III Ca 1217/21

<p>Sygn. akt III Ca 1217/21</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 marca 2021 roku, wydanym w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej <span class="anon-block"> (...)</span> Nr 2 przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> reprezentowanej przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">S.</span> przeciwko <span class="anon-block">J. J.</span> i <span class="anon-block">J. S.</span> o zapłatę, Sąd Rejonowy w Skierniewicach:</p> <p>1)  zasądził solidarnie od pozwanych <span class="anon-block">J. J.</span> i <span class="anon-block">J. S.</span> na rzecz</p> <p>powódki Wspólnoty Mieszkaniowej <span class="anon-block"> (...)</span> Nr 2 przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> kwotę 1.175,05 zł z odsetkami ustawowymi od 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty liczonymi od kwoty 1.029,70 zł oraz z odsetkami ustawowymi od 1 lutego 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty od kwoty 94,88 zł;</p> <p>2)  zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kwotę 756 zł tytułem zwrotu</p> <p>kosztów procesu;</p> <p>3)  nakazał pobrać solidarnie od pozwanych na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w</p> <p> <span class="anon-block">S.</span> kwotę 12.791,42 zł tytułem kosztów wynagrodzenia biegłych sądowych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wnieśli pozwani, zaskarżając go <br/>w całości. Skarżący wydanemu orzeczeniu zarzucili:</p> <p>I.  naruszenie przepisów postępowania, tj.:</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez:</p> <p>a)  wybiórczą, niewszechstronną i nieprawidłową ocenę dowodów w szczególności</p> <p>z pominięciem opinii biegłego <span class="anon-block">H. K. (1)</span> i błędne uznanie jej za teoretyczną, wielowątkową, wielotematyczną i nie udzielająca odpowiedzi na przedstawione węzłowe zagadnienia w sprawie – w sytuacji gdy opinia ta jest w pełni wiarygodna, spójna, logiczna i wystarczająca dla ustalenia istotnych w sprawie kwestii zakreślonych tezą Sądu,</p> <p>b)  błędną ocenę materiału dowodowego w postaci opinii biegłego <span class="anon-block">H.</span> </p> <p> <span class="anon-block">K.</span> i uznanie jej za wiarygodną, jasną, czytelną i spójną oraz kompletną – w sytuacji gdy jest ona niejasna, niepełna, sprzeczna wewnętrznie, a nadto nie odpowiada tezie zakreślonej przez Sąd;</p> <p>co skutkowało błędnymi ustaleniami i przyjęciem przez Sąd, że:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>przyjęta przez powoda metodologia dokonywania rozliczeń jest prawidłowa – w sytuacji</p> </dd> </dl> <p>gdy była ona sprzeczna z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 ()">prawa energetycznego</a> oraz Polską Normą;</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>urządzenia pomiarowe działały prawidłowo – w sytuacji gdy w aktach sprawy brak</p> </dd> </dl> <p>świadectwa legalizacji ciepłomierzy, przedłożone przez <span class="anon-block"> (...)</span> sp. z 0.0. dokumenty w postaci protokołów demontażu i montażu ciepłomierzy nie stanowią świadectwa legalizacji tychże urządzeń, świadectwo legalizacji wino być wydane przez Urząd Miar — urządzenia pomiarowe powinny być oplombowane plombami <span class="anon-block"> (...)</span> Miar; tymczasem przedstawione protokołu odnoszą się tylko do prawidłowości zamontowanego układu – co zostało stwierdzone jedynie przez pracownika zakładu energetyki; protokoły nie wskazują dokładnej daty legalizacji a jedynie rok; dokument w postaci deklaracji zgodności podzielników wyparkowych z polską normą dokument ten winien być wystawiony przez producenta sprzętu, a nie firmę obsługującą w tym wypadku <span class="anon-block"> (...)</span>, nadto dokument jest datowany na rok 2008 r. – zdaniem pozwanych winien on być sukcesywnie uaktualniany bowiem podzielniki były co roku wymieniane i niewiadomym pozostaje czy po kilku łatach nadal sprawnie funkcjonowały;</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>instalacja CO jest sprawna, działa prawidłowo i odczyty oraz rozliczenia ciepła za sporny</p> </dd> </dl> <p>okres są dokonywane prawidłowo pod względem technicznym, jak i rachunkowym – w sytuacji gdy naliczenia były dokonywane bez uchwalonego regulaminu rozliczeń (!!! ten przyjęto dopiero w 2017 r.) i bez uprzedniego przeprowadzenia audytu energetycznego – wyklucza zastosowanie podzielnikowej metody naliczania kosztów</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286)">art. 286 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> poprzez oddalenie wniosków pozwanych i</p> <p>nieprzeprowadzenie dowodu z: opinii uzupełniającej biegłego <span class="anon-block">H. K. (1)</span>; opinii trzeciego biegłego ewentualnie przeprowadzenie konfrontacji biegłych, którzy opiniowali w sprawie - ze względu na istotne rozbieżności pomiędzy wydanymi w sprawie opiniami biegłych sporządzonymi na potrzeby niniejszego postępowania, które to rozbieżności nie zostały w żaden sposób wyjaśnione;</p> <p>3.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327)">art. 327</a>' <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1;§ 1 pkt. 2)">§ 1 pkt 2 k.p.c.</a> poprzez:</p> <p>a)  niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem odpowiednich przepisów</p> <p>prawa, zwłaszcza w kontekście oceny wiarygodności opinii sporządzonych w sprawie i ustaleń dotyczących: prawidłowości działania urządzeń pomiarowych w lokalu pozwanych; przyjętej metodologii dokonywania rozliczeń, odczytów i pomiarów dot. CO - co uniemożliwia ocenę rozstrzygnięcia dokonanego przez sąd pierwszej instancji;</p> <p>b)  niewskazanie precyzyjnych przyczyn, dla których sąd odmówił wiarygodności i mocy</p> <p>dowodowej opinii biegłego <span class="anon-block">H. K. (1)</span>, a walorem takim obdarzył opinię biegłego <span class="anon-block">H. K. (2)</span>;</p> <p>Skarżący na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 380)">art. 380 k.p.c.</a> wnieśli o rozpoznanie postanowienia Sądu I instancji z dnia 30 października 2019 r. oraz 11 lutego 2021 r. oddalającego wnioski dowodowe pozwanych - o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego <span class="anon-block">H. K. (1)</span> oraz o dopuszczenie dowodu <em> <!-- -->z </em>innego biegłego z zakresu instalacji CO — przez ich zmianę i dopuszczenie zawnioskowanych dowodów oraz przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów przez sąd II instancji.</p> <p>W konkluzji skarżący wnieśli o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych kosztów procesu za obie instancje. Ewentualnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja pozwanych częściowo zasadna skutkowała zmianą orzeczenia.</p> <p>Na wstępie wskazać należy, iż <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art. 382 k.p.c.</a> nakłada na sąd II instancji obowiązek rozważenia na nowo całego zebranego w sprawie materiału oraz dokonania własnej, samodzielnej i swobodnej oceny, w tym oceny zgromadzonych dowodów (vide: uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1998 r., II CKN 704/97 - Lex). Sąd II instancji nie ogranicza się zatem tylko do kontroli sądu I instancji, lecz bada ponownie całą sprawę, a rozważając wyniki postępowania przed sądem I instancji, władny jest ocenić je samoistnie. Postępowanie apelacyjne jest więc przedłużeniem procesu przeprowadzonego przez pierwszą instancję, co oznacza, że nie toczy się on na nowo.</p> <p>Sąd Rejonowy dokonał wprawdzie w niniejszej sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych na podstawie przedstawionego materiału dowodowego, które to ustalenia Sąd odwoławczy podziela i przyjmuje za własne, lecz wniosek wysnute na ich podstawie nie są w pełni adekwatne, o czym będzie mowa poniżej.</p> <p>W pierwszej kolejności, odnosząc się zarzutu naruszenia prawa procesowego w postaci przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> należy odnotować, że jest to zarzut chybiony. W myśl powołanego wyżej przepisu ustawy Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem Sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia.</p> <p>Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji.</p> <p>W kontekście powyższych uwag należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom apelujących, przeprowadzona przez ten Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś wszelkie podniesione w tym zakresie w treści apelacji zarzuty mają charakter wyłącznie polemiczny.</p> <p>Wbrew stanowisku skarżących, Sąd Rejonowy dokonał oceny sporządzonych w sprawie opinii biegłych sądowych i wyjaśnił powody, dla których dowód z opinii biegłego <span class="anon-block">H. K. (1)</span> uznał za nieprzydatny, a z jakich względów opinię biegłego <span class="anon-block">H. K. (2)</span> przyjął za podstawę ustaleń i ocen w sprawie, wyjaśniając logicznie względy, dla których za miarodajne dla oceny poprawności działania urządzeń pomiarowych przyjął tę opinię. W szczególności Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż opinia biegłego <span class="anon-block">H. K. (2)</span> w sposób pełny i wyczerpujący udzieliła odpowiedzi na wszystkie postawione pytania, zaś opinia biegłego <span class="anon-block">H. K. (1)</span> jest wielowątkowa, wielotematyczna, ma głównie wartość teoretyczną. Ponadto należy dodać, że nieprzydatność rzeczonej opinii wynika też z tego, że dotyczy okresu grzewczego 2015 roku, podczas, gdy przedmiotowe roszczenie obejmuje sezon grzewczy 2013/2014.</p> <p>Apelujący upatruje dodatkowo naruszenia przez Sąd Rejonowy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w wybiórczej – według niego – ocenie materiału dowodowego i uznaniu opinii biegłego <span class="anon-block">H. K. (2)</span> za fachową i rzetelną, co skutkowało przyjęciem, że urządzenia pomiarowe działały prawidłowo, instalacja CO jest sprawna i przyjęta metodologia dokonywania rozliczeń jest prawidłowa. Wbrew twierdzeniom strony pozwanej, zarzut ten należy uznać za całkowicie chybiony. Sam fakt, iż dowód przeprowadzony w sprawie został oceniony niezgodnie z intencją skarżącego nie oznacza naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Natomiast podkreślenia wymaga, że opinia biegłego <span class="anon-block">H. K. (2)</span> jest fachowa i odpowiada regułom wymaganym przy sporządzaniu opisanego dokumentu. W kontekście powyższego zarzutu należy podnieść, że apelujący pozwani, negując przydatność wydanej opinii biegłego <span class="anon-block">H. K.</span>, wskazują na potrzebę wydania opinii uzupełniającej przez biegłego ewentualnie wydania opinii przez innego biegłego w celu zestawienia ze sobą obu przeprowadzonych opinii [przez biegłych] i ich zweryfikowaniu, gdy potrzeba wiadomości specjalnych w tym zakresie była zbędna, a to w sytuacji, gdy zasada odpowiedzialności pozwanych została już na etapie postępowania dowodowego przed Sądem I instancji wykazana w tym zakresie.</p> <p>W konsekwencji Sąd Okręgowy, kontrolując na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 380)">art. 380 k.p.c.</a> postanowienia Sądu Rejonowego ocenił jako prawidłowe pominięcie wniosku pozwanych o wydanie opinii uzupełniającej oraz oddalenia wniosku dowodowego o wydanie opinii przez innego biegłego jako zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania. Z tożsamych powodów Sąd Odwoławczy w kontekście <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art.382 k.p.c.</a> nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, skoro sporne zagadnienie zostało już poddane opinii biegłego, co do której jasności i fachowości nie ma zastrzeżeń.</p> <p>Jeśli chodzi o zarzut błędnego przyjęcia, że zastosowana metodologia dokonywania rozliczeń jest prawidłowa, to wskazać należy, że w piśmie procesowym z dnia 2 lipca 2018 roku powódka przedstawiła teoretyczne stanowisko dokonywania rozliczeń. Metoda rozliczenia została wykonana przez zewnętrzną <span class="anon-block"> firmę (...)</span> z o.o. i była zgodna z zasadami rozliczeń określonymi w załączniku do umowy rozliczeniowej. Metoda rozliczania zastosowana przez powódkę, tj. rozliczanie kosztów zależnych od zużycia na podstawie podzielników kosztów ogrzewania spełnia ustawowe wymogi i jest jedyną możliwą metodą rozliczania kosztów. Pomimo, iż powyższe pismo odnosi się do sezonu 2015 to stanowisko zaprezentowana przez powódkę jest jasne, precyzyjne i prawidłowe. Powyższa metoda rozliczania kosztów ciepła jest zgodna z metodami wskazanymi w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 45 a)">art. 45a.ustawy – Prawo energetyczne</a> </p> <p>W kontekście zarzutu prawidłowego działania urządzeń pomiarowych i sprawności instancji szczegółowo wypowiedział się biegły w swej opinii, którą zarówno Sąd Rejonowy, jak i Sąd Okręgowy uznał za kompletną, rzetelna i wiarygodną.</p> <p>Niezasadny w świetle powyższego jest również podniesiony w apelacji zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> Dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, gdyż korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Do dowodów tych nie mogą więc mieć zastosowania wszystkie zasady o prowadzeniu dowodów, a w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.p.c.</a> W konsekwencji nie można przyjąć, że sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy opinia złożona jest niekorzystna dla strony. W świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286)">art. 286 k.p.c.</a> sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszych biegłych lub z opinii instytutu, gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności.</p> <p>Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii innych biegłych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2009 r., II UK 47/09, LEX nr 559955).</p> <p>Jak to już zostało podniesione powyżej, Sąd Rejonowy prawidłowo oddalił wnioski o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego <span class="anon-block">H. K. (1)</span> oraz opinii trzeciego biegłego bądź przeprowadzenia konfrontacji biegłych w sytuacji, gdy wydana w sprawie opinia biegłego <span class="anon-block">H. K. (2)</span> posiada wymagane przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 285;art. 285 § 1)">art. 285 § 1 k.p.c.</a> wyczerpujące i przekonujące uzasadnienie, cechuje się konsekwencją, logiką i spójnością, zaś opinia biegłego <span class="anon-block">H. K. (1)</span> nie dotyczy spornego okresu. Opinia podstawowa i opinia uzupełniająca biegłego <span class="anon-block">H. K. (2)</span> zawierała odpowiedzi na wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia zagadnienia. Reasumując, należy stwierdzić, iż ocena materiału dowodowego w tym zakresie dokonana przez Sąd Rejonowy jest prawidłowa.</p> <p>Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1))">art. 327^{<!-- -->1} k.p.c.</a> jest częściowo trafny. Z lektury uzasadnienia wynika bowiem, iż jest ono lakoniczne, a Sąd Rejonowy dokonał pobieżnej i wyrywkowej oceny prawnej poddanego pod osąd roszczenia. Jednakże Sąd Rejonowy przedstawił ustalony w toku postępowania stan faktyczny i wskazał dowody, na których się oparł. Prawidłowo zidentyfikował w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia podstawę materialnoprawną żądania powoda i w jego kontekście wyjaśnił przyczyny, dla których uznał, iż ustalone okoliczności faktyczne poddają się subsumcji pod przyjętą podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania zapłaty od pozwanych.</p> <p>Należy przy tym podkreślić, że nie każda wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić podstawę do formułowania skutecznego zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 1)">art. 327 ^{<!-- -->1} § 1 k.p.c.</a>, ale tylko szczególnie istotna, czyli powodująca, że na podstawie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia sąd odwoławczy nie byłby w stanie stwierdzić, jaki stan faktyczny sąd pierwszej instancji ustalił i jakie przepisy prawa materialnego do jego oceny zastosował, a tego typu wadliwości uzasadnienie nie zawiera (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2009 r., I UK 129/09, Lex nr 558286, z dnia 30 września 2008 r., II UK 385/07, Lex nr 741082 oraz z dnia 26 listopada 1999 r., III CKN 460/98, OSNC 2000/5/100).</p> <p>W przedmiotowej sprawie strona powodowa sformułowała swoje żądanie ogólnikowo, bowiem wskazano, że dochodzi kwoty 1175,05 zł jako sumy 3 elementów, niewyszczególnionych kwotowo. Na żądaną wartość składa się miało rozliczenie kosztów CO – za sezon grzewczy 2013/2014 r., rozliczenie wody wg wodomierzów za I, II, III, IV kwartał 2014 r. oraz odsetki naliczone do dnia 31 grudnia 2014 r. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w przedmiotowej sprawie, w szczególności dowód z opinii biegłego, obejmuje swoim zakresem jedynie wartość rozliczenia CO. Natomiast w stosunku do rozliczenia wody strona powodowa nie wykazała, jakiej dochodzi kwoty i nie załączyła dokumentów na wykazanie zasadności roszczenia w tym zakresie. Również odsetki zostały nieprawidłowo rozliczone. W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, iż w tym zakresie na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar dowodu spoczywał na powódce jako na stronie inicjującej postępowanie. Skoro powódka nie załączyła dowodów na poparcie swojego stanowiska, to powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu jako nieudowodnione. Weryfikacja zużycia wody nas podstawie urządzeń pomiarowych w postaci wodomierzy wymaga przedstawienia ich odczytów, cen wody dla ustalenia prawidłowości poczynionych naliczeń pieniężnych.</p> <p>W świetle powyższego okolicznością nie budzącą wątpliwości jest to, iż w celu ustalenia prawidłowej wysokości niedopłaty z tytułu centralnego ogrzewania konieczne było nie tylko przeprowadzenie dokładnej analizy załączonych dokumentów, w tym zwłaszcza regulaminu rozliczania kosztów i gospodarki zasobami mieszkaniowymi, a także indywidualnych rozliczeń, ale przede wszystkim dokonanie oceny, czy zamontowane w mieszkaniu pozwanych podzielniki ciepła funkcjonowały prawidłowo, a w konsekwencji, czy dokonane na ich podstawie obliczenia kosztów centralnego ogrzewania nie były obarczone błędami. W tym miejscu wskazać należy, iż ustalenia dotyczące podzielników ciepła, jako materia wysoce skomplikowana i wymagająca wiadomości specjalnych, została ustalona w oparciu o opinie biegłego <span class="anon-block">H. K. (2)</span>. Sąd Okręgowy przyjął za wykazane rozliczenie kosztów za centralne ogrzewanie za sezon grzewczy 2013/2014 czyli od 1.05.2013 r. do 30.04.2014 r. w kwocie 502,89 zł według rozliczenia indywidulanego wykazanego przez biegłego. Zgodnie z ustaleniami biegłego użytkownicy lokalu, tj. pozwani ponoszą koszty stałe, niezależne od zużycia oraz koszty zmienne ustalone na podstawie wskazań przyrządów (podzielników ciepła). W przedziale czasowym obejmującym sezon grzewczy 2013/2014 w <span class="anon-block">lokalu nr (...)</span>, należącym do pozwanych, koszty ogrzewania były obliczane na podstawie wskazań na grzejnikowych podzielników kosztów ciepła wyparkowych – <span class="anon-block"> firmy (...) sp. z o.o.</span> Wartości współczynników redukcyjnych i przeliczeniowych <span class="anon-block"> (...)</span> i UF zostały prawidłowo zastosowane. Współczynnik UF zależy od indywidulanej mocy cieplnej grzejnika, nie są to wartości przypadkowe, lecz ustalone na podstawie badań w komorach termoizolacyjnych. Współczynnik <span class="anon-block"> (...)</span> zależy jest zaś od położenia danego lokalu w bryle budynku. Dla lokalu położnego w środku bryły budynku jego wartość wynosi od 0,700 do 1,000. Instalacja centralnego ogrzewania w lokalu pozwanych jest sprawna i działa poprawnie, podzielniki kosztów posiadają atesty i zostały zamontowane zgodnie z normą. <span class="anon-block">I.</span> rozliczenia ciepła są jasne, czytelne i zrozumiałe. Biegły przy zastosowaniu współczynników redukcyjnych i korygujących rozliczył jednostki zużycia i ustalił, iż w przypadku lokalu pozwanych dopłata za sezon grzewczy od 2013/2014 wynosi 502,89 zł, co jest zgodne z rozliczeniem indywidualnym przekazanym pozwanym przez Wspólnotę Mieszkaniową. Ilość zużycia jednostek ciepła według podzielników nie była kwestionowana. Nadto podzielniki ciepła w pokoju wskazywały dwukrotnie wyższą ilość zużycia jednostek niż w kuchni, co w przełożeniu na powierzchnię danych pomieszczeń wykazuje prawidłowość działania tych urządzeń pomiarowych.</p> <p>Złożony przez pozwanych na etapie postępowania apelacyjnego dokument rozliczenia kosztów CO został pominięty przez Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 3)">art. 235^{<!-- -->2}§ 1 pkt 3 k.p.c</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> jako nieprzydatny, bo dotyczący innego okresu grzewczego. Dodać na marginesie już tylko wypada, że rozliczanie kosztów centralnego ogrzewania w budynku wielomieszkaniowym przy pomocy urządzeń pomiarowych w postaci podzielników ciepła nie oznacza braku kosztów w przypadku niezamieszkiwania w danym lokalu.</p> <p>W konsekwencji, Sąd Okręgowy przyjął za wykazane przez powódkę rozliczenie kosztów centralnego ogrzewania za sezon 2013/2014 w wysokości 502,89 zł. Żądana w pozwie należność w wysokości 1.175,05 zł nie mieści się we wskazanej przez biegłego wartości, dlatego też wymagała dalszego dowodu.</p> <p>W tym stanie rzeczy, apelacja pozwanych skutkowała wydaniem orzeczenia reformatoryjnego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> poprzez uwzględnienie powództwa jedynie w części. Wobec powyższego sąd zasądził od <span class="anon-block">J. J.</span> i <span class="anon-block">J. S.</span> na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej <span class="anon-block"> (...)</span> nr 2 przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> kwotę 502,89 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 stycznia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty.</p> <p>Konsekwencją merytorycznej zmiany orzeczenia Sądu I instancji jest zmiana zawartego w nim rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu.</p> <p>Zainicjowane postępowanie skutkowało poniesieniem przez Skarb Państwa kosztów w łącznej wysokości 12.291,42 zł, na które składało się: 5.517,70 zł, 789,42 zł, 3.215,24 zł, 230,32 zł, 2.346,69 zł, 192 zł z tytułu wynagrodzenia biegłych. Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 1.175,05 zł. W toku postępowania Sąd uwzględnił dochodzone roszczenie do kwoty 502,89 zł. W konsekwencji oznacza to, że pozwani wygrali postępowanie w 57,2 %. Dlatego też Sąd Okręgowy na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> w zw. z art. 113 u.k.s.c., nakazał zwrócić powódce nieuiszczone koszty sądowe w postaci wydatków na wynagrodzenie biegłych, w łącznej kwocie 7.030,69 zł (12.291,42 zł x 57,2% przegranej powoda), zaś względem pozwanych zasądzoną z tego tytułu kwotę, obniżył do kwoty 5.260,73 zł (1.417 zł x 42,8% przegranej pozwanych).</p> <p>Sąd Okręgowy w przedmiocie pozostałych kosztów postępowania przed Sądem I instancji orzekł na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> znosząc je wzajemnie między stronami.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 1.175,05 zł. W wyniku modyfikacji orzeczenia, uwzględniono roszczenie skarżących do kwoty 502,89 zł. Uznać zatem trzeba, że pozwani wygrali sprawę w 57,2%. Koszty postępowania po stronie pozwanych ograniczały się do kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 135 zł oraz poczynionej opłaty od apelacji w kwocie 100 zł. Łączny koszt postępowania oscylował wokół kwoty 235 zł, co po przemnożeniu przez 57,2% przegranej powódki wynosi 134,42 zł. Taką też kwotę Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.</p> </div>