III Ca 1480/21

<p>III Ca 1480/21</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa <span class="anon-block">S. K.</span> przeciwko <span class="anon-block"> Spółdzielni Mieszkaniowej (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> o zapłatę kwoty 11.832 zł :</p> <p> <strong> <!-- -->1) zasądził od <span class="anon-block"> Spółdzielni Mieszkaniowej (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> na rzecz <span class="anon-block">S. K.</span> kwotę 11.832, w tym kwotę 10.100 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 19 grudnia 2017 roku do dnia zapłaty; </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2) oddalił powództwo w pozostałej części; </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->3) zasądził od <span class="anon-block"> Spółdzielni Mieszkaniowej (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> na rzecz <span class="anon-block">S. K.</span> kwotę 4.722 złote tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego; </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->4) nakazał ściągnąć od <span class="anon-block"> Spółdzielni Mieszkaniowej (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 221,07 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od tego rozstrzygnięcia złożyła pozwana spółdzielnia zaskarżając wyrok w zakresie punktu 1, 3 i 4.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Skarżący zarzucił obrazę przepisów postepowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> poprzez dowolną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wyprowadzenie faktu iż:</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->powódka wraz z przedstawicielem ustawowym przemieszczali się po jezdni w miejscu dozwolonym; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->powódka nie miała możliwości skorzystania z chodnika w miejscu, w którym się pojawił; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->powódka wraz z ojcem nie mieli możliwości ominięcia jezdni i przejścia chodnikiem prowadzącym wzdłuż jezdni przy szczytach bloków; </strong> </p> <p>4.  <strong> <!-- -->nierówność, na której przewróciła się powódka przecinała drogę na całej szerokości; </strong> </p> <p>5.  <strong> <!-- -->powódka nie musiała być prowadzona przez ojca za rękę w czasie przechodzenia przez jezdnie, po której poruszają się samochody. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Skarżący zarzucił również naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 1;art. 327(1) § 1 pkt. 1)">art. 327^{<!-- -->1} § 1 pkt 1 kpc</a> poprzez jego błędne niezastosowanie i pominięcie w uzasadnieniu wyroku wskazania dlaczego Sąd orzekający zaniechał oparcia się na dowodach przedstawionych przez stronę pozwaną w postaci zeznań Prezesa zarządu <span class="anon-block">E. S. (1)</span> oraz map geodezyjnych z przedstawionymi ciągami chodnikowymi w promieniu zdarzenia.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Skarżący zarzucił nadto obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 kc</a> poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że pozwana ponosi winę za zdarzenie z dnia 13 września 2016 r. wobec niezapewnienia bezpiecznego dla użytkowników stanu nawierzchni, podczas gdy zdarzenie miało miejsce na jezdni w strefie ruchu zatem użytkownikami nawierzchni są samochody i inne pojazdy mechaniczne i dla takowych stan nawierzchni był odpowiedni i bezpieczny; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 362)">art. 362 kc</a> poprzez jego błędne niezastosowanie i uznanie, iż po stronie powódki i jej przedstawiciela ustawowego nie doszło do przyczynienia się do powstania szkody w sytuacji, gdy poruszali się oni w miejscu niedozwolonym, tj. po jezdni znajdującej się w strefie ruchu, a gdyby poruszali się zgodnie z obowiązującymi przepisami do szkody w ogóle by nie doszło; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 11;art. 11 ust. 1;art. 11 ust. 2)">art. 11 ust.1 i ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym</a> poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że ruch pieszych w miejscu, w którym doszło do wypadku był dozwolony pomimo, że wypadek miał miejsce na jezdni znajdującej się w strefie ruchu przy chodniku, a ponadto powódka nie poruszała się lewa strona jezdni. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części poprzez oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania za obie instancje ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.</strong> </p> <p>Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest niezasadna.</p> <p>Zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia i w konsekwencji przyjmuje za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w treści uzasadnienia.</p> <p>W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 1;art. 327(1) § 1 pkt. 1)">art. 327^{<!-- -->1} § 1 pkt 1 kpc</a>, jako że ewentualne wady uzasadnienia mogą utrudnić w stopniu znacznym, lub też wręcz zniweczyć możliwość prześledzenia toku rozumowania sądu a quo, a tym samym, zbędne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów apelacji. Zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 1;art. 327(1) § 1 pkt. 1)">art. 327^{<!-- -->1} § 1 pkt 1 kpc</a> określa wymagania konstrukcyjne uzasadnienia orzeczenia i w tym zakresie nie można Sądowi Rejonowemu postawić zarzutu naruszenia tego przepisu. Sąd I instancji wskazał bowiem, że rozważał materiał dowodowy przedstawiony przez obie strony, w tym dokumentację fotograficzną , z której nie wynika, aby ruch pieszy w miejscu zdarzenia był niedozwolony. Zarzut strony pozwanej, że Sąd Rejonowy nie odniósł się w uzasadnieniu do dowodów w postaci zeznań Prezesa zarządu <span class="anon-block">E. S. (1)</span> oraz map geodezyjnych z przedstawionymi ciągami chodnikowymi w promieniu zdarzenia jest niezasadny, bowiem zeznania św. E, <span class="anon-block">S.</span> były na tyle ogólne, że nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych. Świadek ten zeznawał jak przebiegają ciągi komunikacyjne na terenie zdarzenia, że w 2018 r. były przeprowadzone remonty dróg, ale w żadnym razie nie odnosiły się do przebiegu zdarzenia szkodzącego.</p> <p>Za niezasadny uznać należy, zawarty w apelacji, zarzut przekroczenia przez Sąd I instancji granicy swobodnej oceny dowodów, bowiem skuteczna obrona stanowiska skarżącego w tym zakresie wymagałaby wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego oraz brak jest wszechstronnej oceny wszystkich istotnych dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 1998 r. II UKN 151/98 - OSNAPiUS 1999/15/492; z 4 lutego 1999 r. II UKN 459/98 - OSNAPiUS 2000/6/252; z 5 stycznia 1999 r. II UKN 76/99 - OSNAPiUS 2000/19/732). Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (por. wyrok SN z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00 LEX nr 56906). Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy w sposób należyty wyjaśnił sprawę, a przeprowadzona ocena dowodów jest prawidłowa i odpowiada powyższym kryteriom. Apelacja pozwanego nie wykazuje uchybień w rozumowaniu Sądu które podważałyby prawidłowość dokonanej oceny. Naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów nie może polegać na przedstawieniu przez stronę alternatywnego stanu faktycznego, a tylko na podważeniu przesłanek tej oceny z wykazaniem, że jest ona rażąco wadliwa lub oczywiście błędna - czego, zdaniem Sądu Okręgowego, skarżący we wniesionej apelacji nie uczynił.</p> <p>Wbrew twierdzeniom apelującego, ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dokumentacji fotograficznej i zeznań świadków m.in. świadek <span class="anon-block">E. S.</span> wynika, że miejsce w którym doszło do upadku powódki było dostępne zarówno dla samochodów jak i pieszych, którzy dochodzili tą drogą do garaży, śmietnika i samochodów zaparkowanych na poboczu. Dlatego powódka i jej ojciec nie byli zobowiązani do szukania alternatywnych dróg, skoro ta którą się przemieszczali była ogólnie dostępna.</p> <p>Również zarzut skarżącego, że Sąd I instancji niewłaściwie ocenił materiał dowodowy pod kątem ustalenia, że powódka nie musiała być prowadzona przez ojca za rękę w czasie przechodzenia przez jezdnię, po której poruszają się samochody jest zupełnie niezasadny, bowiem dziewięcioletnie dziecko zna już zasady poruszania się po drogach publicznych, a nadto powódka przewróciła się bowiem na drodze była nierówność, a nie dlatego, że nadjechał samochód.</p> <p> <strong> <!-- -->W tym kontekście za całkowicie chybione należy uznać zarzuty apelacji dotyczące naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów prawa materialnego w zakresie ustalenia winy pozwanego w zakresie utrzymania przedmiotowej drogi w złym stanie technicznym, który doprowadził do wypadku powódki oraz przyczynienia się powódki i jej ojca do powstania szkody poprzez poruszanie się tym odcinkiem drogi. Jeżeli droga była w złym stanie technicznym to winna być wyłączona z ruchu samochodowego i pieszego do czasu przeprowadzenia remontu, natomiast nie można wymagać od użytkowników, aby poszukiwali alternatywnych dróg, skoro ta była ciągiem komunikacyjnym prowadzącym np. do szkoły.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> oddalił apelację jako bezzasadną i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.</strong> </p> </div>