Ppolska.starec← UrzadnikLog in

III SAB/Wr 2957/21

Administrative courts2022-04-05
Case number
III SAB/Wr 2957/21
Court
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Judgment date
2022-04-05
Type
Postanowienie WSA we Wrocławiu

Judges

Barbara Ciołek

Ruling

*Odrzucono skargę

Judgment text

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. R. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I odrzucić skargę; II zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. UZASADNIENIE Pismem z 12 sierpnia 2021 r. skarżący V. R. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: p.p.s.a.), a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o jej oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako niezasadnej. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 15 października 2021 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia w sprawie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 20 akt) wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej 14 stycznia 2022 r. Wraz z pismem z 19 stycznia 2022 r. (data wpływu) skarżący przedłożył kopię ponaglenia skierowanego do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 14 stycznia 2022 r. wraz z kopią potwierdzenia jego nadania 14 stycznia 2022 r. (data na stemplu pocztowym). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Strona skarżąca nie wykazała w sprawie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu skarżący wyczerpał tok instancji przez złożenie ponaglenia w związku z bezczynnością organu w postępowaniu. Przesyłka z ponagleniem została bowiem nadana bezpośrednio do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców 14 stycznia 2022 r. Przesyłka ze skargą zaś została nadana bezpośrednio do tutejszego Sądu 12 sierpnia 2021 r. (data na stemplu pocztowym) i wpłynęła do Sądu 16 sierpnia 2021 r., a po przekazaniu jej do organu wpłynęła ponownie do Sądu 14 października 2021 r. Wziąwszy pod uwagę powyższe, uznać należało, że skarżący nie wykazał, by przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie wyczerpał tok instancji przez wniesienie ponaglenia przed złożeniem skargi. Również z akt sprawy administracyjnej nie wynika, by takie ponaglenie zostało przez skarżącego wniesione przed złożeniem skargi. Tym samym uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie nie została poprzedzona ponagleniem, o którym stanowi art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.). W konsekwencji tok instancji przez wniesienie ponaglenia nie został wyczerpany, a jest to w myśl przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a. warunek skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżący, będąc wezwanym do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia, przedłożył kopię ponaglenia nadanego przesyłką poleconą bezpośrednio do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców 14 stycznia 2022 r. (data na stemplu pocztowym), a więc już po wniesieniu skargi. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 100 złotych Sąd postanowił, jak w pkt II sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.