II GZ 427/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4870/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niezastosowanie się do zakazu prowadzenia działalności przez przedsiębiorców postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 16 marca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4870/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. F. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z [...] sierpnia 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niezastosowanie się do zakazu prowadzenia działalności przez przedsiębiorców. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w związku z wniesiona skargą skarżąca została wezwana zarządzeniem z 12 listopada 2021 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została wysłana przesyłką pocztową na adres skarżącej podany w skardze. Z informacji znajdujących się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki wynika, że z powodu nieobecności adresata przesyłka została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy 29 grudnia 2021 r. i po raz drugi 7 stycznia 2022 r. Następnie 17 stycznia 2022 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy. Zatem skutek doręczenia nastąpił w dniu 12 stycznia 2022 r. w trybie art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), gdyż pierwszego awizowania dokonano w dniu 29 grudnia 2021 r. i od tej daty biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i 3 p.p.s.a., z którego upływem nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Od tej daty rozpoczął się bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i upłynął z dniem 19 stycznia 2022 r. Jednak w wyznaczonym terminie nie uiszczono należnego wpisu sądowego od skargi, co zostało sprawdzone w rejestrze opłat sądowych w dniu 9 lutego 2022 r. W związku z powyższym, skoro skarga nie została opłacona w terminie zakreślonym przez sąd, to należało ją odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wskazując, że z placówki pocztowej odebrała przesyłkę sądową z 28 grudnia 2021 r., która dotyczyła rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym lub nie, natomiast drugiego listu dotyczącego wezwania do uiszczenia wpisu nie otrzymała, nie został jej wydany, tak jakby go nie było. Zaznaczyła, że na pocztę regularnie chodzi co drugi dzień i został wydany jej tylko jeden list z sądu. Do zażalenia dołączyła kopię pisma z sądu z 28 grudnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na treść art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, które nie zostało należycie opłacone. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Przytoczone wyżej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia przez sąd braku wpisu od skargi - pomimo prawidłowego wezwania - sąd ten jest zobowiązany skargę odrzucić. Zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjnego, w zażaleniu nie podważono skutecznie przyjęcia przez WSA za prawidłowe doręczenie przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, w trybie art. 73 p.p.s.a. Niewątpliwie co do zasady data doręczenia pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym za pomocą operatora pocztowego ustalana jest na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Naczelny Sąd Administracyjny podziela utrwalone w orzecznictwie i doktrynie stanowisko, zgodnie z którym dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. W konsekwencji domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie powołanego wyżej przepisu może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Podejmując próbę obalenia tego domniemania, należy mieć jednak na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (por. B. Dauter, Komentarz do art. 73 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, pkt 12, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 1861/11, z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2228/13, z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt I FZ 25/14 oraz z dnia 17 października 2019r. sygn. akt I OZ 967/19; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i to na stronie, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, spoczywa obowiązek udowodnienia tych okoliczności. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zarządzeniem z 12 listopada 2021 r. (wraz z pismem przewodnim z 23 grudnia 2021 r. do tego zarządzenia) została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi oraz pismem z 23 grudnia 2021 r. wezwana do określenia się, czy w związku z ze światową pandemią zakaźnej choroby Covid-19 wnosi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W aktach sądowych znajduje się prawidłowo zaadresowana koperta ze wskazanymi pismami z sądu. Przesyłka została dwukrotnie awizowana i pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia. Tymczasem skarżąca w zażaleniu wskazuje, że odebrała jedno pismo z sądu z 28 grudnia 2021 r., jednak dotyczy ono innej sprawy o innej sygnaturze WSA. Zatem nie podważono skutecznie stanowiska WSA, co do prawidłowego "zastępczego" doręczenia – w trybie art. 73 p.p.s.a. – przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę, gdyż mimo wezwania Sądu nie została ona opłacona. Dlatego też, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.