II SAB/Rz 75/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w sprawie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Szkoły Podstawowej do udzielenia P. M. informacji w zakresie określonym w punkcie A1 wniosku z dnia 28 lipca 2020 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej na rzecz skarżącego P. M. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE P. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie bezczynność Dyrektor Szkoły Podstawowej w przedmiocie informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, we wniosku z dnia 28 lipca 2020 r. (data wpływu do adresata to 4 sierpnia 2020 r.) P. M. wystąpił do Dyrektor Szkoły Podstawowej z wnioskiem opartym o ustawę o dostępie do informacji publicznej, w którym zwrócił się o: A. przekazanie kserokopii: 1. protokołów z posiedzeń komisji socjalnej działającej przy Szkole za lata 2018, 2019, 2020, lub jeżeli komisja socjalna nie działała, innych dokumentów dotyczących sposobu podziału zakładowego funduszu socjalnego w Szkole, podpisanych przez przedstawicieli załogi lub związków zawodowych; 2. preliminarza podziału środków z zakładowego funduszu socjalnego [według art. 6 pkt 3 regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (rzfśs)] na lata 2018, 2019, 2020 w Szkole, A. odpowiedź na następujące pytania: 1. ile wynosiło pensum wicedyrektora szkoły w roku szkolnym 2019/2020 ?, ile godzin ponadwymiarowych pracował w poszczególnych miesiącach; 2. ile wynosi zaplanowane pensum wicedyrektora Szkoły w roku szkolnym 2020/2021 ?, ile godzin ponadwymiarowych dla niego zaplanowano; 3. jakie zastrzeżenia zgodnie z art. 17 pkt 2 regulaminu zfśs wnosiły związki zawodowe co do dysponowania funduszem w latach 2018, 2019, 2020, jak zostały przez Dyrektora Szkoły rozpatrzone i przesłanie kserokopii odpowiednich dokumentów; 4. czy wiadomo Dyrektor jako kierownikowi zakładu pracy, dlaczego nauczyciele Szkoły nie składali wniosków o dofinansowanie do tzw. wczasów pod gruszą. W odpowiedzi na powyższe, Dyrektor Szkoły podała: 1. Protokoły z posiedzenia komisji socjalnej za lata 2018-2020 stanowią załącznik nr 1 do pisma. Treść protokołów została poddana anonimizacji. Przyczyną anonimizacji jest ochrona prywatności osób sprawujących funkcje publiczne (dyrektor, nauczyciele) oraz fakt, że korzystanie ze wsparcia zfśs przez pozostałych pracowników szkoły (np. personelu sprzątającego) w ogóle nie stanowi informacji publicznej. Na protokołach pozostawiono informacje o charakterze statystycznym (np. dot. rodzaju udzielonego wsparcia, wydanych na ten cel pieniędzy oraz rekomendacji komisji dla dyrektora w poszczególnych przypadkach). 1. Preliminarze podziału środków zfśs za lata 2018 i 2020 stanowią załącznik numer 2 do pisma. Dyrektor nie przesyła preliminarza za rok 2019, ponieważ nie dysponuje tym dokumentem. Dyrektor zastrzega jednocześnie, że w roku 2019 nie sprawował jeszcze stanowiska (od 1 lipca 2019) i nie ponosi odpowiedzialności za brak tego dokumentu, gdyż taki dokument wg regulaminu zfśs powinien być sporządzony do 30 marca. 1. Szkoła nie posiada wicedyrektora. 2. Dokumenty dot. zastrzeżeń z zakresu gospodarowania zfśs oraz sposobu ich rozpatrzenia stanowią załącznik nr 3 do pisma. 3. Dyrektor nie posiada wiedzy na temat przyczyn, dla których poszczególni nauczyciele nie składali wniosków o wczasy pod gruszą. W wymienionej wyżej skardze P. M. wskazał, że nie uzyskał wszystkich żądanych informacji. Jeśli chodzi o załącznik nr 1, to otrzymał wprawdzie protokoły, jednak zakres anonimizacji nie jest zgodny z ustawą o ochronie danych osobowych. I tak, w protokole nr [...] z [...] lutego 2020 r. został utajniony numer rachunku bankowego, a w protokole nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. zanonimizowano kwotę dofinansowania, pozostawiając jedynie wartość procentową (50 %). Poza tym, prawdopodobnie brak też kwoty stanowiącej koszt wycieczki brutto. Nie otrzymał też załącznika do tego protokołu w postaci wniosku. Taka sama sytuacja odnosi się do protokołu nr [....] z [...] sierpnia 2019 r., z tą różnicą, że tam wielkość dofinansowania wskazano jako 70 % oraz protokołu nr [...] z [...] września 2019 r., tyle, że wielkość dofinansowania wskazano tam jako: 50 %, 40, %, 40 % oraz 70 %. Zdaniem skarżącego, wartość kwoty dofinansowania nie stanowi danych osobowych i powinna zostać udostępniona. Załączniki stanowią zaś integralną część dokumentu i bez nich dokument nie jest ważny. Winny być zatem udostępnione po ewentualnej anonimizacji. Mając na względzie powyższe zastrzeżenia P. M. wniósł o stwierdzenie, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej dopuścił się bezczynności, bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (z powodu prawdopodobnej próby ukrycia kwot dofinansowania do wczasów zagranicznych). Skarżący wniósł także o zobowiązanie do udostępnienia brakujących informacji oraz zwrot kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły Podstawowej wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, a to z uwagi na udostępnienie skarżącemu wnioskowanej informacji w całości tj. zgodnie z jego żądaniem i przy dokonaniu prawidłowej anonimizacji dokumentów oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Dyrektor, pojęcie danych osobowych klienta banku mieści się w pojęciu informacji i tajemnicy bankowej, a do takich danych osobowych należy zaliczyć m. in. numer rachunku bankowego. Informacje z zakresu tajemnicy bankowej mogą być wprawdzie udostępniane, jednak tylko i wyłącznie w określonych w ustawie Prawo bankowe przypadkach, z których żaden nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem, bez woli właściciela takiego rachunku nie jest możliwe ujawnienie go osobom postronnym i nieuprawnionym instytucjom. W odniesieniu do braku załączników do żądanych przez skarżącego protokołów Dyrektor wskazała, że wymieniony nie wnosił o ich przesłanie. Poza tym, składają się one wyłącznie z danych osobowych, a zatem skarżący otrzymałby w istocie pustą kartkę. Dyrektor podniosła też, że korzystanie przez nauczycieli z funduszu świadczeń socjalnych pozostaje bez związku z wykonywaniem zadań publicznych. Także wysokość przyznanych świadczeń pozostaje w oderwaniu od aktywności zawodowej i nie jest też związana ze sposobem wywiązywania się przez nauczyciela z ciążących na nim obowiązków. Dlatego też dane dotyczące indywidualnych zapomóg z funduszu świadczeń socjalnych nie mają charakteru informacji publicznej i tym samym nie podlegają udostępnieniu. W piśmie z dnia 26 września 2020 r. P. M. ustosunkował się do złożonej przez organ odpowiedzi na skargę. Wskazał, że numer rachunku bankowego, którego żądał dotyczył Szkoły, a zatem nie ma w tym wypadku zastosowania ustawa o ochronie danych osobowych. Skarżący zwrócił też uwagę, że w załącznikach, których nie otrzymał znajdowały się z pewnością nie tylko dane osobowe, ale także koszt wycieczki, który nie podlega anonimizacji. Anonimizacji nie podlega też data złożenia podania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicja sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej sprawy wynika z brzmienia art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", który to przepis do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej nakazuje stosować przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., przedmiotem skargi może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. gdy podmiot zobowiązany nie wydał decyzji, postanowienia bądź też nie podjął aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd - z mocy art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Zgodnie z kolei żart. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sprawach dotyczących informacji publicznej podstawowe znaczenie ma ustalenie, czy podmiot, do którego skierowany został wniosek o udzielenie takiej informacji jest do tego zobowiązany z mocy u.d.i.p., jak też, czy dane, których wnioskodawca się domaga stanowią informację publiczną. Dopiero w razie twierdzącej odpowiedzi na te pytania możliwa jest ocena, czy adresat wniosku dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Jeśli chodzi o kwestie podmiotowe, to nie może budzić wątpliwości, że Dyrektor Szkoły Podstawowej mieści się w grupie podmiotów, o których mowa w art. 4 u.d.i.p., zobowiązanych co do zasady do udzielenia informacji publicznej. Jak wskazuje statut Szkoły, stanowi ona szkołę publiczną, której organem prowadzącym jest Miasto i Gmina [...]. W myśl art. 4 pkt 1 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest organ władzy publicznej. W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że dyrektor szkoły jest takim organem w znaczeniu funkcjonalnym, bowiem posiada kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach uczniów (np. o skreśleniu z listy uczniów - art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - Dz. U. z 2020 r., poz. 910 ze zm.). Mieści się on także w grupie podmiotów wymienionych w art. 4 pkt 5 u.d.i.p. którymi są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Szkoła wykonuje bowiem zadania publiczne w zakresie edukacji. Z art. 70 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że każdy ma prawo do nauki, zaś z ust. 4 tego artykułu, że władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. W świetle z kolei art. 1 pkt 1 Prawa oświatowego, system oświaty zapewnia realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju. W myśl zaś art. 2 pkt 2 tego aktu, system ten tworzą szkoły podstawowe. Z kolei, według art. 62 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego, dyrektor kieruje działalnością szkoły i reprezentuje ją na zewnątrz. Nadto, dyrektor szkoły bez wątpienia dysponuje majątkiem publicznym (art. 68 ust. 1 pkt 5 Prawa oświatowego). Wedle art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują zaś sprawy edukacji publicznej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25.04.2012 r. I OSK 248/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 11.09.2020 r. IV SAB/Po 55/20). Dostęp do informacji publicznej zapewnia art. 61 Konstytucji RP, wedle którego obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tryb udzielania informacji publicznej określa ustawa o dostępie do informacji publicznej, która w art. 1 stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Konkretne przykłady tego, co ustawa zalicza do tego rodzaju informacji określa art. 6 u.d.i.p. I tak, informacją taką jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (ust. 1 pkt 2 lit. c), majątku, którym dysponują (ust. 1 pkt 2 lit. f); o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 (ust. 1 pkt 5 lit. d). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że dane, których udostępnienia domagał się skarżący należą do kategorii informacji publicznej, bowiem są z pewnością związane bezpośrednio z funkcjonowaniem podmiotu, jakim jest Szkoła i środkami finansowymi, którymi ona dysponuje. Zakładowy fundusz świadczeń socjalnych funkcjonuje w oparciu o przepisy ustawy z dnia 4 marca 1994r. 1. zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1070). Tworzony jest on przez pracodawców, o których mowa w art. 3 tego aktu. Środkami funduszu administruje pracodawca (art. 10). Uprawnionymi do korzystania z tych środków są zaś pracownicy i ich rodziny, emeryci i renciści - byli pracownicy i ich rodziny oraz inne osoby, którym pracodawca przyznał, w regulaminie, o którym mowa w art. 8 ust. 2, prawo korzystania ze świadczeń socjalnych finansowanych z funduszu. Uwzględniając to, że zasady tworzenia funduszu, jak też gospodarowania jego środkami nie mają charakteru wewnętrznych tylko regulacji obowiązujących u danego pracodawcy, bowiem określa je wskazana ustawa, w orzecznictwie sądowym wypracowano pogląd, że dane o działaniu przedmiotowego funduszu należy zliczyć do informacji publicznych (tak np. wyrok NSA z 21.08.2013 r. I OSK 681/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14.11.2014 r. II SAB/Wa 669/14). P. M. domagał się w swoim wniosku przekazania kserokopii z posiedzeń komisji socjalnej działającej przy Szkole za lata: 2018, 2019 i 2020, jak i preliminarza podziału środków zfśs na lata: 2018, 2019 i 2020. Kolejne punkty jego wniosku dotyczyły informacji na temat pensum wicedyrektora szkoły w roku szkolnym 2019/2020 oraz 2020/2021, zastrzeżeń związków zawodowych co do dysponowania funduszem w latach: 2018, 2019 i 2020 i sposobu ich rozpatrzenia przez Dyrektora oraz przyczyn, dla których nauczyciele nie składali wniosków o dofinansowanie do tzw. wczasów pod gruszą. W zdecydowanej większości żądane dane zostały skarżącemu przedstawione w piśmie z dnia 13 sierpnia 2020 r. i jego załącznikach. Część danych została jednak zanonimizowana, a części w ogóle nie udostępniono (chodzi o załączniki do wniosków dot. dofinansowania). I tak, P. M. zarzucił, że w protokole nr [...] usunięto numer rachunku bankowego, który - jak wynika z tego protokołu - odnosi się do Szkoły. W odpowiedzi na skargę tymczasem, z niewiadomych przyczyn, Dyrektor skupiła się na uzasadnieniu potrzeby ochrony numeru rachunku bankowego osoby fizycznej będącej członkiem zfśs działającego w Szkole w sytuacji, gdy nie takiego numeru dotyczył kwestionowany protokół. Biorąc pod uwagę okoliczność, że Szkoła Podstawowa jest jednostką publiczną, dysponującą majątkiem publicznym, zupełnie niezrozumiałym jest brak podania należącego do niej numeru rachunku bankowego. Przesyłając natomiast protokoły z posiedzeń komisji socjalnej działającej przy Szkole Dyrektor dokonała anonimizacji danych osobowych osób wnioskujących o przyznanie środków z funduszu. Jako powód powyższego wskazała potrzebę ochrony prywatności osób sprawujących funkcje publiczne tj. dyrektora i nauczycieli. Podniosła też, że korzystanie ze wsparcia zfśs przez pozostałych pracowników Szkoły tj. np. personelu sprzątającego w ogóle nie stanowi informacji publicznej. Zdaniem Sądu, stanowisko Dyrektora było prawidłowe jedynie częściowo tzn. w zakresie anonimizacji danych odnoszących się do osób nie pełniących w Szkole funkcji publicznych. Fakt, że określone dane są informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. nie oznacza, że zawsze podlegać będą udostępnieniu. Wynika to wyraźnie z brzmienia art. 5 tej ustawy, wprowadzającego określone ograniczenia w tym zakresie. Ograniczenie to następuje m. in. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, z zastrzeżeniem, że ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). W ocenie Dyrektor, pracujący w Szkole nauczyciele to osoby fizyczne, których prywatność podlega ochronie. Funkcje publiczne pełnią oni wyłącznie wówczas, gdy wykonują swoje czynności zawodowe. Bez związku zatem z wykonywaniem przez nauczyciela jego obowiązków w zakresie kształcenia uczniów pozostaje - zdaniem Dyrektor - sytuacja, kiedy zwraca się on o przyznanie wsparcia w ramach zfśs. Z poglądem tym Skład Orzekający się nie zgadza. Jak wynika z brzmienia powołanego art. 5 ust. 2 u.d.i.p., osobie fizycznej należy się ochrona jej prywatności, o ile jednak nie należy ona do kręgu podmiotów pełniących funkcje publiczne bądź też jeśli zrezygnuje ona z takiej ochrony. Brzmienie powołanego unormowania związane jest z tym, że ktoś, kto podejmuje jakąś działalność publiczną musi się liczyć z tym, że będzie stanowić przedmiot zainteresowania także w odniesieniu do okoliczności dotyczących sfery jego życia prywatnego, które w większym lub w mniejszym stopniu "przekładają się" na wykonywanie przyjętej przez niego roli społecznej. Innymi słowy, osoby wykonujące funkcje publiczne muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferę ich prywatności niż w wypadku innych osób. Prywatność osób pełniących funkcje publiczne może zatem podlegać ograniczeniom, które co do zasady mogą znajdować usprawiedliwienie ze względu na wartość, jaką jest jawność i dostępność informacji o funkcjonowaniu instytucji publicznych w państwie demokratycznym (tak: Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20.03.2006 r. K 17/05). Osobą pełniącą funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 Kodeksu karnego, ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie tej ustawy osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (por. wskazany wyżej wyrok TK K 17/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 29.03.2004 r. II SAB/Ka 144/03, Kamińska Irena, Rozbicka-Ostrowska Mirosława, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, opubl.: WK 2016). Uwzględniając powyższe, prawidłowym jest przyjęcie, że nauczyciele to osoby sprawujące funkcje publiczne, bowiem zatrudnieni są w jednostce o charakterze publicznym, realizującej zadania publiczne w zakresie edukacji społeczeństwa i dysponującej środkami publicznymi na wykonanie wymienionych zadań (tak np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16.02.2016 r. II SA/Kr 1573/15). Natomiast, spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Zauważenia nadto wymaga, że wystąpienie przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. skutkuje potrzebą wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Dyrektor Szkoły Podstawowej tymczasem powołała się wprawdzie na ograniczenie w dostępie do informacji publicznej wynikające z powołanego art. 5 ust.2 u.d.i.p., jednak nie wydała w tym zakresie stosownej decyzji administracyjnej, lecz wystosowała tylko do skarżącego pismo, w którym argumentem o prywatności osób fizycznych uzasadniła anonimizację danych osobowych nauczycieli wnioskujących o przyznanie im środków z zfśs. Decyzja taka nie zapadła do dnia orzekania, dlatego uzasadnionym było przypisanie Dyrektor bezczynności w tym przedmiocie. Jak już Sąd wyżej podniósł, nie ma w jego ocenie podstaw do odmowy przekazania informacji publicznej zawierającej dane osobowe wnioskujących o przydzielenie środków z zfśs, o ile oczywiście wnioskującymi byli nauczyciele. Informacja publiczna, by mogła zostać udostępniona powinna wiązać się z funkcjonowaniem instytucji, w której osoba sprawująca funkcję publiczną jest zatrudniona. Musi więc istnieć wyraźne powiązanie określonych faktów z funkcjonowaniem osoby w instytucji publicznej, której fakty te dotyczą. Skoro więc nauczyciele funkcjonują w ramach działania szkoły jako jednostki zapewniającej edukację, a więc realizującej to jedno z bardzo istotnych zadań publicznych, o których mowa w Konstytucji RP, a środki podlegające rozdysponowaniu z zfśs są środkami publicznymi, to dane dotyczące rozmiaru wsparcia konkretnego nauczyciela w ramach tego funduszu muszą być jawne. To samo trzeba odnieść do załączników tych protokołów w postaci złożonych wniosków o dofinansowanie z tym zastrzeżeniem, że jeśliby wnioski te powoływały się na konkretne jednostki chorobowe bądź też zawierały wyniki badań czy zaświadczenia lekarskie, to w tym zakresie konieczne byłoby wydanie decyzji o odmowie udostępnienia tych ostatnich ze względu na podlegającą w takim wypadku ochronie prywatność osoby fizycznej pełniącej funkcję publiczną. W odniesieniu zaś do osób wykonujących tylko czynności techniczne wystarczającym byłaby w tym przedmiocie pisemna informacja o niemożności przekazania tego typu dokumentacji medycznej jako nie stanowiącej w ogóle informacji publicznej. Ponadto, w odniesieniu do osób z tzw. obsługi dokonanie przez Dyrektor anonimizacji ich danych osobowych było jak najbardziej prawidłowe. Konieczne było zaś podanie danych dotyczących wielkości przyznanego im dofinansowania. Odnosząc się do zarzutu skargi, że trzy wskazane z numeru protokoły nie zawierały kwoty dofinansowania wycieczki, a ograniczały się do określenia wielkości wsparcia w sposób procentowy Dyrektor podniosła w odpowiedzi na skargę, że przedmiotowe dokumenty nie zawierały żądanych kwot. Tym samym, wnioskodawca nie mógł uzyskać w tym właśnie zakresie informacji, jako że nie istniała ona. Mając powyższe na uwadze, koniecznym stało się zobowiązanie Dyrektor Szkoły Podstawowej do udzielenia P. M. informacji w zakresie wynikającym z pkt A1 wniosku wymienionego z 28 lipca 2020 r., oczywiście przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej uwag Sądu. W świetle bowiem art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, które to przypadki w niniejszej sprawie nie zachodzą). Wniosek P. M. wpłynął do Dyrektor 4 sierpnia 2020 r. Częściowa odpowiedź na niego została udzielona 13 sierpnia 2020r., a zatem z zachowaniem powyższego terminu. Części danych jednak, o czym była mowa wyżej, nie udostępniono do dnia orzekania, jak też nie wydano decyzji o odmowie ich udostępnienia. Z mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd zobowiązany był także do oceny charakteru bezczynności, której dopuściła się Dyrektor. Po dokonaniu powyższej Sąd stwierdził, że nie była to bezczynność rażąca. Dyrektor udzieliła bowiem w przeważającej większości żądaną przez skarżącego informację publiczną. W zakresie zaś, w jakim tego nie uczyniła, przyjęła określoną wykładnię przepisów, a konkretnie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., która jest również prezentowana w orzecznictwie sądowym, a z którą Sąd w składzie niniejszym się nie zgadza. Nie można zatem przyjąć, że skarżący został potraktowany lekceważąco czy też, że nie udzielano mu określonej informacji celowo. Tymczasem, w orzecznictwie sądowym uznaje się, że rażące naruszenie prawa to stan, w którym bez jakiejkolwiek wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie rażące musi zatem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe (por. wyrok NSA z 21.06.2012 r. I OSK 675/12). O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zaliczając do nich wpis od skargi.