II SA/Bd 1116/14

SENTENCJA Dnia 3 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi L. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), orzekł o odmowie przyznania L. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 16.05.2014 r. W uzasadnieniu decyzji orzekający organ podniósł, iż strona zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w dniu 16.05.2014 r., przy czym okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji to okres od 15.11.2012 r. do 15.05.2014 r., natomiast z akt sprawy wynika, że przed rejestracją w tutejszym Urzędzie: • strona była zatrudniona w okresie od 1.04.2008 r. do 31.01.2014 r. (w tym w niepełnym wymiarze czasu pracy od 1.01.2010r. do 31.01.2012r. i nie osiągała minimalnego wynagrodzenia za pracę. W pozostałym okresie była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy.), • strona pobiera zasiłek chorobowy od 01.02.2014r. do 15.05.2014r. Ponadto wskazano, że z zaświadczenia, które wpłynęło do urzędu w dniu 13.06.2014 r. z firmy "[...]" Sp. z o.o. wynika, że w czasie zatrudnienia w tej firmie w okresie od 12.03.2013r. do 16.10.2013 r. strona nie świadczyła pracy i nie było naliczane wynagrodzenie, tym samym miesięcy, w których nie osiągała minimalnego wynagrodzenia za pracę nie można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku. Powyższe zdaniem organu I instancji oznacza, że zainteresowana nie legitymuje się okresem wymaganym do uzyskania uprawnień do zasiłku, tym samym brak jest podstaw prawnych do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji L. M. wskazała, że w okresie od 12.03.2013 r. do 16.10.2013 r. nie ze swojej winy nie świadczyła pracy i nie było naliczane wynagrodzenie. W związku z problemami zdrowotnymi przed dniem 12.03.2013 r. przebywała na zasiłku chorobowym. Po tym okresie w związku z dalszymi problemami ubiegała się o świadczenie rehabilitacyjne. W związku z odmową prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, złożyła odwołanie do Sądu Rejonowego w [...] Wydział VII Pracy Ubezpieczeń Społecznych, lecz ze względu na przewlekłość postępowania, jak również brak możliwości uzyskania zaświadczenia lekarskiego o zdolności do pracy, nie mogła w tym czasie podjąć zatrudnienia jak również nie otrzymywała żadnego świadczenia. W dniu 10.02.2014 r., wiec prawie po roku czasu spędzonego w zawieszeniu, sąd oddalił jej odwołanie. W związku z opisaną powyżej sytuacją odwołująca się wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz o przyznanie prawa do zasiłku. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na stosowne przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ odwoławczy stwierdził, iż niezbędnym do ustalenia uprawnień zasiłkowych jest sprawdzenie, czy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji zainteresowana była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, bądź pobierała zasiłek chorobowy zaliczany do uprawnień zasiłkowych. Wojewoda w całości przytoczył stan faktyczny ustalony przez organ I instancji, stwierdzając, iż w badanym okresie 18 miesięcy tj. w okresie od 15.11.2012r. do 15.05.2014r. zainteresowana była zatrudniona w pełnym wymiarze w okresie od 15.11.2012r. do 31.01.2014r. oraz w okresie od 1.02.2014r. do 15.05.2014r. (104 dni), pobierała też zasiłek chorobowy udokumentowany zaświadczeniem wystawionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych znajdującym się w aktach sprawy. Do 365 dni uprawniających do zasiłku nie zaliczono okresu od 12.03.2013r. do 16.10.2013r., gdyż z przedłożonego przez bezrobotną zaświadczenia wynikało, iż w tym czasie nie wykonywała ona pracy i w związku z powyższym nie było naliczane wynagrodzenie. Tym samym miesięcy, w których bezrobotna nie osiągała minimalnego wynagrodzenia za pracę zdaniem Wojewody nie można było zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku. Ponadto wskazano, iż ustawodawca nie zezwolił organom administracji na ustalanie omawianego okresu zasiłkowego z uwzględnieniem okoliczności innych, niż wymienione w przytoczonych przepisach. Jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 miesięczny termin jest dzień rejestracji w urzędzie pracy. Dlatego okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko od dnia rejestracji, dlatego też ustawodawca nie przewiduje możliwości doliczania okresu uprawniającego do zasiłku, okresu w którym trwał spór z organem rentowym o ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. W skardze do sądu L. M. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i wydanie decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, podnosząc, iż do 365 dni w 18 – sto miesięcznym okresie poprzedzającym zarejestrowanie się jako osoba bezrobotna, uprawniającym do zasiłku, nie powinno się wliczać okresu od 12 marca 2013 r. do 16 października 2013 r., gdyż w okresie tym nie ze swojej winy nie świadczyła pracy i nie pobierała wynagrodzenia. W związku z problemami zdrowotnymi przed dniem 12 marca 2013 r. otrzymywała świadczenie rehabilitacyjne, a po tym okresie w związku z dalszymi problemami ubiegała się o przedłużenie świadczenia rehabilitacyjnego. Jak wskazała, odmówiono jej prawa do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego w związku z czym złożyła odwołanie do Sądu Rejonowego w [...] Wydział VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, lecz złożenie odwołania automatycznie spowodowało brak możliwości podjęcia pracy, a tym samym otrzymywania świadczeń (podjęcie pracy byłoby równoznaczne z popełnieniem przestępstwa). Mając na uwadze powyższe, w ocenie skarżącej doszło do absurdalnej sytuacji, w której odmowa przyznania zasiłku dla bezrobotnych spowodowana jest okolicznością, iż okres brany pod uwagę (nie z jej winy) obejmuje miesiące, w których nie świadczyła pracy i nie otrzymywała minimalnego wynagrodzenia. Jednocześnie skarżąca zaznaczyła, że jest osobą, która pracowała nieprzerwanie zawodowo od 23 grudnia 1981 r. do chwili zarejestrowania się jako bezrobotna w dniu 16 maja 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda w motywach zaskarżonej decyzji zaakcentował, że odmowa przyznania zasiłku spowodowana została nie spełnieniem wymogów formalnych polegających na tym, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, skarżąca nie legitymowała się okresem co najmniej 365 dni uznawanych za równoznaczne z zatrudnieniem. Przesłanki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określa art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten taksatywnie wymienia okresy pracy oraz inne okresy zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku. Regulacja ta ma charakter kompleksowy oraz wyczerpujący. Zasadą jest, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 (które to zastrzeżenie nie ma znaczenia w niniejszej sprawie), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania legitymował się okresem co najmniej 365 dni uprawniających do otrzymania świadczenia, łącznie, między innymi dni uznawanych za równoznaczne z zatrudnieniem. W tym miejscu wskazać również należy, że ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające wszystkie kryteria przyjęte w ustawie. Sąd stwierdza, że Wojewoda prawidłowo wyliczył okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Skarżąca zarejestrowała się bowiem jako osoba bezrobotna w dniu 16.05.2014 r. i w badanym okresie 18 miesięcy tj. w okresie od 15.11.2012 r. do 15.05.2014 r. zatrudniona była w pełnym wymiarze w okresie od 15.11.2012 r. do 31.01.2014 r. oraz w okresie od 1.02.2014 r. do 15.05.2014 r. (104 dni), pobierała też zasiłek chorobowy udokumentowany zaświadczeniem wystawionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych znajdującym się w aktach sprawy. Do 365 dni uprawniających do zasiłku nie zaliczono okresu od 12.03.2013 r. do 16.10.2013 r., gdyż z przedłożonego przez bezrobotną zaświadczenia wynikało, iż w tym czasie nie wykonywała ona pracy i w związku z powyższym nie było naliczane wynagrodzenie. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., I OSK 1553/10 (CBOSA) zgodnie z którym art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia. W przywołanym wyroku NSA przyjął taki sposób liczenia okresu 18 miesięcy, że przedział czasowy kończył się w dniu poprzedzającym dzień zarejestrowania jako osoby bezrobotnej. Podobne stanowisko zajął NSA uzasadniając wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., I OSK 152/12 (CBOSA) rozróżniając czas przypadający na okres "obrachunkowy" czyli brany pod uwagę okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania od czasokresu wykraczającego poza okres "obrachunkowy". Sąd podziela również pogląd zawarty w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2012 r., II SA/Ol 1011/11 (CBOSA) zgodnie z którym ustawodawca nie zezwolił organom administracji na ustalanie omawianego okresu z uwzględnieniem innych okoliczności, niż określone w przepisach art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Jedynym zaś wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 miesięczny termin, jest dzień rejestracji w urzędzie pracy. Zatem wskazany okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko do dnia rejestracji. W przywołanej sprawie WSA w Olsztynie podkreślił, że ustawodawca nie przewidział możliwości doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, okresu w którym trwał spór z organem rentowym o ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. Przenosząc ten pogląd na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że bezzasadny jest argument skarżącej o wpływie czasu trwania sporu o świadczenie rehabilitacyjne przez organem rentowym oraz sądem powszechnym na bieg określonego przepisem art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia - 18 miesięcznego terminu w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni. Do 365 dni uprawniających do zasiłku nie zaliczono okresu od 12.03.2013 r. do 16.10.2013 r., gdyż z przedłożonego przez skarżącą zaświadczenia wynika, iż w tym czasie nie wykonywała ona pracy i w związku z czym nie było naliczane wynagrodzenie. Tym samym miesięcy, w których strona skarżąca nie osiągała minimalnego wynagrodzenia za pracę nie można było zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku. Zatem Wojewoda prawidłowo przyjął, że skarżąca nie spełniła ustawowych warunków niezbędnych do uzyskania prawa do zasiłku, gdyż w badanym okresie 18 miesięcy, legitymuje się tylko 328 dniami uprawniającymi do zasiłku. Organy administracji zasadnie nie zaliczyły skarżącej do okresu zasiłkowego tych dni, w których trwał spór z ZUS oraz toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym, bowiem brak podstaw prawnych ku temu. Organy administracji dokonały także prawidłowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.