II OW 69/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wojewody Wielkopolskiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wojewodą Wielkopolskim a Prezydentem Miasta Poznania w przedmiocie wskazania organu właściwego do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie ulicy Kurpińskiego na odcinku od ulicy Obornickiej do ulicy Strzeszyńskiej w Poznaniu postanawia: odrzucić wniosek UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 10 września 2009 r. Wojewoda Wielkopolski wystąpił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego z Prezydentem Miasta Poznania, przez wskazanie Prezydenta Miasta Poznania jako organu właściwego do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie ulicy Kurpińskiego w Poznaniu. W uzasadnieniu wniosku Wojewoda wskazał, że w dniu 15 lipca 2009 r. Prezydent Miasta Poznania, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz w związku z art. 65 § 1 k.p.a., przekazał Wojewodzie Wielkopolskiemu wniosek Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie ul. Kurpińskiego na odcinku od. ul. Obornickiej do ul. Strzeszyńskiej w Poznaniu na działkach nr 22, 26, 27, 28, 29, 31,32, ark. 7 i działkach nr 1/1,1/3,1/4,1/5,1/6,1/7, 2/1, 4,10, ark. 8 obr. Podolany oraz na działce nr 1, ark. 7, obr. Golęcin wraz z załącznikami. W przedmiotowym postanowieniu Prezydent powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 stycznia 2009 r. (sygn. akt II SA/Po 317/08), stwierdzający nieważność decyzji Prezydenta Miasta Poznania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr 305/07 z 3 października 2007 r. dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowej drogi i wskazujący Wojewodę jako organ właściwy do rozpoznania sprawy na mocy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku, tj. 17 sierpnia 2006 r. Ponadto WSA w Poznaniu w swoim wyroku uznał za niewłaściwe stosowanie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ustalania lokalizacji dróg. Organ wnioskujący stwierdził, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych stanowi przepis szczególny i pierwotnie miała na celu stworzenie warunków prawnych dla przyspieszenia procesu inwestycyjnego wyłącznie w zakresie realizacji dróg krajowych. Przepisy tej ustawy, w myśl art. 1 ust. 1, należało stosować ściśle do dróg krajowych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ulica Kurpińskiego w Poznaniu posiada kategorię drogi gminnej i ani obecnie ani wówczas nie zaliczała się do dróg krajowych. Wojewoda wskazał, że sieć drogowa miast na prawach powiatu, w tym miasta Poznania, charakteryzuje się pełnym zróżnicowaniem pod względem kategorii dróg publicznych – przez te jednostki administracyjne przebiegają drogi gminne, powiatowe, wojewódzkie oraz krajowe. Stąd też, w ocenie Wojewody, nie można przyjąć argumentacji z wyroku WSA z dnia 20 stycznia 2009 r., dotyczącej art. 1 ust. 2 "specustawy", zgodnie z którą ustawa ta miała zastosowanie do realizacji wszystkich dróg publicznych w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast. Z przekazanych przez Prezydenta akt sprawy wynika, że wniosek Zarządu Dróg Miejskich dotyczył wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w myśl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi na podstawie ustawy w wersji obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Powstały negatywny spór kompetencyjny dotyczy wniosku Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinka ulicy Karpińskiego w Poznaniu. Istotą powstałego sporu jest wskazanie, który z dwóch organów (Prezydent Poznania czy Wojewoda Wielkopolski) jest właściwy do rozpoznania tego wniosku. Spór ten powstał jednak w sprawie rozpoznawanej już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2009 r. (sygn. akt II SA/Po 317/08) stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Poznania z dnia 3 października 2007 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 3 stycznia 2008 r. po stwierdzeniu, że właściwym do załatwienia sprawy był Wojewoda na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Bez względu więc na trafność argumentów zawartych w uzasadnieniu wniosku Wojewody o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, podważających trafność rozstrzygnięcia zawartego w wymienionym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należy zauważyć, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku wiążą w tej sprawie Sąd, który wydał wyrok i organ, którego decyzja była przedmiotem zaskarżenia (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Nadto, zgodnie z art. 170 p.p.s.a., prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Należy więc uznać, że sprawa organu właściwego do rozpoznania tej sprawy została już przesądzona wymienionym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który nie został zaskarżony skargą kasacyjną. Wobec przesądzenia tej kwestii w ogóle nie mógł powstać spór kompetencyjny o to, który z obu wskazanych we wniosku organów powinien rozpoznać tę sprawę. Spór taki był niedopuszczalny a wniosek Wojewody Wielkopolskiego podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 4 i 15 § 2 p.p.s.a.