III SA/Wa 2357/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, asesor WSA Piotr Dębkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt Gminy L. (dalej zwany "Wójtem") wszczął z urzędu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. postępowanie podatkowe w stosunku do A. K. (zwanego dalej: "Stroną" lub "Skarżącym") w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 od nieruchomości położonej w L. stanowiącej działki ew. nr [...], [...] i [...] obrębu [...], w wyniku którego decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. ustalił Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2014 za ww. nieruchomość na kwotę 346 zł. Organ pierwszej instancji do opodatkowania przyjął: 1) w podatku od nieruchomości: grunty pozostałe o powierzchni 1152,00 m2; 2) w podatku rolnym: ha fiz. - 0,0307 ha, ha przel. - 0,0046 ha, użytki rolne - 0,0307 ha, podstawa opodatkowania - 0,000 ha. Na etapie prowadzonego postępowania podatkowego Wójt, ustosunkowując się do wniosku Strony o sprostowanie danych oraz zawieszenie postępowania podatkowego, postanowieniem z dnia [...] maja 218 r. odmówił zawieszenia postępowania podatkowego toczącego się w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego na 2014 r. w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Skarżący odwołaniem z dnia 3 lipca 2018 r. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 21 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; zwanej dalej: "O.p."), art. 247 § 1 pkt. 3 O.p., art. 120 O.p., art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 123 § 1 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 O.p., art. 191 O.p., art. 194 § 1 O.p., art. 210 § 4 O.p. Ponadto wniósł na podstawie art. 208 § 1 O.p. o umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że określony w zaskarżonej decyzji wymiar dotyczy nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...], której według ewidencji częścią składową jest budynek mieszkalny nr [...]. Zaznaczył, iż nie jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w L., natomiast jest właścicielem działek gruntowych i budynku przy ul. [...] w L.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej zwane jako "SKO") decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swej decyzji podkreśliło, że - jak wynika z wypisów z ewidencji gruntów sporządzonych według stanu na dzień 1 stycznia 2014 r. - Skarżący jest właścicielem działki ewidencyjnej o nr [...], [...] i [...] w L., natomiast działka ewidencyjna nr [...] o pow. użytkowej 0,0307 ha stanowi grunty orne i jest oznaczona jako "RVI", z kolei działki ewidencyjne nr [...] i [...] o powierzchni użytkowej 416 m2 i 736 m2 zostały sklasyfikowane jako tereny mieszkaniowe - ozn. "B". W tym stanie faktycznym Organ II instancji doszedł do przekonania, że Wójt prawidłowo opodatkował przedmiotowe nieruchomości gruntowe. Zaznaczył przy tym, że organ jest związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. SKO zwróciło uwagę, iż sprawy z zakresu prowadzenia ewidencji takie jak okresowa weryfikacja danych ewidencyjnych czy modernizacja ewidencji należą do zadań właściwego starosty na podstawie § 44 pkt 1 - 8 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn.: Dz. U. 2015 r. poz. 542, z późn. zm.). Zatem ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, dlatego też organ podatkowy nie ma prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków. Mając powyższe na uwadze SKO uznało, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że na działce ew. nr [...] znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 305,00 m2. Z zawiadomienia o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków z dnia 24 czerwca 2011 r. wynika, że zakończenie budowy budynku mieszkalnego nastąpiło w 2010 r. Z kolei zgodnie z zawiadomieniem o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 grudnia 2011 r. usunięto rok zakończenia budowy przedmiotowego budynku. Z wypisu z rejestru budynków sporządzonego według stanu na dzień 31 października 2018 r. wynika, że nie dokonano zmian w ewidencji w zakresie zakończenia budowy budynku i oddania budynku do użytku. Pismo Starostwa Powiatowego z dnia 31 października 2018 r. potwierdza, że od dnia 01.01.2014 r. w stosunku do budynku nie wprowadzono żadnych zmian w danych ewidencji. W związku z powyższym nie znalazł podstaw prawnych do opodatkowania przedmiotowego budynku w roku podatkowym 2014. Wskazał przy tym, iż w myśl art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Reasumując, za uzasadnione uznał stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym podważenie zapisów w ewidencji, bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Twierdzenie podatnika zmierzające do podważenia zgodności ewidencji ze stanem rzeczywistym nie zwalniają organu podatkowego od obowiązku wymiaru podatku na podstawie obowiązującej ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do zarzutów odwołania tj. w szczególności, iż Skarżący nie jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w L., ale właścicielem działek gruntowych i budynku przy ul. [...] w L. podkreślił, że dane dotyczące adresu budynku nie są informacją mającą wpływ na wysokość podatku od nieruchomości oraz istnienia obowiązku podatkowego podatnika. Do opodatkowania przedmiotowej nieruchomości istotne znaczenie mają dane dotyczące dziełek ewidencyjnych, ich powierzchnia oraz ich klasyfikacja. Tym samym uznał, iż na podstawie ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy pierwszej instancji był zobowiązany do opodatkowania przedmiotowej nieruchomości, bowiem dane w niej zawarte pozwalają na ustalenie zobowiązania podatkowego wobec podatnika. Odnosząc się z kolei do argumentów podniesionych przez Stronę w odwołaniu w zakresie uchybień procesowych w prowadzonym postępowaniu zauważył, że Wójt przeprowadził prawidłowo postępowanie podatkowe i wydał decyzję w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym nie znalazł podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie naruszył art. 120, 121, 122, 180 § 1, 187, 191, 194 § 1 O.p. Po raz kolejny podkreślił, iż dane zamieszczone w ewidencji mają dla organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje więc istotnego ograniczenia, w związku z czym nie można w tym przypadku - w realiach sprawy - zarzucać skutecznie niedopełnienia przez organy podatkowe swoich obowiązków w tym zakresie. Mając z kolei na uwadze fakt, że Skarżący w toku postępowania wniósł o uzupełnienie akt sprawy o dokumenty umożliwiającego przeprowadzenie postępowania dotyczące powstania obowiązku podatkowego, zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie okoliczność powstania obowiązku podatkowego stwierdzono na podstawie wypisów ewidencji gruntów i budynków, która mają istotne znaczenie przy wymiarze podatku od nieruchomości i dlatego nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków zgłoszonych w tej kwestii przez Skarżącego. Nie zgodził się też z zarzutem naruszenia w przedmiotowej sprawie art. 123 § 1 O.p., skoro Wójt doręczył Stronie postanowienie z dnia [...] kwietnia 2018 r., w którym wyznaczył mu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Odnosząc się do natomiast do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 O.p. zaznaczył, że zaskarżona w sprawie decyzja zawiera wszystkie elementy niezbędne do zakwalifikowania jej jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Reasumując stwierdził, że Wójt był uprawniony do ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. w sytuacji, gdy Skarżący będąc zobowiązany na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.o.l. nie złożył, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadnionych powstanie obowiązku podatkowego lub od zaistnienia zmian mających wpływ na wysokość opodatkowania, informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego. Strona w skardze z 23 września 2019 r., wnosząc o uchylenie decyzji SKO w całości, zarzuciła naruszenie: 1) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.; dalej jako "P.g.k."); 2) art. 68 § 1, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 127, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 192, art. 194 § 1 i 3, art. 200 § 1, art. 201 § 1 pkt 2), art. 203 § 1 i 2, art. 208 § 1, art. 210 § 1 pkt 6) i § 4, art. 247 § 1 pkt 3), art. 216 § 2, oraz art. 201 § 3 w zw. z art. 235 O.p.; 3) art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 z późn. zm., dalej zwana "u.p.r."). W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Jednocześnie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś podniesione w skardze zarzuty są bezpodstawne. Sądowej kontroli poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2019r., w której organ utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy L. z [...].06.2018r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 od nieruchomości położonej w miejscowości L., ozn. jako działka nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] – na kwotę 346zł. Istota sporu między stronami koncentruje się wokół dwóch kwestii, tj. istnienia przedmiotowego obowiązku podatkowego oraz sposobu dokonania ustaleń faktycznych na podstawie których Skarżącemu określono wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za "sporny" rok podatkowy. Zdaniem Skarżącego, zarówno organ I instancji, jak i SKO, określając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014r., "(...) w ogóle nie określiły momentu powstania zobowiązania podatkowego i nie przeprowadziły w tej sprawie czynności wyjaśniających", co winno skutkować "(...) umorzeniem postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość na zasadzie art. 208 § 1 O.p. (...)" i to niezależnie od podniesionego także zarzutu przedawnienia tegoż zobowiązania. Organy podatkowe przyjęły natomiast, że są związane treścią wpisów ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków zarówno co do samego faktu powstania obowiązku podatkowego, jak i co do jego konkretyzacji. Ponieważ skarga zawiera zarówno zarzuty odnoszące się do naruszeń prawa procesowego, jak i materialnego, zasadą jest, że w takie sytuacji w pierwszej kolejności, rozpoznaniu podlegają zarzuty natury procesowej. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04). W rozpoznawanej sprawie odstąpiono jednak od takiej kolejności rozpoznawania zarzutów albowiem ustalenie ram prawnych oraz mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych determinuje zakres postępowania dowodowego i niezbędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji, ocenę zasadności zarzutów procesowych, w tym najdalej idącego zarzutu, tj. przedawnienia zobowiązania oraz "biernego zachowania i biurokratycznego postępowania organów" w aspekcie ustalenia przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, podzielany również przez skład orzekający rozpatrujący niniejszą sprawę, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków [por. m.in. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09]. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu [budynku], dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje [przeznaczenie] wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych – niejako wyjątkowych – przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Ma to miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi [np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece] lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2565/12]. W ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko organów podatkowych, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Jeżeli w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą podatnik przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, wówczas dopiero pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości [wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 1691/14]. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków [dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne] będzie mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego [wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3227/12]. Sąd zauważa, że jednolite w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że użyty w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Uwzględniając zaś kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy [dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane]. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych. Informacje dotyczące funkcji [użytkowego przeznaczenia] zarówno gruntu, jak i budynku [lokalu] mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. Natomiast kto nie zgadza się z ustaloną przez organy wysokością podatku od nieruchomości z powodu nieścisłości w ewidencji, musi najpierw doprowadzić do ich usunięcia [np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 lipca 2014 r., II FSK 2234/12 i z 13 stycznia 2015 r., II FSK 3108/12; Lex nr 1580045]. Dopuszcza się jednak w niektórych sytuacjach odstępstwo od związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo [przed danymi ewidencyjnymi] wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2015 r., II FSK 2365/13; Lex nr 19902271]. Przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne powinien być rozumiany jako mający znaczenie również w odniesieniu do kwestii istnienia obowiązku podatkowego. Skoro bowiem budynek został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to nie można twierdzić, że opodatkowanie takiego budynku jest niedopuszczalne. Na uwagę zasługuje, że opodatkowaniu podlegają również budynki niewpisane do ewidencji budynków, ponieważ ustawa z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie uzależnia obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji [wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 376/16, LEX nr 2056284]. Nie można również wywodzić, że opodatkowaniu podlega wyłącznie budynek wpisany do ewidencji budynków w związku ze stosownym zgłoszeniem dokonanym przez podatnika, skoro dane niezbędne do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków mogą być uzyskane nie tylko od właściciela nieruchomości [zob. art. 23 i 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne]. Należy podkreślić, że organem podatkowym w podatku od nieruchomości jest odpowiednio właściwy wójt, burmistrz lub prezydent miasta [art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych]. Sprawy z zakresu prowadzenia ewidencji, takie jak okresowa weryfikacja danych ewidencyjnych czy modernizacja ewidencji, należą do zadań właściwego starosty na podstawie § 44 pkt 1 - 8 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków [Dz. U. Nr 38, poz. 454]. Zatem ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, dlatego też odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń, jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków. Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że skarga Skarżącego została skonstruowana na założeniu odrzucającym utrwaloną linię orzecznictwa sądów administracyjnych w odniesieniu do spornych zagadnień. Sąd nie widzi podstaw do podzielenia poglądów Skarżącego w tym zakresie, a w szczególności, że "(...) organy przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy niezasadnie odmówiły przeprowadzenia dokumentów zgłoszonych przez podatnika (...) na okoliczność, że przedmiot decyzji w ogóle nie istnieje (...)". Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że Wójt Gminy L. ustalił wymiar podatku od "terenów mieszkaniowych", które na podstawie operatu geodezyjnego z 19 maja 2011 r. [zawiadomienie o zmianie w danych ewidencji gruntów i budynków z 24 czerwca 2011 r.], przestały być gruntami rolnymi i nie podlegają opodatkowaniu według przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym [Dz.U. z 1993 r., Nr 94, poz. 431 ze zm.], podlegają natomiast opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W sprawie bezspornym jest, że w aktach znajduje się zawiadomienie Starostwa Powiatowego w N. o zmianie z 24 czerwca 2011 r., z którego wynika, że w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] według stanu na dzień 1 stycznia 2014 r. - Skarżący jest właścicielem działki ewidencyjnej o nr [...], [...] i [...] w L., natomiast działka ewidencyjna nr [...] o pow. użytkowej 0,0307 ha stanowi grunty orne i jest oznaczona jako "RVI", z kolei działki ewidencyjne nr [...] i [...] o powierzchni użytkowej 416 m2 i 736 m2 zostały sklasyfikowane jako tereny mieszkaniowe - ozn. "B" Lektura akt postępowania nie pozostawia też wątpliwości, że podstawą ustalenia danych istotnych dla wymiaru podatku od nieruchomości [a dokładnie: wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego] wobec Skarżącego były zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków: zawiadomienie o zmianie w danych ewidencji gruntów i budynków z 24 czerwca 2011 r., potwierdzone wypisem z tej ewidencji. Z każdego z tych dokumentów konsekwentnie wynika, że tak jak podstawą wymiaru podatku były trzy działki położone w gminie L. należące do Skarżącego, zakwalifikowane jako grunty rolne a także tereny mieszkaniowe, tak te same działki w taki sposób zostały scharakteryzowane w ewidencji gruntów i budynków. W decyzji organu I instancji wydanej wobec Skarżącego wskazano w/wym działki, podając ich charakter – co do działki [...] – rolny oraz w odniesieniu do działek [.] i [...] – jako tereny mieszkaniowe, a więc w tożsamy sposób, jak zostały scharakteryzowane zostały w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący nie podważył przy tym zawartości ewidencji gruntów i budynków zawierającej takie zapisy. Skarżący w skardze podaje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. błędnie ustaliło, że Skarżący nie wszczął procedury wyjaśniającej w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków, a także że w prowadzonych przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym sprawach złożone zostały pisma, które opisują tę procedurę, co końcowo winno skutkować przedawnieniem zobowiązania na podstawie art. 68 § 2 pkt 1 O.p. Na uwagę jednak zasługuje, że powyższa procedura nie przyniosła zamierzonego dla Skarżącego rezultatu. Jak bowiem wynika z przywoływanego w skardze przez Skarżącego prawomocnego wyroku z 18 stycznia 2013 r. w spr. IV SA/Wa 1334/12 oddalającego skargę Skarżącego na decyzję w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany użytku gruntowego w L., istotnie Skarżący wszczął taką procedurę, zmierzającą do restytucji zapisów z gruntów mieszkaniowych na grunty rolne, jednak nie spowodowała ona zmiany w zapisach w tej ewidencji. Jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku, "(...) Jeśli chodzi o zarzuty skargi tyczące poprawności treści wpisu dokonanego przez organ I instancji, a to sklasyfikowania działek jako terenów mieszkaniowych, należy na wstępie odnieść się do zgłoszonego uprzednio przez Skarżącego, żądania dokonania zmiany polegającej na restytucyjnym sklasyfikowaniu działek jako użytków mających charakter rolny. Zgodnie z regulacją pkt. 1 Załącznika, mianem użytków rolnych określa się – co do zasady – użytki przeznaczone do produkcji rolniczej [działalności wytwórczej w rolnictwie] lub z taką produkcją powiązane [np. grunt zajęty pod budynek mieszkalny służący produkcji rolniczej]. Z takim rozumieniem omawianego zwrotu koresponduje treść przep. art. 461 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny [Dz.U. z 1964 r., poz. 93 ze zm.] oraz treść przepisów art. 2 pkt.: 3 oraz 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego [Dz.U. z 2012 r., poz. 803]." Wobec ustaleń faktycznych dokonanych w przebiegu postępowania, brak było jakichkolwiek przesłanek dla uznania działek za którąkolwiek z kategorii użytków rolnych, o których mowa w pkt. 1 Załącznika nr 6 do Rozporządzenia. Wobec powyższego, żądanie Skarżącego, aby organ I instancji dokonał wpisu o wskazanej przez Skarżącego treści, należało uznać za nieuzasadnione. Niejako na marginesie, wypada zauważyć, że - wobec niekwestionowanych ustaleń postępowania administracyjnego – uznaniu działek za użytki rolne stała na przeszkodzie również wykładnia dokonana w oparciu o reguły języka ogólnego [potocznego] oraz definicja słownikowa omawianych terminów [rolny – dotyczący rolnictwa, związany z uprawą roli; Doroszewski W., Słownik języka polskiego, http://doroszewski.pwn.pl]. Przechodząc do kwestii poprawności samego wpisu, zważyć należy, że w świetle analizy treści Załącznika, ujawniony w przebiegu postępowania stan faktyczny nakazuje bez wątpienia zaliczyć działki do kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych [pkt. 3 Załącznika]. Brak jest podstaw aby uznać: zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy, czy uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wymagane przez – odpowiednio – przepisy art. 54 i 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ][Dz.U. z 2010 r., poz.1623 ze zm.], za konieczne dla sklasyfikowania obiektu jako budynku mieszkalnego. Podnieść ponadto należy, że Rozporządzenie jest aktem prawnym o charakterze wykonawczym do Ustawy, mającej charakter podstawowy dla spraw z dziedziny geodezji i kartografii [por. § 148 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" z dnia 20 czerwca 2002 r. [Dz.U. z 2002 r., poz.908]. Przepis art. 47a ust. 4 pkt. 5) lit. a) Ustawy stanowi, że właściwa ewidencja zawiera numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi /.../ wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania, co dodatkowo pozwala zaliczyć budynek do kategorii budynków mieszkalnych. Przedmiotowa regulacja nie zawiera również wskazówki nakazującej posiłkować się definicją legalną budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 pkt. 2 a) ustawy Prawo budowlane – ustawy podstawowej dla innej, niż omawiana, dziedziny spraw. Wobec powyższego, aktualne dane należy uznać za prawidłowe, a zarzuty Skarżącego dotyczące poprawności dokonanej klasyfikacji za nieuzasadnione." W rezultacie zasadny jest wniosek, że Skarżący nie sprostał zadaniu podjętego przez siebie zamierzenia zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków, co powoduje, że jej zawartość zasadnie stanowiła dla organów źródło informacji dla przyjęcia danych stanowiących podstawę wymiaru podatku od nieruchomości. W konsekwencji, jako oczywiście chybiony należało też uznać zarzut przedawnienia zobowiązania, który Skarżący upatruje "(...) w braku ustaleń faktycznych odnośnie 14-dniowego terminu do złożenia informacji podatkowej przed podatnika, w szczególności od jakiej termin ten biegł", gdyż – jak wskazano wyżej – obowiązek podatkowy dla Skarżącego na 2014r. wynikał z przytoczonych przepisów art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W ocenie Sądu opisanych ustaleń faktycznych nie zmienia także odpis pisma Starrostwa Powiatowego w N. z 27 września 2018 r., z którego wynika, że w 2018 roku toczy się procedura wyjaśniająca, związana z modyfikacją danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków a także, że określone postulaty Skarżącego w tej mierze zostały uwzględnione przez właściwy organ. Treść tego pisma nie mogła stanowić podstawy do rewizji zaskarżonej decyzji, z uwagi na to że – po pierwsze – w okresie, którego dotyczy wymiar podatku tj. w 2014 r. zawartość ewidencji gruntów i budynków odzwierciedlała dane przyjęte w decyzji określającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014; po drugie zaś – z fragmentarycznych informacji zawartych w tym piśmie także nie wynika, by nastąpiła zmiana kwalifikacji gruntów a jedynie, że organ zaakceptował zmianę adresu z "ul. [...] na "ul. [...]", a także dotyczącą "usunięcia roku zakończenia budowy budynku mieszkalnego (...)". Powyższa zmiana adresu nie oznacza również, że opodatkowane zostały niewłaściwe działki albo, że zostały one nieprawidłowo zakwalifikowane, lecz że objętemu procedurą obiektowi przypisano inny adres [inną ulicę z tym samym numerem]. Ponadto, zmiana ta została dopiero zaakceptowana, nie oznacza to natomiast, że zawartość zapisów w ewidencji gruntów i budynków odnosząca się do roku 2014 była nieprawidłowa. Sąd zauważa też, że wbrew stanowisku skargi, przeszkody dla wydania powyższej decyzji nie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2014 r., sygn. [...], o umorzeniu postępowania w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego względem Skarżącego za rok 2011. Do umorzenia postępowania doszło z powodów procesowych, zatem decyzja ta, mająca charakter procesowy, nie stanowi rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i nie stanowi przeszkody dla wydania rozstrzygnięcia co do meritum sprawy – w przypadku ponownego wszczęcia postępowania w sprawie. Zasadnie organy podatkowe uznały też, że skoro z ewidencji gruntów i budynków wynika określony stan faktyczny pozwalający na dokonanie ustaleń dotyczących istnienia obowiązku podatkowego oraz wymiaru podatku, to nie ma podstaw do podejmowania dalszych czynności wyjaśniających. Organy podatkowe zasadnie zatem oddaliły wnioski dowodowe Skarżącego. Trzeba mieć na uwadze, że zupełność stanu faktycznego nie oznacza konieczności uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych stron postępowania podatkowego. Uwzględnione muszą być jedynie te spośród nich, które w świetle zarysowanej przez strony tezy dowodowej dotyczą dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2005 r., II FSK 69/05, LEX nr 850014]. Nie ma bowiem podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia [lub zaprzeczenia] warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która obiektywnie powinna być w sprawie zastosowana. Mówiąc inaczej, nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do podatkowoprawnego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia [lub zaprzeczenia] warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma w sprawie zastosowanie. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę [a w konsekwencji i dyspozycję] określonej normy materialnego prawa podatkowego [wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2008 r., I FSK 256/07, LEX nr 369129]. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie są zasadne zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia przepisów procesowych określających sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organy podatkowe, to jest: art. 165 § 1 i 2, § 4, § 5 pkt 1, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3, art. 188, art. 194 § 3, art. 210 § 4, art. 247 §1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 120 O.p Sąd zauważa, że jest on skonstruowany na założeniu, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia powyżej wskazanych przepisów prawa. Skoro jednak Sąd nie dopatrzył się naruszenia tych przepisów, to nie można zarzutu naruszenia art. 120 O.p. uznać za zasadny. Analiza akt administracyjnych sprawy pozwala też na przyjęcie, że Skarżącemu - wbrew jego przeciwnych twierdzeń - zapewniono aktywny udziału w postępowaniu. Zarzut naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej wynika z przekonania Skarżącego, że dopiero przeprowadzenie przez organ dowodów wnioskowanych przez Skarżącego będzie świadczyć o respektowaniu przez organ zasady wyrażonej w art. 123 § 1 O.p. Sąd nie podziela tego sposobu rozumowania i nie widzi podstaw do uznania za zasadny naruszenia tego przepisu. Analogicznie, Skarżącemu umożliwiono wypowiedzenie się co do przeprowadzonych dowodów, zatem nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 192 O.p. Zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 O.p. również nie może być uwzględniony, bowiem przepis ten odnosi się do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej, a nie do postępowania zwykłego. Skarżący formułując zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. wskazuje, że przepis ten został naruszony poprzez naruszenie przez Wójta Gminy L. w sposób rażący zasady legalizmu oraz błędną wykładnię przepisów prawa podatkowego. Skoro Sąd nie podziela powyższej oceny Skarżącego co do zgodności z prawem działań Wójta Gminy L., to nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 121 § 1 O.p. W ocenie Sądu, także uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania wynikające z art. 210 § 4O.p. albowiem zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne, zaś z jego treści wynika w sposób przejrzysty jakimi organ kierował się motywami, wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie. Wreszcie, nie zasługiwał na uwzględnienie stawiany w skardze zarzut, nakierowany na wykazanie nieważności zaskarżonej decyzji jako naruszającej art. 247 § 1 pkt 3 O.p. albowiem przepis ten odnosi się do stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej, a więc postępowania nadzwyczajnego, a nie zwykłego – jak w niniejszej sprawie. Skarżący podkreślił, że władał użytkami rolnymi klasy VI, które są wolne od podatku rolnego na mocy art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, nie było więc podstawy do dokonywania wymiaru podatku od nieruchomości w trybie łącznego zobowiązania pieniężnego na podstawie art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Sąd zauważą, że – jak to podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 grudnia 2016 r. w spr. II FSK 3800/17 - warunkiem wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego jest istnienie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości lub leśnego, przy czym Sąd uznał, że nieprawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym łączne zobowiązanie pieniężne może być ustalone tylko wówczas, gdy na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości lub leśnego. Innymi słowy, Sąd ten uznał, że jeśli istnieje obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego, nawet jeśli zobowiązanie podatkowe opiewa na wartość 0,00 zł w związku z korzystaniem ze zwolnienia przez podatnika podatku, to w takim wypadku istnieje obowiązek podatkowy, który determinuje konieczność wydania decyzji określi ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne. Zgodnie bowiem z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji [nakazie płatniczym], z zastrzeżeniem ust. 2, przy czym, że z tego przepisu wynika, że łączne zobowiązanie organ podatkowy może ustalić osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego. Sąd rozpoznający sprawę wymiaru wobec Skarżącego łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 r. podziela powyższe zapatrywanie NSA uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, a w konsekwencji – że wbrew zarzutom skargi nie wystąpiła też przesłanka z art. 247 § 1 pkt 3 O.p Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś przepisy prawa materialnego, jak również postępowania podatkowego zostały właściwie zastosowane przez organy obu instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a.a orzekł o oddaleniu skargi.