II OZ 1003/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 469/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu kontenerowego postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 469/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu kontenerowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że na podstawie zarządzeń Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 lipca 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie odpisu skargi podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Stosowne wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącej w dniu [...] lipca 2020 r. W dniu [...] lipca 2020 r. skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi. Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu, ponieważ skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania zarządzenia, w zakreślonym terminie nie przedłożyła odpisu skargi, co wyklucza możliwość nadania skardze dalszego biegu i jej merytorycznego rozpoznania. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenie przepisów postępowania art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez odrzucenie skargi, w sytuacji, gdy nie zaistniały ku temu przesłanki. Pełnomocnik podniósł, że skarżąca jest przekonana, iż do składanej w sprawie skargi dołączyła jej odpis. Nie było więc podstaw do wzywania jej do uzupełnienia tego braku. Skarżąca nadała w jednej przesyłce 5 skarg. Przesyłka ważyła 10 kg, co byłoby niemożliwe, gdyby skarżąca wysłała tylko 5 egzemplarzy skarg. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd wzywa do uzupełnienia braku formalnego skargi, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Konieczność dołączenia odpisu pisma uzupełniającego jest konsekwencją mającej zastosowanie również w niniejszej sprawie reguły zawartej w art. 47 p.p.s.a., stąd odpowiednio można zastosować tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, wedle której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (zob. postanowienia NSA z 8 listopada 2017 r., II OZ 1334/17; z 25 sierpnia 2017 r., II OZ 807/17). Odrzucenie skargi z uwagi na brak odpisu ma zatem oparcie w przepisach prawa i ich wykładni zawartej w orzecznictwie. Skarżąca należycie dbając o swoje interesy powinna zastosować się do wezwania Sądu, a swoje wątpliwości wyjaśnić ewentualnie w urzędzie pocztowym. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia jedynie w oparciu o podejrzenia skarżącej nie mające żadnego potwierdzenia w aktach sprawy. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.