 169 k.c.</a> Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 marca 1998 r., sygn. akt II CKN 613/97 (LEX nr 286775), z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169;art. 169 § 1)">art. 169 § 1 k.c.</a> wynika, iż jedną z przesłanek, której spełnienie decyduje o jej zastosowaniu, jest dobra wiara nabywcy. Przesłankę tę przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169;art. 169 § 1)">art. 169 § 1 k.c.</a> ujmuje w sposób negatywny ("chyba że działa w złej wierze"), tak iż wyłącza nabycie w wypadku złej wiary. Taka formuła omawianego artykułu sprawia, iż ciężar dowodu złej wiary obciąża osobę, która kwestionuje skuteczność nabycia. Jest to więc wzmocnienie zasady z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7 k.c.</a>, zgodnie z którą domniemywa się istnienie dobrej wiary. Wskazany pogląd Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własny. W niniejszej sprawie pozwany, na którym spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania złej wiary nabywcy pojazdu, nie sprostał jego ciężarowi. Zgodnie z domniemaniem, założyć należy, że powód, nabywając pojazd, działał w dobrej wierze.</p> <p>Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805;art. 805 § 1)">art. 805 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 817)">art. 817 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 821)">art. 821 k.c.</a> w zw. z § 4 ust. 1 pkt 15 Ogólnych Warunków Ubezpieczenie nie może się ostać. Sąd Rejonowy zasadnie uznał, iż pozwany na podstawie zawartej umowy ubezpieczenia AC ponosi odpowiedzialność za naprawienie szkody wynikłej z kradzieży pojazdu. Wbrew zapatrywaniu skarżącego, w sprawie nie zaistniały okoliczności wyłączające tę odpowiedzialność. Pojazd był własnością osoby wymienionej w dokumencie ubezpieczenia. Niemniej, jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 czerwca 2002 r., IV CKN 1131/00 (Legalis nr 278333), Dla istnienia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń nie ma znaczenia, iż w późniejszym terminie okazało się, że ubezpieczony był tylko samoistnym posiadaczem takiego samochodu i nie nabył jeszcze jego własności. Skoro bowiem zakład ubezpieczeń także działa w podobnym przekonaniu, a stanu tego nie wywołał ubezpieczony swoim zachowaniem, trudno znaleźć racjonalne i odpowiadające powszechnemu odczuciu sprawiedliwości argumenty, które miałyby zwalniać w takiej sytuacji zakład ubezpieczeń od odpowiedzialności. Nie może stanowić przeszkody w wypłacie odszkodowania to, że ubezpieczony nie może przenieść własności ubezpieczonego pojazdu na zakład ubezpieczeń. Wymóg taki nie może być traktowany jako bezwzględna przeszkoda dla wypłaty odszkodowania w sytuacji, gdy niemożność przeniesienia własności jest niezależna od ubezpieczonego, a brak innych powodów, które wyłączają odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń. Wobec powyższego, wskazać należy, że nie ujawniły się żadne okoliczności zwalniające pozwanego z obowiązku wypłaty odszkodowania za skradziony samochód.</p> <p>Podsumowując powyższy wywód stwierdzić należy, iż wywiedziona przez pozwanego apelacja nie zawierała zarzutów, mogących podważyć rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego, w związku z czym, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, a na podlegające zwrotowi koszty strony powodowej składa się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1.800 zł, obliczone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 10;art. 98 § 10 ust. 1;art. 98 § 10 ust. 1 pkt. 1)">§ 10 ust. 1 pkt 1</a> w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).</p> </div>