VII SA/Wa 698/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Bogusław Cieśla, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M. N. ("skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB") z dnia [...] lutego 2020 r. wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 4 lipca 2016 r. skarżący zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] ("PINB", "organ powiatowy") o kontrolę robót budowlanych związanych z remontem dachu w budynku położonym przy ul. [...] w W.. Podczas kontroli w dniu 5 sierpnia 2016 r. ustalono, że na terenie ww. nieruchomości znajduje się murowany budynek mieszkalny wielorodzinny o dwóch kondygnacjach nadziemnych i podpiwniczeniu. W budynku wydzielone są trzy samodzielne lokale mieszkalne. Ustalono również, że w ramach remontu dachu usunięto stare pokrycie, poszycie z desek i krokwie, wykonano nowe krokwie i drewniane łaty, do których zamontowano pokrycie dachu z blachy trapezowej niskoprofilowanej. Wymieniono również rynny i rury spustowe wraz z obróbkami blacharskimi. Pomiędzy krokwiami zamontowane dwa okna połaciowe. Ustalono, że wymianę konstrukcji dachu przeprowadzono w istniejących gabarytach na zasadzie odtworzenia stanu istniejącego. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] PINB nałożył na inwestora – B. W. obowiązek przedłożenia w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym postanowienie stało się ostateczne, oceny technicznej wykonanych robót budowlanych związanych z remontem części dachu przedmiotowego budynku pod względem prawidłowości ich wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami. W dniu 16 grudnia 2016 r. została przedłożona ocena techniczna wykonanych robót budowlanych. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] PINB odstąpił od nałożenia obowiązków określonych w art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 32, dalej: "Prawo budowlane") w sprawie wykonanych robót budowlanych na dachu budynku. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji PINB z dnia [...] lutego 2017 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. orzekł o jej utrzymaniu w mocy. Podzielając stanowisko organu powiatowego WINB wskazał, że wykonane roboty budowlane stanowiły remont, określony w art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Podkreślił, że z uwagi na obowiązek zgłoszenia robót budowlanych dotyczących pokrycia dachu, właściwemu organowi i dokonanie samowoli budowlanej w przedmiotowej sprawie należało uruchomić tryb określony w art. 50 - 51 Prawa budowlanego. Na podstawie analizy przedłożonej przez inwestora oceny technicznej wykonanych robót budowlanych, WINB stwierdził, że są one zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto podkreślił, że roboty te miały charakter odtworzeniowy, a charakterystyczne parametry techniczne budynku nie uległy zmianie. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z dnia 24 marca 2017 r., skarżący wskazał na istnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa. Podkreślił, że inwestor podczas realizowania spornych robót budowlanych nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem w budynku znajdują się trzy lokale, natomiast dach jest wspólną własnością właścicieli wszystkich lokali. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. GINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2020 r. Po przedstawieniu specyfiki postępowania wywołanego wnioskiem o stwierdzenie nieważności GINB uznał, że decyzja z dnia [...] marca 2017 r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę decyzji PINB z dnia [...] lutego 2017 r., utrzymanej w mocy decyzją WINB z dnia [...] marca 2017 r. stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Czynności dokonane w ramach przeprowadzonego postępowania w sprawie samowolnie przeprowadzonych robót budowlanych przedmiotowego budynku oraz przedłożona przez inwestora ocena ich stanu technicznego, stanowiły podstawę do odstąpienia od nałożenia na inwestora obowiązków wynikających z art. 51 ww. ustawy. W ocenie GINB wykonane roboty budowlane stanowiły remont obiektu budowlanego i zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego nie wymagały pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia właściwemu organowi. Wobec dokonanych ustaleń i przedłożonych przez inwestora dokumentów, należało odstąpić od nałożenia na inwestora obowiązków, mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do argumentu skarżącego, dotyczącego braku dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, GINB wskazał na prezentowane w orzecznictwie odmienne poglądy w kwestii konieczności badania przez organ, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. GINB podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie powstała nowa część obiektu budowlanego, a roboty budowlane stanowiły wyłącznie remont dachu. Ewentualny nakaz rozbiórki dachu z uwagi na brak stosownego oświadczenia doprowadziłby do sytuacji, w której budynek mieszkalny wielorodzinny pozbawiony byłby jednego z podstawowych elementów, zaś nałożenie na inwestora obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oznaczałoby wykonanie konstrukcji dachowej w tym samym zakresie i wyglądzie. W ocenie GINB kwestionowana decyzja nie wywołuje także skutków gospodarczych lub społecznych, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Ostatecznie organ ocenił, że decyzja WINB z [...] marca 2017 r. nie jest obarczona żadną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie korzystając z prawa wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję GINB z dnia [...] lutego 2020 r. zarzucając naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia w postaci wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji PINB oraz WINB w sytuacji, gdy oczywistą nieprawdą jest to, że inwestor dokonał remontu przedmiotowego dachu jedynie w zakresie odtworzeniowym; - art. 29 ust. 2 pkt 1 i art. 30 Prawa budowlanego w zakresie dotyczącym uzyskania przez inwestorkę pozwolenia na budowę "z racji na jej ingerencję w konstrukcję dachu"; - art. 7, art. 8 art. 10 i art. 11 k.p.a. poprzez działanie organu "który nierówno traktuje strony postępowania co widać chociażby na podstawie decyzji, które gdy organ omyłkowo wydał w stosunku do mojej osoby były zgoła odmienne niż w stosunku do inwestorki", stan taki może świadczyć o naruszeniu art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego kwestię tego, czy remont ingerował w konstrukcję dachu powinien ocenić biegły z zakresu budownictwa, a nie pracownik organu nie posiadający do tego uprawnień. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji GINB i "stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na w/w rażące naruszenie prawa". Odpowiadając na skargę GINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c) p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Stosownie do art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi Sąd ją oddala. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 23 października 2020 r. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja GINB z dnia [...] lutego 2020 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] marca 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB z dnia [...] lutego 2017 r. wydaną na podstawie art. 51 Prawa budowlanego o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr [...] przy ul. [...]w W. do stanu zgodnego z prawem. Zaskarżona decyzja GINB wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Stan prawny sprawy powinien być możliwy do ustalenia na podstawie treści przepisów prawa bez takich rozbieżności w wykładni, które mogą być usunięte tylko na zasadzie wyboru równorzędnych dla siebie rozwiązań prawnych, czyli konsekwencje prawne obowiązywania norm prawnych powinny być w nich wyrażone w sposób dostatecznie precyzyjny dla praktyki ich stosowania w określeniu praw lub stron postępowania administracyjnego (Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Barbara Adamiak/Janusz Borkowski, Wydawnictwo, Warszawa 2014, C.H.BECK 13 wydanie). W sposób rażący można bowiem naruszyć jedynie przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W przeciwnym wypadku przy możliwej różnej interpretacji przepisu charakter naruszenia nie może być postrzegany jako rażący. Podzielić należy ocenę GINB, że kwestionowana przez skarżącego decyzja WINB otrzymująca w mocy decyzję organu powiatowego nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa, na którą powołuje się skarżący. Jak ustalił organ nadzoru, (ustalenia te Sąd przyjmuje za własne), PINB w trakcie kontroli w dniu 5 sierpnia 2016 r. stwierdził, że B.W. właścicielka jednego z trzech lokali znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] przeprowadziła bez zgłoszenia remont części dachu, tj. na połaci dwuspadowego dachu od strony ul. [...] wykonano prace polegające na usunięciu starego pokrycia, krokwi i odeskowania i zamocowaniu nowych krokwi, położeniu łat i przykryciu blachą trapezową niskoprofilowaną. Wymieniono również obróbki blacharskie, rynny i rury spustowe. Gabaryty budynku pozostały bez zmian. W trakcie kontroli nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. PINB postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na inwestorkę obowiązek przedstawienia oceny technicznej wykonanych ww. robót budowlanych pod względem prawidłowości ich wykonania o zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi. Następnie, po przeanalizowaniu przedstawionych przez inwestora dokumentów, PINB decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego odstąpił od nałożenia na B. W. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonanych robót na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W., do stanu zgodnego z prawem. [...] WINB decyzją z dnia [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. Przeprowadzone roboty budowlane, jak wynika z oceny technicznej (skarżący na żadnym etapie postępowania skutecznie jej nie podważył) polegały na wymianie zużytych elementów konstrukcyjnych i zastąpieniu ich nowymi, zachowując przekrój (8x16 cm), rozstaw (od 65 do 87 cm) oraz miejsce podparcia, aby nie uległa zmianie statyka obiektu. Wymienione prace miały charakter remontowo-odtworzeniowy i nie wpłynęły na stan konstrukcji istniejącego obiektu oraz nie zagrażały bezpieczeństwu budynku i jego użytkowników, a wręcz przeciwnie, poprawiły jego trwałość i stan techniczny. Po wykonanym remoncie budynek zachował gabaryty, wygląd i formę obiektu jak przed remontem, wobec czego nie uległy zmianie charakterystyczne parametry tj. wysokość budynku, kubatura, powierzchnia zabudowy, powierzchnia użytkowa ani kąt dachu. Pod względem konstrukcyjnym budynek wykonany został zgodnie z zasadami sztuki budowlanej. Elementy konstrukcyjne zostały wykonane poprawnie. Sąd podziela ocenę GINB, że w świetle materiałów dowodowych zawartych w aktach sprawy, za prawidłowe należało uznać zakwalifikowanie przez organy robót budowlanych wykonanych przez B. W. jako remontu, a więc robót polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego (art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego). Powyższej oceny nie zmienia przeciwne stanowisko skarżącego, powołującego się na załączony do skargi materiał zdjęciowy i "dokumenty obrazujące zakres prac" (Sąd dopuścił na wniosek skarżącego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowód z ww. dokumentów), które w jego ocenie stanowią o przebudowie spornego dachu. W sprawie miał zatem zastosowanie tryb z art. 50-51 Prawa budowlanego, bowiem usuwanie skutków samowoli polegającej na wykonywaniu bez pozwolenia lub zgłoszenia innych robót budowlanych niż budowa obiektu budowlanego podlega reżimowi z art. 50 i 51 ww. ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1012/09). Wykonanie wymiany pokrycia dachu w budynku przy ul. [...] należało zakwalifikować do kategorii innych robót budowlanych, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, które objęte były koniecznością dokonania zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 2a Prawa budowlanego). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany podgląd, że przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b ww. ustawy, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Jeżeli organ nadzoru budowlanego ustali, że nie jest możliwe doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, z uwagi na okoliczności, że wykonane roboty są niezgodne z prawem i nie istnieje możliwość przeprowadzenia postępowania naprawczego, wówczas powinien zastosować art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy ustali, że istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, to zobowiązany jest określić zakres robót i czynności, w drodze decyzji przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W sytuacji natomiast, gdy organ nie stwierdzi istnienia podstaw do nałożenia określonych obowiązków, wówczas w drodze decyzji - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - odmawia nałożenia obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (por. wyroki NSA: z dnia 15.11.2006 r., sygn. akt II OSK 1344/05, LEX nr 321511, z dnia 15.06.2010 r., sygn. akt II OSK 1012/09, LEX nr 597095). W niniejszej sprawie prawidłowo ustalono, że wykonane przez inwestora roboty budowlane nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych, wobec tego brak było podstaw do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, że decyzja WINB z dnia [...] marca 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] lutego 2017 r., którą odstąpiono od nałożenia obowiązków, o jakich mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, jest obarczona którąkolwiek z wad nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do tych zarzutów skargi, które wskazują na wydanie kwestionowanych decyzji z rażącym naruszeniem prawa, wobec zaakceptowania sytuacji, że inwestorka nie dysponowała nieruchomością (poddaszem) na cele budowlane należy zauważyć, że odstępując od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót zarówno PINB, jaki i organ wojewódzki rzeczywiście nie poczyniły ustaleń w tej kwestii. Odpowiadając jednak na te argumenty skarżącego GINB słusznie zauważył, że powyższe uchybienie organów nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji, bowiem w orzecznictwie prezentowane są odmienne stanowiska w zakresie oceny wpływu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na przesłanki legalizacji robót w postępowaniu naprawczym. Jedna z linii orzeczniczych wskazuje, że organy nadzoru budowlanego nie mają obowiązku na podstawie art. 51 ust. 1 (w postępowaniu naprawczym) badać, czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a skoro w przepisach art. 51 Prawa budowlanego ustawodawca nie ustanowił obowiązku złożenia takiego oświadczenia tak jak to uczynił w art. 48 ust. 3 pkt 2, art. 49b ust. 2 pkt 1 tej ustawy, to organ nadzoru budowlanego również nie może na inwestora nałożyć takiego obowiązku, gdyż byłby on pozbawiony podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (tak w wyrokach NSA: z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1048/14, z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2284/14). Odmienny pogląd prezentowany w orzecznictwie wskazuje z kolei, że jakkolwiek art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10, Baza NSA), to nie oznacza to jednak, że organ nadzoru budowlanego w postępowaniu naprawczym nie bada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w toku podejmowanych przez siebie czynności dowodowych (por. wyroki NSA: z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 2566/14; z dnia 9 marca 2016 r., sygn. II OSK 1724/14; z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. II OSK 1311/14; z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. II OSK 1290/14; z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. II OSK 912/14; z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. II OSK 870/14; z dnia 28 października 2015 r., sygn. II OSK 435/14 – wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego Sąd podziela ocenę GINB, że rozbieżności te nie pozwalają zakwalifikować decyzji WINB, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powtórzyć bowiem należy, że w sposób rażący można naruszyć jedynie przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W przeciwnym wypadku przy możliwej różnej interpretacji przepisu charakter naruszenia nie może być postrzegany jako rażący. Rację ma także GINB, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie mamy do czynienia z powstaniem nowej części obiektu, a jedynie z robotami budowlanymi dotyczącymi remontu dachu, wynikającymi ze złego stanu technicznego. Ewentualny nakaz rozbiórki dachu (z uwagi na brak zgody skarżącego na dysponowanie poddaszem na cele budowlane) doprowadziłby do sytuacji, w której budynek mieszkalny wielorodzinny, pozbawiony byłby jednego z podstawowych elementów tj. części dachu. Z kolei nałożenie na inwestora obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oznaczałoby wykonanie konstrukcji dachowej w tym samym zakresie i wyglądzie. Reasumując, w ocenie Sądu, GINB prawidłowo uznał, że kontrolowana przez niego decyzja nie wyczerpuje przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a ponadto nie jest dotknięta inną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.