II GZ 328/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Bankowego Funduszu Gwarancyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 788/20 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 202 r. Bankowy Fundusz Gwarancyjną wszczął przymusową restrukturyzację wobec P. B. S. w S. W dniu 6 marca 2020 r. (a więc po terminie – jak wskazał Sąd I instancji) J. M. złożył skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia Wobec nieprecyzyjnych informacji co do okoliczności, w jakich skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. Sąd I instancji zobowiązał skarżącego do złożenia stosownych wyjaśnień w tym zakresie. W zakreślonym terminie skarżący wskazał, że jest obilgatariuszem P. B. S. w S., a o wydaniu decyzji dowiedział w dniu 2 marca 2020 r. od znajomego prawnika, a decyzja nie została mu doręczona. Na tej podstawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 788/20, przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi wskazując, że przyczyną, która spowodowała uchybienie terminu do wniesienia skargi była jego niewiedza o wydaniu decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, co skarżący uprawdopodobni dołączając do wniosku stosowną dokumentację . Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Bankowy Fundusz Gwarancyjny, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa, mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) art. 109 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 842; dalej: ustawa o BFG), przez jego niezastosowanie, podczas gdy przepis ten w sposób jednoznaczny statuuje, iż dla podmiotów innych niż rada nadzorcza Podmiotu w restrukturyzacji termin na wniesienie skargi na decyzje wskazane w tym przepisie (a więc również Decyzje) biegnie od dnia ogłoszenia na stronie internetowej decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wydania tych decyzji na stronie internetowej Funduszu; 2) art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez jego zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż Skarżący nie wniósł zażalenia w terminie nie ze swojej winy. W oparciu o ww. zarzuty na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i odrzucenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa według norm prawem przepisanych, dopuszczenie, na podstawce art. 106 § 3 p.p.s.a. i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, wskazanych poniżej, jako niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ich dopuszczenie nie spowoduje, w ocenie organu, nadmiernego przedłużenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma więc ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. W rozpoznawanej sprawie skarżący owszem uprawdopodobnił, że nie wiedział o wydanym przez BFG decyzji z dnia 15 stycznia 2020 r. Nie uprawdopodobnił natomiast w żaden sposób braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na tę decyzję. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w sprawach dotyczących decyzji Bankowego Funduszy Gwarancyjnego dotyczącej przymusowej restrukturyzacji Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że termin do zaskarżenia decyzji BFG dla podmiotu niebędącego jej adresatem, ale którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem, wynosi 7 dni od dnia ogłoszenia decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wydania tej decyzji (art. 109 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2020 r., poz. 842, dalej ustawa o BFG; por. postanowienie NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn akt II GZ 221/20, postanowienie NSA z dnia 8 października 2020 r., sygn.akt II GZ 290/20). Podkreślenia wymaga, że skarżący nie był bezpośrednim adresatem tej decyzji, więc nie było obowiązku doręczenia mu rozstrzygnięcia. Zatem podlegał on ogólnej zasadzie, zgodnie z którą przysługiwał mu 7 dniowy termin do wniesienia skargi liczony od dnia ogłoszenia decyzji BFG na stronie internetowej. W rozpoznawanej sprawie informacja o przyczynach i skutkach wydania spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. ukazała się na stronie internetowej BFG w dniu 17 stycznia 2020 r., ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był 24 stycznia 2020 r. Skarżący o tym rozstrzygnięciu dowiedział się dopiero 2 marca 2020 r. Może dziwić tak późna data uzyskania informacji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec banku, którego skarżący jest obligatariuszem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wobec publikacji decyzji BFG na swojej stronie internetowej, okoliczność niewiedzy skarżącego o jej wydaniu nie uzasadnia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie. Z okoliczności sprawy, jak i z informacji dostępnych publicznie wynika, że informacja o przymusowej restrukutryacji wobec P. B. S. były powszechnie znane i szeroko komentowane w mediach ogólnych lokalnych. Zgodzić się należy z wyrażonym w zażaleniu poglądem, że od skarżącego, jako nabywcy instrumentu finansowego od tego banku, wymagać należy dbałości o własne interesy. Nie można więc uznać, że po stronie skarżącego nie doszło do zawinienia, skoro przez ponad miesiąc nie zainteresował się swoim majątkiem. Samo powołanie się na tak późno uzyskaną informację do "zaprzyjaźnionego prawnika" nie jest przejawem należytej staranności skarżącego w prowadzeniu swoich spraw. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w związku z art. 87 § 1 i art. 193 oraz art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wniosek organu o zasądzenie kosztów postępowania nie znalazł zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów bezpośrednio w postępowaniu zażaleniowym (zob. uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07; ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42).