III SA/Kr 1026/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący S WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie S WSA Renata Czeluśniak S WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 4 maja 2022 r., nr SKO.NP/4115/151/2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz skarżącej W. K. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W dniu 2 lipca 2021 r. do Urzędu Gminy G. wpłynął wniosek Pani W. K. (dalej skarżąca) o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad siostrą Panią D. B. Następnie, 13 lipca 2021 r. został przeprowadzony rodzinny wywiad środowiskowy. W wywiadzie zostało wskazane m.in.: że nie udało się nawiązać dialogu z niepełnosprawną podopieczną z uwagi na jej typ schorzenia (głębokie upośledzenie od urodzenia; zespół Downa; nieoperowalny brak widzenia od 6 lat). W ocenie pracownicy opieki społecznej skarżąca zapewniała jej należytą opiekę; dało się zaobserwować przywiązanie niepełnosprawnej do siostry; charakter niepełnosprawności, czynił podopieczną całkowicie zależną od opiekuna i wymuszał konieczność sprawowania opieki nad nią przez całą dobę; to z kolei powodowało, że skarżąca musiała być do jej dyspozycji cały czas i nie mogła podjąć zatrudnienia nawet w niewielkim wymiarze czasu pracy. Jednocześnie, organ ustalił, że skarżąca pobiera rentę rolniczą przyznaną od 10 sierpnia 1999 r. na stałe. Wartość świadczenia miała wynosić 1,080,18 zł netto za lipiec 2021 r., przy czym skarżąca nie rozpoczęła pobierania emerytury ponieważ nie złożyła wniosku o takie świadczenie na dzień 13 lipca 2021 r. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2021 r. działający z upoważnienia Wójta Gminy G. Kierownik Referatu Świadczeń Socjalnych odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu pobierania przez skarżącą renty rolniczej z KRUS. Od tej decyzji pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie do SKO w Tarnowie. Decyzją z dnia 14 września 2021 r. SKO w Tarnowie uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium wskazało m.in. na brak działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy spowodowane brakiem w aktach sprawy orzeczenia o niepełnosprawności podopiecznej skarżącej oraz niewyjaśnienie kwestii rezygnacji przez skarżącą z pracy innej niż rolnicza z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawną siostrą. Organ I instancji zgromadził w aktach orzeczenie KRUS o niepełnosprawności skarżącej, a także decyzję Prezesa KRUS z 13 stycznia 2022 r. o wstrzymaniu na wniosek skarżącej wypłat renty od 1 stycznia 2022 r. Ponownie wydaną decyzją z 24 lutego 2022 r. organ I instancji odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że skarżąca przestała świadczyć pracę w gospodarstwie rolnym na przełomie 1998/1999 r., ponieważ w roku 2000 zaczęła zmagać się ze schorzeniem, które spowodowało konieczność zaprzestania świadczenia pracy w gospodarstwie. Organ zastrzegł przy tym, skarżąca dopiero od 2004 r. przejęła opiekę nad siostrą, którą uprzednio zajmowała się matka. W ocenie organu I instancji, przyczyną zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym był stan zdrowia skarżącej, a nie konieczność opieki nad niepełnosprawną siostrą. Takie ustalenia przekładały się na fakt niespełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 615 z późn. zm.). Dodatkowym argumentem stało to, że skarżąca była uprawniona do renty rolniczej w KRUS, co, zdaniem organu, przesądzało o spełnieniu przesłanki zawartej w art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a u.ś.r. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z przepisami powołanej u.ś.r. skarżąca nie miała możliwości dokonania wyboru pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a rentowym, w razie zaistnienia ich zbiegu. Brak też było regulacji pozwalających organowi obniżyć wysokość przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Kończąc swoje rozważania organ wskazał, że orzeczenia powoływane przez pełnomocnika skarżącej w zakresie dopuszczalności przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie uprawnionej do emerytury lub renty w kwocie niższej, niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego, są wiążące w indywidualnej sprawie, w której zostały wydanej. W ponownie wniesionym odwołaniu pełnomocnik skarżącej zarzucił: naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na sprawę poprzez naruszenie art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a u.ś.r; zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej powołanego przepisu. Pełnomocnik skarżącej powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2017 r., SK 2/17. Podkreślił przy tym, że skarżąca nie legitymuje się orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji, orzeczeniem o niepełnosprawności, czy orzeczeniem o niezdolności do pracy. Wskazał na argumentację Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którą prawo do szczególnej pomocy z 71 ust. 1 zdanie drugie i art. 18 Konstytucji ma być tak ukształtowane, by chroniło rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji. Dodatkowo wskazał się, że "...brak jest podstaw do wykluczenia z pobierania świadczenia osób, które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną z tego tylko względu, że mają one przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, (zwłaszcza) jeżeli świadczenia tego nie pobierają..." Decyzją z 4 maja 2022 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podzielił argumentację organu I instancji w zakresie niespełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną oraz braku związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy zaprzestaniem wykonywania przez skarżącą pracy w gospodarstwie rolnym a sprawowaniem opieki nad siostrą. Organ II instancji podkreślił dodatkowo, że mają miejsce dość długie odcinki czasu pomiędzy orzeczeniem niezdolności skarżącej do pracy, podjęciem opieki nad chorą siostrą, a złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Odwołując się do ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego SK 2/17, organ stwierdził, że Trybunał uznał art. 17 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.ś.r za niekonstytucyjny jedynie w zakresie pozbawienia prawa do świadczenia podmiotów mających przyznaną rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym (w rozpatrywanym przypadku skarżąca miała natomiast orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy). W wniesionej skardze pełnomocnik zarzucił naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenia art. 17 ust. 1 pkt. 4 oraz ust. 5 pkt. 1 oraz u.ś.r m.in. poprzez błędną wykładnię. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; uchylenie decyzji organu I instancji; zobowiązanie organów I i II instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu; zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podkreślił, że w sprawie zastosowana została błędna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a u.ś.r poprzez błędne uznanie, że wstrzymanie wypłaty świadczenia emerytalnego nie eliminuje negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a u.ś.r w postaci posiadania prawa do emerytury, podczas gdy w zgodzie z ugruntowanym orzecznictwem emerytura jest prawem niezbywalnym, ale zawieszenie tego prawa i wstrzymanie jej wypłaty skutkuje odpadnięciem negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. W poparcie powyższego rozumowania pełnomocnik skarżącej powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 stycznia 2020 r., IV SA/Po 824/19. W ocenie pełnomocnika skarżącej istniała na możliwość przyznania jednego świadczenia w przypadku zbiegu z innymi świadczeniami. Rozumowanie takie wynikało z art. 27 ust. 5 u.ś.r oraz orzecznictwa. Podkreślił też, że organy zaniechały poinformowania skarżącej, że ma ona możliwość wyboru świadczenia oraz o prawie do zawieszenia emerytury, wstrzymania jej wypłaty i przedłożenia decyzji w tym zakresie. Organy także nie wezwały strony do złożenie brakujących dokumentów. Pełnomocnik skarżącej ponownie wskazał, że na jej wniosek wstrzymano wypłatę renty, a więc wyeliminowano tym samym negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a u.ś.r. Następnie, odwołując się do zarzutu organu wystąpienia długich okresów czasu pomiędzy orzeczeniem niezdolności do pracy, podjęciem opieki nad chorą siostrą a złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia, wskazał na pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 25 marca 2021 r., III SA/Gd 66/21, gdzie sąd wskazał, że: "...przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r nie zakreśla żadnych ram czasowych, co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia (czy też jego niepodejmowania) z powodu konieczności sprawowania opieki. Jest to świadczenie przyznawane na wniosek i to od wnioskodawcy zależy, czy i w jakim czasie po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia wystąpi on o to świadczenie...". Co do argumentu o braku spełnienia przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na stan zdrowia skarżącej pełnomocnik skarżącej wskazał, że samo Kolegium w decyzji z dnia 14 września 2021 r. wskazywało, iż " Skarżąca jest całkowicie niezdolno do pracy w gospodarstwie rolnym, lecz nie legitymuje się niezdolnością do samodzielnie egzystencji, co nie wyklucza podjęcie przez nią pracy lub zatrudnienia innego rodzaju poza rolnictwem." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie ponieważ w tych okolicznościach faktycznych skarżąca jako jedyna osoba, na której ciążył obowiązek alimentacyjny wobec niepełnosprawnej w stopniu znacznym siostry – wykazała, że właśnie z uwagi na konieczność opieki nad siostrą zrezygnowała z potencjalnej możliwości podjęcia pracy zarobkowej. Spełnione więc zostały przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.s.r. przy braku zaistnienia z dniem 1 stycznia 2022 r. przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. W rozpatrywanej sprawie istotnymi dla rozstrzygnięcia była wykładnia ww. art. 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 pkt 1 lit. a uś.r. Przepisy te stanowią, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę: ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Zdaniem Sądu organy w niespornych co do zasady okolicznościach faktycznych dokonały błędnej wykładni ww. przepisów, co miało wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia zwłaszcza ww. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. spowodowała odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W rozpatrywanej sprawie niesporne było, że skarżąca legitymowała się orzeczeniem KRUS o trwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, ale z wyraźnym zastrzeżeniem, że "Nie stwierdza się niezdolności badanego do samodzielnej egzystencji" (k. 25 akt administracyjnych). Brak stwierdzenia, że skarżąca jest niezdolna do samodzielnej egzystencji nie wykluczył więc zadaniem Sądu, zastosowania w jej sprawie ww. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Zasady oraz warunki zatrudniania osób z naruszoną sprawnością organizmu regulują przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 573 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (podkr. Sądu). Skoro orzeczenie KRUS w sposób wyraźny wykluczyło niezdolność do samodzielnej egzystencji skarżącej, to ta okoliczność nie mogła być przyczyną odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jak przy tym wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 21 kwietnia 2021 r. II SA/Gl 61/21 niezdolność do pracy wynikająca z orzeczenia o niepełnosprawności wydawanego w trybie przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy) nie stanowi bowiem bezwzględnej przeszkody do podjęcia zatrudnienia. Odnosząc się natomiast do wykładni drugiej z przesłanek przyznawania lub odmowy przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego tj. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. to Sąd zauważa, że wniosek o przyznanie świadczenia skarżąca złożyła 2 lipca 2021 r., a więc kilka miesięcy po ukończeniu 60 roku życia. Formalnie więc skarżąca w dacie złożenia wniosku była uprawniona do świadczenia emerytalnego z KRUS zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 933 z późn. zm.). Jak wynika z powołanej przez organy korespondencji z KRUS skarżąca nie spełniała warunków do emerytury rolniczej ponieważ "...nie złożyła wniosku o w/w świadczenie na dzień 13.07.2021 r.". Co więcej, rację miał pełnomocnik skarżącej, że organ w ogóle nie pouczał o możliwości zawieszenia świadczenia rentowego czy też emerytalnego, aby umożliwić skarżącej skuteczne staranie się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Jak podkreśla w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny brak jest przesłanek uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegających na wyłączeniu w całości ich prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy mają oni ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. i gdy świadczenie to jest niższe od świadczenia pielęgnacyjnego (wyrok NSA z 16 marca 2022 r., I OSK 1242/21; z 17 listopada 2022 r., I OSK 233/22). Co więcej funkcję art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. należy rozumieć jako sposób uniknięcia kumulacji pobieranych świadczeń, nie zaś jako wykluczenie możliwości ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o to świadczenie spełnia przesłanki do uzyskania innego świadczenia określonego w tym przepisie (wyrok NSA z 18 listopada 2022 r., I OSK 21/22). W szczególności orzekający Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w powyższym wyroku, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wynikami wykładni celowościowej i systemowej (zob. wyroki NSA: z 8 stycznia 2020 r., I OSK 2392/19; z 30 kwietnia 2020 r. I OSK 1546/19; z 27 maja 2020 r., I OSK 2375/19, z 19 kwietnia 2021 r., I OSK 2809/20, z 5 listopada 2021 r., I OSK 1195/21 i z 16 marca 2022 r., I OSK 1242/21). Literalne odczytanie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., nakazujące wyeliminowanie z kręgu uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego osób, które mają prawo do świadczeń wymienionych w tym przepisie, naruszałoby bowiem konstytucyjną zasadę równości (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2020 r., I OSK 1416/20, z 19 kwietnia 2021 r., I OSK 2809/20, z 5 listopada 2021 r., I OSK 1195/21 i z 16 marca 2022 r., I OSK 1242/21). Obowiązkiem sądu administracyjnego, sprawującego wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działania administracji publicznej, jest natomiast prokonstytucyjna interpretacja przepisów prawa. Zgodnie z wyrażoną w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP zasadą bezpośredniego stosowania jej przepisów, rzeczą organów władzy publicznej jest dokonywanie prokonstytucyjnej wykładni również art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. pozwalającej na realizację zasad: równości wobec prawa (art. 32 ust. 1), sprawiedliwości społecznej (art. 2), obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie) i osobom niepełnosprawnym (art. 69). Jak wynika z art. 17 ust. 1 u.ś.r. istotną cechą osób, będących adresatami zawartej tam normy prawnej określającej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jest sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i związana z tym rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jednocześnie należy zaznaczyć, że ten rodzaj wykładni nie prowadzi do wykreowania nowego przepisu i wkroczenia jednocześnie w kompetencje władzy ustawodawczej, ale prowadzi do określonego, najpełniej realizującego zasady konstytucyjne zrekonstruowania treści normy prawnej na podstawie obowiązujących przepisów. Wprawdzie przytaczany powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczył zbiegu świadczeń emerytalnych z świadczeniami pielęgnacyjnymi jednakże nie ma to znaczenia przy celowościowej wykładni przywołanych przepisów prawa. Kierując się więc mutatis mutandis poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w konkluzjach wyroku z 18 listopada 2022 r., I OSK 21/22, powyższe przemawia zatem za celowością wykładnią dopuszczenia możliwości przyznania osobom spełniającym warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego a pobierającym świadczenie rentowe - świadczenia w pełnej wysokości określonej w art. 17 ust. 3 u.ś.r. Warunkiem niezbędnym do przyznania tego świadczenia jest dokonanie przez osobę uprawnioną wyboru jednego z tych świadczeń. Wybór taki w rozpoznawanej sprawie może zostać zrealizowany przez złożenie do właściwego organu wniosku o zawieszenie prawa renty. Tym samym, rację przyznać należy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, że obowiązkiem organów administracji było również poinformowanie skarżącej, zgodnie z art. 9 k.p.a., że możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uzależnione było od złożenia przez nią decyzji o wstrzymaniu wypłaty świadczenia rentowego. Organy nie sprostały temu obowiązkowi, co również przyczyniło się do uchylenia wadliwych decyzji w niniejszej sprawie. W konsekwencji jeżeli skarżąca przedłożyła decyzję Prezesa KRUS o zawieszeniu świadczenia rentowego, to w jej przypadku, w tych okolicznościach faktycznych, odpadła negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. Sąd podziela przy tym pogląd sądów administracyjnych powoływanych w skardze, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie zakreśla żadnych ram czasowych, co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia (czy też jego niepodejmowania) z powodu konieczności sprawowania opieki. Jest to świadczenie przyznawane na wniosek i to od wnioskodawcy zależy, czy i w jakim czasie – po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia – wystąpi on o to świadczenie, dlatego nie ma podstaw do kwestionowania prawa strony do wyboru momentu, w którym chce wystąpić z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego świadczenia (por. również wyrok NSA z 18 sierpnia 2022 r., I OSK 1939/21 i powołane tam orzecznictwo). Podkreślić należy, że skarżąca niewątpliwie była jedyną osobą zobowiązaną do alimentacji wobec niepełnosprawnej siostry; faktycznie sprawowała nad nią opiekę, a niepełnosprawna siostra posiadała wymagane przepisami orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym i zakres czynności opiekuńczych uniemożliwiał podjęcie skarżącej jakiejkolwiek dodatkowej pracy chociażby w ograniczonym zakresie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy zobowiązany będą zobowiązane stanowiskiem Sądu co do wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. zgodnie zasadą wyrażoną w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a.". Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 13 4§ 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu i i II instancji. Sąd orzekł o kosztach postepowania na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.