IV SA/Wa 1400/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędzia WSA Monika Barszcz, , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...] Wojewoda [...] (dalej Wojewoda) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej Prezydent) z [...] grudnia 2019 r., nr [...] o wymeldowaniu M. P. (dalej Skarżący) z pobytu stałego z lokalu [...] przy ul. [...] w [...] Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...] Prezydent działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. 2019 poz. 1397) wymeldował Skarżącego z lokalu [...] przy ul. [...] w [...] (dalej lokal). Odwołanie od tej decyzji złożył Skarżący, zarzucając naruszenie art. 10 k.p.a., w zakresie niezapewnienia Stronie czynnego udziału w postepowaniu. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Organu I. instancji. Postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania Skarżącego z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu wszczęte zostało z urzędu [...] czerwca 2019 r. przez Prezydenta w związku z informacją o przejęciu przez dysponenta mieszkania zajmowanego bez tytułu prawnego, która przekazana została przez Wydział Zasobów Lokalowych dla [...]. Skarżący zajmował lokal na podstawie umowy najmu z [...] lutego 1983 r., która wypowiedziana została pismem z [...] października 2015 r., ze względu na udostępnienie tego lokalu osobom trzecim bez zgody właściciela, czyli [...] Lokal pozostaje jednak w dyspozycji Komendy Policji. Pismem z 10 czerwca 2019 r. zawiadomiono Skarżącego o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie oraz wezwano do złożenia wyjaśnień osobiście lub pisemnie. W odpowiedzi na to pismo Skarżący wyjaśnił, że jest osobą niepełnosprawną oraz zwrócił się o nadesłanie kierowanych do niego pytań oraz kserokopii zebranego materiału dowodowego. Organ ustosunkowując się do pisma Skarżącego, poinformował o przedmiocie postępowania i jego okolicznościach oraz pouczył o treści art. 35 ustawy o ewidencji ludności oraz art. 10 k.p.a., a także o możliwości działania przez pełnomocnika. W toku postępowania przed pierwszą instancją przesłuchano troje świadków, jednak dowód z ich zeznań został pominięty przez Organ odwoławczy, z uwagi na uchybienie terminowi zawiadomienia Skarżącego o przeprowadzeniu czynności. W piśmie oznaczonym datą 22 lipca 2019 r. Skarżący wyjaśnił, że w lokalu wymieniono zamki oraz umieszczono plomby na drzwiach wejściowych, co w jego ocenie wyłącza przesłankę dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu. W toku postępowania ustalono również, że w latach 1983 – 2015 w przedmiotowym lokalu zameldowana była córka Skarżącego, która wraz z dzieckiem przemeldowała się w [...] maja 2015 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się ponadto informacja, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] nakazującą m. in. Skarżącemu opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym niniejszego lokalu mieszkalnego. Zebrany przez Organy materiał dowodowy zawiera również protokół z czynności egzekucyjnych dokonanych [...] października 2018 r., prowadzonych przez Wojewodę, na podstawie tytułów wykonawczych z [...] stycznia 2018 r. W treści protokołu znajduje się informacja o wyłamaniu zamków, a następnie ich wymianie. Podkreślono również, że lokal był opróżniony przez zobowiązanych, a w środku nie stwierdzono rzeczy, które mogłyby stanowić wartość materialną. Skarżący w piśmie z 29 sierpnia 2019 r. zwrócił się o wydanie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy, powołując się na treść art. 73 § 2 k.p.a. i uprawnienie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi poinformowany został o opłacie skarbowej za uwierzytelnione wydruki z akt i o swoich uprawnieniach dotyczących czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Skarżący, powołując się na treść art. 76a k.p.a. i ustawę o opłacie skarbowej, zajął stanowisko, że żądanie opłaty skarbowej nie ma podstawy prawnej. Pismem z 4 lutego 2020 r. Skarżący poinformowany został o możliwości zapoznania się z aktami postępowania, ale z tego uprawnienia nie skorzystał. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody z [...] lutego 2020 r., [...] wywiódł Skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez uniemożliwienie niepełnosprawnemu Skarżącemu udziału w postępowaniu administracyjnym. Na tej podstawie wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji lub ich uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto w piśmie procesowym z 20 lipca 2020 r. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie oraz wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] lutego 2020 r., w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że odpowiada ona prawu. Na wstępie zaznaczyć należy, że skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Odnotować w tym kontekście należy, że ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 poz. 568) art. 1 pkt. 14. wprowadziła zmianę w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 poz. 374 i 567) poprzez dodanie art. 15zzs ust. 1. pkt 1., zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W konsekwencji terminy, które miałyby rozpocząć swój bieg po 14 marca 2020 r., biegu tego nie rozpoczynały, a te których bieg już się rozpoczął, uległy zawieszeniu do czasu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. W ocenie Sądu, na uwzględnienie nie zasługuje pogląd, zgodnie z którym zawieszenie biegu terminów nastąpiło w dniu 31 marca 2020 r. Przywołany przepis odwołuje się w swej treści do stanu zagrożenia epidemicznego, który został wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. 2020 poz. 433) od dnia 14 marca 2020 r. oraz do stanu epidemii wprowadzonego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. 2020 poz. 491) od 20 marca 2020 r. Przepis zawieszający bieg terminów sądowoadministracyjnych został jednak uchylony przed odwołaniem stanu epidemii ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Co-V-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), którą w ust. 6. art. 68 rozstrzygnięto, że terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Natomiast w ust. 7. postanowiono, że terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zawieszenie biegu terminów nastąpiło w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. Mając na uwadze doręczenie decyzji Skarżącemu 16 marca 2020 r., to jest w okresie stanu zagrożenia epidemicznego, bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczął się dopiero 24 maja 2020 r., a ostatnim dniem do jego wniesienia był 22 czerwca 2020 r. Skarga złożona 15 czerwca 2020 r. została zatem wniesiona z zachowaniem terminu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2019 r. poz. 1397). W myśl art. 28 ust. 1 przywołanej ustawy, obywatel polski dokonuje zameldowania się na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport. W myśl art. 35 omawianej ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z kolei stosownie do jej art. 26 ust. 1 pkt 1, adres określa się przez podanie nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu - jeżeli jest wydzielony, nazwy województwa oraz kodu pocztowego. Wobec tego rolą organów orzekających w tego typu sprawach jest jednoznaczne ustalenie, czy strona w stosunku, do której toczy się postępowanie o wymeldowanie opuściła miejsca pobytu stałego - rozumianego jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu. Wiąże się z tym ściśle kwestia dobrowolności owego opuszczenia miejsca zameldowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to jest dobrowolne i trwałe. Dobrowolne opuszczenie ma miejsce wówczas, gdy wynika z własnej woli osoby zainteresowanej, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu musi nastąpić w sposób wyraźny, tj. przez złożenie stosownego oświadczenia lub w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które bez wątpienia wyraża wolę osoby opuszczającej miejsce dotychczasowego pobytu, co do skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Zaś trwałość opuszczenia lokalu ma miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy osoba ta wyraża wolę zerwania wszystkich związków z lokalem dotychczasowego miejsca pobytu. Zatem o opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić co do zasady wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, przy czym zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Trzeba też nadmienić, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż eksmisja z lokalu zastępuje wymóg owej dobrowolności. Obowiązkiem organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest zatem ustalenie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - okoliczności faktycznych, czy dana osoba dobrowolnie i trwale opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały. Wobec tego, aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, winna ona zarówno fizycznie zamieszkiwać pod wskazanym adresem, jak i mieć wolę stałego w nim przebywania, czyli skoncentrowania w nim swych spraw życiowych. Miejsce stałego pobytu danej osoby, to miejsce, w którym realizuje ona swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego przebywania itp. Sąd, nie będąc związany zarzutami przedstawionymi w skardze, zbadał czy decyzja odpowiada prawu materialnemu. Sad podziela stanowisko Organów obu instancji, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że Skarżący trwale opuścił lokal, w którym był zameldowany. Nadmienić w tym miejscu należy, iż Skarżący w toku postępowania okoliczności tej nie kwestionował. Z załączonego do materiału dowodowego przedsądowego wezwania wynika, że Skarżący w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje co najmniej od listopada 2015 r. Mieszkanie pozbawione było wówczas sprzętów domowych, co Skarżący tłumaczył ich wymianą na meble i sprzęty przystosowane do jego choroby. Niezależnie od przywołanych twierdzeń Skarżącego, zasadnicze znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma fakt, że w zebranym materiale dowodowym znajduje się protokół z czynności egzekucyjnych wykonanych w dniu [...] października 2018 r., w którym wskazano, że celem wejścia do lokalu wyłamano zamki, a mieszkanie było opróżnione i nie znajdowały się w nim rzeczy mogące stanowić wartość. Okres przez jaki Skarżący nie przebywa w spornym lokalu, tj. co najmniej od listopada 2015 r., niewątpliwie świadczy o spełnieniu przesłanki trwałości opuszczenia lokalu. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również informacja, że Skarżący w innym postępowaniu jako adres zamieszkania podał ul. [...] w [...], [...] oraz jest notatka, z której wynika, że córka Skarżącego przeprowadziła się do jednej z [...] miejscowości w 2015 r., dopełniając obowiązku meldunkowego. Nadmienić należy, że Skarżący trwałego opuszczenia lokalu w istocie nie kwestionuje. Sąd w niniejszej sprawie podziela również ocenę Organu II. instancji w zakresie spełnienia przesłanki dobrowolnego opuszczenia miejsca stałego pobytu przez Skarżącego. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktować należy sytuację, w której osoba zameldowana wprawdzie została przymuszona w drodze przymusu psychicznego lub fizycznego do opuszczenia tego lokalu, lecz nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (wyrok NSA z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 392/20, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 686/20). Poza tym tego rodzaju postępowanie egzekucyjne równoważne jest z przeprowadzeniem eksmisji z lokalu, które to zdarzenia zastępują ową dobrowolność. Poza tym zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego Skarżący nie przedstawił dowodów świadczących o podjęciu kroków prawnych celem przywrócenia naruszonego posiadania, poza załączonym do odwołania przedsądowym wezwaniem do zaprzestania naruszeń posiadania. Przyjąć zatem należy, że nie wystąpił on na drogę sądową z roszczeniem posesoryjnym. Stosownie zaś do treści art. 344 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2020 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2020 poz. 1740) roszczenie o przywrócenie posiadania wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku od chwili naruszenia. W tym stanie rzeczy, uznać należało, że Skarżący opuścił lokal nie tylko trwale, ale też dobrowolnie. Nie próbował na drodze sądowej domagać się przywrócenia utraconego posiadania tego lokalu mieszkalnego. Ostatecznie lokal ten przejęło [...], a pozostaje on w dyspozycji Komendy Policji i jest remontowany. Co dotyczy faktu nieudostępnienia przez Organy akt administracyjnych niniejszej sprawy przez wykonanie ich kserokopii i doręczenie ich Skarżącemu wyjaśnić należy, co następuje. Uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2018 r. sygn. akt I OPS 1/18 rozstrzygnięto, że w ramach udostępnienia akt na podstawie art. 73 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2020 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 poz. 256) mieści się sporządzenie przez organ, w sposób wynikający z jego możliwości technicznych i organizacyjnych, na wniosek strony, kopii dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela. Dostrzega zarazem, że uprawnienie strony do żądania nieuwierzytelnionej kserokopii dokumentacji sprawy nie oznacza bezwzględnego związania organów tym wnioskiem. Odmowa udostępnia akt w tej formie może być usprawiedliwiona w sytuacji oczywistego i świadomego nadużycia przez stronę swego uprawnienia, które ograniczone może zostać również żądaniem zwrotu związanych z tym kosztów (por. wyrok NSA z 16 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3043/13). Koszty te, jako niepozostające w bezpośrednim związku z rozstrzygnięciem sprawy, winny być zaliczone do kosztów postępowania administracyjnego poniesionych na żądanie strony i które na mocy art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. tę stronę obciążają. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że choć żądanie Skarżącego zostało niewłaściwie zinterpretowane przez Organ jako żądanie wydania uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy, to Skarżący mógł skorzystać z zaproponowanej formy udostępnienia akt. Odnotować w tym kontekście ponadto należy, że pisma Organu zawierające informację o opłacie należnej od czynności urzędowej wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentacji zgromadzonej w sprawie, zawierały również propozycję alternatywnej formy udostępnienia akt sprawy, tj. ustanowienie pełnomocnika, który wykonałby kserokopie. Skarżący w toku postępowania administracyjnego był wielokrotnie pouczany o swoich uprawnieniach związanych z tym udziałem, w tym o możliwości ustanowienia pełnomocnika oraz złożenia wyjaśnień w formie pisemnej. Zdecydował jednak, że będzie korzystał wyłącznie z tej formy zapoznania się z aktami postępowania, a gdy otrzymał wezwanie do uiszczenia opłaty za uwierzytelnione odpisy, odmówił jej zapłaty. Nadmienić przy tym należy, że wymaga odróżnienia czynność udostępnienia akt sprawy, od czynności udostępnienia ich we wskazanej przez stronę formie (wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 104/10). W toku postępowania odwoławczego Skarżący został powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, z którego to uprawnienia nie skorzystał. W tym stanie rzeczy, przyjąć należy, że choć Organ I. instancji uchybił przepisom postępowania w przywołanym zakresie, to nie miało to jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Sąd dostrzegł bowiem, że mimo podniesionego zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., Skarżący, pomimo swej niepełnosprawności, aktywnie brał udział w postępowaniu administracyjnym obu instancji, składając liczne pisma. W tym składał wnioski dowodowe i wchodził w polemikę z Organami rozstrzygającymi sprawę, co sam potwierdza w treści swej skargi i jej załącznikach. Skarżący nie wykazał przy tym, aby zarzucone uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Dostrzec jednocześnie należy, że Organ prowadząc liczną korespondencję ze Skarżącym, aktywnie próbował zapewnić mu czynny udział w postępowaniu, z czego Skarżący nie skorzystał. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, umniejsza wagę zarzucanego uchybienia przepisów postępowania. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie każde naruszenie przepisów postępowania skutkuje koniecznością uchylenia decyzji, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Na marginesie należy dodać, że nie zasługuje również na uwzględnienie zgłoszony w piśmie z 20 lipca 2020 r. zarzut przedwczesnego wykonania decyzji Organu I. instancji. Wyjaśnienia wymaga, że z treści załączonych do pisma procesowego wiadomości mailowych, wbrew twierdzeniu Skarżącego, nie wynika, aby decyzja Prezydenta została wykonana przedwcześnie. Wymeldowanie Skarżącego z pobytu stałego stanowiło bowiem treść rozstrzygnięcia decyzji wydanej przez Organ I. instancji. W dalszej części wiadomości wskazano, że od decyzji złożono odwołanie, które rozpatrzone zostało przez Wojewodę decyzją z [...] lutego 2020 r. Decyzja Organu II. Instancji, choć nie była prawomocna, to jako ostateczna posiadała przymiot wykonalności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak sentencji.