I OSK 10/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. K. przedstawicielki ustawowej małoletniego M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 944/06 w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku postanawia umorzyć postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2006 r. oddalił skargę H. K., przedstawicielki ustawowej małoletniego M. K., na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, gdyż Prezes ZUS prawidłowo ustalił, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki uprawniające do otrzymania świadczenia w drodze wyjątku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła H. K., reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zm.), poprzez uznanie, że niespełnienie przesłanki braku niezbędnych środków utrzymania uniemożliwia przyznanie świadczenia, oraz pominięcie m.in. przyczyn nieopłacenia składek na ubezpieczenie społeczne R. K.. Pismem z dnia 21 sierpnia 2007 r. (data stempla pocztowego) H. K. wycofała wniesioną skargę kasacyjną, wskazując, że decyzją z dnia [...]., nr [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Inspektorat w [...] przyznał M. K. rentę rodzinną w wysokości 531,46 zł miesięcznie. W związku z tym rozpoznanie skargi kasacyjnej dotyczącej decyzji o odmowie przyznania świadczenia w drodze wyjątku stało się bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednak sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niniejszej sprawie przesłanek niedopuszczalności cofnięcia skargi kasacyjnej. W związku z tym postępowanie wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy P.p.s.a.