IV Ka 667/22

<p> <strong> <!-- --> IV Ka 667.22</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. K.</span> została obwiniona o to, że: w dniu 31 października 2020 o godzinie 18:20 w <span class="anon-block">Ż.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> chcąc wywołać niepotrzebną czynność fałszywym alarmem, polegającym na tym, że sąsiedzi zalali jej mieszkanie wprowadziła w błąd Dyżurnego KPP <span class="anon-block">T.</span> tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 66;art. 66 § 1)">art. 66 § 1 kodeksu wykroczeń</a>.</strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Trzebnicy II Wydział Karny wyrokiem z dnia 4 marca 2022 r. sygnatura akt II W 356/20 po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2022 r. w Trzebnicy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 1)">art. 17 § 1</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 2)">art. 62§2 kpw</a> umarzył postępowanie w stosunku do obwinionej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. K.</span> </strong> o czyn opisany w części wstępnej wyroku tj. o wykroczenie z art. 66 § 1 kw; ponadto zasądził od Skarby Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">P. K.</span> kwotę 221,40 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionej z urzędu; a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art. 119§2 pkt 1 kpw</a> kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Od powyższego orzeczenia apelację wniósł obrońca oskarżonej, wskazując jednocześnie, iż jest to podyktowane zobowiązaniem przez obwinioną i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania wyroku, to jest przyjęcie, że obwiniona jest chora psychicznie w rozumieniu psychozy , podczas gdy opinia zawiera nieprawdziwe wnioski, a materiał dowodowy wskazuje, iż doszło do zalania jej mieszkania.</p> <p>Wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie obwinionej i zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego.</p> <p>Obwiniona w obszernym piśmie również wskazała, iż sąd rejonowy niesłusznie przyjął, jej chorobę psychiczną.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja obwinionej i obrońcy obwinionej jest bezzasadna, a zawarte w środku odwoławczym zarzuty i argumentacja przedstawiona na ich poparcie stanowią jedynie nieskuteczną polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu <em> <!-- -->meriti.</em> </p> <p>Na podstawie analizy treści uzasadnienia apelacji można wysnuć wniosek, że obwiniona w podnoszonych zarzutach wskazywała, że Sąd I instancji podczas wyrokowania w sprawie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych oraz przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów, przyjmując, iż obwiniona dopuściła się zarzucanego jej wykroczenia a ponadto, że jest osobą chorą psychicznie.</p> <p>Powyższe zarzuty byłyby zasadne jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki, którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym, przy czym dokonanych ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Analizując podniesione zarzuty należy przypomnieć powszechny już pogląd, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada logicznemu rozumowaniu lub wskazaniom wiedzy. Zarzut ten nie może więc sprowadzać się jedynie do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. Kodeks postępowania karnego. Komentarz pod red. P. Hofmańskiego, tom II, Warszawa 1999, s. 546 i powołane tam orzecznictwo). Zawarta we wniesionej apelacji argumentacja obwinionego stanowi li tylko polemikę z ustaleniami Sądu Rejonowego i w żaden sposób nie może podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku.</p> <p>Dla bytu wykroczenia przyjętego w zarzucie, a to ,że w dniu 31 października 2020 r. wywołała niepotrzebną czynność w postaci interwencji funkcjonariuszy Policji w <span class="anon-block">Ż.</span> poprzez wprowadzenie Policji w błąd i podanie, iż została zalana wodą przez sąsiadów, niezbędnym elementem jest wskazanie winy. O ile sprawstwo zostało wykazane, to z uwagi jednak na treść opinii sadowo-psychiatrycznej z 29.12 .2021 ( karta 66 akt), z której wynika, iż obwiniona w krytycznym czasie z powodu choroby psychicznej miała całkowicie zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postepowaniem, <strong> <!-- -->na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1§2</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 1)">art. 17§1</a> kw i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 2)">art. 62§2 kpw</a> należało przedmiotowe postepowanie umorzyć</strong>.</p> <p>Sąd Rejonowy w związku z powyższym nie rozpoznawał sprawy w zakresie winy i tym samym okoliczności leżących po stronie podmiotowej<strong> <!-- -->.</strong> </p> <p>Jednym z warunków przypisania sprawcy winy jest jego zdolność do rozpoznania znaczenia popełnianego czynu zabronionego i pokierowania swoim postępowaniem. Tym samym wszelkie zakłócenia tej zdolności muszą być rozpatrywane na płaszczyźnie winy. Wyrazem tego jest m.in. art. 17 KW, który w § 1 zawiera okoliczność wyłączającą winę.</p> <p> <strong> <!-- -->2</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->.</strong>Ustawodawca określił niepoczytalność przy zastosowaniu tzw. metody mieszanej (kombinowanej), która opiera się zarówno na kryteriach medycznych (psychiatrycznych), jak i psychologicznych. Kryterium medyczne (psychiatryczne) ma postać enumeratywnego wyliczenia przyczyn niepoczytalności, którymi w art. 17 § 1 KW są choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe i inne zakłócenie czynności psychicznych. Z kolei kryterium psychologiczne wyraża się we wskazaniu następstw niepoczytalności, a mianowicie niemożności rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Użycie w art. 17 § 1 KW wyrażenia "z powodu" podkreśla ścisłą zależność wskazanych kryteriów niepoczytalności. Oba z nich muszą bowiem wystąpić łącznie, i to w takiej relacji, w której choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe lub inne zakłócenie czynności psychicznych wywołują u sprawcy niemożność rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Nie będziemy mieli zatem do czynienia z niepoczytalnością w rozumieniu art. 17 § 1 KW, jeżeli sprawcę dotyka choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe lub inne zakłócenie czynności psychicznych, jednakże nie powoduje to u niego niemożności rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Nie będzie również niepoczytalnością występująca u sprawcy niemożność rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem, jeżeli nie jest wynikiem choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innych zakłóceń czynności psychicznych (zob. np. <em> <!-- -->M. Cieślak, W. Wolter</em>, w: <em> <!-- -->M. Cieślak, K. Spett, A. Szymusik, W. Wolter</em>, Psychiatria, s. 23–25).</p> <p>Określone w art. 17 § 1 KW przyczyny i następstwa niepoczytalności ujęte są w sposób alternatywny. Oznacza to, że dla jej przyjęcia wystarczające jest wystąpienie jednej z wymienionych przyczyn (choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe, inne zakłócenie czynności psychicznych) i jednego ze wskazanych następstw (niemożność rozpoznania znaczenia czynu, niemożność pokierowania swoim postępowaniem). Warto przy tym zaznaczyć, że jeżeli chodzi o kryterium psychologiczne, to niemożność rozpoznania znaczenia czynu zawsze będzie wiązała się z jednoczesną niemożnością pokierowania swoim postępowaniem.</p> <p>Obwiniona korzystała z pomocy adwokata z urzędu. Stąd też należało zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">P. K.</span> zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Opłata za reprezentację przed Sądem Okręgowym jako II instancją została ustalona na podstawie § 17 ust. 11 pkt 4 (420 zł plus VAT) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ,Sąd zasądził w pkt II części dyspozytywnej wyroku od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy obwinionej adw. <span class="anon-block">P. K.</span> kwotę 516,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionej z urzędu.</p> <p> Z kolei na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2)">art. 119§2 kpw</a> Sąd kosztami postepowania obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Sędzia Marcin Sosiński</p> </div>