I OSK 1309/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 155/07 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 10 maja 2007 r. odrzucił skargę L. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i zwrócił skarżącemu 200 zł uiszczonych tytułem wpisu sądowego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarga wniesiona została po terminie. Zaskarżona decyzja została bowiem doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 stycznia 2007 r., zatem 30-dniowy termin na wniesienie skargi upłynął dnia 1 lutego 2007 r. Skarga została natomiast nadana w urzędzie pocztowym w dniu 8 lutego 2007 r. Sąd I instancji uznał, że dla sprawy nie ma znaczenia fakt, iż zaskarżona decyzja została doręczona także skarżącemu (w dniu 10 stycznia 2007 r.), a skarga wniesiona została w terminie 30 dni od tego doręczenia. Skoro bowiem skarżący ustanowił w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika, to skuteczne jest wyłącznie doręczenie decyzji temu pełnomocnikowi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył L. K., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, mianowicie naruszenie art. 40 § 2, art. 6, art. 7 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - dalej kpa), poprzez doręczenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] skarżącemu oraz jego pełnomocnikowi, który w dacie wydania decyzji nie reprezentował już skarżącego. W doręczonej skarżącemu decyzji znajdowało się pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do WSA w Gdańsku. Powyższym działaniem wywołano przekonanie skarżącego, iż ma on prawo osobiście zaskarżyć rzeczoną decyzję. Organ administracji stworzył niezgodną z prawem sytuację faktyczną i prawną, obarczając skarżącego negatywnymi skutkami prawnymi, tj. odrzuceniem jego skargi przez sąd administracyjny. Nie ma powodów, aby skarżący ponosił negatywne konsekwencje niezgodnego z prawem działania organu. Ponadto, Sąd I instancji niezasadnie powołał się na dołączone do akt administracyjnych pełnomocnictwo, które wiązało się z inną sprawą, rozpoznawaną przez sąd administracyjny pod sygnaturą II SA/Gd 620/06. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie przesłanki nieważności, o których mowa w art. 183 § 2 ustawy P.p.s.a., nie zachodzą, NSA może rozważać jedynie zasadność zarzutów postawionych przez autora skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania. Formułując taki zarzut należało podać przepisy stosowanej przez sąd administracyjny ustawy P.p.s.a., którym miał uchybić WSA w Gdańsku. W petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu nie wskazano jednak takich norm. Zarzucono natomiast obrazę art. 6, art. 7 i art. 9 oraz art. 40 § 2 kpa, a zatem przepisów, które nie są stosowane przez sąd administracyjny. Sąd ten jedynie ocenia działania i rozstrzygnięcia organów administracji pod katem zgodności z przepisami kpa, jednak sam nie działa na ich podstawie. Takie sformułowanie skargi kasacyjnej uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skontrolowanie zaskarżonego orzeczenia, tym bardziej, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazuje wyłącznie na uchybienia organu administracji, nie zaś Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.