II SA/Bk 613/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi D.P. na uchwałę Rady Miejskiej w Brańsku z dnia 9 października 2002 r. nr XXXI/147/02 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Brańsk oddala skargę UZASADNIENIE W dniu 9 października 2002 r. Rada Miasta Brańsk podjęła uchwałę nr XXXI/147/02 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Brańsk (Dz.Urz.Woj.Podl. 2002, Nr 70, poz. 1407; dalej: "plan miejscowy" lub "plan"). W podstawie prawnej ww. uchwały powołano m.in. art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1999, Nr 15, poz. 139 ze zm., dalej: "u.z.p."). W dziale I planu, obejmującym § 1-3, zawarte zostały zapisy ogólne m.in. wskazujące na przedmiot planu, którym jest: podstawowe przeznaczenie terenów o różnych funkcjach i różnych zasadach zagospodarowania oraz linie rozgraniczające te tereny, których symbole wraz z ich opisem wymieniono w § 1 ust. 2 pkt 1 planu; zasady obsługi komunikacyjnej; tereny i zasady zaopatrzenia w infrastrukturę techniczną; granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie oraz szczególne warunki ich zagospodarowania; przedsięwzięcia obrony cywilnej i ochrony przeciwpożarowej; przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, stawka procentowa opłaty jednorazowej, w związku z opracowaniem planu. W § 1 ust. 4 planu wskazano zaś, że ustalenia planu nie przypisane określonemu symbolowi dotyczą całego obszaru opracowania. W dziale II planu zawarto zaś przepisy szczegółowe, normujące m.in. podstawowe przeznaczenie poszczególnych terenów (rozdział 1). Znajdujący się tam § 5 odnosi się do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług i rzemiosła o charakterze nieuciążliwym, oznaczonych symbolem MNUR, w skład których wchodzi m.in. teren oznaczony symbolem 6MNUR, położony pomiędzy ulicami S., J., B. i M., użytkowany dotychczas jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z zabudową usługową i gospodarczą (§5 ust. 1 pkt 6 planu). W treści części wspólnej dla pkt 1-,8 zawartej w § 5 ust. 1 planu wskazano, że z uwagi na różną zabudowę (jednorodzinną i zagrodową), występującą m.in. na tym terenie, przeznaczenie go pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług i rzemiosła nieuciążliwego odbywa się w części na podstawie przesłanek nr 1 i 2, wymienionych we wstępnej części rozdziału 1 działu II (istniejąca lub przeznaczona w dotychczasowym planie miejscowym zabudowa jednorodzinna). W § 5 ust. 2 planu wskazano, że na terenach oznaczonych symbolem MNUR dopuszcza się przekształcanie istniejącej zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej w zabudowę bardziej intensywną (szeregową, bliźniaczą, wielorodzinną), a ponadto lokalizowanie: 1) obiektów usług nieuciążliwych dla środowiska, łączonych z funkcją mieszkaniową jako odrębne obiekty na działce z mieszkaniami i na odrębnych działkach jako samodzielne usługi; 2) obiektów produkcyjnych nieuciążliwych dla środowiska łączonych z funkcją mieszkaniową, jako odrębne obiekty wolnostojące na tej samej działce, co budynek mieszkalny i na odrębnych działkach , jako odrębne obiekty; 3) urządzeń infrastruktury technicznej i urządzeń podwórkowych (śmietniki, trzepaki, itp.); 4) dróg dojazdowych, parkingów, garaży i budynków gospodarczych niezbędnych dla obsługi obszarów. W treści § 5 ust. 3 planu ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania, w tym m.in.: dojazdy (pkt 1); linie zabudowy od krawędzi jezdni dróg (pkt 2 w zw. z § 14 planu), wysokość zabudowy i dachy (pkt 3), które dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ustalono do 2 kondygnacji nadziemnych oraz użytkowe poddasze przy dwu- lub wielospadowych dachach (lit. a.), zaś dla zabudowy usługowej i produkcyjnej na wydzielonych terenach do 3 kondygnacji nadziemnych przy dwu- lub wielospadowych dachach (lit. b.) oraz sposób realizowania miejsc postojowych i parkingów (pkt. 4). Pozostałe przepisy szczególne regulują zasady obsługi komunikacyjnej (rozdział 2), zasady zaopatrzenia w infrastrukturę techniczną (rozdział 3) oraz zasady ochrony wartości kulturowych i środowiska (rozdział 4), a także ustalają przedsięwzięcia obrony cywilnej i zasady ochrony przeciwpożarowej (rozdział 5). Uchwała powyższa została następnie zmieniona na mocy uchwały Rady Miasta Brańsk z dnia 29 sierpnia 2007 r. nr IX/37/07 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Brańsk (Dz.Urz.Woj.Podl. 2007, Nr 213, poz. 2182), która weszła w życie w dniu 29 października 2007 r. W § 2 ust. 1 ww. uchwały wskazano, że zmianą planu obejmuje się część obszaru miasta Brańsk, w skład którego wchodzą wymienione tam działki lub ich części, natomiast w § 2 ust. 3 określono, że przedmiotem zmiany planu są zagadnienia zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003, Nr 80, poz. 717 ze zm. dalej: "u.p.z.p."). Poza ustaleniem terenów oznaczonych symbolami: 12aMNUR, 22aMNUR, 26aMNUR, 27MNUR-39MNUR, 1RM, 32UM, 19P-21P i 1ZL oraz wskazaniem parametrów i wskaźników kształtowania ich zabudowy oraz zagospodarowania, na mocy § 12 ww. uchwały wprowadzono zmianę tekstu obowiązującego planu m.in. w zakresie § 5 ust. 3 planu (pkt 2), do którego dodano pkt 15 ustalający zasady w zakresie odległości sytuowania budynków od granicy działek sąsiednich (lit. a.) oraz dopuszczający usytuowanie budynku skierowanego w stronę działki sąsiedniej ścianą zewnętrzną bez otworów drzwiowych i okiennych w odległości 1,5 od granicy działki lub bezpośrednio przy jej granicy (lit. b.). Kolejna zmiana planu nastąpiła na mocy uchwały Rady Miasta Brańsk z dnia 30 października 2012 r. nr XVII/119/12 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Brańsk (Dz.Urz.Woj.Podl. 2012, poz. 3444), która weszła w życie dnia 5 grudnia 2012 r. W § 2 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały wskazano, że zmianą planu obejmuje się część obszaru miasta Brańsk, w skład którego wchodzą wymienione tam działki lub ich części, natomiast w § 2 ust. 3 określono, że przedmiotem zmiany planu są zagadnienia zawarte w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. Poza ustaleniem terenów oznaczonych symbolami: 40MNUR-73MNUR, 22P, 23P i 1WS oraz wskazaniem parametrów i wskaźników kształtowania ich zabudowy oraz zagospodarowania, na mocy § 21 ww. uchwały wprowadzono również zmiany tekstu obowiązującego planu, m.in. w zakresie § 5 ust. 3 pkt 3 lit. b. planu przez umożliwienie realizacji użytkowego poddasza poza dopuszczalnymi trzema kondygnacjami naziemnymi w zabudowie usługowej i produkcyjnej (§ 21 pkt 2 lit. j. ww. uchwały) oraz w zakresie § 14 ust. 2 planu przez ustalenie nowych parametrów dróg i ulic miejskich, w tym nieprzekraczalnych linii zabudowy dla nowoprojektowanej zabudowy mieszkaniowej i pozostałych obiektów budowlanych dla m.in. ul. B., S. i ul. J. oraz przez doprecyzowanie zasad sytuowania zabudowy względem dróg, zawartych w § 14 ust. 2 pkt 1-5 planu (§ 21 pkt 6 ww. uchwały). Ponadto na mocy § 21 pkt 6-9 ww. uchwały dodano do planu nowe zapisy lub zmieniono albo wykreślone dotychczasowe - odnoszące się do ulic, dróg wewnętrznych, zasad zaopatrzenia w sieć teletechniczną , czy zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, które obowiązują dla całego obszaru objętego planem miejscowym. Plan miejscowy został zmieniony jeszcze jedną uchwałą Rady Miasta Brańsk z dnia 30 czerwca 2016 r. nr XVI/81/16 (Dz.Urz.woj.Podl, 2016, poz. 3147), jednakże zmiana te nie stanowi przedmiotu zaskarżenia. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. D.P. będący właścicielem działek nr [...] i [...] położonych w B. przy ul. J., tj. na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 6MNUR, wezwał Radę Miasta Brańsk do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na niespójność zapisu § 5 planu z obowiązującym art. 15 ust. 2 u.p.z.p., uniemożliwiającą jego prawidłowe stosowanie. Wniósł o stwierdzenie nieważności w całości planu miejscowego zmienionego ww. uchwałami, ewentualnie zaś o stwierdzenie nieważności § 5 planu miejscowego. Swój interes prawny w żądaniu usunięcia naruszenia prawa, wywiódł zaś z prawa własności ww. działek, w sąsiedztwie których (po granicy z nieruchomością skarżącego – na działce nr [...]) wybudowany został budynek handlowo-usługowy o długości elewacji frontowej 55,84 i wysokości 9,43 m, która przekracza wysokość trzykondygnacyjnego budynku mieszkalnego. Podał, że wskaźnik zabudowy sąsiedniej działki ww. budynkiem przekracza 50 %, zaś udział powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej wynosi 0,34%. Skarżący podniósł, ze plan zawiera braki w zakresie ustalenia podstawowych wskaźników kształtujących zabudowę i niejasne stwierdzenia, które umożliwiają dowolną interpretację jego zapisów oraz modyfikację przepisów prawa powszechnego. Dodał, że lokalizowanie przemysłu i usług na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bez ograniczenia jej wielkości i zdefiniowania szkodliwości względem terenów sąsiednich, jest sprzeczne z podstawowymi zasadami tworzenia aktów planistycznych, w tym z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003, Nr 164, poz. 1587). Przewodniczący Rady Miasta Brańsk w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. skierowanym do D.P. odmówił stwierdzenia nieważności planu miejscowego. Stanowisko to zostało podtrzymane w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie ww. organu przez D.P. z dnia [...] czerwca 2020 r. do: "podjęcia rozstrzygnięcia decyzyjnego w formie uchwały". Skargą z dnia [...] sierpnia 2020 r. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, D.P. zaskarżył w całości plan miejscowy wraz z jego ww. zmianami, zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez: 1. Naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 2 i art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. przez brak kompletności planu w zakresie ustalenia wszystkich elementów (składników) planu, które powinien obligatoryjnie zawierać: a) pominięcie określenia wskaźnika zagospodarowania terenu przez ustalenie maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, b) pominięcie określenia wskaźnika określającego minimalny procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, c) pominięcie ustalenia minimalnej liczby miejsc do parkowania, w tym miejsc do parkowania przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, d) pominięcie ustalenia gabarytów obiektów, w tym ustalenia szerokości elewacji frontowej; 2. Naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez użycie i brak zdefiniowania w § 3 planu pojęć niedookreślonych, co uniemożliwia ich właściwe zrozumienie i stosowanie, co skutkuje zabudową działek niezgodnie z ich przeznaczeniem na cele mieszkaniowe: a) pojęcia "odrębne obiekty" i "odrębne działki" używane w § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 planu, b) pojęcia "usługi i rzemiosło nieuciążliwe" użyte w tytule § 5 oraz "usługi i rzemiosło o charakterze nieuciążliwym" zawartego w § 5 ust. 2 pkt 2 planu; 3. Naruszenie art. 15 ust. 2 i 6 u.p.z.p. przez niejednoznaczność zapisów planu, co ma wpływ na jednoznaczne określenie gabarytów budynku, a tym samym ma wpływ na kształtowanie ładu przestrzennego a) niejednoznaczne określenie kształtu i architektury dachów budynku przez odstąpienie od ustalenia kąta nachylenia połaci dachowych, a więc geometrii dachów, co także ma wpływ na ustalenie wysokości zabudowy, b) niejednoznaczne określenie wysokości zabudowy oraz zróżnicowanie wysokości zabudowy na tym samym terenie w zależności od rodzaju budynku; 4. Naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez niedopuszczalne alternatywne przeznaczenie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jak i zabudowy usługowej lub produkcyjnej, według uznania inwestora, a nie organu planistycznego, co wynika z treści § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 planu; 5. Naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. przez występującą sprzeczność z § 5 ust. 3 pkt 14 planu, w zakresie nałożenia obowiązku pozyskania stanowiska starosty i państwowego inspektora sanitarnego o obowiązku opracowania raportu środowiskowego na etapie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w sytuacji gdy na tereny objęte planem taka decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest wymagana; 6. Naruszenie art. 4 ust. 1 u.p.z.p. przez umieszczenie w planie niedopuszczalnie zmianę i zmodyfikowanie obowiązujących przepisów prawnych dotyczących lokalizacji budynków na działce, w tym w pobliżu lub na granicy działki. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności § 5 tej uchwały. W uzasadnieniu skargi skarżący uargumentował każdy z wywiedzionych zarzutów, podtrzymując argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 27 maja 2020 r., zaś swój interes prawny w zaskarżeniu planu miejscowego, wywiódł z przysługującego mu prawa własności działek nr [...] i [...] położonych na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 6MNUR, względem którego plan nie reguluje wszystkich wymaganych brzmieniem art. 15 ust. 2 u.p.z.p. parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że żadna z ww. zmian planu miejscowego nie dotyczy nieruchomości skarżącego, natomiast sam plan - mimo, że uchwalony pod rządami u.z.p., na mocy art. 87 ust. 1 u.p.z.p. zachował moc jako uchwalony po dniu 1 stycznia 1995 r. Organ wskazał, że wszystkie zarzuty podniesione w skardze sformułowane zostały w oparciu o przepisy u.p.z.p., która weszła w życie po dniu uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego, a zatem nie mogą one stanowić podstawy stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, którą ocenia się na dzień podejmowania aktu. Organ podniósł, że zaskarżona uchwała spełnia wszystkie wymogi określone w art. 10 ust. 1 u.z.p., zaś skarżący może podważać skutecznie jedynie te ustalenia planu, które naruszają jego prawa własności, co oznacza, że nie może domagać się stwierdzenia nieważności całej uchwały. W piśmie procesowym z dnia 7 października 2020 r. skarżący wskazał, że skoro wedle art. 87 ust. 1 u.p.z.p. plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowały moc, w jego ocenie u.p.z.p. jest ustawą obowiązującą także w odniesieniu do planu podjętego przed dniem jej wejścia w życie. Występująca zaś niezgodność § 5 planu z u.p.z.p. uniemożliwia m.in. określenie parametrów planowanej zabudowy, co jest niezbędne do prawidłowego zagospodarowania terenu, a przez to do utrzymania ładu przestrzennego. Skarżący podniósł również, że z art. 33 u.p.z.p. wynika, że w przypadku zmiany ustawy konieczne jest dokonanie zmiany planu miejscowego, jak również poprzedzającego go studium. Tymczasem istniejąca od siedemnastu lat niezgodność planu miejscowego z u.p.z.p. dowodzi, że organ zaniechał realizacji obowiązku z art. 33 u.p.z.p. W piśmie procesowym z dnia 26 października 2020 r. organ odniósł się do ww. argumentacji, wskazując, że stwierdzenie nieaktualności planu nie skutkuje ani jego nieważnością, ani też określeniem terminu na wszczęcie procedury zmiany planu, zatem nie można w niniejszej sprawie mówić o naruszeniu przez organ art. 32 u.p.z.p. W ocenie organu ustawodawca nie przewidział żadnych sankcji przymuszających gminę do realizacji obowiązku usunięcia nieaktualnych zapisów planu miejscowego. Ponadto organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie można mówić o naruszeniu przepisów u.p.z.p., a tym samym skarżący nie wskazał żadnego przepisu, z którym zaskarżony plan byłby sprzeczny. Wraz z pismem organ złożył do akt uchwałę Rady Miasta Brańsk z dnia 31 marca 2016 r. nr XIV/71/16 w sprawie aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Brańsk oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na mocy której przyjęto analizę zmian w zagospodarowaniu przestrzennym miasta Brańsk, sporządzoną w oparciu o art. 32 ust. 1 u.p.z.p. W pkt 4.3. ww. analizy zawarto ustalenia dotyczące aktualności miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta Brańsk, które usystematyzowano w tabeli nr 4, pod kątem spełnienia wymogów art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. oraz wymagań wynikających z przepisów odrębnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana przez sąd w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym, o czym strony powiadomiono. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2016, poz. 446, dalej: "u.s.g."). Z racji zaś zaskarżenia aktu prawa miejscowego podjętego przed dniem 1 czerwca 2017 r., na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017, poz. 935), którą dokonano zmiany m.in. art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g., zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., co oznacza, że skarga wywiedziona w niniejszej sprawie musiała zostać poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, który to warunek został spełniony przez skarżącego. Rozpatrując skargę na uchwałę, wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), wedle którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, obowiązkiem sądu było w pierwszej kolejności ustalenie, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, a w konsekwencji, czy posiada ona legitymację czynną do wniesienia skargi. Dokonana zaś przez sąd analiza wykazała, że skarżący – będący właścicielem działek położonych na obszarze objętym zaskarżonym planem miejscowym, co do zasady taką legitymację posiada, bowiem związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacja prawną skarżącego jest niewątpliwy. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, niejednokrotnie wprowadzając wobec danej nieruchomości ograniczenia w sposobie korzystania z niej, a zatem mają bezpośredni wpływ przede wszystkim na uprawnienia i obowiązki właściciela nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje w związku z tym pogląd, że interes prawem chroniony we wniesieniu skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają co do zasady podmioty, którym przysługują najszersze prawa do nieruchomości objętych planem, a więc właściciele tych nieruchomości (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 28 września 2006 r., II OSK 936/06; z dnia 10 marca 2008 r., II OSK 1468/07; z dnia 26 września 2008 r., II OSK 312/08, czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2006 r., IV SA/Wa 2036/05 - dostępne i publikowane na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Właścicielowi (oraz użytkownikowi wieczystemu) przysługują prawa o charakterze bezwzględnym do nieruchomości, których treść określają wprost art. 140 i 233 kodeksu cywilnego, stanowiące źródło interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały podjętej w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodać przy tym należy, że w orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim, że naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też jej konkretne postanowienie, musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2013 r., II SA/Po 73/13, CBOSA). Z tego też względu sąd administracyjny orzeka jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, który ogranicza się jedynie do tych postanowień planu miejscowego, które kształtują zakres wykonywanych przez niego praw podmiotowych. Przepisem takim jest zaskarżony przez skarżącego § 5 planu miejscowego, regulujący zasady zagospodarowania przestrzennego obszaru oznaczonego symbolem 6MNUR, na którym położone są obie działki skarżącego. Odnosząc się przy tym do podniesionego w odpowiedzi na skargę twierdzenia, że obie wyżej opisane uchwały zmieniające plan miejscowy, nie dotyczą nieruchomości skarżącego, zauważyć należy, że uwadze organu umknęły te zapisy owych uchwał, które odnoszą się nie tylko wprost do terenu o symbolu 6MNUR, ale również do całego obszaru objętego planem, a więc również do terenu o ww. oznaczeniu. Pomimo tego, że w przepisach ogólnych obie uchwały zmieniające wskazują wprost, że obejmują jedynie części obszaru miasta Brańsk wyznaczone numerami poszczególnych działek, (na których dalszym brzmieniem uchwał ustalono tereny o określonym przeznaczeniu i parametrach zabudowy), ich zapisy szczególne zawierają również zasady sytuowania, na terenie oznaczonym symbolem 6MNUR, budynków względem granic działek sąsiednich, w tym umożliwiające posadowienie budynków bezpośrednio przy granicy (vide: § 12 pkt 2 uchwały z dnia 29 sierpnia 2007 r. nr IX/37/07), a także regulację dopuszczającą realizację użytkowego poddasza poza trzema kondygnacjami naziemnymi w zabudowie usługowej i produkcyjnej (vide: § 21 pkt 2 lit. j. uchwały z dnia 30 października 2012 r. nr XVII/119/12). Na marginesie należy zauważyć, że druga z ww. uchwał wprowadziła na mocy § 21 pkt 6-7, modyfikacje postanowień szczególnych planu dotyczących zasad obsługi komunikacyjnej i sytuowania zabudowy względem dróg na całym terenie objętym planem, w tym przez ustalenie nowych parametrów dróg i ulic miejskich oraz nieprzekraczalnych linii nowoprojektowanej zabudowy mieszkaniowej i pozostałych obiektów budowlanych (w tym w rejonie ul. B., ul. S. i ul. J., w którym usytuowana jest zarówno działka nr [...], jak i działki skarżącego), a także dodatkowe zasady zaopatrzenia całego terenu objętego planem w sieć teletechniczną (vide: § 21 pkt 8 tej uchwały) oraz zmodyfikowała zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, również obowiązujące dla całego obszaru objętego planem miejscowym (vide: § 21 pkt 9 tej uchwały). W konsekwencji nie można stwierdzić, że ww. uchwały zmieniające plan miejscowy nie dotyczą nieruchomości skarżącego, zaś zaprezentowane w tym względzie stanowisko organu nie znajduje oparcia w treści ww. uchwał. Przechodząc zaś do oceny zarzutów podniesionych w skardze oraz wywiedzionych na ich poparcie twierdzeń, a także legalności zaskarżonego planu miejscowego, zauważyć należy, że w pierwotnym brzmieniu § 5 planu przewidywał dla obszaru 6MNUR, na którym położona jest nieruchomość skarżącego, jedynie ogólne zasady przeznaczenia tego terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług i rzemiosła nieuciążliwego (ust. 1), możliwość przekształcania istniejącej zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej w zabudowę bardziej intensywną i lokalizowania: obiektów usług nieuciążliwych dla środowiska, łączonych z funkcją mieszkaniową, obiektów produkcyjnych nieuciążliwych dla środowiska łączonych z funkcją mieszkaniową, urządzeń infrastruktury technicznej i urządzeń podwórkowych, a także dróg dojazdowych, parkingów, garaży i budynków gospodarczych niezbędnych dla obsługi obszarów (ust. 2), zaś w odniesieniu do warunków zabudowy i zagospodarowania ustalał jedynie: dojazdy (ust. 3 pkt 1), odległości linii nowoprojektowanej lub modernizowanej zabudowy od krawędzi jezdni dróg (ust. 3 pkt 2), wysokość zabudowy określoną liczbą kondygnacji nadziemnych i rodzaj dachu (ust. 3 pkt 3), sposób sytuowania miejsc postojowych i parkingów (ust. 3 pkt 4), a także sposoby zaopatrzenia działek w media (ust. 3 pkt 5-9), zasady podziału terenów na działki budowlane (ust. 3 pkt 10) oraz zawierał zapisy dotyczące uciążliwości dla środowiska wynikającej z prowadzonej działalności gospodarczej, zasady postępowania w razie natrafienia w trakcie prowadzenia prac ziemnych na przedmioty lub obiekty archeologiczne i odniesienia do § 14-§ 22 planu (ust. 3 pkt 11-13). Od dnia 29 października 2007 r. funkcjonuje również zapis regulujący zasady sytuowania budynków względem granicy działek sąsiednich (ust. 3 pkt 15), zaś od dnia 5 grudnia 2012 r. zapis umożliwiający realizację użytkowego poddasza poza dopuszczalnymi trzema kondygnacjami naziemnymi w zabudowie usługowej i produkcyjnej (zmodyfikowany ust. 3 pkt 3 lit. b.). Ponadto w rozdziale 2 przepisów szczególnych planu (§ 14 planu) od dnia jego uchwalenia znajdowały się zapisy dotyczące zasad obsługi komunikacyjnej, w tym normujące parametry dróg i ulic miejskich, zasady sytuowania zabudowy względem dróg oraz ustalające nieprzekraczalne linie zabudowy dla nowoprojektowanej zabudowy mieszkaniowej i pozostałych obiektów budowlanych, które z dniem 5 grudnia 2012 r. zostały zmodyfikowane. Mając na uwadze obowiązujący w dniu uchwalenia planu miejscowego art. 10 u.z.p., wyznaczający zakres przedmiotowy materii regulowanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod rządami tej ustawy, stwierdzić należy, że zaskarżony zapis § 5 planu miejscowego, temu przepisowi odpowiada. Stanowił on, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania (ust. 1 pkt 1); linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi (ust. 1 pkt 20); zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury (ust. 1 pkt 5); lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy (ust. 1 pkt 6); zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane (ust. 1 pkt 7). Ww. elementy zostały zawarte m.in. w § 5 ust. 1 pkt 1-8 planu, który ustala podstawowe przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług i rzemiosła nieuciążliwego, a także precyzuje lokalizacje poszczególnych obszarów oznaczonych symbolami 1MNUR-8MNUR względem ulic miasta Brańsk, ustalając generalną zasadę przeznaczania tych terenów pod ww. zabudowę na podstawie przesłanek 1 i 2, wymienionych we wstępnej części rozdziału 1 planu, a ponadto precyzuje generalną zasadę dopuszczalności podziału działek w celu wydzielenia terenu pod zabudowę jednorodzinną, sprecyzowaną w treści § 5 ust. 3 pkt 10 planu. Ponadto w § 5 ust. 2 planu dopuszczono przekształcanie istniejącej zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej w zabudowę bardziej intensywną oraz lokalizowanie innych obiektów (m.in. usług nieuciążliwych, produkcyjnych, urządzeń infrastruktury technicznej, dróg dojazdowych parkingów, garaży i budynków gospodarczych), co stanowi o ustaleniu lokalnych zasad i standardów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast w § 5 ust. 3 planu określono ich warunki, w tym linie zabudowy (pkt 2 w zw. z § 14 planu) oraz wysokość zabudowy i dopuszczalne rodzaje dachów (pkt 3). Zasady zaopatrzenia w infrastrukturę techniczną - sformułowane w sposób generalny w § 5 ust. 3 pkt 5-9 planu - doprecyzowano zaś w rozdziale 3, natomiast na rysunku planu stanowiącym, stosownie do art. 8 ust. 1 zd. 2 u.z.p., integralną jego cześć oraz będącym załącznikiem do zaskarżonej uchwały, wyznaczono linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania oraz linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne, a także tereny infrastruktury technicznej. Powyższe zapisy planu miejscowego pozostają zatem w zgodzie z ówcześnie obowiązującym art. 10 u.z.p., który zakres materii poddanej pod regulację aktem planistycznym pozostawiał w głównej mierze uznaniu organu planistycznego, na co wskazuje użyte w art. 10 u.z.p. sformułowanie "w zależności od potrzeb". Obecnie obowiązująca u.p.z.p. rozróżnia natomiast elementy określane w planie miejscowym obligatoryjnie, od elementów fakultatywnych, zawarte odpowiednio w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. Do elementów obligatoryjnych należą m.in.: zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalna i minimalna intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalna wysokość zabudowy, minimalna liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (art. 15 ust. 2 pkt 6). Nie ulega przy tym wątpliwości, że powyżej przytoczone zapisy planu miejscowego, nie określają wszystkich obecnie obligatoryjnych elementów aktów planistycznych, wymienionych w ww. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w tym: wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej (tj. maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy), wskaźnika określającego minimalny procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalnej liczby miejsc do parkowania, w tym miejsc do parkowania przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową oraz pozostałych gabarytów obiektów poza ich wysokością wyznaczoną liczbą kondygnacji nadziemnych oraz rodzajem dachu. Co więcej powyższe zostało dostrzeżone nie tylko przez skarżącego, ale również przez organ, który w dniu 31 marca 2016 r., przyjął analizę zmian w zagospodarowaniu przestrzennym miasta Brańsk, sporządzoną przez osobę posiadająca uprawnienia do projektowania w planowaniu przestrzennym, w której pkt 4.3. zawarto tabelę nr 4 zawierającą analizę aktualności miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta Brańsk, w tym zaskarżonego planu miejscowego z 9 października 2002 r. W tabeli poddano ocenie m.in., czy opisane tam plany miejscowe zawierają poszczególne elementy z art. 15 ust. 1-3 u.p.z.p., wskazując ogólnikowo, że w zaskarżonym planie miejscowym, elementy wymagane brzmieniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. uregulowano w niepełnym zakresie oraz, że uzupełniono je w części na mocy zmian tego planu (str. 17 analizy). Z kolei w końcowej części pkt 4.3. analizy jej autor wskazał, że poddane ocenie plany miejscowe miasta Brańsk są częściowo nieaktualne, zaś korekty ich ustaleń będą dokonywane sukcesywnie w miarę pojawiania się ważnych powodów merytorycznych do ich zmiany oraz że plany te nie są nieważne i mogą nadal funkcjonować (str. 21 analizy). Z kolei w pkt 6.3. ppkt 2 analizy wskazano, że uwzględniając jej wnioski, Rada Miasta Brańsk powinna podjąć na podstawie art. 32 ust. 2 u.p.z.p. uchwałę o częściowej nieaktualności zaskarżonego planu miejscowego oraz o dalszym jego obowiązywaniu do czasu sporządzenia jego pełnej aktualizacji (str. 25 analizy). Nie budzi zatem wątpliwości sądu, że w obecnym brzmieniu § 5 planu miejscowego nie reguluje wszystkich elementów kształtujących zabudowę, wymaganych obligatoryjnie obecnie obowiązującym art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. W tym względzie należy zauważyć, że na mocy art. 87 ust. 1 u.p.z.p. plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r., a przed dniem wejścia w życie u.p.z.p. (tj. przed 11 lipca 2003 r.) utrzymały moc, jednakże w art. 32 i art. 33 u.p.z.p. zawarto regulacje, których zamierzeniem jest aktualizacja treści planów miejscowych, do nowych regulacji ustawowych. Stanowią one, że w celu oceny aktualności studium i planów miejscowych, właściwy organ wykonawczy gminy dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym, ocenia postępy w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i o ustaleniu warunków zabudowy oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego (art. 32 ust. 1 u.p.z.p.), a następnie organ ten przekazuje radzie gminy wyniki tych analiz, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady. Następnie rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania, o których mowa w art. 27 u.p.z.p., wskazujących na tryb zmiany aktu planistycznego (art. 32 ust. 2 u.p.z.p.). Przy podejmowaniu ww. uchwały, rada gminy bierze pod uwagę w szczególności zgodność studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi m.in. z art. 15 u.p.z.p. (art. 32 ust. 3 u.p.z.p.). Wpływ zmiany przepisów na studium i plan miejscowy został uregulowany w art. 33 u.p.z.p., wedle którego jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego, czynności z zakresu procedury planistycznej, o których mowa w art. 11 i 17 u.p.z.p., wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przepis ten formułuje zatem zasadę, że w przypadku, gdy regulacje ustawowe oddziałujące na treść obowiązujących aktów planistycznych ulegają zmianie, wówczas akty te powinny zostać dostosowane do nowego stanu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. II OSK 953/09, CBOSA). Na organach gminy ciąży zatem nie tylko obowiązek dbania o to, aby uchwały planistyczne były uchwalane w zgodzie z prawem, ale również by pozostawały w zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, również wówczas, gdy prawo to ulega zmianom. Należy przy tym pamiętać, że organy gminy stanowiące prawo miejscowe, w tym plany zagospodarowania przestrzennego, związane są zasadą praworządności zawartą w art. 7 Konstytucji RP, co oznacza, że mają one obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa, a zatem wraz ze zmianą przepisów ustaw powinny zrealizować ustawowy obowiązek poddawania analizie zachodzących zmian faktycznych i prawnych w kontekście aktualności planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, wdrażać odpowiednią procedurę mającą na celu dostosowanie tych planów do obowiązujących przepisów prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 9 czerwca 2010 r. (II OSK 953/09, COSA), plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego jest usytuowany wśród źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Stanowi zatem część systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem pozostawać powinien w zgodności z konstytucją, ustawami i aktami podustawowymi. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Rada Gminy Brańsk nie dopełniła ciążących na niej ustawowych obowiązków, w zakresie aktualizacji zaskarżonego planu miejscowego. Jednakże, wbrew twierdzeniom i oczekiwaniom skarżącego, zaniechania te nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności zapisów planu, które nie odpowiadają obecnie obowiązującej regulacji ustawowej. Stanowisko takie znajduje oparcie w orzecznictwie NSA, który m.in. w wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r. (II OSK 1500/13, Lex nr 2151655) stwierdził, że brak aktualizacji planu miejscowego w trybie art. 33 u.p.z.p. nie może być klasyfikowany jako naruszenie dające podstawę do stwierdzenia nieważności, gdyż nie wyczerpuje przesłanek, o których mowa w art. 28 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że nieważność aktu planistycznego powodują: istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W konsekwencji uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi na akt planistyczny jest możliwe tylko w przypadku wystąpienia ww. wad, którym ustawodawca przydał sankcję nieważności. Oznacza to, że dla uwzględnienia skargi nie jest wystarczające naruszenie prawa, które nie jest kwalifikowane jako sprzeczność z prawem, a także nieistotne naruszenie zasad lub trybu jego sporządzania (por. ww. wyrok NSA II OSK 1500/13). Natomiast naruszenie indywidualnego interesu prawnego przez akt z zakresu administracji publicznej, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., odnosić należy do stanu prawnego aktualnego w czasie jego uchwalania, dlatego też oceny zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy dokonywać na datę jego uchwalenia, bowiem treść jego postanowień determinują jedynie te przepisy, które wówczas obowiązywały (por.: wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2010 r., II OSK 1730/09, CBOSA). W konsekwencji należy podzielić stanowisko organu, że legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega ocenie pod kątem przepisów obowiązujących w dniu jego uchwalania. Co więcej stanowisko to znajduje wyczerpujące uzasadnienie w doktrynie i orzecznictwie, w których wskazuje się, że unicestwienie aktu prawa miejscowego z powodu stwierdzenia jego nieważności związane jest z ustaleniem tego rodzaju wadliwości, która tkwiła w tym akcie od momentu jego wydania (por. M. Bogusz, Wadliwość aktu prawa miejscowego, Gdańsk 2008, s.239-243), a zatem, że wynik podjętego procesu prawotwórczego od samego początku był obarczony materialnoprawną wadliwością. Jakkolwiek powstanie późniejszej sprzeczności między zapisami planu miejscowego, a regulacją ustawową oznacza, że gminny akt planowania przestrzennego powinien zostać dostosowany do nowego stanu prawnego, to jednak sytuacja taka nie prowadzi do stwierdzenia nieważności planu miejscowego, bowiem taki skutek musiałby opierać się na niemożliwym do przyjęcia założeniu, że uznanie planu miejscowego za niebyły (w całości lub części) wynikałoby z ustalenia, że był on sprzeczny z przepisem prawa jeszcze nieobowiązującym w momencie prowadzenia procedury planistycznej. Z tego względu przyjmuje się jednolicie w piśmiennictwie, że operowanie na gruncie prawa administracyjnego sankcją nieważności rozumianą jako tzw. nieważność względna, opierać się może wyłącznie na ustaleniu, że dla oceny wadliwości danego aktu nie są istotne przepisy prawa materialnego z daty stwierdzenia jego nieważności, lecz przepisy obowiązujące w dacie jego wydania (por. A. Matan (w:) Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, red. B. Dolnicki, Warszawa 2016, komentarz do art. 91, teza 1). Organy gminy związane konstytucyjnym nakazem działania na podstawie i w granicach prawa, mogą bowiem odpowiadać wyłącznie za działanie niezgodne ze stanem prawnym w czasie, w którym zostało ono podjęte, co oznacza, że moment czasowy skutku unicestwiającego akt planistyczny pozostaje w bezpośredniej łączności z zakresem czasowym obciążenia tego aktu określoną wadliwością (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., II OSK 3071/14, Lex nr 2188722 oraz argumentacja powołana w jego uzasadnieniu). W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie został zaktualizowany, w wyniku czego wystąpiła jego niespójność z regulacjami, które weszły w życie w okresie późniejszym niż data jego uchwalenia, instrumentem służącym do eliminacji tych niezgodności jest wykładnia przepisów planu miejscowego dokonywana przy uwzględnieniu nowych regulacji prawnych. Pogląd ten, prezentowany przez NSA (m.in. w ww. wyroku II OSK 1500/13), sąd orzekający w zupełności podziela. W takiej sytuacji interpretacji przepisów planu zagospodarowania przestrzennego nie można bowiem ograniczać tylko do ich warstwy językowej, gdyż na skutek zmieniającego się otoczenia prawnego podlegać one muszą również systemowej i celowościowej oraz dynamicznej wykładni prawa (por. uzasadnienie ww. wyroku NSA). W konsekwencji nie można podzielić zarzutów skarżącego, że obecnie obowiązujące przepisy u.p.z.p., w tym art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. mogły stanowić kryterium oceny legalności § 5 planu miejscowego, a tym samym, że niespójność planu miejscowego z ww. przepisami, skutkować powinna stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Oceny legalności postanowień zaskarżonego planu należy dokonywać natomiast wedle kryterium uregulowanego w art. 27 ust. 1 u.z.p., wedle którego nieważność aktu planistycznego powoduje naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 u.z.p. Takich zaś uchybień w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. Nie jest nim w szczególności niedoprecyzowanie w treści planu miejscowego definicji "odrębnych obiektów", "odrębnych działek", czy pojęcia "usług i rzemiosła nieuciążliwych". Dodać przy tym należy, że w przypadku gdy plan miejscowy nie definiuje używanych w nim pojęć, ich wyjaśnienia należy poszukiwać w obiektywnie powszechnie prawie (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt. II OSK 81/17, Lex nr 2611463), zaś wykładni niejednoznacznych postanowień planu dokonywać w pierwszej kolejności w oparciu o jego pozostałe postanowienia. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego wywiedzionego w pkt 6 skargi, dotyczącego zapisu § 5 ust. 3 pkt 15 planu dodanego na mocy zmiany, która weszła w życie w dniu 29 października 2007 r., a więc pod rządami u.p.z.p., wyjaśnić należy, że jakkolwiek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może określać sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do granic przyległych nieruchomości (art. 15 ust. 3 pkt. 8 u.p.z.p.), to jednak nie odnosi się to do warunków technicznych, określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2003, Nr 33, poz. 270 ze zm.). Na podstawie przepisów u.p.z.p. w planie miejscowym można dopuścić sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od tej granicy lub bezpośrednio przy niej, jednakże należy mieć na względzie, że jest to tylko dopuszczalna możliwość usytuowania budynku, w sytuacji, w której spełnione zostaną inne obowiązujące wymogi, tj. o ile budynek zostanie zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym przepisach techniczno-budowlanych, na które powołuje się skarżący. Oznacza to, że, wbrew twierdzeniom skarżącego, dopuszczenie sytuowania takiego budynku bezpośrednio przy granicy działek, nie zwalnia inwestora z zachowania innych wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2018 r., II OSK 2134/16, Lex nr 2553588). Zatem i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.