II SAB/Łd 165/18

SENTENCJA Dnia 18 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi M. A. na bezczynność Skarbu Państwa - A z siedzibą w N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Skarbu Państwa - A z siedzibą w N. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 września 2018 r.; 3. zasądza od Skarbu Państwa - A z siedzibą w N. na rzecz skarżącego M. A. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. P. UZASADNIENIE M.A. wniósł skargę na bezczynność Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa G. w zakresie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z 11 września 2018 r. (data wpływu) dotyczącego: - liczby pozyskanego drewna na terenie nadleśnictwa osobno w latach 2014, 2015, 2016, 2017 oraz 2018 do momentu złożenia wniosku; - komu zostało przekazane pozyskane drewno – osobno w latach 2014, 2015, 2016, 2017 oraz 2018 do momentu złożenia wniosku poprzez podanie listy odbiorców; - skanów umów, związanych z gospodarowaniem uzyskanym drewnem w zakresie w jakim odbiorcami drewna nie były osoby fizyczne; - zbiorczej informacji bez ujawniania danych osobowych ile drewna w poszczególnych latach przekazane zostało osobom fizycznym odpłatnie, a ile nieodpłatnie. W tym wniosku skarżący podał numer faksu, na który miały zostać przesłane żądane informacje. W skardze zarzucił Organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm. – dalej: u.d.i.p.). Wniósł o zobowiązanie Organu do rozpoznania wniosku oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W skardze podał, że nie został powiadomiony w ustawowo określonym terminie zarówno o powodach opóźnienia, terminie w jakim organ udostępni informacje, jak również o ewentualnych kosztach związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Zdaniem skarżącego w przypadku kiedy wnioskodawca wysłał faks z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej na numer podany w Biuletynie Informacji Publicznej prowadzonym przez podmiot zobowiązany, dysponuje dowodem doręczenia faksu w postaci wydruku transmisji z potwierdzeniem odbioru, generowanym automatycznie przez urządzenie przesyłowe - wówczas należy uznać, że wniosek został prawidłowo doręczony podmiotowi zobowiązanemu, a zatem od chwili doręczenia wniosku zaczyna upływać termin do udzielenia odpowiedzi określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jedynie gdyby podmiot, do którego wpłynął wniosek wykazał, że wniosek nie mógł być skutecznie doręczony wnioskodawcy z przyczyn od niego niezależnych (np. wnioskodawca popełnił błąd w wyborze numeru, pod który wysłał faks) - wówczas należałoby uznać, iż wniosek nie został prawidłowo doręczony, a zatem nie można byłoby mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności. Natomiast braki organizacyjne lub problemy techniczne nie są zdaniem skarżącego w żaden sposób okolicznościami pozwalającymi uznać, że wobec ich wystąpienia podmiot, do którego wpłynął wniosek o udzielenie informacji publicznej, nie pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że wniosek wpłynął 11 września 2018 r., a po jego wpływie organ stwierdził, że udostępnienie żądanej informacji publicznej nie może nastąpić - jak wymaga tego przepis art. 13. ust. 1 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Pismem z 18 września 2018 r. zawiadomiono skarżącego, że organ ustosunkuje się do wniosku nie później niż do 11 listopada 2018 r.. Ww. pismo z 18 września 2018 r. wysłano na wskazany przez skarżącego fax tego samego dnia o godzinie 11:15, jednak fax w raporcie transmisji wskazał komunikat "błąd komunikacji", a w raporcie transmisji wskazana jest błędna data transmisji. Wobec powyższego, pracownik organu A.K. w obecności innego pracownika – K.C. zaraz po transmisji, celem potwierdzenia otrzymania faxu lub jego ponownego wysłania, dwukrotnie zadzwoniła pod wskazany przez skarżącego numer, jednak połączenie z owym numerem było niemożliwe, co potwierdzają oświadczenia złożone w formie pisemnej przez ww. osoby. Zatem organ wykonał wszystkie ciążące na nim obowiązki wymienione w art. 13. ust. 2. u.d.i.p. i nie dopuścił się bezczynności w zakresie odpowiedzi na udzielenie żądanej informacji. Dodano, że organ nie posiada żądanych przetworzonych informacji, a ich sporządzenie wymaga dodatkowych działań i kosztów, w tym zaangażowania pracowników, którzy mają powierzone i wykonują inne obowiązki. Zdaniem organu uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest realizowane w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. pkt 1 u.d.i.p.), a skarżący w żaden sposób nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej przetworzonej informacji publicznej. W piśmie z 9 listopada 2018 r. skarżący podniósł, że twierdzenia organu odnośnie błędu wysyłki faksu nie zostały w żaden sposób poparte. Niezależnie od powyższego wskazał, że organ wysłał dopiero 7 listopada 2018 r. powiadomił skarżącego faksem o wezwaniu do wykazania szczególnego interesu prawnego w zakresie żądanych we wniosku w pkt 3 i 4 informacji. Na rozprawie pełnomocnik organu złożył do akt administracyjnych dokumenty powstałe po 22 października 2018 roku: dwa pisma z dnia 7 listopada 2018 r. wraz z załącznikiem - pismo organu i pismo skarżącego, pismo z organu do skarżącego z 9 listopada 2018 roku wraz z załącznikami, pismo z 14 listopada 2018 roku wraz z załącznikiem, pismo od organu do skarżącego z 21 listopada 2018 roku wraz z załącznikiem z 20 listopada 2018 roku – stanowiące ustosunkowanie się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności po myśli art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), przy jednoczesnym jednakże rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. W odmiennej sytuacji, tj. gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, wówczas skargę należy oddalić. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Nie było sporne w niniejszej sprawie, że żądana przez skarżących informacja stanowiła informację publiczną. W rozpatrywanej sprawie sąd zobowiązany jest do oceny, czy organ nadal pozostaje w bezczynności, co do udzielenia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, po wniesieniu skargi w dniu 4 października 2018 r. za pośrednictwem organu, organ pismami, które przedstawił na rozprawie udzielił wnioskowanej informacji. I tak pismem z 20 listopada 2018 r. udzielił ostatecznie informacji w zakresie odpowiedzi na pytania oznaczone we wniosku nr 1, 2 i 4. Nadto 14 listopada 2018 r. wydał rozstrzygnięcie, którym odmówił udostepnienia informacji publicznej w zakresie udostepnienia danych nabywców drewna będących osobami fizycznymi, które nabyły drewno bez związku z działalnością gospodarczą lub zawodową ze względu na prywatność osób fizycznych oraz ochroną danych osobowych a także w zakresie skanów umów związanych z gospodarowaniem uzyskanym drewnem, w zakresie w jakim odbiorcami drewna nie były osoby fizyczne z uwagi na fakt, iż wykonanie anonimizacji i skanowania 541 sztuk umów stanowiłoby przetworzenie informacji w rozumieniu art.. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.,. a wnioskodawca nie wykazał, iż uzyskanie ich jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Podstawę prawną ww. rozstrzygnięcia stanowi art. 17 ust. 1, w zw. z art. 16 i art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p.. Powyższe stanowi zatem kompleksowe rozpoznanie przedmiotowego wniosku. Stwierdzić zatem należało, że w sytuacji, gdy zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd, to postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia skarżącym informacji publicznej, o którą zawnioskowali, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności przez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Biorąc zatem pod uwagę, że w wyniku wniosku z 11 września 2018 r. organ ustosunkował się do przedmiotowego wniosku poprzez udzielenie informacji oraz wydanie ww. rozstrzygnięcia, ostatecznie do 20 listopada 2018 r., a więc bezzwłocznie po wniesieniu skargi, stwierdzić należy, iż organ dopuścił się bezczynności, która jednak nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ nie wynikała z lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Jak wyjaśnił organ czasochłonne bowiem było przygotowanie żądanej przez skarżącego informacji ze względu na jej szeroki zakres. Z tego też względu sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a u.p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O należnych skarżącym kosztach postępowania orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 u.p.p.s.a., w pkt III sentencji wyroku. k.ż.