II SA/Wa 1991/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Asesor WSA - Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. z dnia [...] października 2007 r. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu dziennego Komendanta Wyższej Oficerskiej Szkoły Samochodowej w P. Nr [...] (punkt [...]) z dnia [...] lutego [...] r. zwalniającej R. B. ze służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. UZASADNIENIE Skarżący, R. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia [...] października 2007 r. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. Decyzją tą organ utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności rozkazu z dnia [...] lutego [...] r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. W swojej skardze skarżący zawarł szereg zarzutów pod adresem decyzji z [...] października 2007 r., w tym m.in. to, że została ona wydana przez niewłaściwy organ. Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak zatem wynika z tego przepisu, ochrona tymczasowa możliwa jest tylko wtedy, gdy dany akt może być wykonany, a nadto, gdy to wykonanie grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem skutków, których – nawet w razie uwzględnienia skargi - nie będzie można cofnąć. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie przesłanki ochrony tymczasowej nie wystąpiły, a to przede wszystkim z tego względu, że nie wystąpiły warunki do zastosowania art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można bowiem mówić o "wykonywaniu" aktu odmownego (vide np. postanowienie NSA z 19 maja 2000 r., sygn. V SA 2509/99, OSP 2000/11/164). Nie można nawet przyjąć, że "wykonanie" decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności innej decyzji (rozkazu) polega na kontynuacji stanu domniemania legalności decyzji, która była przedmiotem postępowania nadzorczego. Takie domniemanie może być bowiem obalone jedynie w wyniku przeprowadzenia postępowania nadzorczego w trybie art. 156 § 1 Kpa, zakończonego ostateczną decyzją stwierdzającą nieważność. Takiej decyzji nie może natomiast wydać sąd administracyjny, nawet jeśli uwzględni skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności. W tej sytuacji kwestią obojętną jest fakt, że skarżący w żaden sposób nie wskazał, na czym polegać miałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, związane z pozostawaniem rozkazu z [...] lutego [...] r. w obrocie prawnym do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 61 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.