I SA/Wa 717/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] grudnia 2018 r., nr [...], Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania A. F., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] w obrębie [...], zajętej w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę gminną – ul. [...]. W pouczeniu do ww. decyzji Minister Inwestycji i Rozwoju wskazał, że na decyzję przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia za pośrednictwem organu II instancji. Przesyłka zawierająca ww. decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju została przesłana na adres B. J.. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej w dniu 31 grudnia 2018 r. Z powodu niepodjęcia przez skarżącą pisma w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia awizowano je powtórnie w dniu 8 stycznia 2019 r. W dniu 15 stycznia 2019 r. przesyłkę zwrócono nadawcy. Wobec powyższego w dniu 14 stycznia 2019 r. – wraz z upływem terminu 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia – decyzję uznano za doręczoną zgodnie z dyspozycją art. 44 § 4 k.p.a. B. J. pismem z [...] grudnia 2019 r., uzupełnionym pismami z [...] grudnia 2019 r., [...] lutego 2020 r. oraz [...] lutego 2020 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] grudnia 2018 r. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że została ona wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 53 § 4 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do treści art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Warunkiem uznania pisma za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 k.p.a., jest spełnienie wymogów płynących z powołanego artykułu. Jak wynika z adnotacji umieszczonej na przesyłce skierowanej do skarżącej, zawierającej zaskarżoną decyzję, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej w dniu 31 grudnia 2018 r. (pierwsze awizo). Z powodu niepodjęcia przez skarżącą pisma w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia awizowano je powtórnie w dniu 8 stycznia 2019 r. W dniu 15 stycznia 2019 r. przesyłkę zwrócono nadawcy. Wobec powyższego w dniu 14 stycznia 2019 r. – wraz z upływem terminu 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia – nastąpiła fikcja doręczenia zaskarżonej decyzji zgodnie z dyspozycją art. 44 § 4 k.p.a. Zestawiając datę doręczenia zaskarżonej decyzji (14 stycznia 2019 r.) z datą nadania skargi (9 grudnia 2019 r.), należy stwierdzić, że skarga bez wątpienia została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął bowiem w dniu 13 lutego 2019 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu, tym samym jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.