II SA/Bd 547/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi S. B., S. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Kcyni z dnia 26 września 2019 r. nr XIII/117/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 6 ust.2 pkt 1 lit. a i d oraz § 7 pkt 1,6,7,8 i 9 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...] i [...], położonych w obrębie geodezyjnym [...]; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Rady Miejskiej w Kcyni na rzecz skarżącego S. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania i na rzecz skarżącego S. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. zasądza od Rady Miejskiej w Kcyni na rzecz skarżących S. B. i S. B. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE II SA/Bd 547/20 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] 2020 r. S. B. i S. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] 2019 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w północnej części wsi [...], gmina [...]. W skardze wskazali, że wyżej wymienioną uchwałę kwestionują w całości, a w szczególności w części dotyczącej ich nieruchomości tj. działki nr [...] obr. ew. [...] [...], w zakresie ustaleń ogólnych dotyczących przeznaczenia terenu (§6 ust. 2 pkt 1 lit. a, d – wydzielenie terenów rolnych R od terenów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową RM/RU) oraz w zakresie ustaleń szczegółowych dotyczących terenów zabudowy zagrodowej (RM/RU) zawartych w § 7 pkt 1, 6, 7, 8 i 9 uchwały. Skarżący zarzucili kwestionowanej uchwale, że narusza ona ich interesy prawne i uprawnienia wynikające: z treści prawa własności (art. 140 k.c. w zw. z art. 46 [1] k.c.); z prawa do równej ochrony własności (art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 Konstytucji); z prawa do proporcjonalnie wyważonej ochrony własności w postępowaniu planistycznym (art. 1 ust. 2 pkt 7, 9, art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym); z równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji); z wolności prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej w szczególności na zarobkowym prowadzeniu każdej formy działalności rolniczej (art. 22 Konstytucji w zw. z art. 3 ustaw z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym); z prawa do ochrony wolności i praw konstytucyjnych (art. 31 Konstytucji), z prawa do prowadzenia zintegrowanych i zorganizowanych gospodarczo gospodarstw rolnych (art. 55[3] k.c.). Powyższe naruszenie w ocenie skarżących polegało na wydzieleniu terenów rolnych i terenów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową, przeznaczeniu wyłącznie pod zabudowę zagrodową całej, dotychczas użytkowanej rolniczo, działki nr [...] oraz wyznaczonych części działek nr [...] oraz jednoczesne wprowadzenie ograniczeń zagospodarowania terenów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową w porównaniu do uregulowań zawartych w systemie powszechnie obowiązującego prawa. Jak wskazali skarżący, kwestionowana uchwała istotnie ogranicza im możliwości zagospodarowania uregulowane w przepisach odrębnych, a co za tym idzie, właścicielskie prawo korzystania z nieruchomości, m.in. dla potrzeb zarobkowej produkcji rolnej. Skarżący upatrują naruszenia ich interesów prawnych również w ograniczeniu zakresu terytorialnego uchwały wyłącznie do terenu nieruchomości skarżących i działek przyległych. Uchwała bezpodstawnie pogarsza sytuację prawną skarżących w stosunku do sytuacji pozostałych właścicieli lokalnych nieruchomości nieobjętych planem, pomimo że charakter i dotychczasowy sposób użytkowania jednych i drugich nieruchomości w istotny sposób się nie różnią od siebie i żadna planistyczna potrzeba nie uzasadnia takiego różnicowania. Ponadto skarżący stwierdzili, że ograniczenia zawarte w wyżej wymienionych postanowieniach uchwały wypełniają dyspozycję art. 28 ust. 1 u.p.z.p., albowiem w sposób istotny, tj. sprzeczny z konstytucyjnym porządkiem prawnym, naruszają powszechnie obowiązujące zasady i tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyrażone w przepisach: - art. 1 ust. 1-3 u.p.z.p w zw. z art. 2 pkt 1 i 4, art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 140 i 46 [1] k.c.; ograniczenia zawarte w uchwale nie służą bowiem kształtowaniu ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju, nie uwzględniają kryteriów planistycznych wskazanych w art. 1 ust. 2 i 3 u.p.z.p. i legalnych definicjach; służą zaś jedynie temu, by ograniczyć skarżącym możliwości zagospodarowania ich nieruchomości i realizacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem postępowania środowiskowego prowadzonego przez Burmistrza [...] (budowa chlewni wraz z infrastrukturą towarzyszącą); - art. 9 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. – nałożone ograniczenia naruszają ustalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], przyjętego uchwałą Rady Miasta nr [...] z [...] lutego 2011 r.; - art. 14 pkt 5 u.p.z.p., art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2-4 i art. 32 u.p.z.p. poprzez brak zgromadzenia wymaganych analiz, ustosunkowania się do uwag oraz sporządzenia prawidłowego uzasadnienia uchwały. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie od skarżących na rzecz organów kosztów postępowania według norm przepisanych. Burmistrz podniósł, że skarżący nie wykazali w należyty sposób interesu prawnego do wniesienia skargi na przedmiotowa uchwałę. Organ wywiódł, że skarżący są co prawda właścicielami działek objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak nie legitymuje to ich do złożenia skargi na uchwałę ani w całości ani w części obejmującej swym zakresem grunty będące w posiadaniu także innych podmiotów. W ocenie Burmistrza, skarżący nie wykazali w sposób dostateczny, by doszło do naruszenia ich interesu. Dodał przy tym, że pozostali właściciele nieruchomości objętych kwestionowanym planem nie uważają, by doszło do naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnień. Burmistrz wywiódł, że uchwalony miejscowy plan zawiera w swej treści wyłączenie ustalenia będące wynikiem kompetencji nadanych w drodze ustawy oraz że żadne z ustaleń zawarte w planie nie wykracza poza zakres obowiązującego prawa. Podkreślił także, że zarówno tryb sporządzania planu miejscowego, jak i jego forma i zakres zostały sprawdzone przez Wojewodę [...] jako organ nadzoru pod względem zgodności z przepisami prawnymi. Kwestionując zarzut skarżących dotyczący niezgodności uchwały z zapisami studium organ wywiódł, że zarzut ten opiera się na nadinterpretacji symboliki wskazującej kierunki zagospodarowania przestrzennego określonej w studium i nie rozróżnianiu przedmiotu opracować planistycznych jakimi są studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz podniósł, że wszystkie wcześniej wydawane decyzje o warunkach zabudowy w granicach zaskarżonego planu i jego okolicach dotyczą tylko zabudowy zagrodowej, co znalazło swój wyraz w uchwalanym miejscowym planie. Podkreślił także, że ustalenia miejscowego planu w pełni respektują aktualne użytkowanie terenu, a dla pozostawienia możliwości dalszego rozwoju projektowanych lub istniejących gospodarstw rolnych wyznaczają teren dla realizacji inwestycji budowlanych związanych z produkcją rolna w pełnym zakresie przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli wyznaczają zarówno tereny o symbolu RM i RU. Organ dodał, że ustalenia planu umożliwiają dalszy rozwój rodzinnego gospodarstwa rolnego stron wyznaczając obszar dopuszczający realizacje obiektów budowlanych o powierzchni około cztery razy większej wobec powierzchni aktualnie zabudowanej obiektami gospodarstwa rolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506, dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei w myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") - postrzeganego na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. - istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego, takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż skarżący wykazali, że ich interes prawny, wynikający z tytułu własności do nieruchomości oznaczonych jako działki ew. nr [...], położonych we wsi [...], objętych ustaleniami kwestionowanego planu, został naruszony w istotny sposób zaskarżoną uchwałą. Ustalenie przeznaczenia terenu dla nieruchomości skarżących przez wydzielenie terenów rolnych i przeznaczonych pod zabudowę zagrodową w połączeniu z ustanowieniem dla terenów o przeznaczeniu pod zabudowę zagrodową zakazu realizacji inwestycji mogących zawsze znacząco i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (z wyłączeniem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, zgodnych z przepisami odrębnymi), zmienia sytuację prawną skarżących ograniczając im możliwość zagospodarowania nieruchomości. W szczególności zaś uniemożliwia im realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego chlewni wraz z infrastrukturą towarzyszącą, co do którego w dniu [...] 2017 r. złożyli do Burmistrza [...] wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zauważyć trzeba, że przed uchwaleniem planu tego rodzaju inwestycje nie były wyłączone. Przywołane ustalenia planu istotnie kształtują zatem sposób wykonywania własności przez skarżących ograniczając im swobodę zabudowy i świadczą o naruszeniu ich interesu prawnego, którego źródłem są uprawnienia właścicielskie. Tym samym, spełniony został warunek dopuszczalności skargi, gdyż skarżącym służy legitymacja skargowa wynikająca z art. 101 ust. 1 u.s.g., co oznacza, że należało dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Oceniając zaskarżoną uchwałę zgodnie kryteriami wynikającymi z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., Sąd stwierdził, że organ stanowiący gminy dopuścił się naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w związku z nadużyciem władztwa planistycznego skutkującego ograniczeniem przysługującego skarżącym prawa własności ww. nieruchomości, bez wskazania okoliczności uzasadniających wprowadzenie ograniczeń w możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżących. Zasadność wprowadzenia powyższych zapisów w szczególności zaś zakazu realizacji inwestycji mogących zawsze znacząco i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie została przez organ planistyczny przekonująco wykazana. Motywów, jakimi kierowała się Rada przy wprowadzaniu tego zakazu nie sposób doszukać się w lakonicznym uzasadnieniu do uchwały. Pomimo, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w uzasadnieniu stanowiącym obligatoryjny element projektu planu przedstawia się w szczególności sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4, w niniejszej sprawie brak konkretnych wyjaśnień w tym zakresie, w szczególności co do sposobu realizacji wymogu wynikającego z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. Według tego przepisu, ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały ogranicza się w tym zakresie w zasadzie do stwierdzenia, że sposób realizacji tego obowiązku sprowadzał się do rozpatrzenia wniosków osób prywatnych zgłaszanych w toku procedury planistycznej. W ocenie Sądu, uzasadnienie uchwały nie spełnia w pełni wskazanych wyżej ustawowych kryteriów, przez co uniemożliwia przeprowadzenie prawidłowej kontroli sądowej. Wyjaśnić zatem należy, że Gmina, jako dysponent władztwa planistycznego, ustala w planie miejscowym zasady zagospodarowania przestrzennego na jej obszarze, a zatem jest uprawniona do kształtowania tam sposobu wykonywania przez właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości ich praw poprzez dopuszczenie możliwości realizowania tylko niektórych z potencjalnie możliwych sposobów zagospodarowania nieruchomości. Realizowanie przez gminę powyższych kompetencji będzie w znacznej liczbie przypadków łączyło się z naruszeniem interesu ww. osób, co jest działaniem dopuszczalnym, o ile nie przekracza granic zakreślonym prawem. Uprawnienia planistycznego gminy, zwanego w doktrynie "władztwem planistycznym" czy też "samodzielnością planistyczną gminy" nie należy rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów. Uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności (rozumianej jako umocowanie w obowiązujących przepisach powszechnie obowiązującego prawa), jest również oceniane pod kątem ewentualnego przekroczenia tych uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień władczych. Nie ulega wątpliwości, że prawo własności korzysta z najdalej idących gwarancji ochrony wynikających z ustaw oraz z Konstytucji. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie nie jest to jednakże prawo nieograniczone i absolutne. Regulacjom przewidującym ochronę prawa własności towarzyszą jednocześnie normy dopuszczające ingerencję w to prawo. Wskazać tu należy przede wszystkim na przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, stanowiący, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej ochronie prawnej, obok których znajdują się jednocześnie regulacje dopuszczające ograniczoną ingerencję we własność (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) - w granicach określonych ustawowo i w zakresie nienaruszającym istoty własności, w tym przy wywłaszczeniu - jedynie na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Trzeba również zwrócić uwagę na przepisy ustawowe przewidujące ochronę prawa własności, zwłaszcza na przepis art. 140 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że uprawnienia właścicielskie (posiadanie, korzystanie z rzeczy i rozporządzanie nią) mogą być wykonywane w granicach określonych przez ustawę i zasady współżycia społecznego - a zatem nie w sposób absolutny. Jednocześnie, zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerencja w sferę prawa rzeczowego do nieruchomości (własności, i odpowiednio użytkowania wieczystego) musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2010r., sygn. akt II OSK 1708/09). Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany jest na podstawie przepisów rangi ustawowej, to ograniczenia w prawie własności wprowadzane tym planem są prawnie dopuszczalne. Ustalenia planu mogą i często ograniczają własność. Nie można ich uznać za sprzeczne z generalnymi postanowieniami Konstytucji oraz art. 140 k.c. przewidującymi szczególną ochronę tego prawa, o ile pozostają w zgodzie z zasadą proporcjonalności. Wymóg proporcjonalności, zwany także zakazem nadmiernej ingerencji, oznacza konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności (czyli nałożonymi na jednostkę obciążeniami), a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej. Wymóg proporcjonalności oznacza konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa (vide wyrok NSA z dnia 3 lipca 2014r., sygn. akt II OSK 240/13). Skoro ingerencja planistyczna gminy jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności gruntu przez władze publiczne, to każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności musi być adekwatnie szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione. Nie ulega bowiem wątpliwości, że tworzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawnia wielokrotnie istnienie sprzecznych interesów różnych podmiotów, jak i kolizje interesów między poszczególnymi członkami wspólnoty samorządowej a samą wspólnotą i w procesie stanowienia tego planu gmina musi te konflikty rozstrzygać przyjmując optymalne rozwiązania mieszczące się w granicach obowiązujących przepisów. Obywatele mogą oczekiwać, że gmina, gospodarując przestrzenią, będzie to czyniła tak, aby ograniczyć ingerencję w sferę praw własnościowych do niezbędnego minimum, jednocześnie dając dowody racjonalności podejmowanych rozwiązań. Z powyższych rozważań wynika, że rolą organu planistycznego jest w każdym wypadku rozważenie, czy przyjęte rozwiązania nie są szczególnie krzywdzące dla interesu indywidualnego, w świetle zasady sprawiedliwości społecznej i zachowania pewnych proporcji nakładanych ciężarów i ograniczeń praw (art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP). W wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1959/09, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż na gruncie planowania przestrzennego konieczne jest takie wyważenie interesów aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszyć prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Władztwo planistyczne gminy nie może polegać bowiem na zupełnej swobodzie i dowolności w planowaniu co do przeznaczenia terenu, gdyż konieczne jest uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu prawa własności, z mocy art. 1 ust. 1 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nieprzestrzeganie tego spowoduje, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu zagospodarowania, może zostać nadużyte, a ustalenia planu, które będą wynikiem tego nadużycia, mogą okazać się prawnie wadliwe. Odnosząc wyżej poczynione uwagi do rozpoznanej sprawy, przypomnieć należy, że działka nr [...], na której skarżący planowali budowę chlewni wraz z infrastrukturą towarzyszącą znalazła się w całości w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 9RM/RU. W obszarze tym znalazły się również części należących do skarżących działek [...] Jak trafnie zwrócił uwagę skarżący Rada Gminy w przedmiotowym planie miejscowym wprowadziła dla obszaru oznaczonego symbolem RM/RU szereg ograniczeń w zakresie zagospodarowania terenu, niewynikających ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]. W zakwestionowanym § 7 pkt 1 uchwały, przewidziano ograniczenie w wysokości zabudowy – do dwóch kondygnacji nadziemnych oraz maksymalnie 9,5 m. Zgodnie zaś z zapisami studium ograniczenia powyższe dotyczyły zabudowy mieszkaniowej, zaś dla zabudowy gospodarczej przewidziano wysokości do 2 kondygnacji i do 11 m z możliwości realizacji w uzasadnionych wypadkach wyższych budynków. Również w zakresie minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni budowlanej (§ 7 pkt 6 uchwały), stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki (§ 7 pkt 7), wskaźnika intensywności zabudowy (§ 7 pkt 8) wprowadzono ograniczenia nie wynikające ze studium. W § 7 pkt 9 uchwały przewidziano zaś zakaz realizacji inwestycji mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe zapisy stanowią dla skarżących daleko idące ograniczenie uniemożliwiające realizację planowanej inwestycji – co do której skarżący w [...] 2017 r. wystąpili o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Organ w toku postępowania planistycznego nie uzasadnił w sposób przekonujący wprowadzenia powyższych regulacji w stosunku do ściśle wydzielonego obszaru położonego na terenie wsi [...]. Nie można bowiem uznać, że wystarczającym jest samo powołanie się przez organ na wynikające z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. kompetencje do ustalania przeznaczenia terenu. Jak trafnie wskazują skarżący, w toku procedury planistycznej nie ujawniona została żadna analiza, wykazująca zasadność wprowadzenia na obszarach oznaczonych symbolami RM/RU zakazu realizacji inwestycji mogących zawsze znacząco i mogący potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ani też wprowadzania pozostałych zakwestionowanych przez skarżących ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. W świetle powyższych okoliczności twierdzenia skargi co do wadliwości § 6 ust. 2 pkt 1 lit a i d oraz § 7 pkt 1, 6, 7, 8 i 9 są w pełni zasadne. Prowadzą one bowiem do ograniczenia i to w istotnym wymiarze sposób wykonywania prawa własności nieruchomości przez skarżących, bez jednoczesnego wykazania zasadności wprowadzenia takich rozwiązań. Wobec faktu, że Sąd uznał za zasadne wyeliminowanie z obrotu prawnego wskazanych wyżej przepisów uchwały. W odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności uchwały w całości, ponownie wskazać należy, że w przypadku rozpatrywania skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wojewódzki sąd administracyjny kontrolując merytorycznie zaskarżony akt – w zakresie zasad jego sporządzenia – czyni to zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest wprawdzie cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego (por. wyroki NSA z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2992/14 oraz z 25 listopada 2008 r., II OSK 978/08). Tym samym, jeżeli skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu, dotyczącej tych nieruchomości. Stąd też Sądu nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku: 1) w pkt 1 - na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a., 2) w pkt 2 - na podstawie art.151 p.p.s.a., 3) w pkt 3 wyroku – na podstawie art.200 p.p.s.a.