I SA/Kr 627/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2020 r. sprawy ze skarg M. M. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015r. oraz odsetek za zwłokę od niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2015 r. skargi oddala. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 marca 2019 r Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 11.01.2019 r. określającą M. M. ( dalej jako Skarżący ) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w wysokości 8.899 zł Ponadto drugą decyzją z dnia 29 marca 2019 r Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 11.01.2019 r. określającą M. M. ( dalej jako Skarżący ) wysokość odsetek za zwłokę od nie wpłaconych zaliczek na podatek dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w wysokości 440 zł W sprawach tych organy podatkowe ustaliły, że Pan M. M. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej z dniem 15.05.1991 r. pod nazwą M. M. "T. ". Jako adres głównego miejsca wykonywania działalności wskazano: K., [...] lok. "T. ". Przeważająca działalność gospodarcza to według kodu PKD 47.82.Z - Sprzedaż detaliczna wyrobów tekstylnych, odzieży i obuwia prowadzona na straganach i targowiskach (K:541, K:547). Pan M. M. w zgłoszonej działalności gospodarczej zadeklarował opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych od dnia 31.12.2000 r. W zakresie wyboru formy opłacania podatku dochodowego w kolejnych latach zmiany nie zostały zgłoszone. W dniu 08.03.2016 r. Skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym [...] zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28 za 2015 rok, w którym kwota przychodów oraz należnego z tego tytułu ryczałtu została wykazana w wartościach 0 zł. W informacji PIT-28 A o przychodach podatnika z działalności prowadzonej na własne nazwisko, z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze oraz ze sprzedaży przetworzonych produktów roślinnych i zwierzęcych, stanowiącej załącznik do zeznania PIT-28 za 2015 rok, Podatnik nie wskazał natomiast miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W trakcie kontroli podatkowej stwierdzono, że Skarżący w 2015 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług naprawy samochodów, doradztwa dotyczącego napraw oraz handlu częściami samochodowymi za pośrednictwem portali internetowych np. Allegro. Zatem działalność ta wykonywana była w innym zakresie niż zadeklarowano w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. W składanych wyjaśnieniach, Pan M. M. stwierdził, że od kilkunastu lat nie prowadzi działalności przy ul. [...] -"T. ". Nie posiadał tam stacjonarnego lokalu, natomiast na potrzeby działalności opłacał wyłącznie opłatę placową. Wobec braku rozliczenia prowadzonej działalności gospodarczej za 2015 r., Skarżący w protokole kontroli podatkowej został zobowiązany do złożenia zeznania podatkowego PIT-36 za 2015 rok oraz dokonania wpłat należnego podatku dochodowego od osób fizycznych. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998 r., Nr 144, poz.930 ze zm.) opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, z zastrzeżeniem art. 6 ust. Ib, nie stosuje się do podatników osiągających w całości lub w części przychody z tytułu działalności w zakresie handlu częściami i akcesoriami do pojazdów mechanicznych. Zatem w 2015 r. Pan M. M. miał obowiązek prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz rozliczyć podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach ogólnych. Do ustaleń organu I instancji zawartych w protokole kontroli podatkowej doręczonym w dniu 27.09.2016 r. Skarżący nie złożył zastrzeżeń, nie zastosował się również do nich i nie złożył także do Urzędu Skarbowego [...] zeznania podatkowego PIT-36 za 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia 27 grudnia 2016 wszczął postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości i rzetelności rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Organ I instancji ustalił, że Pan M. M. w 2015 r. nie prowadził żadnej dokumentacji księgowej z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej takiej jak: podatkowej księgi przychodów i rozchodów, ewidencji przychodów, ewidencji wyposażenia, ewidencji środków trwałych ani nie posiadał dokumentów źródłowych na zakup towarów służących do sprzedaży jako towar handlowy, a także wykorzystywanych przy świadczonych usługach. W piśmie z dnia 21.01.2017 r. Pan M. M. wskazał, że nie prowadził działalności gospodarczej w 2015 r., jednak wskazał firmy, w których dokonywał zakupów tj. P. M. Spółka Jawna, H. (faktury firmy A. M. P.), FHU I. , Wyjaśnił, że nazwisk osób, dla których świadczył te usługi nie zna i nie potrafił ich zidentyfikować, wskazał jedynie ich nicki "misio" "korab" "matias" "córek" były to osoby z forum scenicforum.pl. Zakupu potrzebnych części do napraw samochodów dokonywał sam lub osoba korzystająca z jego usług. Kontakty z osobami, które zlecały naprawę samochodu nawiązywał za pośrednictwem forum w internecie. Pomimo braku prowadzenia w 2015 r. podatkowej księgi przychodów i rozchodów, organ I instancji w oparciu o treść art. 23 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dowody uzyskane w toku postępowania, pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Podstawę opodatkowania ustalono w oparciu o operacje ujęte na przedłożonym przez Skarżącego wydruku historii z rachunku bankowego prowadzonego w banku Credit Agricole w 2015 r, faktury otrzymane od P. M. Spółka Jawna, wystawione na rzecz Pana M. M. w 2015 r. wysokości prowizji zapłaconych w 2015 r. z tytułu transakcji na portalu Allegro, zeznania Strony i świadków tj. odbiorców świadczonych usług lub sprzedanych części samochodowych: Pana D. C., Pana M. B., Pana P. M., Pana M. T., Pana S. Z. oraz pisemne wyjaśnienia Pani J. K., Pana W. W., Pana M. M., Pana K. L., Pana J. K., Pana A. P. i Pana T. K., oraz wyjaśnienia i informacje uzyskane od podmiotów gospodarczych, w których Podatnik dokonywał zakupów: H. sp. z o.o., P. M. Spółka Jawna, FHU I. T. N., W. K.. W szczególności przychód za 2015 r. firmy M. M. "T. organ I instancji określił na podstawie należności zapłaconych przez odbiorców świadczonych usług w zakresie mechaniki samochodowej i z tytułu sprzedaży części samochodowych. Na powyższe ustalenia miały wpływ zeznania Strony złożone w dniu 07.04.2017 r. (K:554-567). Ponieważ podatnik zeznał, że dokonane przez niego wpłaty gotówki na rachunek bankowy dotyczą zwrotu za zakupione części samochodowe, a zeznania te są zbieżne z zeznaniami świadków, którzy oświadczali, że część należności za wykonane usługi płatna była w gotówce do rąk Pana M. M., także czasami dotyczyło to zapłaty za zakup części samochodowych, dlatego też organ I instancji uznał, że faktycznie osiągniętym przychodem w 2015 r. przez Skarżącego z tytułu prowadzonej działalności w zakresie usług mechaniki samochodowej oraz sprzedaży części i akcesoriów samochodowych jest wysokość faktycznie dokonanych wpłat na jego rachunek bankowy w łącznej wysokości 64.710,00 zł. Natomiast jako koszty uzyskania przychodu ogółem w kwocie 12.182,19 zł przyjęto zakupy części i akcesoriów samochodowych dokonanych w P. M. Spółka Jawna, na podstawie przedłożonych faktur wystawionych w 2015 r. dla firmy "T. na łączną wartość 12.117,53 zł , oraz wysokość prowizji z tytułu sprzedaży przedmiotów za pośrednictwem portalu Allegro zapłaconej w 2015 r. na rzecz Grupy Allegro sp. z o.o., Jako koszty nie zostały uwzględnione faktury wystawione przez H. sp. z o.o., na rzecz M. P. A., które zostały zapłacone z rachunku bankowego przez Skarżącego. Faktury te zostały bowiem zaewidencjonowane jako koszty w dokumentacji księgowej firmy M. P. A.. Pan M. M. z tytułu zapłaty w/w faktur na rzecz firmy M. P. A., otrzymał zwrot należności w formie gotówkowej, co zostało potwierdzone na wystawionych dokumentach KP oraz zeznaniami świadka Pana M. P.. W odwołaniu skarżący zarzucił że w 2015 r. nie prowadził działalności gospodarczej ani nie osiągnął z niej dochodu. Zakupy części samochodowych i chemii dokonywał na prośbę kolegów, rodziny i znajomych za ich pieniądze, dlatego nie miał z tego zysku. Sporadycznie pobierał pieniądze za usługę. Natomiast jego głównym źródłem utrzymania jest rolnictwo, prace dorywcze i zbiórka złomu. Pomoc przy naprawie aut miała charakter koleżeński, sporadyczny, niezorganizowany i niezarobkowy, a zwrot kosztów poniesionych na zakup części i dodatków nie jest zarobkiem. Zakwestionował nieuznanie w rozliczeniu podatkowym zwrotu pożyczki udzielonej A. G., wpłat z tytułu sprzedaży złomu i siana oraz zwrotu kosztów poniesionych na zakup używanych części. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie, objętej skargą, decyzji z dnia 29 marca 2019 r Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., zaakceptował ustalony przez organ I instancji stan faktyczny i podzielił jego argumentację. Powołał się na art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, oraz art. 5apkt 6 lit a i art. 10 ust 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( dalej jako u.p.d.o.f.), na czym polega działalność gospodarcza i do jakiego źródła przychodów są zaliczane osiągane z niej przychody. Analizując zebranym w sprawie materiał dowodowy Dyrektor uznał, że ustalony na jego podstawie stan faktyczny mieści się w pojęciu działalności gospodarczej okresłonej w powołanych wyżej przepisach. Natomiast w uzasadnieniu decyzji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy organ powołał się na art. 44 ust 1 , 3 i 6 u.p.d.o.f. W skargach na powyższe decyzje zarzucono, że decyzję wydano na podstawie "widzi mi się" i nie uznano wpływów z produkcji rolnej, sprzedaży złomu i zwrotu kosztów zakupu używanych części. Skarżący podniósł, że kara jaka została na niego nałożona jest astronomiczna przy jego stałych dochodach 160 zł." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organ I instancji zasadnie stwierdził, że Pan M. M. w 2015 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług mechaniki samochodowej oraz handlu częściami i akcesoriami do pojazdów mechanicznych. Ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wskazuje, że źródłem przychodów jest m.in. pozarolnicza działalność gospodarcza. Tym samym dochód z tego tytułu osiągany przez osoby fizyczne jest opodatkowany podatkiem dochodowym. Zgodnie natomiast z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Pierwszą przesłanką, które decyduje o możliwości uznania danej działalności za działalność gospodarczą jest jej zarobkowy charakter, co oznacza, że zamiarem (celem) jej podjęcia jest osiągnięcie zysku. Zysk z kolei powinno się definiować jako nadwyżkę przychodów nad wydatkami, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jest to przesłanka konieczna, jednak nie przesądza w sposób wyłączny o przypisaniu uzyskanego z tych operacji przychodu do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., bez jednoczesnego spełnienia pozostałych przesłanek z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Kolejna cecha działalności gospodarczej, to jej zorganizowanie, które można rozpatrywać w dwóch aspektach: zorganizowania formalnego oraz zorganizowania faktycznego. W pierwszym przypadku dotyczy to dopełnienia wymogów formalnych związanych z rozpoczęciem działalności gospodarczej (np. zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia działalności gospodarczej do CEIDIG, czy też utworzenie spółki prawa handlowego i następnie wpisanie jej do KRS). W drugim zaś przypadku podatnik bez formalnego statusu przedsiębiorcy, podejmuje faktyczne działania pozwalające na przyjęcie, że działalność ta spełnia cechy "zorganizowania", w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Na pojęcie to składa się zespół celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej faktycznie wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonej działalności, jak i w fazie realizacyjnej (por. wyrok NSA z 7 lutego 2017 r., II FSK 4025/14). Z kolei przez "ciągłość" działań należy rozumieć stałość (trwałość) ich wykonywania, powtarzalność, regularność i stabilność. Nadto zaś wszystkie działania, o ile mają spełniać kryteria działalności gospodarczej, winny mieć charakter profesjonalny, zawodowy, tj. wykraczać poza czynności zwyczajowo podejmowane w ramach zwykłego zarządu przez właściciela składników majątkowych, kierującego się normalnymi w takich przypadkach zasadami gospodarności. Podkreślić trzeba, że spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., nie należy rozpatrywać wyłącznie w danym roku podatkowym, lecz należy brać pod uwagę również czynności, które miały miejsce w latach wcześniejszych lub późniejszych, jeżeli jest to niezbędne do zobrazowania zakresu i skali przedsięwzięcia, a także częstotliwości (systematyczności) dokonywanych czynności (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., II FSK 1543/20). Przenosząc te rozważania, na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić że zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni pozwalał na wyciągnięcie wniosku, że w roku 2015 Skarżący faktycznie prowadził działalność gospodarczą , w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.o.f. Przesądzają o tym właściwe ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe. W szczególności o wykonywaniu przez Skarżącego działalności gospodarczej świadczą informacje uzyskane od kontrahentów między innymi od P. M. Spółka Jawna, która pismem złożonym w dniu 7.02.2017 r. przekazała zestawienie faktur wystawionych w 2015 r. dla firmy T. wraz z ich kserokopiami, operacje ujęte na przedłożonym przez Skarżącego wydruku historii z rachunku bankowego prowadzonego w banku, oraz zeznania świadków, którzy korzystali z usług świadczonych przez Podatnika Pana D. C., Pana M. B., Pana P. ., P. M. T., Pana S. ., zeznań składanych w charakterze strony przez Pana M. M., a także wyjaśnień złożonych przez jego klientów Pani J. K., Pana W. W., Pana M. M., Pana K. L., Pana J. K., Pana A. P., Pana T. K.. Z materiałów tych wynika, że Skarżący na forum internetowym uchodził za eksperta w zakresie samochodów francuskich. Działał na forum internetowym na stronie scenicforum.pl (w poprzednich okresach również na innych stronach) jako użytkownik o nazwie "UIO". Na forum tym gdzie osoby opisywały swoje problemy z samochodami marki Renault głównie modelu scenie, Skarżący poprzez internet udzielał im porad również w zakresie naprawy samochodów. Proponował również pomoc w usunięciu występujących usterek, głównie dla osób z K., którą świadczył na miejscu tj. w K. przy ul. [...] lub w [...] przy ul, [...]. Taki sposób nawiązywania kontaktów potwierdzają zeznania świadków korzystających z usług naprawy samochodów oferowanych przez Skarżącego. Jak twierdzi Pan M. M. usługi te świadczył w formie koleżeńskiej, nieodpłatnie, jednak jak ustaliły organy podatkowe, usługi te , chociaż "koleżeńskie" świadczone były odpłatnie. Zapłata za nie w większości przypadków uiszczana była na rachunek bankowy, a także w formie gotówkowej. Zeznania Skarżącego słusznie zostały w tym zakresie uznane za niewiarygodne. Chociaż bowiem Skarżący twierdził, że usługi świadczył dla znajomych lub rodziny, to jednak nie potrafiła wskazać nazwisk tych osób, oświadczył, że nie zna i nie potrafił ich zidentyfikować. Dlatego też organy podatkowe miały pełne podstawy aby uznać, że działalność Skarżącego nie była wykonywana wyjątkowo z tzw. "grzeczności" i nie miała charakteru przypadkowego. Potwierdzają to aktywne działania Skarżącego na forum internetowym w zakresie porad i oferowania usług naprawy samochodów oraz wystawianie przedmiotów do sprzedaży na aukcjach internetowych, co znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Na podkreślenie zasługuje także fakt, że zeznania świadków tj. odbiorców świadczonych usług lub sprzedanych części samochodowych, takich jak np. P. M. w pełni korespondują z historią rachunku bankowego Skarżącego obejmującą zestawienie operacji. Świadek ten przedstawił okoliczności składania przez Skarżącego oferty wykonania usługi naprawy pojazdu Renault Clio z podaniem ceny i miejsca wykonania. Wskazał, że zakup części zawsze związany był z naprawą samochodu, a cena była podawana łącznie za części i usługę. Świadek wskazał, że należności wpłacał zarówno na konto Skarżącego jak też gotówką. Nie budzi zatem wątpliwości, że usługi były świadczone odpłatnie. Działalność była także prowadzona w sposób zorganizowany. W tym kontekście należy przypomnieć, że Skarżący posiada zgłoszoną do CEIDG jednoosobową działalność w zakresie sprzedaży detalicznej wyrobów tekstylnych, odzieży i obuwia (na straganach i targowiskach) zewidencjonowaną w pod nazwą M. M. "T. " NIP [...], która w 2015 r. posiadała status "aktywny". Jednocześnie posiada również wyznaczone miejsca, w których wykonuje usługi mechaniki samochodowej tj. w K., przy ul. [...] i w [...] przy ul. [...]. Ponadto sprzedaje drobne przedmioty (stare i nowe), części samochodowe za pośrednictwem portalu Allegro przy wykorzystaniu nicka "[...]". Natomiast o ciągłym prowadzeniu działalności gospodarczej świadczy historia rachunku bankowego Skarżącego prowadzonego w banku Credit Agricole. Wykazane tam operacje świadczą, o ciągłym i powtarzalnym świadczeniu usług przez Skarżącego W każdym miesiącu zostały zaewidencjonowane wpłaty od klientów z tytułu naprawy samochodów lub sprzedaży części. Łącznie w 2015 r. odnotowano 211 transakcji sprzedaży usług i części. Pan M. M. ogłaszał się na portalu Allegro, OLX, oferując sprzedaż części i akcesoriów samochodowych. W związku z powyższym należy uznać, że organy dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów. Podstawowe znaczenie dla prawidłowego odtworzenia stanu faktycznego mają przepisy art. 122, art. 187 § 1, art. 180 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p. a ciężar prowadzenia postępowania i wykazania określonych faktów, co do zasady spoczywa na organach podatkowych. Nie zasadny jest przy tym zarzut wydania decyzji w oparciu o "widzi mi się" pracownika Organu. Na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 Op.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Op.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 Op.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Warszawa, 2003, s. 208). Organ w sposób wnikliwy i wyczerpujący zbadał sprawę, a swoje ustalenia przedstawiło w jasny i zrozumiały sposób odnosząc się zarówno do poglądów prezentowanych w doktrynie jak i judykaturze. Fakt, że organ nie podzielił zarzutów skarżącego, nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. W zaskarżonej decyzji zostało wyjaśnione i poparte konkretnymi dowodami (m.in. odpowiedziami na pisma kierowane do innych organów), dlaczego przyjęcie takiej a nie innej stawki podatku było uzasadnione. Nie ma podstaw by przyjąć, że pozostały poza zakresem zainteresowania organów niewyjaśnione okoliczności, a pojawiające się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony. Organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrały materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji. Prawidłowo ustalono przedmiot opodatkowania zarówno w zakresie przychodów jak i kosztów. Słusznie pominięto wpłaty z tytułu sprzedaży złomu i produkcji rolnej tj. siana oraz zwrotu kosztów poniesionych na zakup używanych części, bowiem Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających swoje twierdzenie, że pieniądze ze sprzedaży siana otrzymał na rachunek bankowy, zaś zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że wpłaty na rachunek bankowy stanowią należności za świadczone usługi i zwrot za zakupione części samochodowe zużyte do wykonanych usług. Natomiast wskazane przez Skarżącego firmy zajmujące się handlem złomu, nie potwierdziły transakcji sprzedaży złomu w 2015 r. Ponadto w rozliczeniu podatku dochodowego nie uwzględniono wyjaśnień złożonych przez Pana A. G. dotyczących wpłat na rachunek bankowy Pana M. M. z tytułu zwrotu rzekomo otrzymanej pożyczki, ponieważ brak jest dokumentów potwierdzających jej udzielenie, a Pan A. G. oświadczył, że nie potrafi wskazać, które wpłaty dotyczyły zwrotu pożyczki, a które zakupu części samochodowych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 ppsa.