I SA/Sz 268/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] którą wymierzono C. B. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") karę pieniężną w wysokości [...] zł. Z akt administracyjnych sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy. W dniu [...] r. funkcjonariusze Z. Urzędu Celno- Skarbowego przeprowadzili czynności procesowe w lokalu, w którym znajdował się sklep spożywczy usytuowanym w D. przy ul. [...] [...], w toku których stwierdzili obecność automatu do gier o nazwie Skill Test nr [...] Z powyższych czynności sporządzony został protokół przeszukania oraz protokół z oględzin rzeczy – odtworzenie możliwości gry na automatach. Jak ustalono, dysponentem ww. lokalu była Spółka która miała na podstawie umowy najmu z dnia [...] r. wynająć część powierzchni w lokalu - [...] firmie R. która zamierzała na tej powierzchni prowadzić własną działalność gospodarczą lub podnająć ją dalej innemu podmiotowi. Na samym automacie, co wynika z protokołu oględzin rzeczy z dnia [...] r. znajdowała się informacja, że podmiotem mającym prawa do zainstalowanego urządzenia z zamontowanym w nim zestawie instalacyjnym wraz z oprogramowaniem "Konsola SK1LL TEST" jest firma R. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. wszczął z urzędu wobec Spółki, postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej określonej w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 847 ze zm., zw. dalej: " u.g.h."). Odrębnymi postanowieniami z tego samego dnia, organ I instancji włączył do postępowania: dokumenty sporządzone i zgromadzone w związku z czynnościami kontrolnymi przeprowadzonymi w dniu [...] r., materiał dowodowy z akt sprawy karnej skarbowej nr RKS [...] prowadzonej przez ten organ, materiał dowodowy z akt innego postępowania administracyjnego nr [...] prowadzonego przez ten organ, przy czym działając na podstawie art. 178, ar. 179 i art. 216 ustawy z dnia [...] r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., zw. dalej; O.p.) organ wyłączył z akt sprawy materiał dowodowy w zakresie danych osób fizycznych. Po poinformowaniu Spółki o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania i zakończeniu postępowania, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. organ I instancji wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł jako posiadaczowi zależnemu lokalu, w którym znajdował się niezarejestrowany automat do gier: SKILL TEST nr [...] Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej odwołanie, w którym zarzuciła: 1. błąd w ustaleniach faktycznych a w konsekwencji przyjęcie, iż gry na urządzeniu mogą być uznane za gry na automatach określone w art. 2 ust.3-5 u.g.h.; 2. naruszenie art. 188 O.p. w zw. z art. 197 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu automatów do gier na okoliczność rozstrzygnięcia o charakterze gier możliwych do rozegrania na przedmiotowym automacie pomimo, iż przeprowadzenie dowodu tego typu było w okolicznościach niniejszej sprawy niezbędne z uwagi konieczność skorzystania z wiedzy osoby posiadającej wiadomości specjalne; 3. naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 197 O.p. w zw. z art. 2 ust. 7 u.g.h. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wymagającej wiadomości specjalnych oraz ograniczenie się wyłącznie do powtórzenia wyników postępowania dowodowego przeprowadzonego w toku kontroli celnej i postępowania karno-skarbowego. W konsekwencji oparcie wydanej decyzji na wynikach eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oraz wadliwej opinii biegłego sądowego. Zarzucając powyższe naruszenia, Spółka wniosła o: I. uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie wszystkich dowodów wnioskowanych w odwołaniu, tj.: 1) z dokumentu w postaci opinii technicznej wraz ze sprawozdaniem z badań urządzenia typu SKILL TEST wydanej przez Instytut Elektrotechniki we W. na okoliczność rozstrzygnięcia o charakterze gier możliwych do rozegrania na przedmiotowym urządzeniu, 2) z opinii biegłego sądowego z zakresu automatów do gier posiadającego wiedzę na temat działania oprogramowania urządzenia typu SKILL TEST na okoliczność rozstrzygnięcia o charakterze gier możliwych do rozegrania na urządzeniu, 3) z opinii specjalisty który sporządził opinię techniczną wymienioną w pkt. 1 wniosków dowodowych odwołania, który to dowód ma istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy, a przeprowadzony miał być na okoliczność metodologii badań oprogramowania zainstalowanego w urządzeniach typu SKILL TEST, stopnia zaawansowania tych badań, zakresu wiadomości specjalistycznych niezbędnych do przeprowadzenia badań oprogramowania, sposobu prowadzenia gier na przedmiotowych urządzeniach oraz wniosków końcowych wynikających z wykonanych czynności badawczych. Stawiając powyższe zarzuty i wnioski, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu automatów do gier posiadającego wiedzę na temat działania oprogramowania urządzenia typu SKILL TEST oraz z opinii specjalisty, który sporządził opinię techniczną z dnia [...] r. załączoną do odwołania wskazując jednocześnie, że do dowodu w postaci załączonej opinii technicznej z dnia [...] r. odniesie się w decyzji wydanej w toku prowadzonego postępowania odwoławczego. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że z brzmienia przytoczonych i przeanalizowanych przepisów prawa (art. 1, art. 2 ust. 3, ust. 4, ust. 5, ust. 7a, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit.a, art. 5 ust. 1c, art. 6, art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1c, art. 32 ust. 1, art. 15j ust. 1 i ust.2, art. 23a ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 90, art. 90a, art.91 u.g.h.) wynika, iż w świetle art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., nałożenie kary pieniężnej w oparciu o ten przepis wymaga spełnienia następujących warunków: I. automaty do gier oferują gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, II. automaty nie są zarejestrowane, III. w lokalu, w którym znajdowały się automaty, prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, IV. ustalenia posiadacza zależnego lokalu. Odnosząc się do spełnienia I warunku organ odwoławczy wskazał, iż w świetle przepisów u.g.h. - grami na automatach są gry spełniające łącznie trzy przesłanki, tj.: 1. są to gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, 2. są o wygrane pieniężne lub rzeczowe, 3. zawierają element losowości. W niniejszej sprawie, w celu ustalenia charakteru gier urządzanych na przedmiotowym automacie, funkcjonariusze Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. przeprowadzili oględziny zewnętrzne automatu oraz eksperyment procesowy, polegający na doświadczalnym odtworzeniu możliwości gry na automacie, który został utrwalony za pomocą urządzenia nagrywającego i także opisany w protokole oględzin rzeczy. Z dokumentów sporządzonych przez funkcjonariuszy wynika, że automat jest urządzeniem elektronicznym, zasilanym z sieci elektrycznej za pośrednictwem posiadanego przewodu zasilającego, posiadający także m.in. wyłącznik, monitor, na którym wyświetlane są informacje dotyczące prowadzonych gier, przyciski do sterowania grami. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że pierwsza z trzech przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 u.g.h. została spełniona. Drugą przesłanką wymagającą udowodnienia jest to, że gry na przedmiotowym urządzeniu są rozgrywane o wygrane rzeczowe lub pieniężne. W trakcie przeprowadzonego eksperymentu zostało wykazane, iż przedmiotowy automat wypłaca wygrane pieniężne a tzw. "reszta" miała być wypłacana w sposób opisany w Regulaminie Konkursu. Na automacie można uzyskać również wygrane rzeczowe w postaci możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Tym samym gry na przedmiotowym automacie są rozgrywane o wygrane rzeczowe jak i pieniężne. Po trzecie, organ II instancji zbadał czy gry urządzane na urządzeniach zawierają elementy losowe, ewentualnie posiadają charakter losowy. Stwierdził, że gdy zachodzi nieprzewidywalność rezultatu gry, gra taka zawiera element losowości. Natomiast występujące w grze elementy losowe, jeżeli przesądzają o wyniku danej gry stanowią o losowym charakterze całej gry. Organ II instancji wskazał, iż z opisu przeprowadzonego na ww. automacie eksperymentu wynika, że przeprowadzający eksperyment (a tym samym każdy gracz) nie ma żadnego wpływu na ustawienie wirtualnych bębnów, a tym samym w żaden sposób nie mógł wpłynąć na pojawiające się układy i nie istniał żaden element zręcznościowy. Tym samym należy stwierdzić, że gracz nie jest w stanie przewidzieć rezultatu przeprowadzonej gry i nie ma możliwości jej świadomego prowadzenia. Rezultat gry jest nieprzewidywalny i niezależny od woli gracza, a tym samym gry mają charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości. Rola gracza sprowadza się tylko do naciskania właściwych przycisków. Tym samym organ II instancji stwierdził, że spełniona została trzecia (i ostatnia) przesłanka określona w art. 2 ust. 3 u.g.h. Biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że wyniki gier prowadzonych na ww. urządzeniach są nieprzewidywalne i niezależne od gracza, ale zależne są od przypadku, tym samym gry mają charakter losowy. Tym samym spełnione zostały wszystkie trzy przesłanki o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Niezależnie od powyższego organ II instancji wskazał także, że spełniona została określona w art. 2 ust. 5 u.g.h. przesłanka komercyjnego celu, bowiem udział w grze uzależniony był od wpłaty gotówki (w automacie znajdowało się, nie licząc kwoty wpłaconej przez funkcjonariuszy - [...] zł), a zatem działalność nastawiona była na uzyskanie korzyści materialnych. Odnosząc się do spełnienia II warunku, organ odwoławczy wskazał, iż ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z Komputerowego Rejestru Automatów do Gier (KRAG) wynika, że organ I instancji dokonał sprawdzenia w KRAG, czy automat do gier: SKILL TEST nr [...] był zarejestrowany i posiadał ważne poświadczenie rejestracji. W wyniku tego sprawdzenia organ ustalił, że automaty takie nie zostały zarejestrowane, a tym samym nie były dopuszczone do eksploatacji. Także organ odwoławczy dokonał takiego sprawdzenia i stwierdził, że dla lokalizacji "D.", "[...] funkcjonowały pod numerami [...] punkty gier, jednak na podstawie stosowanych decyzji właściwego organu, mogły one tam funkcjonować do dnia [...] r. Organ II instancji dodał, iż lokal w którym ujawniono ww. urządzenia, nie jest określonym w ustawie ośrodkiem gier (kasynem gier bądź salonem gier na automatach), zaś odwołująca nie prowadziła działalności w zakresie gier na automatach w ramach monopolu państwa, ani nie posiadała koncesji na kasyno gry i tym samym nie mogła legalnie dysponować zarejestrowanymi automatami. Odnośnie warunku III organ odwoławczy wskazał, że w lokalu, w którym ujawniono automat, prowadzona była działalność handlowa - był to sklep spożywczy. Odnosząc się do spełnienia warunku IV organ odwoławczy wskazał, iż u.g.h. nie zawiera definicji posiadacza samoistnego ani zależnego, zatem w tym zakresie zastosowanie będą miały uregulowania ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (art. 336 Kc). W ocenie organu odwoławczego, za posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdował się niezarejestrowany automat do gier, należy uznać Spółkę. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że właścicielem lokalu przy ul. [...] w D. była M. S., która wydzierżawiła lokal K. K. (L. L. K. K.) reprezentowanej przez D. K. (umowa dzierżawy z dnia [...] r.). Następnie lokal został na podstawie umowy najmu z dnia [...] r. wynajęty przez K. K. - firmie [R..].. Umowa ta została wypowiedziana w trybie natychmiastowym z dniem [...] r. W dniu [...] r. lokal został wynajęty przez K. K. niniejszej Spółce której prezesem jest D. K., zaś Spółka tego samego dnia ([...] r.) wynajęła część lokalu [...]. Organ odwoławczy dodał, że pismem z dnia [...] r. K. K. potwierdziła, iż od [...] r. lokal był we władaniu Spółki (co potwierdza także znajdująca się w aktach kserokopia paragonu fiskalnego z dnia [...] r. a więc wydrukowanego dzień przed czynnościami w lokalu) zaś Spółka - będąc dysponentem (posiadaczem zależnym) tego lokalu - poinformowała pismem z dnia [...] r., że dysponentem zatrzymanego automatu była firma [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że artykuł 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. mówi o posiadaczu lokalu, a nie części lokalu. Tym samym, zamysłem ustawodawcy było umieszczenie w katalogu podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy podmiotu posiadającego tytuł prawny do lokalu lub podmiotu faktycznie władającego lokalem. Tak skonstruowany przepis nakłada na osoby posiadające we władaniu lokale odpowiedzialność za legalność prowadzonej w nich działalności. Podnajęcie części lokalu innej firmie (na której miały znajdować się automaty do gier) nie zmienia sytuacji odwołującej, która dalej pozostaje posiadaczem zależnym lokalu. Organ powołał się przy tym na orzecznictwo sądowe. Dodał, że w świetle art. 336 K.c. posiadanie jest władaniem rzeczą a władanie to przejawia się w podejmowaniu wielu czynności wskazujących na to, iż posiadacz traktuje rzecz jako pozostająca w jego sferze swobodnej dyspozycji. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. na posiadacza zależnego lokalu nie jest konieczne ustalenie właściciela/dysponenta prawnego automatów do gier. Konieczne jest spełnienie wyżej opisanych czterech warunków wynikających z art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., które w niniejszej sprawie zostały spełnione. Wobec powyższego zasadnym było nałożenie na Spółkę kary pieniężnej. Odnosząc się do kwestii przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] r. odmówił ich przeprowadzenia. W ocenie organu odwoławczego, zbędne jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu automatów do gier posiadającego wiedzę na temat działania oprogramowania urządzenia typu SKILL TEST na okoliczność rozstrzygnięcia o charakterze gier możliwych do rozegrania na urządzeniu, gdy organ prowadzący postępowanie dysponuje dowodem w postaci eksperymentu, który został utrwalony na płycie DVD i opisany w protokole oględzin rzeczy - odtworzenie możliwości gry na automatach z dnia [...] r. W świetle przepisów u.g.h., minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga w drodze decyzji, czy gry posiadające określone cechy są grami na automacie w rozumieniu ustawy, jednak nie ma konieczności wydawania ww. decyzji, jeżeli charakter gier na danym urządzeniu został ustalony w wyniku kontroli lub czynności procesowych przeprowadzonych zgodnie z odrębnymi przepisami przez organy Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis art. 197 O.p. nie obliguje organu do powołania biegłego, ale daje organowi taką możliwość. Przy czym, zarówno przepisy ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, jak również u.g.h. upoważniają ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jak i organy Krajowej Administracji Skarbowej (funkcjonariuszy i pracowników tych organów) do samodzielnego ustalania charakteru gier na automatach. W ocenie organu odwoławczego, zbędne było również przeprowadzenie dowodu z opinii specjalisty który sporządził opinię techniczną z dnia [...] r., gdy organ dysponuje samą opinią techniczną wydaną przez tego specjalistę. Odnosząc się natomiast do samej opinii technicznej z dnia [...] r. oraz sprawozdania do tej opinii organ odwoławczy stwierdził, że zarówno Instytut Elektroniki [...] we W., jak i osoby sporządzające ww. dokumenty nie są podmiotami uprawnionymi do rozstrzygania o charakterze gier rozgrywanych na ujawnionym automacie. Zawarte w tych dokumentach zapisy, że oprogramowanie użyte w zestawie instalacyjnym "Konsola Skill Test" nie wyczerpuje znamion gry losowej ani gry na automatach w rozumieniu u.g.h., przy jednoczesnym wyniku eksperymentu przeprowadzonym przez osoby uprawnione, który potwierdził możliwość prowadzenia gier hazardowych na ujawnionym automacie, nie może stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia na Spółkę kary pieniężnej. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że dokumenty te zostały wydane w dniu [...] r. po przeprowadzeniu - jak należy przyjąć - badania konkretnego automatu i zainstalowanego na nim oprogramowania. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby automat ujawniony w dniu [...] r. w lokalu - sklepie spożywczym przy ul. [...] w D. - był tym samym automacie, na którym przeprowadzono badanie i wydano opinię. W skardze do Sądu, Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 189a i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich całkowite pominięcie w sprawie mimo, że przepisy te znajdują pełne zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie nakładania takich kar, jak wymierzona w sprawie, 2. art. 188 O.p. w zw. z art. 197 O.p, poprzez odmówienie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu automatów do gier na okoliczność rozstrzygnięcia o charakterze gier możliwych do rozegrania na przedmiotowym automacie, pomimo złożonego wniosku dowodowego w tym zakresie, 3. art. 187 O.p., poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji przyjęcie, iż gry na przedmiotowym urządzeniu mogą zostać uznane za gry na automacie określone w art. 2 ust.3-5 u.g.h, 4. art. 188 O.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii specjalisty, który sporządził opinię techniczną przedmiotowego automatu na okoliczność metodologii badań, stopnia zaawansowania, sposobu prowadzenia gier na nim. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Istota sporu sprowadza się do stwierdzenia, czy zasadnie stronie skarżącej wymierzono karę [...] zł jako posiadaczowi zależnemu lokalu, w którym znajdował się niezarejestrowany automat do gier SKILL TEST nr [...] Sporna była też kwestia czy zatrzymany automat prawidłowo został zakwalifikowany przez organ jako oferujący gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. i czy organ prawidłowo uznał jego losowy charakter. Nadto, na etapie postępowania sądowego Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 189 a i następnych K.p.a. poprzez ich całkowite pominięcie w sprawie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Z dniem 1 kwietnia 2017 r. ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw – (Dz. U. 2017 r. poz. 88) nastąpiła zmiana przepisów u.g.h w tym art. 89 ust.1 pkt 3 która rozszerzyła katalog podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy. W niniejszej sprawie kontrolę przeprowadzono po wejściu w życie ww. przepisu tj. [...] roku. Zgodnie z tą zmianą podmiotami tymi stali się (m.in.): osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu, czy też podmiot faktycznie władający lokalem. Potrzebę dokonania takich zmian przedstawiono w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustawy, zawartym w druku nr 795 z dnia 1 sierpnia 2016 r. Wskazano w nim, że: "Projekt przewiduje rozszerzenie katalogu podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów regulujących rynek gier hazardowych. Katalog ten został rozszerzony o podmioty urządzające gry hazardowe z naruszeniem udzielonej koncesji lub zezwolenia, właściciela lokalu, podmiot posiadający tytuł prawny do lokalu lub podmiot faktycznie władający lokalem, w którym organizowane są nielegalne gry hazardowe, podmioty kierujące działalnością gastronomiczną, handlową lub usługową w lokalu, w którym znajdują się automaty do gier". Powyższe potwierdza, że zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie możliwości automatycznego nałożenia administracyjnej kary pieniężnej m.in. na podmiot faktycznie władający lokalem, w którym zastano automaty do gier, pod warunkiem, że władający lokalem prowadzi w nim działalność gastronomiczną, handlową lub usługową. W tym przypadku nie ciąży już na organach obowiązek dowodzenia "urządzania" gier na automatach. Odnosząc się do zawartego w przepisie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. - który nakłada na organ obowiązek wymierzenia na posiadacza zależnego lokalu kary pieniężnej, podzielić należy stanowisko organu, że przedmiotem takiego posiadania zależnego ma być "cały lokal", a nie wydzielona jego część, odrębne pomieszczenie - jak chce tego skarżący . Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że właścicielem lokalu przy ul. [...] a w D. była M. S., która wydzierżawiła lokal K. K. (. K. K. - umowa dzierżawy z dnia [...] r.). Następnie lokal ten, został na podstawie umowy najmu z dnia [...] r. wynajęty przez K. K. - firmie [...].. Umowa ta została jednak wypowiedziana w trybie natychmiastowym z dniem [...] r. W dniu [...] r. lokal został wynajęty przez K. K. – skarżącej Spółce. Analiza umowy najmu lokalu użytkowego pomiędzy L. K. K. (wynajmującą) a Skarżącą dowodzi, że Skarżąca wynajęła cały lokal w D. ul. [...]. Zgodnie z zapisami w tej umowie ( § 3) Poddzierżawca płacić będzie Wynajmującemu czynsz najmu w wysokości [...] zł brutto miesięcznie plus opłaty eksploatacyjne. Poddzierżawca obowiązany jest dokonywać we własnym zakresie i na własny koszt konserwacji przedmiotu najmu oraz remontów bieżących. Zatem posiadaczem zależnym i dysponentem całego lokalu była Skarżąca. Także pismem z dnia [...] r. K. K. potwierdziła, iż od [...] r. lokal był we władaniu Skarżącej. Fakt, że jeszcze tego samego dnia ([...] r.) Skarżąca wynajęła część lokalu [...]. nie oznacza, że Skarżąca nie była posiadaczem zależnym całego lokalu, w którym była jednocześnie prowadzona działalność handlowa- sklep spożywczy. Artykuł 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. mówi o posiadaczu lokalu, a nie części lokalu. Tak skonstruowany przepis nakłada na osoby posiadające we władaniu lokale odpowiedzialność za legalność prowadzonej w nich działalności. Tym samym, podnajęcie części lokalu innej firmie (na której miał znajdować się automat do gier) nie zmienia sytuacji Skarżącej, która dalej pozostaje posiadaczem zależnym lokalu. Za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącej, że organy administracji błędnie ustaliły przesłanki determinujące możliwość wymierzenia kary pieniężnej w kwocie [...]zł, za ujawniony automat. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej "gry na automatach" został rozszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., zgodnie z którym grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Skarżącej została wymierzona kara administracyjna w wysokości [...] zł za prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automacie do gier o nazwie SKILL TEST nr [...] poza kasynem gry, bez wymaganej koncesji. Ten stan nielegalnego urządzania gier stwierdzono w czasie kontroli w dniu [...] r. w zakresie przestrzegania przepisów u.g.h., kiedy funkcjonariusze organu I instancji ujawnili w sklepie spożywczym usytuowanym przy ul. [...] w D., obecność automatu do gier o nazwie SKILL TEST nr [...] a przeprowadzony na tym automacie eksperyment procesowy wykazał, że jest to automat oferujący gry hazardowe w rozumieniu przepisów u.g.h. Z powyższych czynności został sporządzony m.in.: protokół przeszukania z dnia [...] r. oraz protokół oględzin rzeczy - odtworzenie możliwości gry na automatach z dnia [...] r. Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że Skarżąca nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub gier na automatach o niskich wygranych, o którym mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h., jak również, że nie zgłosiła urządzania gier co świadczy, że Skarżąca w tym zakresie prowadziła działalność nielegalnie, gdyż wbrew wymogom ustawy u.g.h. W myśl bowiem do art. 3 u.g.h., urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Jednocześnie ustawodawca wskazał w art. 14 u.g.h. dozwolone miejsca do urządzania gier i przyjmowania zakładów. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie dowodowe w tej sprawie prowadzone jest dla celów postępowania administracyjnego, a nie karnego. W związku z powyższym nie bazuje ono na konieczności udowodnienia winy bądź jej braku, a na weryfikacji spełnienia bądź niespełnienia przesłanek, które zobowiązują organ do nałożenia kary administracyjnej. Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi mające charakter procesowy. Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że [...] r. funkcjonariusze celno-skarbowi przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie spożywczym przy ul. [...] w D. podczas których stwierdzili obecność automatu do gier o nazwie SKILL TEST nr [...] Z powyższych czynności sporządzony został protokół przeszukania z dnia [...] r. oraz protokół oględzin rzeczy z tej samej daty. W celu ustalenia zasad działania ujawnionego automatu do gier, kontrolujący przeprowadzili na automacie eksperyment procesowy polegający na doświadczalnym odtworzeniu przebiegu dostępnych na nim gier, który został zarejestrowany przy pomocy urządzenia nagrywającego i opisany w protokole z przeprowadzenia czynności odtworzenia możliwości gry z dnia [...] r. Sąd wskazuje, że przeprowadzony w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy eksperyment procesowy był możliwym do zastosowania, jak każdy inny dozwolony przez prawo instrument procesowy. Dodać przy tym należy, iż Ordynacja podatkowa przyjmuje koncepcję otwartego katalogu źródeł dowodowych, która wyrażona została w art. 180 § 1 O.p. oraz uzupełniającym treść tego przepisu art. 181 O.p. Z zastawienia treści obu norm wynika, że nie ma bezwzględnego wymogu oparcia rozstrzygnięcia jedynie na dowodach przeprowadzonych przez organ rozstrzygający sprawę, a katalog środków dowodowych prowadzących do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności ma charakter otwarty. Co więcej przepis art. 181 O.p. dopuszcza, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach, co w konsekwencji skutkuje tym, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego konieczne było np. powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu, np. karnym. Jednocześnie korzystanie przez organy z tak uzyskanych dowodów samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie narusza jakichkolwiek innych przepisów procesowych. W wyniku przeprowadzonego przez funkcjonariuszy urzędu celno-skarbowego eksperymentu ustalono, że automat o nazwie SKILL TEST nr [...] zezwala na gry o charakterze komercyjnym (możliwość gry występuje dopiero po uiszczeniu środków pieniężnych) oraz o charakterze losowym, bowiem układ znaków na automacie jest losowy i nie zależy od zręczności (umiejętności) gracza oraz umożliwia uzyskanie wygranej pieniężnej oraz rzeczowej i zawiera się w definicji gier na automatach, określonej art. 2 ust. 3 u.g.h. a możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej uzyskanej w poprzedniej grze zawiera się w definicji wygranej rzeczowej określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h. Z opisu przeprowadzonego na automacie eksperymentu wynika, że przeprowadzający eksperyment (a tym samym każdy gracz) nie ma żadnego wpływu na ustawienie wirtualnych bębnów, a tym samym w żaden sposób nie mógł wpłynąć na pojawiające się układy i nie istniał żaden element zręcznościowy. Tym samym zasadnie stwierdzono, że gracz nie jest w stanie przewidzieć rezultatu przeprowadzonej gry i nie ma możliwości jej świadomego prowadzenia. Rezultat gry jest nieprzewidywalny i niezależny od woli gracza, a tym samym gry mają charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości. Rola gracza sprowadza się tylko do naciskania właściwych przycisków. Nie ma też żadnych podstaw, aby kwestionować wartość przeprowadzonego przez funkcjonariuszy organu I instancji eksperymentu. Niewątpliwie funkcjonariusze organu I instancji przeprowadzili czynności obejmujące oględziny miejsca, przeszukanie oraz oględziny rzeczy, co udokumentowane zostało protokołami - powołującymi w swej treści odpowiednie przepisy K.p.k., K.k. i K.k.s. - a w przypadku eksperymentu procesowego, także nagraniem video. Czynności te przeprowadzone zostały w trybie postępowania karnego skarbowego, bowiem przedmiotowe postępowanie toczyło się na podstawie art. 107 § 1 K.k.s., tj. w trybie postępowania karnego skarbowego. W myśl art. 113 § 1 K.k.s., w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy K.p.k., jeżeli przepisy K.k.s. nie stanowią inaczej. Ponadto z art. 133 § 1 pkt 1 K.k.s. wynika kompetencja organu I instancji, w konsekwencji jego funkcjonariuszy, do prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 K.k.s. Podstawę prawną przeprowadzenia eksperymentu procesowego przez funkcjonariuszy organu I instancji stanowił więc przepis art. 211 K.p.k., zgodnie z którym, w celu sprawdzenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy można przeprowadzić, w drodze eksperymentu procesowego, doświadczenie lub odtworzenie przebiegu stanowiących przedmiot rozpoznania zdarzeń lub ich fragmentów. W świetle ww. ustaw, funkcjonariusze przeprowadzający eksperyment na ujawnionym automacie uznani zostali przez ustawodawcę na osoby uprawnione i kompetentne do ustalenia charakteru gier. Przeprowadzony eksperyment procesowy wykazał, że mogą na nim być prowadzone gry hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, co bezsprzecznie należy uznać za udowodnioną okoliczność faktyczną, dającą podstawę do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie kary pieniężnej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela także prezentowany w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd o posiadaniu przez organy podatkowe autonomicznych uprawnień do czynienia własnych ustaleń dotyczących charakteru automatów do urządzania gier (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 183/14, CBOSA). W ocenie Sądu złożone w toku postępowania administracyjnego wnioski Skarżącej dotyczące konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu automatów do gier posiadającego wiedzę na temat działania oprogramowania urządzenia typu SKILL TEST na okoliczność rozstrzygnięcia o charakterze gier możliwych do rozegrania na urządzeniu oraz z opinii specjalisty, który sporządził opinię techniczną z dnia [...] r. (w sytuacji gdy organ dysponował samą opinią techniczną wydaną przez tego specjalistę) są bezpodstawne. Trzeba przy tym podkreślić, że wynikający z art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obowiązek ten obciąża organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też powyższe zarzuty nie mogą zostać uwzględnione. Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez organy wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organów, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona. Zdaniem Sądu, argumentacja Skarżącej ogranicza się w głównej mierze do polemizowania z ustaleniami organów - poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom. Nie jest wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu. Zauważyć należy, że oceny żądań dowodowych strony organ powinien dokonywać z uwzględnieniem znaczenia przeprowadzonych już w postępowaniu dowodów co w niniejszej sprawie organy uczyniły. Nie istnieje bowiem nieograniczony obowiązek dowodzenia wszystkich okoliczności i to takich jak wnioskowane przez Skarżącą ustaleń na okoliczność, że gry na zatrzymanych automatach mają charakter losowy. W ocenie Sądu, faktu odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów nie można oceniać negatywnie w kontekście pozostałych zgromadzonych dowodów, które to dowody jednoznacznie wskazywały na losowy charakter spornych urządzeń. Organ swobodnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenia, czy wymaga on jeszcze uzupełnienia, czy też nie i w sprawie zasadnie stwierdził, że materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia decyzji, bez konieczności przedłużania postępowania. Raz jeszcze wskazać należy, że zasada wynikająca z art. 187 § 1 O.p. nie ma charakteru bezwzględnego, a jeżeli organ celny, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 14 lipca 2005 r. o sygn. akt I FSK 2600/04; z 15 grudnia 2005 r. o sygn. akt I FSK 391/0 Odnosząc się do opinii technicznej z [...] r. wydanej przez Instytut Elektrotechniki we W., Sąd podzielił stanowisko organu, że nie dotyczyła ona badania przedmiotowego automatu o zindywidualizowanych parametrach (w tym numerze) i cechach czyli nie dotyczyła automatu, który został zatrzymany w toku kontroli. Stąd zasadnie organy uznały, że przedłożona opinia nie wpływa na ustalenia dokonane podczas eksperymentu procesowego. Reasumując, w działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, tak w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jak i jego oceny. Organy orzekające wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wystarczająca do jego podjęcia. Tym samym nieusprawiedliwione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie kompletności materiału dowodowego, prawidłowości jego gromadzenia i jego oceny oraz ujęcia tej oceny w uzasadnieniu, którą Sąd uznał za odpowiadającą prawu i dopuszczalną, a której to oceny skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć. Organy rzetelnie zebrały wystarczający materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej analizy, akcentując jego wzajemną koherentność i wykazały przesłanki zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., zawierając stosowne rozważania wyjaśniające wszelkie istotne kwestie w uzasadnieniach decyzji. W szczególności organy wskazały w uzasadnieniu decyzji przesłanki ustalenia losowego charakteru gier prowadzonych na spornych urządzeniach, okoliczności urządzania gier bez koncesji, bez zezwolenia, a także tego, że Skarżąca była posiadaczem zależnym lokalu, w którym prowadzony był sklep spożywczy. Sąd podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy i przyjmuje je za własne. Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy dysponując dowodami w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy urzędu celno-skarbowego w sposób wystarczający ustaliły losowy charakter gier prowadzonych na spornych urządzeniach, a ustalenia co do losowego charakteru gier dotyczyły stanu automatu w chwili kontroli i z perspektywy umiejętności przeciętnego gracza, z jakiej należy oceniać charakter gier. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi co do naruszenia art. 189a i nast. K.p.a. przez ich całkowite pominięcie w sprawie, wskazać przede wszystkim należy, że ten zarzut został podniesiony po raz pierwszy w skardze skierowanej do Sądu a więc nie był przedmiotem rozstrzygania przez organ i nie może odnieść zamierzonego skutku. Wskazać jednak należy, że zgodnie z art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy O.p., chyba że ustawa stanowi inaczej. Także art. 85 u.g.h. nakazuje, do dopłat stosować odpowiednio przepisy O.p. Również art. 91 u.g.h. nakazuje do kar pieniężnych stosować odpowiednio przepisy O.p. Odpowiednie stosowanie przepisów nie oznacza stosowania przepisów wprost, lecz należy uwzględnić również specyfikę danej dziedziny. Dodać należy, że przepisy działu IVa Kpa weszły w życie w dniu w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. (ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw- Dz. U. z 2017 r. poz. 935), zaś zmiana przepisów u.g.h. dotycząca m.in. art. 89 ust.1 pkt 1 u.g.h. weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r. (ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. 2017 r. poz. 88). Przepisy O.p. nie przewidują kar pieniężnych (oprócz kar porządkowych związanych np. z niestawiennictwem w organie mimo wezwania). Regulację pełną instytucji kar pieniężnych przewiduje, zaś dział IVa Kpa. Uzasadnienie projektu ustawy (Druk nr 1183 z 28 grudzień 2016 r. Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw- http://sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=1183) wskazywało, że zmiana w Kpa dotycząca kar zmierzała do zapewnienia adekwatności administracyjnych kar pieniężnych do zaistniałych przypadków naruszenia prawa. Celem zmian było uregulowanie ogólnych dyrektyw wymiaru kar, przesłanek odstąpienia od nałożenia kary, terminów przedawnienia nałożenia i egzekucji kary oraz warunków udzielania ulg w zapłacie kar pieniężnych. W uzasadnieniu projektu wskazano, że "(...) Kary administracyjne w polskim prawie bardzo często stanowią dotkliwą sankcję za naruszenie prawa, niekiedy nawet surowszą niż kary wymierzane za popełnienie wykroczenia, wykroczenia karnoskarbowego, przestępstwa bądź przestępstwa karnoskarbowego. Jednocześnie w systemie prawnym brak jest reguł ogólnych określających zasady ich nakładania i wymierzania, co skutkuje znaczącym zróżnicowaniem sytuacji podmiotów podlegających ukaraniu, szczególnie w zakresie instytucji łagodzących obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej (np. w wyniku braku określenia lub zróżnicowania przesłanek branych pod uwagę przy szacowaniu wysokości kary pieniężnej), często nieuzasadnionym ze względu na przedmiot i specyfikę danej regulacji. Ponadto niejednokrotnie nakładanie kar administracyjnych cechuje automatyzm oraz nieuwzględnianie przyczyn i okoliczności dopuszczenia się naruszenia. W ostatnich latach, pod wpływem orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, ukształtował się pogląd, że administracyjna kara pieniężna powinna być karą sprawiedliwą, adekwatną do wagi naruszenia i odpowiadającą celom, dla których jest stosowana. Na kanwie stanowisk prezentowanych w orzecznictwie przede wszystkim podkreśla się, że przesłanką wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej powinno być wystąpienie subiektywnego elementu zawinienia, a podmiot, który może być pociągnięty do odpowiedzialności administracyjnej, powinien mieć możliwość obrony, m.in. poprzez wykazanie, że naruszenie jest następstwem okoliczności, na które nie miał wpływu). Dodatkowo sankcje administracyjne przybierają w wielu przypadkach bardziej rygorystyczną postać niż sankcje karne, np. gdy nie przewidziano przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto automatyzm nakładania kar i brak uwzględniania okoliczności danej sprawy nie sprzyja zapewnieniu sprawiedliwego – w odczuciu społecznym – działania administracji. Stan taki budzi również zastrzeżenia z uwagi na zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym, w szczególności na zasadę proporcjonalności. Z tego względu w orzecznictwie i doktrynie postuluje się, aby w przypadkach, gdy wyraźne brzmienie przepisu nie stoi temu na przeszkodzie, wykładać przepisy dotyczące kar administracyjnych, dążąc do rozszerzenia gwarancji procesowych praw obywatela oraz obowiązywania zasady zaufania do organów państwa. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka standardy ochrony praw człowieka we wszelkich postępowaniach sanacyjnych powinny odpowiadać gwarancjom wynikającym z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 ), zwanej dalej "Konwencją". To oznacza, że gwarancje z art. 6 Konwencji mają zastosowanie we wszystkich postępowaniach quasi-karnych, także takich, które na gruncie naszego prawa krajowego są uznawane za postępowania administracyjne. Postępowanie przed organami administracji, które może być zakończone nałożeniem przedmiotowej kary, powinno – co do zasady – spełniać wszystkie standardy procesowe przewidziane w art. 6 Konwencji dla postępowań, w których rozstrzygane są przesłanki odpowiedzialności. Także w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na konieczność uwzględniania poglądów ETPC, wyrażonych w oparciu o art. 6 Konwencji w zakresie, w jakim dochodzi do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej). Powyższe ma istotne znaczenie, mając na względzie cele sankcji administracyjnych, tj. represja, prewencja ogólna i szczególna, a niekiedy także kompensacja. W związku z tym uzasadnione jest sformułowanie ogólnych zasad nakładania i wymierzania administracyjnych kar pieniężnych. Dzięki temu zapewnione zostaną jednolite standardy traktowania jednostek oraz zagwarantowane zostanie wymierzanie kar racjonalnych i odpowiadających wadze popełnionego naruszenia.(...)". Ponadto w uzasadnieniu projektu wskazano, że "(...) Projektowane rozwiązania będą stanowiły uzupełnienie regulacji przewidzianych w przepisach szczególnych, przy poszanowaniu zasady, że przepis szczególny ma pierwszeństwo przed przepisem ogólnym (lex specialis derogat legi generali). Przepisy k.p.a. w zakresie reguł nakładania kar i udzielania ulg w jej wykonaniu będą przepisami ogólnymi, z tym jednakże zastrzeżeniem, że uregulowania w przepisach odrębnych poszczególnych aspektów materii dotyczącej kar administracyjnych, przepisów proponowanego działu nie będzie stosowało się w zakresie tych aspektów (art. 189a § 2 k.p.a.).(...)". Jak wskazano w uzasadnieniu projektu "(...)Celem art. 189a § 2 k.p.a. jest uzupełniające stosowanie przepisów k.p.a. w tym zakresie, który nie został uregulowany odmiennie w przepisach odrębnych. Jeżeli któryś z wskazanych aspektów regulacji dotyczącej kar (np. odstąpienie od nałożenia kary) nie został objęty regulacją ustawy odrębnej, "w to miejsce" stosowane będą przepisy k.p.a. Jednocześnie, jeśli przepisy szczególne regulują określoną kwestię, np. wskazują przesłanki wymiaru kary, to wyłączone zostaje zastosowanie wszystkich przepisów k.p.a. określających przesłanki wymiaru kary (tego aspektu objętego jednym z punktów art. 189a § 2 k.p.a.). Skoro bowiem ustawodawca w przepisach odrębnych ustaw uregulował w przepisach odrębnych kwestię kar administracyjnych kompleksowo albo uregulował dany "wycinek" tematyki stosowania kar administracyjnych, w tym konkretnie zakresie zastosowanie przepisów k.p.a. powinno być wyłączone. Nie wyklucza to stosowania przepisów k.p.a. w zakresie aspektów wskazanych w art. 189a § 2 pkt 2–6.(...)". Zgodnie z art. 189a Kpa przewiduje reguły kolizyjne w zakresie nakładania administracyjnych kar pieniężnych. Stosownie do art. 189a § 2 Kpa, w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej –przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, zaś art. 89 ust. 4 pkt 1 lit.a u.g.h. wskazuje na wysokość tej kary, tj. 100.000 zł od każdego automatu. Przepisy u.g.h. przewidują też możliwość modyfikacji wysokości kary w art. 90 ust. 1a i ust. 1b, choć dotyczącą innych deliktów administracyjnych niż art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. W ocenie Sądu oznacza to, że przepisy u.g.h. określają przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i tym samym nie ma zastosowania art. 189a i nast. K.p.a. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.