IV SA/Wa 1262/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - skargę oddala - UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] lutego 2007 r. o wymeldowaniu E. W. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że A. W., we wniosku o wymeldowanie byłego męża podnosi, iż E. W. nie zamieszkuje od lipca 2006 r., co potwierdziła również Komenda Powiatowa Policji w P. w piśmie z dnia 2 października 2006 r. Na okoliczność tę przesłuchani zostali również świadkowie, którzy stwierdzili, że E. W. nie przebywa od kilku miesięcy w budynku przy ul. [...] w G., nie jest również obecnie widziany tak często, jak przed lipcem 2006 r. Sam zainteresowany oświadczył, iż nie było go w domu bo przebywał w szpitalu w okresie od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2006 r., oraz iż przebywał w domu trzy, cztery raz w tygodniu ze względu na awantury. W ocenie organu, o dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca swojego zameldowania, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 1974r. 0 ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz.993, ze zm.), nie mogą świadczyć pobyty w szpitalu, jednakże pobyty w szpitalu E. W. były krótkotrwałe i spowodowane zapewne tym, iż jest on nałogowym alkoholikiem. Po okresach hospitalizacji wymieniony nie powracał do miejsca swojego pobytu stałego i do chwili obecnej tam nie powrócił. Centrum życiowe E. W., jak wynika z ustaleń organu, nie skupia się w miejscu meldunku na pobyt stały tj. w budynku przy ul. [...] w G.. Organ odwoławczy dał wiarę zeznaniom świadków pokrywającymi się z zeznaniami samej wnioskodawczyni, gdyż uznał je za spójne i wiarygodne. Odmówił natomiast wiarygodności wyjaśnieniom E. W. Ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób -a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Uregulowanie to ma na celu podkreślenie wyłącznie rejestracyjnej funkcji ewidencji ludności. Zameldowanie w lokalu, jako czynność materialno-techniczna, jest bowiem jedynie rejestracją stanu faktycznego (zapisem ewidencyjnym) i nie rodzi prawa do mieszkania, a jedynie ustala istnienie i rodzaj pobytu pod danym adresem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007 r., E. W. zarzucił błędne zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, iż skarżący dobrowolnie wymeldował się z miejsca stałego pobytu bez dopełnienia obowiązku meldunkowego oraz naruszenie art. 7 i art. 77 kpa, poprzez ustalenie, że nieruchomość położona przy ul. [...] w G.jest własnością A. W. i nie wyjaśnienie przyczyn i okoliczności opuszczenia przez skarżącego przedmiotowej nieruchomości. Sygn. akt IV SA/Wa 1262/07 W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący musiał opuścić czasowo zajmowany lokal ze względu na częste kłótnie i konflikty z żoną, pozostawił jednak w budynku swoje rzeczy osobiste i sprzęt gospodarstwa domowego. Niemożność powrotu do domu wynika natomiast z faktu wymiany przez A. W. zamków w drzwiach. Oznacza to, że skarżący nie opuścił dobrowolnie, z własnej nie przymuszonej woli budynku, którego jest współwłaścicielem. Skarżący jest osobą chorą i od 2006 r., do chwili obecnej przebywa na leczeniu odwykowym (w tym także leżał w szpitalu na [...]) w zakładach leczniczych poza miejscem swojego zameldowania. Wbrew ustaleniom organu, leczenie to nie ma charakteru krótkotrwałego. Potwierdzają to między innymi wyjaśnienia złożone w niniejszej sprawie przez skarżącego. Fakt, iż jak zauważył to organ skarżący, leczenie to "spowodowane jest zapewne tym, iż jest on nałogowym alkoholikiem" w żaden sposób nie powinno negatywnie wpływać na jego sytuację w niniejszej sprawie. Po okresach hospitalizacji skarżący wymagał stałej opieki i pomocy osób trzecich, której nie chciała mu zapewnić jego żona. Konieczność przebywania z osobami, mogącymi zapewnić choremu człowiekowi niezbędną opiekę i pomoc w żaden sposób nie może być traktowana jako dobrowolne i wynikające z autonomicznej woli opuszczenie dotychczasowego miejsca zamieszkania. Tym samym ustalenia organu, iż " Po okresach hospitalizacji wymieniony nie powracał do miejsca swojego pobytu stałego i do chwili obecnej tam nie powrócił" nie mogą świadczyć o tym, iż skarżący dobrowolnie opuścił miejsce, gdzie był zameldowany na pobyt stały. Organ prowadzący postępowanie nie wątpliwie nie dokonał zatem wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy całego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, powołując motywy zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz.993, ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z powyższego wynika, iż wymeldowanie dokonywane jest w przypadku, gdy dana osoba opuści miejsce pobytu stałego i nie dopełni obowiązku wymeldowania się. Stosownie zaś do art. 1 ust. 2 i art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ewidencja ludności służy rejestrowaniu danych o miejscu pobytu osób, zameldowanie zaś służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu. Czynność zameldowania oraz wymeldowania ma zatem Sygn. akt IV SA/Wa 1262/07 charakter czynności rejestrującej stan faktyczny w zakresie pobytu stałego lub czasowego w danym miejscu. Stanowi potwierdzenie tego stanu. Z ustaleń dokonanych przez organy orzekające w sprawie wynika, iż E. W. opuścił budynek położony przy ul. [...] G., przed lipcem 2006 r. Znajduje to potwierdzenie w zeznaniach świadków powołanych przez organ pierwszej instancji, jak również w piśmie Komendy Powiatowej Policji w P. z dnia 2 października 2006 r. Wobec tych dowodów skarżący stwierdził, iż przebywał w tym czasie na leczeniu oraz u swojego ojca w G. Na tę okoliczność przedstawił stosowne karty pobytu w szpitalu, z których wynika, iż przebywał w szpitalu od dnia [...] maja 2006 r. do dnia [...] maja 2006 r. oraz od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2006 r. Podał również, że przebywał w innych zakładach leczniczych, lecz w żaden sposób nie udokumentował tego faktu. W aktach znajduje się natomiast pismo Gminnego Punktu Konsultacyjnego Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w P. z dnia 29 marca 2007 r. o niestawiennictwie skarżącego w celu poddania przymusowemu leczeniu odwykowemu, mimo czterokrotnych wezwań, i braku możliwości ustalenia obecnego miejsca pobytu skarżącego. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, ustalenia i ocena organów orzekających co do opuszczenia przez E. W. budynku położonego przy ul. [...] w G., z brakiem zamiaru stałego przebywania w nim, w ocenie Sądu, znajdują podstawę prawną w art. 80 kpa. Organy orzekające dysponowały bowiem wystarczającym materiałem dowodowym do oceny, iż skarżący opuścił przedmiotową nieruchomość przed lipcem 2006 r. w sposób dobrowolny. W żaden sposób ustalenia te nie zostały przez skarżącego podważone dowodami przeciwnymi. Pobyt skarżącego w szpitalu w maju 2006 r. oraz czasowy pobyt u swojego ojca związany z koniecznością uzyskania opieki po tym pobycie w szpitalu, nie mają znaczenia dla sprawy, skoro organy orzekające ustaliły opuszczenie przez skarżącego przedmiotowej nieruchomości przed lipcem 2006 r., nie precyzując w którym konkretnie dniu miało to miejsce. Również pobyt skarżącego w szpitalu dopiero na przełomie listopada i grudnia 2006 r. nie podważa faktu opuszczenia nieruchomości już przed lipcem 2006 r. Skarżący nie wykazał przy tym w jakikolwiek sposób, aby przebywał w okresie od lipca 2006 r. do listopada 2006 r. w innych jeszcze placówkach leczniczych. Brak jest także w sprawie wiarygodnych dowodów na okoliczność wymiany przez A. W. zamków w budynku na przedmiotowej nieruchomości, przez co skarżący nie wykazał, aby został przymuszony do opuszczenia przedmiotowej nieruchomości, skoro skarżący nie podjął jakichkolwiek czynności, np. zgłoszenia na policji faktu niedopuszczenia go do budynku przez A. W. lub wytoczenia powództwa o przywrócenie posiadania przedmiotowej nieruchomości, które świadczyłyby o stanowczym zamiarze stałego pobytu w tej nieruchomości. Nie są również wyrazem Sygn. akt IV SA/Wa 1262/07 braku dobrowolności w opuszczeniu przedmiotowej nieruchomości, wskazywane przez skarżącego konflikty z żoną, których powstawanie jest z reguły zależne od woli małżonków, i dlatego nawet chęć ich uniknięcia nie wyłącza swobodnej woli opuszczenia miejsca stałego pobytu. Słuszna jest natomiast uwaga skarżącego, iż motywy pobytu w szpitalu, wskazane przez organ odwoławczy, nie mogą mieć żadnego znaczenia w sprawie, z akt nie wynika jednak, aby organy orzekające kierowały się przy wydawaniu swoich decyzji tym właśnie motywem. Wymeldowanie, jako czynność mająca odzwierciedlać stan faktyczny w postaci nieprzebywania danej osoby w dotychczasowym miejscu stałego pobytu, wynikającego z dobrowolnego i trwałego jego opuszczenia, nie jest w żaden sposób zależne od przysługiwania do danej nieruchomości określonych praw. Również przysługiwanie tych praw nie jest zależne od faktu stałego przebywania w danym miejscu, a tym bardziej od posiadania w danym miejscu stałego zameldowania, dlatego też podnoszona przez skarżącego okoliczność dotycząca tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości nie ma znaczenia prawnego w sprawie dla ustalenia stanu faktycznego dotyczącego opuszczenia przez skarżącego tej nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, nie można uznać za zasadne zarzutów skarżącego o naruszeniu zaskarżoną decyzją przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego na podstawie art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.