II SA/Rz 779/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi U. K., A. S., A. D., B. O., D. K., H. G., J. M., J. S., K. P., Ł. F., M. P., M. S., M. T., T. P., W. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 21 października 2019 r. nr 216/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia – odrzucić skargę w części dotyczącej J. M., M. S. i A. D. UZASADNIENIE postanowienia z dnia 8 grudnia 2020 r. Przedmiotem skargi U. K., T. P., Ł. F., J. M., W. K., D. K., M. S., M. P., K. P., B. O., M. T., A. D., H. G., J. S. i A. S. (skarżący) jest uchwała Nr [...] Rady Miejskiej (Rada Miejska) z dnia [...] października 2019 r. w sprawie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", którą podjęto w następujących okolicznościach. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Rada Miejska działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (u.s.g.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) po stwierdzeniu, że plan nie narusza ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta uchwalonego Uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" (plan miejscowy), obejmujący granicami obszar o powierzchni 45 ha, położony w P., w północno- wschodniej części miasta, na północ od ulicy B. W skardze na powyższą uchwałę skarżący zarzucili: I. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), a to: a) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie określonym w ust. 2 petitum skargi, b) art. 8 k.p.a. poprzez: - przeznaczenie nieruchomości objętych planem miejscowym o klasyfikacji gruntów 1 i 2 na teren inwestycji cmentarza komunalnego, co implikuje zarzut braku racjonalnego gospodarowania przestrzenią i mieniem komunalnym i naruszenie zasady proporcjonalności, - przeznaczenie nieruchomości skarżących w części lub w całości na wykup (wywłaszczenie), przy jednoczesnym wysokim zadłużeniu Miasta, co może implikować brak ekwiwalentnej wypłaty za wywłaszczone tereny oraz działanie Miasta na rzecz zaniżania wartości wywłaszczanych terenów, co w konsekwencji narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów samorządu terytorialnego, c) art. 9 k.p.a. poprzez brak informowania mieszkańców B. o ewentualnym wpływie wywłaszczenia ich nieruchomości na przysługujące im prawa tj. na możliwą utratę przez skarżących prawa do obowiązkowego ubezpieczenia społecznego rolników w wyniku zmniejszenia powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha, d) art. 10 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia konsultacji społecznych z mieszkańcami B. (miejscowości objętej terenem planowanej inwestycji cmentarza komunalnego), ograniczenie wysłuchania zainteresowanych i ograniczenie się do przeprowadzenia konsultacji w ramach "Szkoły Świadomego Planowania Przestrzennego - partnerska współpraca samorządu, projektantów i środowisk społecznych w procesach planistycznych" poprzez: badanie ankietowe przeprowadzone na terenie Miasta, konsultacje online, spotkanie konsultacyjne, warsztat konsultacyjny połączony ze spacerem badawczym oraz terenowy punkt konsultacyjny, e) art. 13 k.p.a. poprzez dążenie do maksymalizacji antagonizacji lokalnych mieszkańców B. z organami samorządowymi poprzez brak uwzględniania ich uwag, pomijanie przedstawianych przez mieszkańców B. argumentów faktycznych i prawnych oraz poprzez celowe przesłanie do Gminy (ściśle współpracującej z mieszkańcami B.) projektu planu miejscowego w formie elektronicznej mimo posiadanej świadomości przez organ, że w przedmiotowym terminie platforma ePUAP była wprowadzona i w rzeczywistości dopiero testowana w zakresie jej funkcjonalności przez organy administracji. II. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, a to: a) art. 21 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z § 6 ust. 3 i 4 w zw. z § 10 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt poprzez: - ograniczenie i pogorszenie warunków rozwoju i swobodnego bytu gatunkowi pod ścisłą ochroną - żołny (Merops apiaster, poz. 297 załącznika nr 1 do rozporządzenia) poprzez utrudnienie zakładania gniazd (ptak ten zakłada gniazda w norach ziemnych), a także umożliwienie zaistnienia i intensyfikacji sytuacji, w której ptak ten będzie fotografowany, filmowany lub w inny sposób płoszony względnie niepokojony, - brak dokonania oceny oddziaływania planowanej inwestycji cmentarza na występowanie żołny na terenie 200 m od granic opracowania planu miejscowego w kontekście planowanej zabudowy terenu i zwiększenia natężenia ruchu drogowego i pieszego, 2) ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, a to: a) art. 1 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych poprzez brak uzyskania decyzji administracyjnej od właściwego inspektora sanitarnego w przedmiocie zatwierdzającym projekt budowlany cmentarza i udzielającym pozwolenia na budowę cmentarza. Uzyskanie stanowiska organu Inspekcji Sanitarnej w zakresie spełnienia wymagań higienicznych i zdrowotnych przez projekt planu miejscowego nie jest bowiem równoznaczne z uzyskaniem zgody na założenie lub rozszerzenie cmentarza w rozumieniu przepisów ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, b) art. 5 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych poprzez brak uwzględnienia w planie miejscowym domu przedpogrzebowego lub kostnicy, służących składaniu ciał osób zmarłych do czasu ich pochowania, wykonywania oględzin zwłok ludzkich dla celów sądowo - lekarskich, sanitaryjnych oraz policyjnych, 3) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), a to: a) art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez brak ustalenia szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości, gdy w zaskarżonym planie przewidziano "konieczność dokonania podziału z urzędu i wykupu nieruchomości pod lokalizację cmentarza jako celu publicznego o znaczeniu lokalnym", b) art. 17 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak dokonania wymaganego ogłoszenia o projekcie planu miejscowego objętego zaskarżoną uchwałą w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości B., tj. z pominięciem ogłoszenia na tablicy sołectw w zakresie informacji o rozpoczęciu prac nad planem miejscowym, projektu tego planu, c) art. 17 pkt 9 u.p.z.p. poprzez brak przeprowadzenia prawidłowych i prawnie skutecznych konsultacji społecznych z mieszkańcami miejscowości objętej terenem inwestycji (B.), d) art. 25 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 392 k.p.a. w zw. z art. 5 k.c. poprzez przesłanie projektu planu miejscowego do uzgodnienia oraz zaopiniowania do Wójta Gminy (dalej w skrócie: "Wójt") w formie elektronicznej przy jednoczesnym przesyłaniu wcześniej wszelkiej dokumentacji w sprawie, a w szczególności projektu planu w formie papierowej oraz przy uwzględnieniu, że do każdego innego organu projekt planu miejscowego został przesłany w formie pisemnej, co w konsekwencji warunkowało brak możliwości zapoznania się przez Wójta z projektem i wniesienie uwag do projektu jak również poinformowanie skarżących przez Wójta o treści ww. projektu planu miejscowego, 4) rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, a to: a) § 2 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia poprzez zaniechanie przeprowadzenia poprawnego rozeznania kierunków spływu wód powierzchniowych oraz głębokości i zmienności poziomu wód gruntowych oraz kierunku ich spadu przy jednoczesnym zgłaszaniu przez mieszkańców B. istniejących problemów spowodowanych spływem wód powierzchniowych na przedmiotowym terenie objętym planową inwestycją cmentarza (zalewanie i podmakanie terenów), b) § 4 ust. 2 rozporządzenia poprzez brak dokonania rozeznania wysokości położenia zwierciadła wody gruntowej na terenie planowanej inwestycji cmentarza przy jednoczesnym zgłaszaniu przez mieszkańców B. istniejących problemów spowodowanych spływem wód powierzchniowych na przedmiotowym terenie objętym planową inwestycją cmentarza (zalewanie i podmakanie terenów), c) § 5 rozporządzenia poprzez wadliwe umiejscowienie terenu planowanego cmentarza na gruncie z glebą zawierającą w swoim składzie węglan wapnia, a tym samym zarzut wadliwie sporządzonej strefy sanitarnej, d) § 6 rozporządzenia poprzez wadliwe umiejscowienie terenu planowanego cmentarza tj. takie umiejscowienie, gdzie przepływy wiatru występują od cmentarza w kierunku pozostałych nieruchomości, 5) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (k.c.), a to: a) art. 140 k.c. poprzez ograniczenie w prawie własności skarżących wskutek konieczności wywłaszczenia ich nieruchomości (a tym samym także pozbawienie skarżących prawa do zagospodarowania terenu i jego wykorzystywania w dotychczasowy i społecznie- gospodarczo przyjęty sposób), b) art. 144 k.c. poprzez dopuszczenie możliwości występowania immisji dźwiękowych i zapachowych, które będą miały wpływ na skarżących, a w szczególności na skarżącą B. O. prowadzącą przy terenie planowanej inwestycji cmentarnej restaurację "A.". 6) Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., a to: a) art. 2 i 5 Konstytucji RP poprzez prowadzenie procedury uchwalania planu miejscowego w sposób zagrażający poczuciu pewności prawa i bezpieczeństwa obywateli (mieszkańców B.), naruszających zasady sprawiedliwości społecznej i równości obywateli wobec prawa oraz podważający zaufanie do organów władzy samorządowej, b) art. 32 i art. 64 Konstytucji RP poprzez nieracjonalne pozbawienie skarżących prawa własności nieruchomości w części lub w całości, jak również pozbawienie skarżących możliwości udziału w konsultacjach społecznych dotyczących projektu planu miejscowego w wyniku braku jego przedłożenia w sposób zwyczajowy na terenie miejscowości B. oraz w związku z nadużyciem prawa przez organ stanowiący tj. poprzez dokonanie przesłania projektu Wójtowi do zaopiniowania drogą elektroniczną. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości, względnie uchylenie zaskarżonej uchwały w części dotyczącej skarżących, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając legitymację skargową poszczególnych skarżących podano w skardze, że przyjęty planem miejscowym teren planowanej inwestycji cmentarza komunalnego bezpośrednio ingeruje w prawo własności skarżących: U. K. (działka ew. nr [...] obj. KW nr [...]), T. P. (działka ew. nr [...] obj. KW nr [...], Ł. F. (działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...], działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...]), J. M. (działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...], działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...], przy czym w przypadku działki nr [...] nie zachodzi wywłaszczenie, ale nieruchomość ta znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji cmentarnej), W. K. i D. K. (działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...]), M. S. (działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...]), M. P. i K. P. (działki ew. nr [...], [...], [...] obj. Kw nr [...], działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...]), M. T. (działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...], działki ew. nr [...], [...], [...], [...] obj. Kw nr [...]), A. D. (działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...]), H. G. (działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...]), J. S. i A. S. (działki ew. nr [...] i [...] obj. Kw nr [...]) - a to poprzez konieczność wywłaszczenia ww. nieruchomości w całości na cele planowanej inwestycji. Ponadto teren planowanej inwestycji ingeruje w prawo własności także w sposób pośredni - w zakresie dotyczącym skarżącej B. O., prowadzącej na gruncie położonym w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji cmentarnej działalność gospodarczą w postaci Restauracji "A.". Oddziaływanie inwestycji, możliwe immisje (zarówno spływ wody jak również dźwięki z obrządku pogrzebowego), a także zmiana krajobrazu znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie działalności gospodarczej negatywnie wpłynie na prowadzoną działalność. Natomiast w przypadku skarżących H. G., T. P. i A. D. wywłaszczenie ich nieruchomości spowoduje, że nie będą oni podlegać obowiązkowemu ubezpieczeniu rolników (zmniejszenie areału rolnego), co będzie rzutowało bezpośrednio na ich sytuacje finansową, a także ich rodzin, w tym w zakresie zabezpieczenia emerytalnego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta (Prezydent Miasta), działający w imieniu Rady Miejskiej, wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarządzeniem z dnia [...] września 2020 r. wezwano pełnomocnika procesowego skarżących do wykazania podstaw legitymacji skargowej J. M., M. S., A. D. oraz B. O. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik procesowy skarżących wraz z pismem z dnia [...] września 2020 r. przedłożył: 1) umowę darowizny nieruchomości oznaczonej jako działka ew. [...] na rzecz skarżącej M. S. z dnia [...] maja 2009 r. Rep. A nr [...], która to umowa w jego ocenie wykazuje legitymację skargową M. S. w toczącym się postępowaniu; 2) umowę najmu nieruchomości z dnia [...] kwietnia 2008 r. zawartej przez Gminę z B. O., mapę obrazującą położenie nieruchomości w terenie, wydruk aktualny z CEIDG, które to dokumenty w ocenie pełnomocnika wykazują legitymację skargową B. O. w toczącym się postępowaniu; 3) umowę darowizny z dnia [...] maja 2008 r. Rep. A nr [...], zgodnie z którą obdarowano A. D. nieruchomością oznaczoną jako działka ew. nr [...], który to dokument w ocenie pełnomocnika wykazuje legitymacje skargową A. D. w toczącym się postępowaniu. Pełnomocnik procesowy dodatkowo wraz z pismem z dnia [...] września 2020 r. przesłał zawiadomienie o wpisie w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości o nr. ewid. [...]. Zarządzeniem z dnia [...] października 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżących do ostatecznego wykazania podstaw legitymacji skargowej J. M., M. S. i A. D., w szczególności poprzez wyjaśnienie, z jakiej regulacji materialnoprawnej wywodzą oni swój interes prawny w złożeniu skargi, oraz w jaki sposób został on naruszony zaskarżoną uchwałą, a także o przedłożenie aktualnych dokumentów potwierdzających prawa rzeczowe do nieruchomości, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 i pkt 5a p.p.s.a. Zastrzeżony w powyższym zarządzeniu termin do ostatecznego wykazania podstaw legitymacji skargowej J. M., M. S. i A. D. upłynął bezskutecznie [...] października 2020 r. Zarządzeniem z dnia [...] listopada 2020 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Sąd wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 r. oddalił skargę w części dotyczącej U. K., T. P., Ł. F., W. K., D. K., M. P., K. P., B. O., M. T., H. G., J. S. i A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w części dotyczącej J.i M., M. S., A. D. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. wobec niewykazania spełnienia podstaw legitymacji skargowej. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W przypadku zaskarżenia przez podmiot prywatny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako gminnego aktu prawa miejscowego, przepisem szczególnym względem art. 50 § 1 p.p.s.a. jest przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (u.s.g.). Ten ostatni przepis niewątpliwie ogranicza zakres ogólnej podstawy materialnoprawnej legitymacji skargowej, jaka wynika z art. 50 § 1 p.p.s.a., wymagając nie tylko posiadania przez podmiot skarżący interesu prawnego we wniesieniu skargi, lecz ponadto wykazania naruszenia tego interesu przez akt będący przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, "czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem", podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Brak wykazania istnienia interesu prawnego we wniesieniu skargi uniemożliwia tym samym wykazanie faktu jego naruszenia. W przedmiotowej sprawie w części dotyczącej skarżących J. M., M. S., A. D. nie doszło do skutecznego wykazania istnienia interesu prawnego do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji doprowadziło do niemożności wykazania naruszenia tego interesu. Zarządzeniem z dnia [...] września 2020 r. Sąd wezwał pełnomocnika procesowego skarżących do wykazania podstaw legitymacji skargowej m.in. J. M., M. S. i A. D. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik procesowy skarżących wraz z pismem z dnia [...] września 2020 r. przedłożył dokumenty, z których w jego ocenie mają wynikać interes prawny do zaskarżenia spornego planu miejscowego oraz naruszenie tego interesu. Z treści skargi oraz załączonych do niej dokumentów (k. 3-80 akt sądowych) wynika, że pełnomocnik procesowy powiązał istnienie interesu prawnego we wniesieniu skargi w zakresie J. M., M. S. i A. D. z prawem własności nieruchomości objętych granicami przestrzennymi zaskarżonego planu miejscowego. W odniesieniu do skarżącej J. M. wskazano działki ewidencyjne nr [...] (księga wieczysta/KW nr [...]) oraz nr [...] (KW nr [...]). W odniesieniu do M. S. wskazano działkę ewidencyjną nr [...] (KW nr [...]), natomiast w odniesieniu do A. D. – działkę o nr. ewidencyjnym [...] (KW nr [...]). Działki te znajdują się w granicach obszaru objętego zaskarżonym planem, jednak ww. skarżący nie wykazali w sposób skuteczny swoich praw rzeczowych do powyższych nieruchomości (zob. k. 80 akt sądowych). Przedłożone w odpowiedzi na wezwanie Sądu dokumenty w postaci umowy darowizny nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na rzecz skarżącej M. S. z dnia [...] maja 2009 r. (Rep. A nr [...]), umowy darowizny z dnia [...] maja 2008 r. (Rep. A nr [...]) nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], na rzecz skarżącego A. D., oraz zawiadomienia o wpisie w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości o nr. [...], dotyczącej skarżącej J. M. (k. 95-113 akt sądowych), nie stanowią dowodów potwierdzających istnienie po stronie ww. skarżących interesu prawnego do zaskarżenia spornego planu miejscowego. W zarządzeniu z dnia [...] października 2020 r. Sąd wzywając pełnomocnika procesowego skarżących do ostatecznego wykazania podstaw legitymacji skargowej J. M., M. S. i A. D., w szczególności poprzez wyjaśnienie, z jakiej regulacji materialnoprawnej wywodzą oni swój interes prawny w złożeniu skargi, oraz w jaki sposób został on naruszony zaskarżoną uchwałą, a także o przedłożenie aktualnych dokumentów potwierdzających prawa rzeczowe do nieruchomości, wyraźnie i precyzyjnie wskazał, że: a) w księdze wieczystej nr [...] jako współwłaściciel nieruchomości nr [...] ujawniona jest J. S. c. J. i W. (a nie skarżąca J. M.); b) z księgi wieczystej nr [...] wynika, że wyłącznym właścicielem działki nr [...] w P. jest pełnoletnia A. E. S. (podstawą nabycia prawa była umowa darowizny z dnia [...] maja 2009 r., Rep. A nr [...]); c) brak jest aktualnego odpisu z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...] w P., w sytuacji gdy wskazywana jako podstawa nabycia przez skarżącego A. D. umowa darowizny została zawarta [...] maja 2008 r., a zatem nie ma pewności, czy w okresie ostatnich 12 lat nie doszło do zbycia powyższej nieruchomości przez skarżącego. Powyższe zarządzenie miało zostać wykonane w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia skarg w części dotyczącej ww. osób na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Ponieważ pełnomocnik ww. skarżących, pomimo upływu zastrzeżonego terminu, nie przedłożył tak wymaganych dokumentów, jak również odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] października 2020 r., dlatego Sąd ostatecznie uznał, że w odniesieniu do skarżących J. M., M. S. i A. D. nie wykazano spełnienia przesłanek legitymacji skargowej, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., a więc nie doszło tak do wykazania istnienia interesu prawnego w zaskarżeniu planu miejscowego, jak i – w konsekwencji – naruszenia tego interesu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., orzeczono o odrzuceniu skargi w części wskazanej w sentencji wydanego postanowienia.